Alien (1979)

In space no one can hear you scream.

Met het oog op de naderende Alien: Covenant ben ik bezig met de voorgangers opnieuw te zien. Na Prometheus als prequel op deze Alien was nu de grote klassieker zelf aan de beurt. Ik had op mijn bluray de keuze uit de theatrical of director's cut, maar heb toch voor de originele versie gekozen. Op Internet las ik ook dat die versie gewoon het sterkst is, maar wie weet kijk ik de andere editie ooit nog eens.

Ik heb Alien uiteraard al enkele malen gezien, maar de laatste keer is wel tig jaren terug, dus een opfrisbeurt was nodig. Ten eerste, sowieso geinig om te zien hoe goed Prometheus aansluit op deze Alien, met een hoop herkenbare zaken die direct overeen komen. Die film zag er ook nog eens enorm gelikt uit. Ondanks dat deze Alien film alweer richting de 40 jaar oud gaat, valt er visueel maar weinig op aan te merken. Ja, computers ogen wat gedateerd, maar dat is tegelijk ook wel boeiend. Maar de inrichting van de Nostromo of de details van de Xenomorph zelf (sowieso het coolste monster ooit) tonen wel aan hoe goed er over alles is nagedacht. Idem met de soundtrack, lekker aanwezig en absoluut sfeerverhogen.

Wat Ridley Scott ook uitstekend beheerst is het vertellen van een goed verhaal dat door een kalme opbouw steeds pakkender wordt en waar je de crew van de Nostromo goed leert kennen, tot je uiteindelijk een zinderende fase vol intense spanning in gaat. De momenten met de Xenomorph zijn schaars, maar daardoor des te interessanter. Er zitten geen goedkope jumpscares in, alles wordt prima opgebouwd tot enkele schitterende, bijna legendarische filmmomenten vol onderhuidse spanning. Uiteraard heb je de scène met de opengescheurde buik, maar ik vond het stuk waarin Sigourney Weaver (ze speelt trouwens erg goed) de kat zoekt ook belachelijk spannend. Of later als een ander crewlid achter de kat aan zit en de Xenomorph plots achter hem staat. Zo richting het einde neemt de hoeveelheid actie wat toe, maar nooit wordt het te overheersend of vergezocht. Slechts het idee dat beiden in de escape-pod zitten is misschien wat apart, maar nog altijd goed te verklaren.

Een absolute horrorklassieker die ik graag verhoog van 4* naar 4,5*. Wie weet zit er de volgende keer nog eens de volle score in.

"Anybody ever tell you you look dead, man?"

Deze titel heb ik verrassend genoeg nooit gezien, al ben ik wel enigszins bekend met de reeks door 'Prometheus'.

De opzet - die inmiddels veelvuldig is gekopieerd - is leuk; een bemanning die denkt aan een reddingsmissie te beginnen, maar stuit op een parasitair wezen en dan breekt de boel pas los. Dit zou voor flink wat spanning en een enerverend kat-en-muisspel moeten zorgen, maar daar kwam ik toch bedrogen uit.

'Alien' is voornamelijk bezig om de sfeer op te bouwen, maar dit duurt simpelweg te lang. Ik snap dat Ridley Scott hiervoor kiest, maar door deze trage pacing is het voor mij als kijker moeilijk om de aandacht erbij te houden. Op deze manier wordt het nooit pakkend. Om het maar niet over het matige acteerwerk en ondermaatse dialogen te hebben.

Gelukkig weet de film veel punten te scoren met het iconische creature design afkomstig van H.R. Giger. Zodra het monster in beeld komt in al zijn glorie en smerigheid, dan straalt er echt gevaar uit. Naast de befaamde scènes waar het helemaal los mag gaan. Helaas speelt er alsnog een gevoel van teleurstelling, omdat het maar niet eng wil worden. Wat dat betreft spreekt het einde boekdelen.

Al met al best oké voor wat het is, maar niet de klassieker die ik verwachtte te zien.

3,0 Sterren.

