Bully (2001)

Erg sterke film. De cast doet het uitstekend doet in het neerzetten van 'hangjongeren'. Die hangjongeren deden me trouwens erg denken aan de film Gummo. Ben nu door deze film ook erg benieuwd geworden naar Kids, ook van Larry Clark. Nu weer even over de film. Het verhaal bouwt zich kalm op om de situatie goed weer te geven. Wat ook erg goed is weer gegeven in deze film is het zinloze leven wat diegene die de moord pelgen leiden. Want ze worden opgebeld of ze willen helpen en ze stemmen daar gewoon maar mee in. Was trouwens wel een grappig moment toen ze dat meisje in die ontwenningkliniek opbelden. Maar goed erg sterke film dus. Voorlopig 4* xen maar snel Kids huren!

Gedrocht van Clark. Net als in Kids had ik het gevoel dat Clark een ontzettend over-the-top beeld van tieners had neergezet, en vervolgens net doet of het allemaal dagelijkse realiteit is. Natuurlijk is het echt gebeurd, maar het is in mijn ogen waanzinnig dat mensen zeggen dat de film 'een goed beeld geeft van de jeugd in de VS'.

Verder is het acteerwerk vreselijk, slaan de dialogen nergens op en irriteert de film boven alles.

1*.

Toch wel een redelijk indrukwekkende film. De vergelijking met Mean Creek is natuurlijk snel gemaakt, alleen barst deze film van de sex, drugs en wat meer stupide figuren die ernstig meeloop gedrag vertonen. Ik vind dit dan ook niet helemaal overeenkomstig met de realiteit. Ik kan het natuurlijk verkeerd hebben maar als alle tieners in Florida zo `n opvoeding genieten dan wordt het een mooi zooitje. De film deed dus lekker chaotisch aan, mooie shots afgewisseld met geweldadige scènes en teenagers die maar niets met hun leven willen gaan doen. Wat was die vriendin van Marty toch labiel zeg, echt zo `n type dat ik echt breed uit de weg ga: ik ging me een beetje aan haar ergeren. Marty vond ik erg overtuigend spelen en het einde, was dus toch wel schokkend. Nooit gedacht dat het zo zou lopen....Met een aanvankelijk normale jongen uit een normaal gezin. 4*

De (pervert-light) stijl van Clark bevalt me prima, ik denk dat dat ook de reden is dat ik deze film toch met een voldoende (3*) waardeer.

Want het shock-effect dat Kids teweeg bracht, dat mist hier. De film is meer een karikatuur van Clark himself geworden. Serieusheid maakt plaats voor a-serieusheid.

De cast (als de kids eens te meer stoned waren) wist me niet te overtuigen, het werkte eerder op m'n lachspieren. Ook de laatste scene ('the sentences' was gewoon slecht... een 'yeah right' gevoel overkwam me.

Waar de film wel in uitblinkt is de verstorende relaties tussen ouders en kinderen (Clarks films kunnen ook als voorlichtingfilms gezien worden, maar ja, zijn stijl werkt m.i. niet voor de doelgroep 'ouders'). En ook de laatste helft van de film, de groepsvorming, plan, en wat daarop moge volgen, is een sterk staaltje psychologische cinema.

Een film dus met irritaties en bewondering. Met Kids heeft Clark z'n statement al gemaakt... stoppen op je hoogtepunt?

Jammer van het ongeloofwaardige verhaal ,meestal weten jongeren best goed hoe de wet m.b.t. moorden inelkaar steekt. Het verhaal was verder wel oke en de uitspattingen waren veel minder als in Kids of Ken Park. Verder ook weinig mooie shots en de muziek bleef vaag op de achtergrond en kwam daardoor niet van de grond.

Ken Park daarintegen was een geweldig mooie film en greep je echt veel meer naar de strot.

Toch een 3.5, dit blijft toch wel een favoriete genre voor mij. Helaas

een beetje te soft.

Wat een langdradige film zeg. Donders irritante personages en debiele dialogen (alleen Pitt gaat nog. Vandaar ook een 1 ipv een 0.5) . Die actrices hadden beter ook hun kleren aan kunnen houden, want dat was echt geen porum. Ontzettend mager en harig, bah. De hele film lang wordt er toegewerkt naar een gebeurtenis en als het dan zover is, is het zo voorbij. Wat een bagger film. 1 ster max.

Wat een lekker sfeertje in deze film. Fantastische soundtrack ook:

YouTube - FatBoy Slim - Song for Shelter

De acteerprestaties zijn top, de situaties eigenaardig genoeg realistisch.

