The Big Easy (1986)

Matig filmpje. Hier en daar erg cliché en voorspelbaar, met name naar het eind toe werd het veel te zoetsappig (t.o.v. het begin) en ook de cast kon niet echt overtuigen. Net 2,5*

Broeierige film met een uitstekende cast. Een beetje een vergeten werkje, maar toch een aanrader. 3,5*.

Brutale, komische thriller met flink gepeperde erotische scènes en passende cajun-muziek.

Ook goede vertolkingen van Quaid en Barkin in deze geslaagde, broeierige misdaadfilm. In mijn ogen ondergewaardeerd, zeker op deze site. ****/*****

Meer een klucht dan een serieuze film. Slecht acteerwerk. Vanaf de eerste ontmoeting is al duidelijk dat de twee hoofdpersonen het met elkaar gaan aanleggen ondanks het zogenaamde tegenspel van Ellen Barkin. Allemaal erg voorspelbaar, toch nog 1.5* voor de sfeer!

Begon zeer goed, met prachtige beelden van New Orleans, de broeierige sfeer, de swingende cajun-muziek en een goed op dreef zijnde Dennis Quaid, maar zakte na een tijd totaal in. De rechtbankscènes konden me helemaal niet boeien en de verdere afloop van het verhaal evenmin.

Tweeslachtig.

Want ondanks de erg twijfelachtige production values en de slordige editing is dit toch ergens eigenlijk haast een meesterwerkje. Zoals de uberlelijke Quaid en Barkin toch van het scherm af spatten. Zoals de cajun muziek gezongen wordt door Uncle Zoveel. In een stad die geregeerd wordt door schilderachtige lieden als Daddy Mention en Vinnie DiMotti. Of willekeurig welke wiseguy het vandaag dan weer is. Als achtergrondinvulling erg goed gedaan, en leuk dat John Goodman nou eens niet een van de good guys is.

In historisch vergelijk een leuk tegenpool van die andere politiefilm met Ellen Barkin, Sea of Love (1989). Twee politiefilms met Barkin als de love interest, en toch volstrekt verschillend. En ook allebei een soort van tijdsbeeld. Voor beide geldt bij mij dan wel weer een soort van filmische sentimentaliteit, beide films indertijd meerdere keren in de bios gezien, alle herhalingen op de tv gevolgd, en vervolgens m'n poten uit m'n lijf gelopen om de dvd's te bemachtigen. En elke keer blijkt bij herziening dat dat toch ergens wel iets van terecht was. Ondanks dat het toch ook wel heel erg op een soort tv-film lijkt.

Niet zo speciaal. Het leek alsof deze film soms als komedie wou overkomen. Er wordt geen gulden middenweg gevonden tussen een boeiende politie-enquête en iets wat op romcom gelijkt. Onhandig wordt hier dan nog eens een 9 And a half Weeks - achtige scène tussen gegooid om het zwoele New Orleans met een beetje erotiek op te fleuren. Quaid vind ik wat vervelend zitten in zijn bijna clowneske rol als corrupte politie-agent. Vond Barkin en Ned Beatty dan een stuk beter. Big Easy is een film waar duidelijk goede wil achter zit, maar gaat ten onder aan foute keuzes bij de uitwerking. Niet verveeld en de acteurs valt niks te verwijten, daarom toch nog een kleine maar dan ook echt kleine 3*

Op zich altijd wel zin in een goede broeierige thriller alleen kwamen films van dat genre en kwaliteit de laatste tijd niet op mijn pad. Ik had met Body Heat en Body Double weliswaar twee films van de master of suspense genaamd Brian de Palma gezien, toch viel het allemaal wel een beetje tegen. Afijn, dan deze The Big Easy maar eens proberen, en dat pakte tweedelig uit.

Men laat er in ieder geval geen gras over groeien want binnen minuten is er een lijk gevonden, hebben we kennisgemaakt met hoofdpersoon Remy McSwain en zit er al iemand van de aanklager bij hem op kantoor. Het doet in die zin meteen aan de typische stijl van een thriller denken die zich afspeelt in de zuidelijke staten en zou geschreven kunnen zijn door bv James lee Burke. En het sfeertje mag er zo nu en dan zijn met donkere straatjes, de typische muziek en sfeer, en de schimmige voortekenen van corruptie. De cast lijkt op het eerste oog best oké, en vooral Ellen Barkin is natuurlijk een lust voor het oog. Fijn is de ogenschijnlijke 'gangwar' met drugs, doden, kleurrijke karakters en veel verdenkingen over en weer. Best leuk is daarnaast nog de getoonde chemie en humor tussen McSwain en zijn team en mag zijn biecht er best wezen met hoe het er aan toe gaat en smeergeld en vriendjespolitiek inherent lijkt aan het werk.

Maar ondanks al deze positieve dingen mankeert er toch het nodige aan. Zo heeft het ze nu en dan toch wel een wat goedkope uitstraling, ligt het plot met corruptie toch wel erg voor de hand, maar is vooral Quaid een ergernis in zijn rol als veel te gladde jongen, iets waar hij danig zijn hand mee over speelt, want het is too much. Remy is een ergernis iets dat gelukkig wel verbeterd in het tweede wel van de film, maar vooral die glimlach, waar hij op een gegeven moment Barkin mee inpakt, is niet om aan te zien. De film lijd dan ook het meeste onder de aanwezigheid van Quaid.

Begrijp me goed dat de film zat behoorlijke momenten heeft en als geheel echt niet slecht te noemen is, toch zakt het geheel ook een paar keer best door de ondergrens waardoor The Big Easy toch ook niet weer top is net als de De Palma films.

Dennis Quaid is goed als de flik die een dunne lijn bewandelt in zijn job. Hij heeft dat nodige tikkeltje arrogantie en natuurlijk de flair om zijn pijlen te richten op Ellen Barkin. Dat zorgt dan voor het screwball gedeelte van deze noir. De sfeer van de film wordt verder helemaal bepaald door de geweldige locaties in New Orleans. Dat is zowat de ideale stad om een corrupte noir te plaatsen. Er hangt een broeierig sfeertje daar in het zuiden. In dit geval is er de keuze om niet voor een jazzy soundtrack te gaan - wat voort de hand had gelegen - maar heeft men gekozen voor cajun. Dat is niet zo’n neutrale keuze - gewaagd misschien zelfs - die ook weer een eigen kleur geeft aan het geheel. Het is een wereld die los staat van de rest. Geslaagde trip.