Het begin van een tijdperk

Tijden veranderen. In 1979 was Alien een grensverleggende film en deze heeft een enorme invloed op de filmwereld gehad. Het is waarschijnlijk ook deels vanwege deze reden dat Alien door het publiek op handen gedragen wordt. Ik vind dat persoonlijk ook volledig terecht, want als je je bedenkt dat dit eind jaren 70 gemaakt is en vandaag de dag nog steeds zijn doorwerking heeft dan is dat ook gewoon een indrukwekkende prestatie.

Zelf heb ik dit wel in mijn achterhoofd gehouden, maar ik ben er verder wel blanco ingestapt. Zelf had ik namelijk nog nooit een deel uit de reeks gezien (Ja ik weet het, en dat noemt zichzelf filmliefhebber ) maar daar ben ik nu verandering in aan het brengen. Dit allereerste deel liet op een aantal vlakken een diepe indruk achter, maar er waren ook elementen en momenten die in mijn optiek ondermaats waren. Veroudering speelt hierbij zeker een rol, maar hier kan niet alles op afgeschoven worden en dus ook niet alles valt in perspectief te zien.

Zaken waar ik me aan irriteerde maar die wel in perspectief gezien dienen te worden omdat de techniek destijds nog niet zo ver was, zijn onder meer de manier waarop de ruimtebemanning zich voortbeweegt. Er is hier dan ook duidelijk zwaartekracht aanwezig. Ook het monster zelf (en dan met name aan het einde) was te overduidelijk een acteur in een pak, wat voor mij toch veel van de dreiging weg nam.

Ook een minpunt vond ik dat het origineel mij geen onbehaaglijk gevoel meer wist te bezorgen. De opbouw vond ik heel goed gedaan, maar nadat de Alien ''geboren'' was werd het voor mij allemaal een stuk minder spannend. Echter het grootste minpunt vond ik de ontwikkeling van de Alien. Op het moment dat hij zich bij het bemanningslid naar buiten vreet is hij niet groter dan een wijsvinger, maar korte tijd later is hij opeens veranderd in een gigantisch monster? Deze groei had veel geleidelijker aan mogen gaan, óók in 1979. In ieder geval hadden ze hem in meer groeifasen moeten laten zien. Het verbaast mij dan ook dat ik hier nergens commentaar over terug lees en dat dit zo gemakkelijk gepikt wordt door het publiek. Life is bijvoorbeeld een film die dit veel beter aangepakt heeft, al begrijp ik zelf ook wel dat het in 1979 niet op die manier had gekund.

Wat nog wel als een huis staat zijn onder meer de scene's met de ontdekking van de eieren, de facehugger scene, en natuurlijk de chestburster scene die helemaal niks aan kracht ingeboet lijken te hebben. Deze scene's zijn, ook nu nog, zo tof gemaakt dat ik hier diep van onder de indruk ben. Ongelofelijk knap wat ze hier met praktische effecten hebben weten te bereiken. Ook het verhaal is sterk, en het element van Android Ash vond ik ook onverwacht en goed gevonden. Ook hier was het weer indrukwekkend wat ze met praktische effecten wisten te bereiken, al lijkt de Android nu anno 2017 wel veel te geavanceerd te zijn voor de tijd waarin het verhaal zich afspeelt.

Mijn eerste kennismaking met het origineel was goed, maar zo goed als de mensen hem ten tijden van de release vonden, vind ik hem nu niet meer. Hiervoor zijn een aantal zaken nu te sterk verouderd en ben ik veel te verwend geraakt aan het hoge realisme gehalte wat we vandaag in dit soort type films wel gewoon terugzien, zoals het ontbreken van de zwaartekracht. Ook het gevecht met het monster was een kleine 40 jaar geleden waarschijnlijk ook veel spectaculairder dan dat hij nu nog was.

