Hatchet (2006)

Hatchet zit vol met slashersconventies. Zoveel dat het bijna clever of meta te noemen is. Bijna, want eigenlijk is dit gewoon écht een slechte slasher, en niet een parodie daarop. Alleen met de treurigheid dat de makers zich bewust lijken van dit feit en daarom alles maar belachelijk zijn gaan maken. Wat overblijft is een slasher, maar dan zonder die dingen die een slasher leuk maken, zoals corny dialoog, een goed monster, of meelevende spanning. Geen aanrader.

Juist! Dat is hoe een slasher hoort te zijn! Ik hoorde al wat goeie verhalen over Hatchet, maar goed, het zou niet de eerste keer zijn dat ik juichende verhalen hoorde over een film die me in de praktijk compleet niet lag. Maar hier bleken de positieve reacties terecht. Hatchet is gewoon heel erg leuk. Het duurt nog even een half uurtje (na de introscene dan) voordat men uiteindelijk ook belandt in de krochten van de moerassen van Louisiana waar Victor Crowley ook rondzwerft, maar zelfs in dat half uur is de introductie van de personages en de humor leuk genoeg om me niet te ergeren. En ook de killer blijkt een prima keuze, die met bruut geweld en behoorlijk wat bloed en inventiviteit de toeristen te lijf gaat. Naast een lekker tempo met genoeg actie blijft de film ook nergens echt steken in al te veel voorspelbaarheid of saaiheid, en de humor vond ik eigenlijk nergens echt flauw - toch een gevaar wat bij dit soort films op de loer ligt. Misschien is deze rechttoe rechtaan slasher kwalitatief gezien en puur objectief misschien die 4 sterren niet waard, maar ik heb er zodanig veel lol mee gehad dat ie het gewoon krijgt. Aanrader!

Hatchet verteld het verhaal van een emo die samen met zijn negroïde vriend een boottochtje wil maken op een moeras waar het volgens een legende spookt. De boottocht wordt geleid door een Aziaat die doet alsof hij een Southener is en ook van de partij zijn een obese Mr. & Mrs. Flanders, een wannabee pornoproducer met een dom blondje en een bitchy brunette. Oohja en nog een bitchy brunette.

Kortgezegd, het was dus meer komedie als Horror en de film schuwt clichés niet. De humor vond ik meestal nogal flauw en de film neemt Bier, Borsten, Bloed wel heel erg letterlijk... Soms werd er een leuke twist gegeven aan een cliché maar dit werd ook herhalend.

Het duurde tot over de helft van de film tot we überhaupt horen dat er een killer is, daarvoor werden we bang gemaakt door wat alligators. Als de killer er dan eenmaal is, komt hij om de haverklap even de personages de stuipen op het lijf jagen om dan weer naar een moment te gaan dat de personages een nieuwe tactiek bespreken om het te stoppen. In de hele laatste acte wordt dit steeds herhaald tot vervelends toe. Meestal worden slasherkillers tot in den treuren tot leven gewerkt voor talloze vervolgen, dat is bij Hatchet niet nodig want die doen dat in de eerste film al...

Wat ik wel heel erg kon waarderen aan deze film van Adam Green was dat hij een 'geen CGI'-regel had tijdens de productie. We krijgen heerlijke kills voorgeschoteld die allemaal helemaal practical waren zoals het hoort. Daar mogen andere moderne horrormakers best een voorbeeld aan nemen.

Het beste van de film waren dus de sterke kills en de superleuke cameo van Robert Englund "Shut your hole, son!". Eerlijk is eerlijk, het was vrij vermakelijk met uitzondering van de tweede en laatste akte. Als je deze film in een melige bui met wat vrienden kijkt zul je er veel schik mee hebben.

Meer een komedie dan een horror. Maar wel met geslaagde humor.