Jammer dat de hoofdrolspeler Brad Renfro ook exact dezelfde rol speelde in het echte leven, met zijn dood als gevolg.

Krijgt 3.5 sterren.

Enkele slachtoffers van een pestkop beslissen om wraak te nemen, niet beseffend welke consequenties hun daden zullen hebben. Het resultaat is een spannende film die geen seks, geweld of overdadig druggebruik schuwt. Op de achtergrond werkt Bully als een sociaal drama dat de struggle for life van enkele Amerikaanse tieners op een realistische manier schetst. Hun uitzichtloze toekomst staat hierin centraal. De tieners worden stuk voor stuk goed vertolkt door acteurs die de wanhoop van hun personage overtuigend overbrengen. Na afloop van de film houd je een naar gevoel over aan hun naïviteit en het feit dat ze zichzelf zo gemakkelijk in nesten werken.

Klinisch drama uit Amerika's onderbuik. Prijzenswaardig dat een verhaal als deze niet is opgepoetst tot iets dat te driftig op emoties mikt, maar de apathische wereld van deze tieners is ook niet echt uitnodigend. Geldt evenzeer voor de acteerprestaties. Wellicht dat het naturel bedoeld is, maar het komt, al dan niet onder invloed en enkele uitzonderingen daargelaten, nogal stuntelig over.

Ondanks dat en de gedachte dat Clark hier en daar maar wat aan zit te klooien, houdt het macabere verhaal het nog wel enigszins op koers. Troefje van Bully is wat dat betreft verwondering en de uiteindelijke afwikkeling heeft ook nog wel iets, maar echt heftig? Nou, nee. Daarvoor is het allemaal wat te bleek.

Onderbuik.

Het zou Renfro's eigen favoriet zijn: Bully. Waarschijnlijk omdat hij een puike performance geeft, iets wat niet geldt voor de gehele crew. Toch valt dit drama met thrillerrandje, ondanks de onevenwichtigheid, best te pruimen. Dat zit hem mede in een aantal realistisch aandoende scènes, die rechtstreeks voor de onderbuik gaan.

Goed.

Redelijke film waarin een paar tieners besluiten de grootste pestkop van hun stel om te brengen. De groep naïeve en wiet-rokende tieners worden wel goed neergezet, maar het duurt te lang voordat de eigenlijke moord plaats vindt (hierna wordt de film ook een stuk beter). Ondanks gebaseerd op een waargebeurd verhaal, komt het toch niet echt geloofwaardig over allemaal.

Hoewel ik Clark toch wel een beetje lichtelijk pervers vind met het feit dat hij graag als 50/60-er zich in zijn films nog voornamelijk bezighoud met seksuele ontdekkings-fases van pubers en adolocenten (een adolocente regisseur zou minder intimiderend zijn) is het evengoed wel weer erg leuk om weer een film van hem te mogen aanschouwen. Bijna alles van hem is out of print en zo om het jaar vis ik weer ergens een Clark-film tussenuit, zo vond ik gisteren Bully op de Waterlooplein markt. Eentje waar ik eigenlijk al een tijd naar opzoek was. Dit is gewoon weer wat we helemaal van Clark mogen verwachten en hier word er onderhuids weer flink uitgehaald.

"Je beste vriend kan je ergste vijand worden". Die uitspraak heb ik al vaker gehoord en het lijkt me echt een behoorlijk naar idee... maar het bestaat. Voornamelijk afhankelijk van wie nou daadwerkelijk je beste vriend is of wie je als beste vriend beschouwd en hoe lang je al vrienden bent. Marty is hierbij een voorbeeld, een onzekere, verlegen sub assertieve jongen die al zijn hele leven bevriend is met de roekeloze Bobby (prachtig rolletje van de jonge Nick Stahl). Bobby is echter een klootzak die voornamelijk gebruik maakt van de zwakke punten van Marty en hem, tussen de "vriendschappelijke" dingen door, het liefst wil tergen, zieken en voor lul wilt zetten. Marty komt er niet echt voor op en het feit dat ze al levenslang vrienden zijn zorgt er toch wel voor dat je een bepaalde nostalgie (die je dan uiteindelijk tussen al die kloterige dingen van je vriend zit) niet kan of wil loslaten en maar steeds denkt: Hij verbeterd wel een keer... Nou nee, het word juist alleen maar erger. Nog zoiets bekends: Bobby's ouders die vinden dat Marty maar een sukkel is die zijn school niet afgemaakt heeft en zo een slecht voorbeeld is voor Bobby... Hiermee weet je gewoon hoe de vork in de steel zit: Bobby is gewoon een verwende klootzak.