Wat de film destijds teweeg gebracht heeft snap ik echter wel, en de invloeden die deze titel vandaag de dag nog steeds heeft zijn dan ook onmiskenbaar. Het was dan ook een toffe ervaring om te zien waar het allemaal mee begon. Ook op zichzelf staand heeft de film vandaag de dag nog voldoende sterke punten in zich om ook nu nog een ruime voldoende te scoren en vermakelijk te zijn. En dat alleen al is heel indrukwekkend voor een film van bijna 40 jaar oud. Ik ben in ieder geval benieuwd genoeg geworden naar alle overige hoofdstukken binnen het Alien universum!

3,5*

Eindelijk de film op het witte doek gezien. Is weer een tijd geleden dat ik de film gezien heb, maar de meest indrukwekkende scenes zijn goed in het geheugen gebleven. Uiteraard hierdoor geen verrassingen ofwel nauwkeuriger gezegd eigenlijk enkel opfrissingen, dus inderdaad een fijne rewatch.

Het blijft een goede film, alhoewel het er in vergelijking met de CGI van nu natuurlijk een beetje gedateerd uitziet allemaal. Logisch voor een film die bijna 40 jaar oud is. Houdt zich echter nog prima staande binnen het genre. Dat het een oude film is merk je ook aan de trage en diepe opbouw. Als een hedendaagse film dit zou doen, zou je voordat de film halverwege is al de helft van je publiek verloren hebben. In dat opzicht zijn wij hedendaags visueel teveel verwend.

Waardering is gebaseerd op de eerste (paar) keer dat ik de film op tv zag en staat nog steeds als een huis. De indruk die deze film had achtergelaten is onvergetelijk, zeker voor toen. De film in het heden opnieuw beoordelen is onnodig en oneerlijk. Tenzij je de film in die periode hebt gezien, kan je je onmogelijk in de Zeitgeist verplaatsen van toen.

Wat eerlijker is wellicht 'Alien: Covenant' te beoordelen. Van wat ik gezien heb, wordt het nog gruwelijker dan Prometheus, zonder te ver af te dwalen van het origineel. In 3 woorden: kan niet wachten!

Ben maar eens begonnen aan de Alien franchise, had de films nog nooit gezien.
In deze film heerst een spannende en duistere sfeer, wat het bovendien ook nog eens griezelig maakt. Met de soundtrack wordt ook alles net iets duisterder. Het ziet er uitstekend uit voor een film uit 1979, de Alien ziet er geweldig uit. De omgeving waarin het zich afspeelt vindt ik ook erg goed. De film wordt met de minuut spannender. De scène wanneer er een alien uit de borst van Kane komt zag er erg bruut uit. Dat Ash een robot bleek te zijn kwam voor mij als een verrassing. Ben benieuwd naar de volgende delen!

Alien werd na The duellists, waarmee Scott in Cannes hoge ogen gooide, vooral zijn grote doorbraak in Hollywood. Alien is destijds als een cultfilm bestempeld en geldt ook vandaag nog als een voorbeeld binnen het (horror) SF-genre. Alien kwam net na de grote filmsuccessen van Jaws en Star Wars. Scott heeft eigenlijk van beide films ideeën gebruikt om tot zijn film te komen. Zoals wel vaak bij Scott is diepgang en ontwikkeling van de personages ver te zoeken. Alien daarentegen heeft een sterke cast met onder andere Weaver en Hurt.

De idee of het ontwerp van de facehugger en de Xenomorph (naam pas in the sequel bedacht) is me altijd blijven fascineren en dat maakt de film tot het icoon die hij vandaag nog steeds is. Ook de chestburster blijft tot de verbeelding spreken. Het verhaal en opbouw is vrij simplistisch, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door het uitstekende camerawerk, mooie vormgeving en de sublieme spanningsopbouw van de film. De spanning druipt van het scherm (zeker binnen de tijdsgeest). Het ondersteunende geluid en de stiltes onderstrepen dit nog meer. Het duurt dan ook tot het einde van de film tot we de Xenomorph in zijn geheel zien. In de latere films worden deze wezens verder uitgediept. De film kent een gestage opbouw, maar is niet meer te stuiten vanaf de inplanting van het embryo.

