Punch-Drunk Love (2002)

10 pipopunten voor: hoe lul ik me hier weer uit...

No way, ik bedoelde het echt. Als ik me er onderuit probeerde te lullen, had ik wel een beter verhaal verzonnen.

Lees de originele post maar na en dan zie je dat het zo bedoeld is.

Joepie !....gelukt..:D

Weehuw!!

ehm..

waar sloeg deze film op?

Ik ben een Adam Sandler fan maar dit sloeg toch helemaal nergens op.

89 minuten totale onzin.

Een luchtig niemendalletje; voor mij een moderne variant op de Fred Astaire-films van weleer. Met Sandler als een wandelend voorbeeld van de Ministry of silly walks.

Duidelijk een tussendoortje voor PTA maar daarom niet minder leuk.

3 1/2 *

Wat is dit toch voor constant gelul over 'tussendoortje'?? Gewoon heel mooi gemaakte film, wat dus eigenlijk niet zo gewoon is.

inderdaad, waarom zou dit een tussendoortje zijn? Omdat er weinig karakters in voor komen? Dit verhaal behoeft slechts enkele karakters en is juist daarom zo ijzersterk.

Ik vind het ook bull-shit hoor maar Paul Thomas Anderson schijnt het ooit zelf gezegd te hebben...en kijk wat er nu van komt...:)

En geloof je ook alles wat meneer pastoor zegt? Robert Mitchums bijv. beweerde in interviews: 'ik doe maar wat'. Acteurs en filmmakers willen ook wel eens stoer doen.

Je moet het resultaat oordelen; niet de intentie. Vinnik.

Wat een gezeur over de term tussendoortje. Ik heb daarmee helemaal niets negatiefs bedoeld. Integendeel: het magnum opus Magnolia vond ik door alle pretenties niet om aan te zien en ik ben blij met dit lichte tussendoortje. Bedoeld zoals je in franse restaurants tussen het voor- en het hoofdgerecht een heerlijke sorbet krijgt.

het is niet zozeer een 'tussendoortje' als wel een 'tegenhanger'..
PTA had het een beetje zwaar tijdens de opnames van Magnolia. Dit project is namelijk een beetje uit de klauwen gewassen en om dan af en toe te ontsnappen en te ontspannen keek PTA films van
Adam Sandler. PTA moest en zou een film met deze acteur maken. En ditmaal wel eentje die binnen proporties bleef.

Ik heb de film laatst pas in de bioscoop gezien en ik vond het een 'schatje'. Vreemd dat ik, alhoewel de treurige en intens gelukkige scenes elkaar afwisselden, constant eenzelfde soort 'fotoglimlach' had.
Ik kon het experimentele aan de film ook wel waarderen:
* de vele, harde, rare achtergrond geluiden: geritsel en getak
* de vlekken- en kleurverschuivingen om de verliefdheid in beeld te brengen
En het nummer He Needs Me van Chelly Duval om de verliefdheid en de situatie over te brengen, vond ik ook een vondst. (alleen nog net niet zo mooi en typerend als het nummer mad world (Donnie darko) )

Tot slot nog een vraagje, omdat ze in de bios de film niet wilde terugspoelen..
op een van zijn 'temperamentvolle' momentent, volgens mij als de vlucht met air-miles niet door lijkt te gaan, slaat hij een gat in de muur.. vervolgens worden zijn knokkels in beeld genomen en nou meen ik daar op elke knokkel 1 het woord: L-O-V-E te hebben gelezen
kan iemand dit beamen? als ik het helemaal bij het verkeerde eind heb hoor ik het ook graag, ook wat betreft mijn post, aangezien dit mijn eerste is...

oja, 4 sterren

Post vaker.... en welkom!

Waarom ik deze film 4 sterren geef?.

Omdat ik echt genoeg heb van amerikaanse films, met een gelikt verhaal en hele mooie mensen er in!.

Daarom vond ik deze film zo goed.

Airmails en liefde prachtig!.

4 sterren

Om maar met de deur in huis te vallen: 5*. Wat een ontzettend leuke, grappige, sympathieke, warme en ontroerende film.
Fraaie camerastandpunten, geweldige settings en aankleding (dan bedoel ik Sandler in zijn mooie blauwe pak), prachtige shots vooral de scene waar de 2 geliefden elkaar in Hawai in het hotel kussen, maar ook de scene in dat zelfde hotel waar de 2 hand in hand lopen en de camera alleen nog maar in een klein bolletje de handen van de twee volgt . De ontzettend 'makkelijke' grappen die oh zo grappig zijn door de sulligheid van Barry. de scenes waar hij valt of waar die gast van zijn bedrijf door de stoel een zakt: ondanks het 'de leukste thuis gevoel' toch ontzettend grappig. Verder klopt het wat Purno zegt, Sandler heeft idd Love op zijn knokkels staan, volgens mij zijn het wondjes, maar er staat wel degelijk Love. Verder nog bizarre scenes, zoals de scene op het feest waar Barry in een van zijn driftbuien even een paar ruiten intrapt en verder natuurlijk de scene in het restaurant waar hij de wc's even verbouwt. De mooie shots ook nog wanneer Barry de vliegtuigtunnel in loopt in slow motion (ontzettend mooi licht/donker kleurgebruik: het lijkt haast of hij de dood tegemoed treedt). De muziek past perfect bij de film, erg zoetsappig en verder passen de rare soundscapes perfect bij de geestelijke toestand waarin Barry op dat moment verkeerd (soms chaotisch, soms rustig). Sandler zet in deze film naar mijn mening zijn beste rol tot nu toe neer: hij heeft de perfecte balans tussen humor en drama te pakken en laat op een mooie manier een bizar personage zien. De scene waarin Barry die 4 blonde gasten even knock out slaat is ook geweldig, net zoals de scene waar hij even verhaal komt halen (met de telefoon nog in zijn hand ) bij Hoffman (die alweer een geweldige rol neerzet). Het telefoongesprek tussen de 2 is uberhaupt geweldig en lachwekkend. Zo zit deze film vol met bizarre scenes en benoemenswaardig goed acteerwerk. Ook de kleurenpalletten tussendoor zijn erg mooi. Zoals ik al zei: 5*

