Memoirs of a Geisha (2005)

Het is lastig om Rob Marshall's Memoirs of a Geisha op emotioneel vlak serieus te nemen. Niet alleen castte hij Japanse actrices voor een klassiek Chinees verhaal, ook voert hij diverse karakters op als eenzijdige karikaturen en dikt hij met (overigens prachtige) muziek en visuele stijl de Chinese cultuur aan.

Het meeleven met de situatie van deze geisha's wordt dan ook lastig, aangezien de film aanvoelt als een Amerikaanse interpretatie van Aziatisch cultuurgoed. En hoe kan een onwetende outsider dieper doordringen tot de kern van het geisha-zijn? De invasie van diezelfde opdringerige Yanks in de laatste akte is daarmee vooral ironisch.

Uiteraard is de hevige stilering een bewuste keuze, en het levert ook wel een fijn, klassiek sprookje op waarbij de kijker aardig wat feitjes en weetjes meekrijgt over de geisha-cultuur (de andere opvattingen over seks worden aangestipt, en dat een geisha niet gelijkstaat aan een prostituee wordt ook wel duidelijk), maar deze stilering had niet ten koste hoeven gaan van authenticiteit.

Andersom

Japanse cultuur dus...

Juist... Het was laat.

Maar 't principe blijft hetzelfde.

Heb wel genoten van deze film.

Alleen jammer dat die geheel in het Engels gesproken is.

Dat doet toch wel af aan de sfeer.

Mooi om de wereld van de Geisha's te leren kennen.

En daarmee ook de Japanse de cultuur.

ik vind het jammer dat mensen geisha's alsnog met hoeren vergelijken, in de film word duidelijk gemaakt dat het absoluut geen hoeren zijn, hoewel ze wel verkocht word is het toch haar eigen keuze om om daadwerkelijk een geisha te worden.
de vertaling van geisha is kunstenaar, en geen hoer.
ik zelf zie het ook als een kunst, of als levensvorm, wat ook weer duidelijk gemaakt word in de film, of je gaat er voor of je word het niet,
in de film verkoopt ze haar maagedlijkheid, ik begrijp dat dat mensen de link met een hoer laat leggen, maar in de film word ook duidelijk gemaakt dat het om grote bedragen geld gaat, en dat een geisha haar schuld na vele jaren pas afgelost heeft. ik begrijp dan wel dat ze dit als een afkoop methode gebruiken, wat ook duidelijk 1x in je leven kan en gedaan word, een duidelijk verschil met hoeren geisha's zijn vrouwen met hoog aanzien wat niet helemaal duidelijk gemaakt word in de film, dat is jammer, wat ook jammer is is dat de film snel verslechterd na de komst van de amerikanen, hoewel het wel een duidelijke link legt met de geisha's van tegenwoordig, er word duidelijk gezegt dat de geisha's hun aanzien zijn verloren en iedere hoer zich een geisha gaat noemen ,ik vind daarom deze film niet alleen goed maar ook een stuk recht zetten van misverstanden

Laat ik hier maar eens op ingaan: je kan er nog zo veel rituelen aan vasthangen, het blijven wel hoeren. Mizuage: bah! Het blijven ook toch maar de mannen die aan de touwtjes trekken en naar wiens pijpen gedanst moet worden.
Vreselijk ook dat zo'n 'chairman' (hoe oud ben je in Japan als je 'chairman' wordt? 40??) 'verliefd' wordt op 'n kind! 'n Echtgenote heeft hij natuurlijk niet. Komt allemaal wel heel goed uit.

Verder, naast de kritiek die ik al had op het boek mijn boekkritiek
stoorde mij ook het (houterig uitgesproken) Engels, daar waar de rest dan zo verzorgd leek, maar ook de casting: de chairman en Nobu-san leken mij toch echt wel ouder en de laatste ook dikker.

Een veelbelovende aanhef die echter uitmondt in een zeemzoet liefdesverhaaltje.

En de oudere Suruyi kon niet tippen aan de jonge Chyio…

Voor mij toch wel een klein meesterwerk.

Film weet me te raken, fantastische acteerprestaties van de acteurs en zeker niet te vergeten de prachtige muziek en mooie decors.

Heb me zelden zo moeten inhouden om niet op de fastforward-knop te drukken. Wat een oppervlakkig epos. Het ziet er prima uit, maar deed me helemaal niets. Ging deze film kijken voor Ken Watanabe, maar die weet deze prul niet te redden. John William's muziek weerhoud mij ervan de laagst mogelijke score te geven.

