The Man Who Came to Dinner (1942)

You have the touch of a love-starved cobra

Ik ben niet zo'n fan van Bette Davis in komische rollen. Of romantische rollen voor mijn part want waar ik echt van kan genieten zijn de film waar ze een feeks speelt. Hierdoor stond The Man Who Came to Dinner nu niet meteen erg hoog op mijn verlanglijst van la Davis maar de hoge score hier op MovieMeter deed me toch hopen op een degelijke film. En dat is het ook geworden maar toch ben ik hier niet zo lyrisch over als de hoge score me deed hopen.

En dan komt voornamelijk doordat de film iets te lang doordraaft. Op zich kon het concept van The Man Who Came to Dinner me wel bekoren. Een arrogante eikel die het huis waarin hij verblijft begint te terroriseren, het zorgt in ieder geval voor een aantal amusante scènes maar op den duur heb je de vele scheldpartijen van de man wel gehad en begint het te vervelen. Mocht de film zo'n 90 minuten geduurd hebben, dan had er volgens mij wel een halfje bij gemogen. Daar komt dan ook nog eens bij dat regisseur Keighley naar het einde toe wat de bocht uitvliegt door de mysterieuze June Stanley als Lizzie Borden te portretteren, iets wat compleet niet past in de lijn van de film. Dan is The Older Sister van Alfred Hitchcock uit het eerste seizoen van Alfred Hitchcock Presents een stuk interessanter. Dat Sheridan op het einde dan terug over dezelfde tree uitglijdt en dat alles dan weer opnieuw begint had ook niet gehoeven voor mij.

Degelijke rol van Davis, zoals gewoonlijk eigenlijk. Het diva gehalte zie ik er nog altijd niet in, ik vind haar dan ook helemaal niet aantrekkelijk, maar acteren kon ze in ieder geval erg goed. Dit is wederom zo'n romantische rol waar ze soms wat minder in is maar de samenwerking met Richard Travis als Bert gaat haar erg goed af. De show wordt echter gestolen door Monty Woolley die de vuilbekkende, tierende Whiteside speelt. Een heerlijk personage maar hij wordt iets teveel gebruikt om de boel recht te houden en dat is jammer. Daar kan Woolley natuurlijk zelf niet veel aan doen. Geslaagde bijrol nog van Ann Sheridan, nu dat was pas een diva, maar alleen jammer dat Jimmy Durante naar het einde toe nog verschijnt. Zijn personage moest blijkbaar een soort van eerbetoon/kopie zijn van de immer geweldige Harpo Marx (ga dat zien!) maar dit is volstrekt belachelijk en irritant. Het pianostukje bij zijn introductie (terwijl het eigenlijk bijna altijd Chico Marx was die achter piano zat) is een perfect voorbeeld van hoe het niet moet.

Begrijpelijk waar de hoge scores vandaan komen maar voor mij duurde het allemaal net iets te lang. Ik was nu ook al wel vrij moe dus misschien dat ik met een herziening er wel een halfje bij doe maar voor nu een meer dan dikke voldoende. Qua verhaal wel vermakelijk maar het is voor Woolley als Sheridan die de leukste rol op zich neemt dat de film gezien mag worden.

3*

Monty Walley herhaalt zijn succesvolle Broadway-rol als Sheridan Whiteside, een beroemde criticus die bij een ongelukkige val tijdens een bezoek aan zakenman Ernest Stanley [Grant Mitchell] zijn heup breekt. Hij weet het zo te spelen dat hij bij de Mitchells kan blijven tijdens zijn revalidatie, evenals zijn secretaresse Maggie [Bette Davis] en verpleegster Miss Green [Mary Wickes]. Whiteside hangt echter constant aan de telefoon en laat allerlei bizarre pakketjes bezorgen (een octopus, een zeehond en penguins!). Er is een subplot waarin Maggie een romance heeft met Richard Stanley [Russell Arms] en de hyperactieve Jimmy Durante draaft op als Banjo in deze rappe, vrolijke screwball comedy. Bette Davis krijgt hier een zeldzame kans om haar luchtigere kant te tonen en de scène waarin Maggie en Richard gaan schaatsen is mijn persoonlijke hoogtepunt. Mary Wickes en Billie Burke (als de even vriendelijke als nerveuze vrouw des huizes) zijn eveneens subliem.

Wat mij betreft vooral de moeite waard door de sterke rol die Monty Woolley hier neerzet, een acteur die perfect was voor zijn rol maar deze rol ook eerder al deed vertolken op het podium. Het verhaaltje eromheen daarentegen is soms iets te veel van de hak op de tak wat mij betreft en vooral op de 2de helft worden er opeens wat acteurs aan toegevoegd. Sommige werken erg goed zoals Beverly Carlton, maar een personage als Banjo leek er maar een beetje geforceerd tussen gestopt.
Het sfeertje in het huis is wel aangenaam en vooral het eerste uur is wat mij betreft best sterk, het standaard liefdesverhaaltje ging ook nog wel maar dat heb ik in menig ander film(uit deze periode en eerder) wel wat beter gezien.

Het geheim over de vrouw des huizes was wel verrassend, maar ook een beetje een bizarre wending in een over het algemeen luchtig plot.

The Man Who Came to Dinner is voor mij persoonlijk niet een grote filmklassieker, maar vermakelijk was het allemaal wel.
3*