De knopjes en de snufjes van de Nostromo zijn misschien wat gedateerd, maar dat bederft de pret niet. Kleine SF-fantasieën zoals een androïde of de cryoslaap maken de film extra fijn. Het einde was ok. Er waren oorspronkelijk plannen om de film te laten eindigen met de ontploffing van de Nostromo, maar gelukkig was er nog een eindscène waarbij het monster in de capsule zich kon verschuilen. Over het hoe en wanneer is niets vermeld: prima voor de spanning weliswaar, minder voor de uitdieping en geloofwaardigheid.

Viel toch wat tegen bij herziening. Werd me echter wel duidelijk dat Alien voor mij niet de ultieme film uit de reeks is, want die eer gaat naar Aliens. Daarentegen, Alien is een film die vooral voor zijn tijd er mooi uitziet en de waanzinnige Xenomorph introduceert. Maar qua spanning en invulling van horror viel het mij toch wat tegen. De film begon mij veel te traag en komt eigenlijk vrij laat op gang. De horror scènes zijn goed, maar vond ik echter te weinig aanwezig en spannend was het vooral richting het einde toe. Qua sfeer zit het dan wel zeer goed met Alien.

Ridley Scott had pas één eerdere film gemaakt toen hij werd gevraagd het ‘Alien’-script van Dan O’Bannon te verfilmen. O’Bannon speelde leentje-buur bij eerdere horror- en sciencefiction-films maar ‘Alien’ heeft een aantal elementen die de film zijn unieke plaats in de filmgeschiedenis geven. De belangrijkste daarvan is wel de omkering van de traditionele genderverdeling bij de slachtoffer-held-rollen. Het is John Hurt die zijn naam eer aandoet en als eerste ten prooi valt aan het monster middels een orale verkrachting gevolgd door een bloederige bevalling. (Zo bloederig dat de rest van de cast zich bij de opname een hoedje schrok overigens). Sigourney Weaver blijft als één van de vrouwen het langst over en verslaat uiteindelijk de buitenaardse tegenstander, die door Scott ter opvoering van de spanning zo veel mogelijk buiten beeld wordt gehouden. ‘Alien’ is vooral een film van dynamiek: veel stilte, lang wachten en spaarzame muziek afgewisseld met plotse schrikmomenten. Het is allemaal al eerder vertoond, maar zelden met zo veel brille uitgevoerd.

Erg leuk.

Blijft toch wel een van mijn favoriete Horror/sciencefiction films. Hij is vrij oud, maar dat stoorde me absoluut niet. Ik zag deze toen ik o.a. wat jonger was en hik vond hem nog goed spannend ook en op sommige momenten vrij beklemmend.

De alien zelf ziet er voor een pakkie nog erg goed uit. Hij kwam best dreigend over. Ook Weaver doet het goed als Ellen Ripley. De film kent een paar leuk uitgevoerde iconische momenten. Naar mijn mening heeft Scott hier toch echt zijn beste prestatie neergezet.

Erg leuk, niet het beste van het beste, maar erg goed. Scott heeft later nooit meer dit niveau gehaald en dat is jammer.

Fijne klassieker die nog steeds van het begin tot het einde spannend is. De film lijkt z'n tijd vooruit door een vrouw de hoofdrol te geven. En de film is een goede waarschuwing tegen naïviteit jegens buitenaards leven.

Titelhouder binnen de sci-fi horror.

Krankzinnig eigenlijk hoe deze film 40 (!) jaar na dato nog altijd fier overeind staat. Natuurlijk slaat de veroudering hier en daar toe, maar dankzij sterk acteerwerk, indrukwekkende decors en practical effects én een handvol klassieke scenes weet het nog steeds een smetloos huiveringwekkende sfeer neer te zetten.

Geloofwaardige science-fiction enscenering, die vanaf de kalme introductie van het schip en haar bewoners gelijk zijn claustrofobische werking inzet en dat langzaam laat broeien, tot het schip de functie van snelkookpan begint aan te nemen.