Het is zonder meer mooi plaatjeskijken in deze film, maar het verhaal is teveel veramerikaanst en te weinig japans gebleven. Er blijft weinig meer over dan een te mooi, te veel geromantiseerd deeltje boeketreeks. Als het alleen om het plaatjeskijken zou gaan, dan zijn er nog wel wat films te vinden die daar nog beter in geslaagd zijn - en sommige daarvan hebben wél een behoorlijk verhaal.

Qua acteerwerk is dit ook niet echt een aanrader wat mij betreft. De enige acteur die nog ietwat indruk op me maakt is Nobu-san, Koji Hashimoto. Maar zo'n grote en mooie rol heeft hij nou ook weer niet.

En dan nog, als ik dan in de aftiteling Yo-Yo Ma én Itzhak Perlman zie staan. De meeste mensen zijn tevreden, gelukkig als ze een van beiden ooit hebben mogen zien spelen, en dan allebei in één film? Teveel pretenties, dat is wat deze film nekt.

mooie muziek, geweldige sfeer, ziyi zhang is beeldschoon en prachtige beelden.

vond het een betoverend film en men dvdspeler heeft deze film al meer dan eens gespeeld

Eens bekeken en ondanks de redelijke lengte van de film verveelde hij niet.

Een interessante film met een mooi einde.

Uitmuntende vertelling. Als liefhebber van Oosterse films heb ik met genoegen mogen vaststellen dat Rob Marshall met behulp van subliem camerawerk, schitterende decors en prachtige muziek (van John Williams) een superieure film heeft gemaakt, daarbij heel erg geholpen door het voortreffelijke spel van de wonderschone Chinese actrices Ziyi Zhang en Gong Li.

Een absolute topfilm met een weliswaar sentimenteel, maar o zo passend einde.

Visueel een juweeltje.

Of dit (prachtige) verhaal vertolkt wordt door Chinese of Japanse acteurs, maakt me niet uit. Japanners hebben weliswaar wat meer karakter in hun gezicht, maar toch vind ik de Chinese acteurs niet slecht gekozen. Wel had ik liever een Aziatische crew achter de schermen gezien. Visueel zou het resultaat er niet onder lijden, maar dan zou er wel voor gekozen zijn om iedereen gewoon Japans te laten spreken. Het Engels met Aziatische tongval en intonatie komt een beetje nep over. Ik zeik absoluut niet snel over de voertaal, maar hier heb ik teveel de indruk dat iedereen krampachtig Engels moet gaan zitten babbelen, terwijl de makkelijke oplossing ongetwijfeld een betere is geweest.

Een Japankenner zal ik mezelf niet noemen, maar de film wil een heel interessant beeld geven van de wereld van de geisha’s. Ik krijg de indruk dat er weinig aan geromantiseerd is. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat zij niet de vrijheid genoten om voor zichzelf te kiezen. Als een jonge geisha dan verliefd wordt, snap je wel welke richting dit drama gaat krijgen. En eerlijk gezegd vond ik het hele hebben en houden van de geisha’s, hun training en hun werk een stuk interessanter. Het is een heel sierlijke film die tevens een mooi visitekaartje is voor echte Aziatische cinema.

Een blof-je... net als die Zeeuwse groep artistiek naar buiten, inhoudsloos van binnen.

Amerikaanse trash.

Hij was van de week op tv, en ik zal en moest hem zien! Dat heb ik gedaan..

Oude maar prachtige film. Uiteraard met een iets wat standaard verhaal, maar dat was niet erg. Moeite waard om zeker nog een keer te kijken!

De film begint sterk en door de spanningsboog en catchy visuele beelden vergeet je de lange speelduur. Toch schort er naar mijn mening wel wat aan. Het is te hollywoodish dat iedereen vloeiend Amerikaans spreekt en de acteurs zien er ook veel te Amerikaans uit, wat voor mij toch wel afbreuk doet aan een film die een andere cultuur probeert te belichten. De film zakt in naar het einde toe.

Nou deze film toch maar een keer aangezet, stond al tijdje op mijn pc. Niet eerder gekeken omdat ik bang was dat het een vrouwenfilm was..en dat is het inderdaad ontzettend!!

Ik snap werkelijk niet waarom deze film zo'n hoge rating heeft. De personages blijven allemaal typetjes, vooral het opperhoofd Geisha bitch en dan die ouwe met die pijp met ontzettend gefaked stemmetje...blegh. Ik vind dat stemmetje echt tenenkrommend.

Voor mij allemaal te zoetsappig en te oppervlakkig verhaal. Leuk voor avondje met vriendinnen waarbij je af en toe blik werpt op tv. (dan kun je verhaallijn ook prima volgen)

Misschien is dat het probleem?