De komische insteek weerhoudt de horror, die af en toe behoorlijk raak de kop opsteekt, ervan om heel indringend door te breken. De horror wordt enorm overdreven. Het regent bloed en de ledematen vliegen door de lucht. En hoewel sommige effecten er objectief beschouwd als echte horror uitzien, komen ze door de komische ondertoon van de film niet als goor of smerig binnen. De gore, de kills en het creatuur kunnen door hun belachelijke uitvergroting gewoonweg niet serieus worden genomen. Humor dus.

Van één kant wel jammer. Zo zijn achtergrond en uiterlijk van het creatuur eigenlijk best horrorwaardig en verdiende de mismaakte misschien wel een serieuzere benadering dan dat hij hier krijgt. Die keus is niet gemaakt. Het zij zo.

De andere kant is een geslaagde combinatie van horror en humor. Een combinatie die vaker niet dan wel slaagt. Gezien de hoeveelheid lachsalvo's die ik onderging, werkt de combi in deze film prima. Geslaagde humor in film is een schaars goed. Jammer dat de enge potentie van het creatuur daarvoor is opgeofferd, maar het offer heeft wel een fijne humoristische film opgeleverd.

“I was moving to Hollywood next month to be famous, now I'm going to die out here with all of you assholes!”

Ja leuk! Deze slasher film is duidelijk eentje die uit het boekje naar voren komt, de nodige clichés zijn erin verwerkt en het smaakt heel erg naar de Jason films. Sowieso dat dit wel een leidraad is geweest voor ‘Green’ maar, hij pakt het zelf erg leuk uit en creëert een leuke new-wave slasher film. Toch is ‘Green’ wat voorzichtig in mijn ogen, het verhaal had soms iets vlotter gemogen en er hadden voor mij ook best wel wat meer kills in mogen zitten, dit was wel aanwezig (ofcourse) maar, je zit een periode even op een dood punt en aangezien de film van ontiegelijk fijn B-kwaliteit is in zijn verhaal, is dat gewoon niet wenselijk.

Toch weet ‘Green’ met de personage ‘Victor Crowley’ een leuk gezicht neer te zetten en dat kijkt best leuk weg, een soort menging van ‘Jason Voorhees’ meets ‘The Toxic Avenger’, vet!! Het begon al aardig, en dat begin zorgde toch wel voor een hoge verwachting. ’Green’ laat een knap staaltje gore zien hier, en dat vond ik toch wel super dik. In het begin begon hij namelijk met de zoon en vader die samen lekker aan het vissen waren in het moeras, waar ‘Crowley’ op dook en de zoon aan stukken trok, heerlijk, dit is overigens de gore die we vaker gaan zien. Het bloed spoot letterlijk overal heen! En met die opening zat ik wel goed.

Zoals ik al zei, kakte de film wat in en vond ik het op een gegeven moment wat traag. ‘Green’ weet dit te redden met de leuke maar net te weinig kills, ik had er op meer gehoopt. Neemt niet weg dat deze film open staat voor een leuke reeks slasherfilms, en lovende woorden geven mij het gevoel dat er nog heel wat leuks aan zit te komen, op naar deel twee dus!

3.5*

Normaal gesproken houd ik wel van dit soort slashers,maar ik kon er niet inkomen.

Zaten toch leuke kills in. Een half puntje minder door het einde.

Een voldoende zit er na herziening echt wel in, al zal het nooit een uitzonderlijk hoog cijfer worden. Regisseur Adam Green is er duidelijk eentje die de liefde voor het genre zo goed mogelijk probeert uit te beelden, maar wat mij betreft had hij veel verder mogen gaan. Kane Hodder is een angstaanjagende Victor Crowley en de make-up is geweldig. Praktisch gesmijt met bloed is sowieso een vorm van horror die in de hedendaagse cultuur behoorlijk wordt gemist. Jammerlijk is dat Green het er allemaal snel doorheen jast waardoor het de film wat ontbreekt aan spanning, atmosfeer en tempo. Hatchet is een slasher van het simpelste soort en zit in dat vlak prima op z'n plek, maar Green doet zichzelf en zijn regiepotenties een tikkie tekort.