De isolatie, het belang van protocol, de risico’s van contaminatie maar ook de fascinatie voor buitenaards leven en de cabin-feverish atmosfeer vormen allemaal perfecte opstapjes voor de horror in space. Door vele navolgingen inmiddels cinematografisch gemeengoed misschien; het is moeilijk in te schatten hoe overweldigend deze effecten destijds beleefd moeten zijn.

Glansrollen voor Hurt, Holm, Skerrit en uiteraard Weaver, die haar personage Ripley de scepsis, daadkracht en ballen meegeeft om er een memorabele, hoogst iconische heldin van te maken.

Vooruitstrevend in brede zin, nog altijd effectieve creepiness en ondanks vele moderne epigonen nog altijd alleenheersend binnen het subgenre. 4,5*

Aangezien ik vorige maand naar het museum van hr. Giger himself ben geweest, moest ik deze film toch ook eens zien.

Niet helemaal mijn cup of tea, naar mijn mening duurde het allemaal net iets te lang.

De alien is prachtig gemaakt, maar dat wist ik door 't museum al wel.

Ik denk alleen niet dat ik de andere delen ga bekijken.

Dat de film uit 1979 komt is er trouwens echt niet vanaf te zien ??

Weer een aantal keer gezien, al was het nu toch weer een aardig tijdje geleden kon ik me alles nog erg goed herinneren. De film is in het eerste uur traag, het neemt lekker de tijd om een mysterieus sfeertje op te bouwen, wat ik wel kan waarderen. Na dit uurtje, ongeveer na de scene waar de alien uit Kane's borstkas springt (klassieke scene!), schiet de spanning omhoog en krijgt de film een aardige vaart. Met deze film is ook een gaaf wereldje opgebouwd, met mooie grimmige decoratie die je na het kijken nog wel even bij blijft. De alien ziet er vandaag de dag nog steeds goed creepy uit, al zijn sommige special effects behoorlijk verouderd (bijvoorbeeld wanneer Ash weer aangekoppeld word om informatie te verkrijgen) zit dat niet erg in de weg. De acteurs doen het ook leuk, en vooral Sigourney Weaver steelt hier de show. Ik kan me herinneren dat ik ooit nog een scene in de film zag waar Dallas een soort van aan de muur geplakt was en 'please kill meeee!' riep naar Ripley, is me nu duidelijk dat ik toen dus de director's cut keek, ik vond deze scene wel een mooie toevoeging aan de film.

Dit blijft een klassieker die behoorlijk hoog in mijn lijstje staat, een gaaf wereldje met een ongekende sfeer en prachtige decoratie, tot in de details uitgewerkt, 4,5!

Ik kan er best inkomen dat de film destijds spektakel was. Een beetje de impact van een Jaws, maar ook een film die je met hedendaagse ogen toch net iets anders bekijkt. Helaas heb ik dat gat in mijn cultuur (Alien) pas eergisteren gevuld.
Er is niet veel mis mee, het design is best nog cool, ondanks dat heel veel futuristische zaken nu al hopeloos verouderd zijn en dan vooral alles wat computerinterfaces en zo betreft… maar dat kan uiteraard ook niet anders en dat maakt ook vaak de charme van retro-SF. De kamer waar 'Mother' geraadpleegd moest worden, was best fraai.
Ik vond ook het karakter van Weaver cool geschreven én geacteerd: een koele tante, maar wel eentje die haar brein erbij hield waardoor je makkelijk sympathie voor haar kon opbrengen. En geen nodeloze romantiek die ook hier hopeloos misplaatst zou zijn, dus heeft Scott het maar achterwege gelaten.
Het enige wat me tegenviel (in mijn corona-huiskamertje)… ik vond het allemaal niet zo spannend (en ik geef toe dat je vandaag natuurlijk onmogelijk 'ongespoild' deze film kon zien. En dan bedoel ik natuurlijk dé scène die back in the day bij een maagdelijk cinemapubliek wel zijn impact moet gehad hebben… waar het embryo zich naar buiten knabbelt…)
In een cinema, anno 1979, zonder voorkennis… TOP!!!!!
Anno 2020 in een luie coronazetel… gaat wel…
Gevoelsmatig een 3… maar da's niet eerlijk, dus maar een halfje erbij om het gemiddelde geen oneer aan te doen.