Ik vond het een hele mooie film, sterk script en prachtig geacteerd. Ik kon me goed inleven in de emoties. Veel aandacht voor details van de Japanse cultuur. En wat een prachtige natuur en Japanse tuinenpracht. Alleen daarvoor al het bekijken waard. Maar ik bleef me afvragen hoe het zou zijn geweest als het in een originele, traditioneel ingehouden Japanse sfeer was verfilmd. Dan had het vast nóg meer indruk gemaakt, dan deze nogal veramerikaanste versie. Voor mij hoeven Aziatische acteurs niet Engels met een gek accent te gaan praten om duidelijk te maken dat ze Aziatisch zijn. Dat zie je zo ook wel! Misschien had ik hem toch een half sterretje minder moeten geven.

Ga mee met de recensie van hdehoon. De impact was groter geweest hadden ze Japans gesproken. Maar een mooie film met mooie acteerprestaties. Wat een architectuur en natuur hebben ze in Japan schitterend.

Prachtige film, ik vind het alleen jammer dat ze het niet gewoon de originele taal gebruikt hebben ipv het engels. Dat was de film zeker ten goede gekomen. Maar het verhaal op zich is heel mooi. Ik vond hem nu zelfs mooier dan de eerste keer dat ik er naar keek.

Had altijd het idee dat de film gewoon Japans was en had dus verwacht dat iedereen Japans zou spreken, een ongelofelijke deceptie. Kan niet meer doen dan 1 ster geven. De aankleding en het audiovisuele is dik in orde maar serieus nemen kan ik dit niet. Heb nog niet alles gezien wat hij heeft geregisseerd maar ik denk dat ik wel kan constateren dat ik Rob Marshall een niets toevoegende en vrij nutteloze regisseur vind.

hele mooie ontroerende film waarbij je alleen wel effe achter moet komen hoe bepaalde

rituelen en benamingen heten. zoals bv mamea,danna etc..

sentimenteel heel mooi passend einde,het bekijken waard

Hele mooie poëtische film die een goed beeld geeft van de Japanse Geisha cultuur. Ik vind deze film op een bepaalde manier zich onderscheiden van het tal van andere films. Misschien is het de sfeer of filmstijl.

Afhaalchinees op vrijdagavond kan best lekker zijn. Ik ga kijken!

Het eerste wat mijn moeder zei vanuit China: 'Ik had me zo verheugd op de Chinese keuken, maar het is écht niet te eten. Niks smaakt zoals je vantevoren denkt dat het smaakt.'

Sentimenteel (en amerikaans), maar met verve.

Laat de overwelmende muziek en het prachtige Japan in deze film je op en neer golven tussen diepe ontgoochelingen en droefnis, en geluk.

Ik had eigenlijk hetzelfde, ook nooit gekeken omdat ik dacht dat het een typische zoetsappige vrouwenfilm zou zijn of een langdradige drama.

Uiteindelijk vorig jaar voor het eerst gezien.

Maar wat ben ik blij verrast door deze film en wat heb ik spijt dat ik de film nooit eerder heb bekeken!

Ik vind het een schitterende film. Juist één van de weinige romantische drama's die mij heeft weten te boeien.

Het verhaal ademt sfeer, mysterie, historie en heeft een diepere laag. De acteurs en aankleding geven het verhaal wat mij betreft extra kracht en eer.

Zeker een aanrader!

Mag ik de critici er even op wijzen dat je het verschijnsel "geisha"in culturele en sociale context moet zien, plaatsen en begrijpen. Het gaat om överleven!!! Niks 'hoer of wat dan ook. In Afrika zijn dit soort constructies heel gewoon en niemand doet er moeilijk over...Voorbeeld: In Kameroen is het heel gewoon , dat in vestigingen en kleine dorpjes, de enigszins "welgestelde boer of ieman d met wat geld, er 7 vrouwen op na houdt...Nee ze wonen niet samen. vrouwen wonen in een hutje. 's avonds gaat een boer, en/of een ander naar een vrouw.Hij brengt haar eten en soms wat geld..en doet "zijn ding"".Niemand wordt daar voor "hoer uitgemaakt of nagewezen...Een man kan dan wel 20 kinderen hebben...waar hij meestal voor zorgt.Overleven dus!!!! Dus niet ons Westerse cultuur , normen en waarden vergelijken en v met hele andere culturen. Dan blijf je een domme Hollander, die het beter weet...smiley.

En de film???Die is verpest door lullig Amerikaans en typisch een vrouwenfilm.Sentimenteel ook. Prachtige beelden van Japan en schitterende tuinen...En erg mooie vrouwen...Het is een vreemd mengelmoesje van beetje Japans en Amerikaans... Een cijfer geef ik niet.Kan niet veel met deze film.