Hier mag een halfje bij. 4.0*

Fris, fruitig, lief, chaotisch, fleurig

Dit zijn de 5 woorden die ik er tot nu toe voor heb sinds ik gisteravond deze film heb gezien. Later meer (denk ik)!

Aan de zes vorige pagina's te zien is er wel genoeg gezegd over de film.
Geheel anders dan bijvoorbeeld Magnolia en Boogie Nights, maar ook erg leuk. We zien Sandler zoals we hem ngo maar weinig gezien hebben, we zien Watson omdat we die allemaal gewoon willen zien en we zien Hoffman die zoals (bijna) altijd weer een uitstekende rol neerzet. De film zit vol met allemaal verschrikkelijk kleine grappen, wat het geheel dus verschrikkelijk leuk maakt. Sandler die op de verjaardag tot twee keer toe de deur open en dicht doet, maar uiteindelijk toch naar binnengaat.
Een minpuntje aan de film vond ik de verhaallijn met de 'telefoonseks', de vier broers en Hoffman Ik had hier het gevoel dat dit een beetje te gemakkelijk werd afgehandeld door Hoffman, aangezien Hoffman en zijn crew in het begin als nogal 'bad motherfuckers' overkomen, maar als Sandler dan 'even' naar Hoffman toegaat, een paar keer flink dreigt, blijkt er opeens niets meer aan de hand te zijn... Verder sluit ik me graag aan bij de vijf woorden van Tovneaar... 4*

Heerlijke (korte) film van P.T. Anderson met goede rollen van Adam Sandler en Emily Watson, en idd mooi kleurgebruik. 4*

Wow, je komt in een soort van trip door deze film. Het is allemaal zo echt, maar toch ook zo surreëel. Zoals hun eerste ontmoeting op hawaii. Geen mens te bekennen, en als ze staan te kussen lopen er honderden mensen. In de supermarkt eveneens bijna geen hond te bekennen. En wat gebeurt er aan het begin met die crashende auto? Dat vatte ik niet echt. Het was wel cool, dat wel

De film is ook best rustgevend. Lekker stil.

Mooie shots, grapics, omgeving, mooi, mooi, mooi !

4,5 ster.

Erg leuk filmpje. Comedy, drama, romantiek, het is moeilijk te duiden, maar het verhaal zit goed in mekaar. Leuke verrassingen.

Geweldige film,vooral doordat Adam Sandler is wat anders van zich laat zien.Daarnaast is het een erg leuk verhaaL.En wat zit er trouwens een geluid in deze film zeg,al dat getokkel enzo op de achtergrond,top!

4,5 *

Inmiddels toch verhoogd naar 5*,en een plekje in mijn top 10.

P.S. hoelang heb je eigenlijk de tijd om een berichtje te bewerken?

Mijn verwachtingen waren redelijk hoog voor deze film. Helaas werden deze niet geheel waargemaakt. De film is erg "vreemd". Het is in ieder geval geen standaard "Hugh Grant-achtige" romantische komedie. Ik moet het allemaal nog wat laten bezinken. Voorlopig kom ik niet verder dan 3 sterren.

Ook niet echt te verwachten van P.T.Anderson lijkt me.

Dit is ook veel leuker/beter dan die Hugh Grant romanetjes.

gelukkig wel

Nee was het niet helemaal deze film, niet slecht maar zeker niet het niveau dat we van Anderson gewend zijn.

Het verhaal was wel aardig, maar het liefdesverhaal tussen Sandler en Watson deed me weinig.

Dit kwam mede door het slechte acteerwerk van Sandler.

(het valt me op dat als een acteur een ander rolletje speelt dan normaal hij al snel bejubeld word) Hij speelde hier toch echt niet anders dan in de gemiddelde lullige komedie van hem, zelfde stemmetje zelfde bewegingen.

Hoffman was wel weer briljant, alleen te weinig aan het woord.

Deze scène was briljant:

Kleine tegenvaller.

3.5 sterren.

Precies, des te knapper van PTA dat we eindelijk een keer sympathie op kunnen brengen voor dit Sander-typetje.

Dat zou inderdaad knap zijn

Alleen had ik dit juist niet, ik vond hem erg vervelend spelen, ik weet wel dat Sandler zijn typetje een beetje verlegen moet zijn en ook wat onhandig met mensen, maar hij deed het niet goed hij irriteerde me meer dan dat ik sympathie kreeg voor hem.