Toch blij dat ik Blade Runner wel destijds in volle glorie tot mij heb kunnen nemen…

De eerste keer dat ik de originele Alien zie, na tal van rip-offs en de meest recente vervolgen. Van de vervolgen is deze ongetwijfeld de beste. Het voelt wat traag aan, zoals gewoonlijk in de jaren '70, maar erg storend was het niet. Ik vond de sfeer nu ook niet erg bijzonder. Practical effects waren wel top alsook de beelden vanuit de ruimte. Op vlak van een aantal beslissingen zijn er zeker een aantal knullige acties zoals zoals het te lang open laten van de deur hoewel dit geen effect had, het 'ding' bleek dood. Ash deed dit wel iets later dicht. De jacht op dit volmaakte wezen is ook niet bepaald goed uitgevoerd. Stanton legt al vlug het loodje en de twee laatste personen (uitgezonderd Riley) verpesten het ook goed. Vervolgens zet Riley het vernietigingsmechanisme aan en iets later wil ze het ongedaan maken. Is dit vrouwenlogica of zat daar iets achter?

Binnenkort maar eens deel 2 bekijken. Er is zeker ruimte voor verbetering.

Een klassieker die ik nog nooit had gezien.

Production design is uitstekend, wat mooie shots en sfeer oplevert, en zeker het laatste deel van de film als Sigourney Weaver alleen is is sterk, maar het begin was voor mij echt te langdradig. Ook later in de film zitten er stukken waar te lang niet zoveel gebeurt of dingen wat traag gaan. Vond ook de gesprekken en scènes tussen de personages over het algemeen niet heel erg leuk. Überhaupt zijn de meeste personages maar vervelend waardoor de film er eigenlijk wel van opknapt als iedereen dood is.

De effecten en de alien zelf, tja. Veel dingen kunnen anno nu nog wel door de beugel, maar de iconische scène met de alien uit de buik (die ik al wel kende uit parodieën en van horen zeggen) vond ik eigenlijk vooral lachwekkend, net als die melkspuitende android. Die scène vond ik er sowieso een beetje aan de haren bijgesleept qua plot, maar was verder wel een vermakelijk extraatje.

3,5*

Na het spelen van de fantastische survival horror game Alien: Isolation, die erg veel ontwerpen en geluidseffecten uit deze film gebruikte, kreeg ik natuurlijk weer zin om deze te bekijken. Alles is van topnivo.

Het acteerwerk, met name dat van de dames, Lambert (scream queen Veronica Cartwright die ook al zo goed was in Invasion of the Body Snatchers) en Ripley (doorbraak voor Weaver).

De ruimtescenes zijn overtuigend, zeker voor die tijd. De effecten zijn grotendeels gemaakt met simpele middelen, maar ze zijn goed uitgevoerd over het algemeen. De sets zijn prachtig gemaakt en in beeld gebracht. De soundtrack is spaarzaam maar erg sfeervol. Alles ademt een zekere akeligheid uit, inclusief het interieur van de Nostromo en de piepende en krakende computers ervan. Erg aangenaam is het nergens in space. En er zijn meer dreigingen dan de alien, die fantastisch ontworpen is door de kunstenaar HR Giger.

Qua plot steekt Alien uit boven andere horror films door de houding van een groot en ambitieus bedrijf ook erbij te betrekken. En Ridley Scott heeft het verhaal van Alan Dean Foster nagenoeg perfect in beeld gebracht.