Maar Marty lijkt het allemaal niet zo heel veel te kunnen schelen en uiteindelijk slikt hij toch wel alles. Door zijn onzekerheid valt hij wel eerder in de schijnlicht bij de dames, wat voor een mooie relatie zorgt tussen hem en de kassiere Lisa bezorgd. Hier word voornamelijk aandacht geschonken aan de seksuele ondekkingen en de romantiek tussen de twee, maar uiteindelijk komen we ook steeds meer over Bobby te weten en nemen Lisa en Marty uiteindelijk een drastisch besluit: Bobby vermoorden.

Ik zou haast zeggen, hoe beter je die vuile klootzak van een Bobby leert kennen, des te meer je hem zelf ook gewoon wil afslachten. Bobby word ook alleen maar agressiever, arroganter en uiteindelijk verkracht hij ook nog Lisa's vriendin Ali, waar de overeenkomst tussen hem en Le Tania uit Irreversible totaal niet misstaat. Over Bobby weet je op den duur al genoeg, het is gewoon een monster. Die zou je gewoon makkelijk kunnen doden. Uiteindelijk word het besluit ondertekend en willen de vrienden/dinnen van Lisa ook helpen en schakelen ze zelfs hulp in van een huurmoordenaar. Maar het bleek makkelijker te zijn gezegd en besloten dan gedaan. Waarbij de jongeren in een psychologische hel van angst, onzekerheid en schuldgevoellens komen. Ja, Bully word met het moment alleen maar naarder, afstandelijker, zieker, en zelfs een beetje griezelig.

En die rechtzaak en die veroordelingen voor de aftiteling waren gewoon ook ijskoud neergezet en ik ontplofde gewoon toen Ali 40 jaar cel kreeg, terwijl ze ondertussen slachtoffer is en zelfs met tegenzin is meegegaan. Bully gaat ook heel diep zitten en je leeft ook met de personages mee. Op den duur weet je ook gewoon als kijker niet eens meer wat goed of slecht is.

Weer een zeer sterke en uiterst kille film van Clark. Het leven is niet altijd even eerlijk...

4,5*

Waargebeurd verhaal en dat levert een interessant basis-gegeven op. Bobby is een bully die z'n vriend Marty en z'n vriendinnetjes treitert, pest en misbruikt en ze besluiten gezamenlijk met wat medestanders om voorgoed van deze pester af te komen door hem te vermoorden.
Idee opbrengen is nog niet het moeilijkste, uitvoering en afwerking blijken gecompliceerder.
't is een Larry Clark film dus er wordt weer standaard veel drugs gebruikt en er zijn veel naakt-scenes, al blijven de piemels dit keer buiten beeld....en voor het echte afwegen van hoe gerechtvaardigd de daad van de vriendenclub is en of die helemaal niet gerechtvaardigd is daar zou nog minstens een half uur film in hebben gezeten, maar we moeten het hier doen met de uiteindelijke uitspraak in de rechtszaak.

Gatver, wat een nare film.

Filmtechnisch zeker niet perfect, maar met een stel goede acteurs en een ijzingwekkend verhaal zeker een film die indruk maakt. Vooral als je bedenkt dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Het plannen van de moord is wat simpel en niet altijd even interessant, maar de aanloop ernaartoe gaf mij koude rillingen. Als het je pakt, heb je er een hele kluif aan.

Niet een film die ik vaker wil zien, maar wel erg overtuigend.

