Guernsey (2005)

Leopold mag wat mij betreft de Nederlandse Antonioni heten. Die scene op het eiland is volgens mij een verwijzing naar L'avventura, waarin het vermiste personage, wel of niet bestaat en misschien wel een projectie is van de hoofdpersoon. Leopold gebruikt net als Antonioni het kader, de omgeving (landschap en architectuur) om gemoedstoestanden te framen.

Anna handelt hier als de personificatie van de Deleuziaanse toekijkende held, die niet weet hoe hij/zij moet reageren op zijn omgeving, die niet meer kan dan toekijken, gluren naar de wereld. Het einde is tamelijk laconiek te noemen: intermenselijke relaties bestaan bij de gratie van het niet volledig eerlijk zijn en doorgronden, ze dienen vooral werkzaam te zijn. Met dat gegeven moet je leren leven. Meer dan uit echte communicatieve uitwisselingen, kunnen relaties vaak bestaan uit projecties van eigen opvattingen en gevoelens op de ander. We zijn zo veroordeeld tot Sartriaanse eenzaamheid, nooit kunnen we volledig samenvallen met 'de ander', maar paradoxaal genoeg ontlenen we onze identiteit er wel aan.

Deze Nederlandse productie stond al lange tijd op het lijstje, net eindelijk bekeken en ik ben het eens met de optimisten die Leopold als Neerlands nieuwe hoop beschrijven.
Zoals zo vaak met films met weinig dialoog is het even inkomen; het gros van de films is immers overladen met dialogen die lang niet altijd functioneel zijn. Leopold filtert heel erg en laat vooral de beelden spreken, met veel verschillende afstanden en veel stilstaand camerawerk. Dit is wat de film vooral uniek maakt en wat ook de introverte rol van Kraakman intens overbrengt.
De film kabbelt vrij rustig voort, maar met enkel functionele beelden en dialogen. Tegen het einde aan komt toch het bijna verlossende verdriet, met het, daarmee gepaard gaande, noodzakelijke gepraat. Het leven is niet zoals het is bedacht door Anna en dat besef (dat al lang was doorgedrongen) wordt toch geuit.
Een film over opgekropt verdriet waarbij de kijker ook een spiegel wordt voorgehouden en er impliciet vragen worden gesteld over de wereld van deze laatste. Je kruipt als het ware in de rol van Kraakman en neemt zelf ook diezelfde voyeuristische houding aan. 4*

Nee, deze film deed het niet voor mij.

Het had allemaal indringender mogen zijn, rauwer, ik voelde weinig tot geen connectie met de hoofdpersonages.

Ook binnen Nederland heb ik betere producties gezien met een soortgelijk genre.

Helaas: *2,5

Het is mij overigens een raadsel waarom deze film alleen geschikt zou zijn voor 16 jaar en ouder.

Een rare film over een introverte vrouw, die na de zelfmoord van een collega nog dieper in zichzelf wegduikt. Om onduidelijke redenen begint zij vervolgens de mensen in haar omgeving met de nodige achterdocht te bekijken. Een plotloze film, die tergend langzaam naar zijn einde kruipt zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt.

Toen ik een paar jaar terug eindelijk veel films van Antonioni keek werd me duidelijk dat mijn halve top 10 invloeden van ´m heeft en sindsdien staat ook een van zijn films erin. In Nederland zijn nooit veel regisseurs geweest die een sterke Antonioni-invloed hebben. Nederlanders zijn meestal directer. Een uitzondering is Nanouk Leopold. En deze film, de enige die ik nog moest zien, is het meest Antioni-achtig. En dan vooral L'avventura en in iets mindere mate La Notte.

Met Leopold had ik ooit een Valse Start. Ik kon echt totaal niets met Iles Flotantes. Daardoor keek ik haar latere films later en die bevielen me allemaal in zekere mate. Zelfs haar nogal onevenwichtige laatste Cobain was bij vlagen erg goed. Maar het veel directere scenario waar ze in die film mee werkt is toch iets wat haar minder ligt.

Guernsey gaat over een moderne vrouw. Samen met een man en kind leeft ze welvarend. Als ze voor haar werk op reis is pleegt een vrouw met wie ze daar is zelfmoord. Ze kent de vrouw niet goed maar ze heeft wel een gesprek met haar gevoerd en niets in dat gesprek wijst vooruit naar wat ze gedaan heeft. Dat zet haar geoliede leven op losse schroeven. Want wie ken je nou echt en wie kent haar nou echt? En wat weten we van elkaars diepste emoties? En kunnen we daarachter komen? En zo ja hoe dan?

Prachtige film met een zeer laag tempo en erg weinig plot en voor mij naast The Brownian Movement en Boven Is het Stil het beste van Leopold. Maar het wordt tijd voor een nieuwe. Cobain is alweer zes jaar oud. En misschien toch eens Iles Flotantes herzien.