De scene waarbij Ripley's slipje 3 maten teveel gekrompen is blijft erg spannend, maar niet omdat de kont van Weaver (er verder zeker goed uitziend) nu zoveel voorstelt. Natuurlijk wordt er tegenwoordig erg moeilijk over gedaan, ook door de overzeloot en veels te serieus geworden James Cameron (klachten over "seksualisatie", met natuurlijk de mythe van "objectificatie", alsof iedereen die er lekker uitziet opeens geen mens meer is in de ogen van degene die er verlekkerd naar kijkt). Maar men vergeet dan dat de scene eigenlijk naakt had gemoeten en dat Weaver er zelf geen problemen mee had. Bovendien moet ze toch echt uitkleden voor ze in winterslaap kan gaan. De scene blijft goed omdat de dreiging van de Alien zeer nabij is.

Toch zijn er wel een paar schoonheidsfoutjes. Vooral rondom Ash en het gevecht daarmee. Het doet onhandig aan en zeker het wurgen met een pornoboekje doet wat vreemd aan (alleen al dat een robot dat als wapen zou gebruiken, en dat die boekjes nu al niet meer bestaan had men kennelijk niet gedacht en natuurlijk past het ook wel een beetje bij het eenzame "truckers in space" bestaan wat men uit wilde beelden). Verder de jump cut als Ash daarna hersteld is (beter was even een shot van Ripley te tonen). Sommige shots zijn net wat te donker of te onduidelijk.

Alien, een sfeervolle film die vooral onder de noemer psychologische horror valt, en ondanks dat er weinig gebeurt, wel bijzonder boeiend is.

Standaard der standaard, ruimteschip krijgt een noodsignaal binnen en besluit poolshoogte te nemen. Een recept voor problemen en ik vraag me dan ook of een dergelijke signaal en verschijnen van een tweede schip wel eens zonder catastrofale afloop is voorgekomen. Wijze les voor alle toekomstige ruimtepioniers, gewoon niet doen. Gewoon door gaan naar je bestemming. De ontdekking en daarop volgende problemen zijn niet van de lucht en pakken zacht gezegd vrij catastrofaal uit.

Waar Alien verder vooral in uitblinkt is stijl en sfeer. Soms moeten dingen in het tijdsbeeld gezien worden zoals de kolderieke wolkjes stoom boven de helmen van de drie die naar buiten gaan en tevens het scherm in de cockpit met de binaire codes. So what? Niemand die dat leest, net als al die knipperende lichtjes bij 'Mother'. Desondanks blijft de grauwe visuele stijl als een paal boven water, en zijn er shots, zowel technisch als sfeerverhogend, om van te watertanden. Voegt daarbij een aantal iconische scènes zoals bv Hurt op de etenstafel, een scene die ik als kind bij toeval eens zag in en film programma, en in shock was na afloop, de ruzie en ontmaskering van Ash, een uitermate passende soundtrack, en het 'kleine' onderbroekje van Weaver, een bewuste keuze van de regisseur heb ik wel eens gelezen, en je het een opvallend haast iconisch gebeuren. In als laatst een prima Weaver en vooral Holm aan te halen.

Een van mijn favoriete films, of top10, zal Alien nooit worden, maar een uitermate goede, bijzondere en boeiende film is het wel.

Eerste 15 minuten, in combinatie met de status van deze klassieker, beloofden wel wat. Daarna werd het eigenlijk alleen maar slechter en slechter. Sloom, apathisch, onlogisch.. nee het kon me echt niet bekoren. Waarom zou een parasitaire soort zo moordlustig zijn en zo zijn eigen voortbestaan verhinderen? Waarom geeft niemand een fuck als de eerste crewmember zo goed als afgeschreven is? Waarom doe je panisch over nalatigheid van het quarantaine protocol, maar laat je vervolgens zelf de deur wagenwijd openstaan als je naar dat beest gaat? Waarom is die alien ineens 20 keer zijn eigen formaat zonder iets geconsumeerd te te hebben? Vragen, vragen, vragen.. of nja, eigenlijk ook niet.

Wel vaker met klassiekers heb ik het idee dat het aan mij ligt, omdat ik de film niet goed op waarde kan schatten 40 jaar na dato. In die gevallen onthou ik me vaak van het geven van een score, nu echter niet. Deze rammelt gewoon teveel. 2,0* voor de eerste 15 minuten.