3,5*

De jeugd van tegenwoordig. Ik heb het veel gehoord uit de mond van mijn godsdienstleraar. En ook uit de mond van mijn vader. Mijn ambitie om een boek te schrijven over de zin van het leven werd door mijn noeste hardwerkende vader dan ook niet echt gewaardeerd. Ook niet door mijn godsdienstleraar trouwens want volgens hem was dit boek al heel lang geleden geschreven. Zoek een echte job was hun advies. Mijn rebelse attitude tegenover de waarden van de maatschappij werd geboren toen ik als tiener de films van Pipi Langkous had gezien. Maar mijn strijd had iets speels, iets onschuldigs, iets romantisch. Meezingen met het fantastische Pa van Doe Maar in mijn walkman (wat ? raadpleeg gerust wikipedia) tijdens die obligate familiebijeenkomsten was verreweg het luidste protest dat ik kon bedenken. Maar toen kwam Larry Clark en toonde met het meesterlijke Bully hoe de jeugd nu in het leven stond. Weg was het speelse, het onschuldige, het romantische. De kids waren doelloos, ambitie loos en hielden zich bezig met drank, drugs en seks om hun monotoon leventje wat kleur te geven. Het nihilisme droop er van af. Bully is een kopstoot tegen het fatsoen, tegen de waarden die de maatschappij stelt. Regisseur Larry Clark maakt echter geen Hollywood films. Entertainment is niet aan hem besteed. Hollywood regels als plot, tempo, ritme en 3 act structuur gooit hij overboord. Maar Clark wil wel iets vertellen. Hij filmt met zijn camera in het hart van een mank lopende maatschappij; In Kids (zijn bij vlagen krachtige debuutfilm) registreert hij reeds de afwezige moraal bij jongeren. In Bully gaat hij verder; Kids zijn nu teenagers geworden, skateboards zijn nu surfplanken, Urban NY verschuift naar urban Florida. Er is nog steeds geen doel (waarom stoppen met surfen ? Antwoord : I don’t know), nog steeds onverantwoordelijkheid. Ergens in een wijk in Florida. We merken algauw dat de vriendschap tussen Marty en Bobby verstoord is door het botte gedrag van Bobby. Vrij vlug groeit in de omgeving van Marty de vijandschap naar Bobby. Vooral het nieuwe vriendinnetje van Marty ziet in Bobby een bedreiging. Ze neemt actie en ze mobiliseert een tros aanhangers en ergens in hun naïeve, mistige en reeds door drugs aangetaste brein smeult het donkere verlangen om Bobby te vermoorden. Cool. Vet. Zo vatten de jongeren het in eerste instantie op als ze hun plannen bekend maken. Moord heeft geen morele betekenis, ze zien het zoals hun favoriete video spel (moord wordt daar fatalize genoemd). Er komt zelfs een zelfverklaarde huurmoordenaar aan te pas (een hilarische scene die voortdurend balanceert tussen ernst en camp). Zo weten we ; dit is de kroniek van een aangekondigde mislukking. Larry Clark werpt zich op als chroniqueur van de jeugd. Opgroeien in de jaren ’90, het is geen fraai beeld. Clark kijkt naar een generatie zonder doel en hoop in een decadente wereld. Verleidingen zijn alomtegenwoordig en discipline is zoek. In zijn volgende ietwat mindere films zoals Ken park en Wassup rockers blijft hij nochtans het jongeren milieu scherp becommentariëren doch hij valt dan te vaak in veralgemeningen (het is de schuld van de opvoeding). Maar met het magistrale Bully overtreft hij zichzelf. Hier heerst er zelfs een licht ironiserende toon. Het loopt al vrij vlug volledig mis. Verscheidene praten hun mond voorbij, wroeging treedt in, ontkenning van hun medeplichtigheid, iedereen beschuldigt iedereen en het duurt niet lang of de politie valt binnen. Het is deze opbouw (begeleid met een prachtige ijle synthesizer score alla Michael Mann – ik denk dat het Fatboy Slim is met Song for shelter) waar we met open mond naar zitten te kijken. De laatste scene ; kibbelende jongeren en hun ouders die machteloos en statisch, wihtout a clue, zitten te staren in een rechtszaal. Subliem. Trouwens Larry Clark speelt hier een figurantenrol maar het lijkt wel een statement voor de film want zijn personage verplicht de jongeren om verantwoordelijkheid te nemen. Tuurlijk kreeg Clark tegenwind. Verweten als een voyeur van jonge meisjes (er zit veel naakt in de film) die met zijn film een eenzijdig verslag maakt. Nochtans is de film veel evenwichtiger. Bobby is zelfs geen zwart wit personage. Een bullebak maar ook de enige met intelligentie, hij heeft in tegenstelling tot de anderen wel een band met de vader (respect) en is loyaal in vriendschap. De volwassenen zijn weliswaar afwezig maar dat is ook een commentaar. Ze zijn naïef, hebben geen idee. Ook de score heeft een onderliggende laag. Misschien evident dat bands als Cypriss hill, Thurston Moore (van Sonic Youth), Tricky, Dr Dre de soundtrack vullen. Maar de jongeren linken die rapmuziek niet met de boodschap enkel met de vorm (taalgebruik, kledij, houding). Ook daar oppervlakkigheid troef. Toch hebben ze dromen. Die monoloog van Heather, hoe haar moeder werd afgetuigd en besluit ; ik wist dan dat ik kleuterleidster wilde worden. Hoe tragi komisch kun je dit opvatten. Zelfs hun eenvoudige dromen zijn niet haalbaar. Clark is een kei in het casten (ook in zijn andere films). De naturel van sommige acteurs en actrices is relevant. Michael Pitt (briljante acteur vind ik met zijn rol in het knappe Boardwalk empire als absolute top) is gewoon die domme sul. Bijou Philips is hier een revelatie maar blijkbaar een storend gedrag op de set dat haar carrière heeft gefnuikt. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal is dit zeker geen overdrijving of te ver gezocht. Het maakt het alleen maar des te schrijnender en een waarschuwing dat de maatschappij/ouders dichter bij de jongeren moet staan. Zijn er lessen getrokken ? Ik moet in de eerste plaats naar mezelf kijken en het hoofd schudden. Op Spotify klikt mijn dochter op het nummer Pa van Doe Maar en zingt enthousiast mee. Ik hoor het niet. Pa heeft het te druk met het organiseren van een volgende familie bijeenkomst.

Een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 52 : Bully

Magere tv-film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Ik heb één enkele scene gezien in Bully waarvan ik dacht; "Dat vind ik wel wat". Dat was een scene waarin de camera tussen de hoofdpersonages rondtolt. Als dat voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de film is, moet dat wel veel zeggen over de rest van het resultaat. Slecht acteerwerk en een compleet onvermogen voor me om iets voor de platte personages te voelen. De recreatie van de tienertijd van toen komt ook niet veel verder dan seks en vulgaire dialogen. Ik snap dat dit toen (en nu) zeker wel aan de orde is, maar van enige subtiele diepgang hoef ik niets te verwachten, terwijl er wel degelijk een emotionele lading aan het verhaal is verbonden. Ik vond het daarom een vermoeiende zit en dan laat ik het gewicht van het waargebeurde verhaal even buiten beschouwing. Als ik daar punten voor moet geven, kan ik wel heel veel films op gaan schroeven.

Bully zat samen met Cronenberg's Spider in een dubbelpak en het was me toch voornamelijk om de Cronenberg te doen en die was vorige week al aan de beurt. Bully dan toch ook nog maar even afwerken was de gedachte met de deze film die achteraf waar gebeurd blijkt te zijn, oké dan!

Of het waargebeurde nu wel of niet verschil gemaakt had, irriteren doet de openingsfase alsnog in deze Kids 2.0 waar in dit geval het puberaal geneuzel evenmin van de lucht is. Platte anonieme sex, drank en drugs, en vooral achterlijk tegen elkaar doen onder het voorwendsel dat het natuurlijk nog maar kinderen/jong volwassenen zijn, ik had er zelf niets mee op die leeftijd en kan me er natuurlijk nu helemaal niets meer bij voorstellen. Zoals te verwachten irriteert het groepje alleen maar met domme gehijg, geneuzel en gedoe en het plan ontstaat even plotseling als dat het uitgevoerd wordt, en uiteraard zal daar ook weer het argument zijn dat het nog kinderen zijn, maar toch, how stupide can you be?

Het moet wel gezegd dat er sterk geacteerd wordt door onderandere Nick Stahl en Renfro, vooral de laatste was in werkelijkheid ook niet wars van een domme actie en heeft doped to the gills zijn Waterloo op een dergelijke manier gevonden, wat wel zonde was vanwege zijn acteertalent. Waarschijnlijk blijft de film meer dan behoorlijk bij de echte achtergrond maar toch heb ik totaal niets met dit mateloos irritante groepje met hun wilde plan en chaotische uitvoering waarop het niet lang kan duren voordat iemand zich voorbij praat met alle gevolgen van dien. Ga dan ook maar zo hard mogelijk op je bek met al dat domme gedoe is op een gegeven moment mijn gedachten. Crash and burn wat dat betreft.

Grappig is op zijn minst de knappe Jessica 'Pussycat Doll' Sutta die voorbij komt, en de aanwezigheid van Telly vormt buiten het verhaal nog een parallel met Kids. Als laatste de preek van Mr. Kent die zijn zoon adviseert niet meer om te gaan met Marty omdat hij daar niet beter van wordt, waarvan akte uiteraard. Maar is het niet zo dat hier misschien de wortel van alles ligt? Het gepreek dat zoonlief beter is dan met wie hij omgaat en dat hij meer kan bereiken? Zorgt dit voor de neerbuigende houding, de arrogantie en het pestgedrag dat Bobby fataal wordt? Pa heeft uiteindelijk gelijk maar plant wellicht het zaadje van alle gedrag al veel eerder. Het is een interessante gedachte rond een film die mij verder eigenlijk geen moment weet te boeien, zeg maar gerust dat ik er helemaal niets mee heb.