Het ligt toch echt aan jou

Ik heb hem nu eindelijk ook bekeken onder lichte dwang van mijn mama...en zelfs na talloze imitaties en variaties voelt dit toch echt wel nog als een mijlpaal.

De trage opbouw en het feit dat je de helft van de film..tot Ripley de touwtjes strakker in handen neemt..geen protagonist hebt doet echt wonderen voor het verloop van die film. Het is ook dat claustrofobische gevoel van een oud ruimteschip dat kraakt en lekt langs alle kanten waar de personages vast zitten met iets dat op hen jaagt.

De film is erg spaarzaam met het tonen van de Alien, maar laat je nooit vergeten dat hij er is. Koppel dat alles met een paar echt inventieve scares (De alien die plots in de kettingen hangt iemand?) en je hebt een film die ruim veertig jaar later nog steeds veel effectiever en beklemmender is dan veel van wat tegenwoordig uitkomt. Op naar Aliens denk ik nu!!

Ijzersterke film! Ik kreeg echt dat beklemmende idee van ruimte isolatie en daarbij een mysterieus wezen die het allemaal nog 10x spannender maakt! Met als hoogtepunt de beroemde scène waar een baby Xenomorph uit het lichaam van 1 van de bemanning leden komt, schreeuwt en weg rent! Spot on! Zieke effecten voor 1979! Alien is een vooruitstrevende film!

☆4,5

Het was intussen zo'n 7 jaar geleden dat ik Alien voor de eerste en tevens ook laatste keer zag, dus ik vond het onderhand tijd voor een herziening. Destijds gaf ik de film 3.5*, een score waar ik nu met mijn hoofd niet meer bij kan. Wie weet was ik destijds net iets te jong om dit op volle waarde te schatten, want mijn god, wat is dit een meesterwerk van de bovenste plank.

Alien is van het begin tot het einde nagenoeg perfect; ik kan op dit moment wel wat schoonheidsfoutjes opmerken (de crew maakt bijvoorbeeld niet altijd de slimste beslissingen) maar die wegen bij lange na niet op tegen al het goeds dat deze film te bieden heeft. De sfeer is ontzettend goed; Alien roept dat existentiële gevoel van die griezelig lege en zwarte ruimte goed op, evenals dat gevoel dat er van alles slechts in de uithoeken van de ruimte kan zitten dat ons petje te boven gaat. In de pakweg eerste veertig minuten gebeurt er niet zo heel veel, maar de sfeer en toon die Ridley Scott hierin neerzet, en de spanning die langzaamaan stevig opgebouwd wordt, is ongeëvenaard. Vanaf de gruwelijke en iconische scène waarin de alien geboren wordt gaat de spanning alleen maar in crescendo. Ridley Scott weet dit vast te houden tot de laatste minuut, en dat is echt een knappe prestatie. De alien komt amper in beeld, maar dat werkt juist uitermate effectief (net zoals bijvoorbeeld in Jaws): less is more. Er zit amper actie in de film, en ook dat is de juiste keuze. Het is een pure horrorfilm die volledig inzit op spanning en angst voor het onbekende. Sfeer en spanning zijn dus de factoren die deze film grotendeels maken, maar daarbovenop zijn ook de visuele effecten, de cinematografie en de acteerprestaties fantastisch. De planeet waarop ze landen, het claustrofobische interieur van het schip én de alien zelf zien er geweldig uit. Sommige zaken ogen verouderd natuurlijk, maar dat verhoogt enkel het charme. En oké, op het einde is de alien duidelijk een man in een pak, maar daar ga ik de film echt niet op afrekenen. Sigourney Weaver is een echte bad-ass zonder ooit een overpowered Mary Sue te zijn; dit soort stoere heldin is in de veertig jaar na deze film nauwelijks beter nagedaan.

Ik kan hier nog veel over typen, maar moge het duidelijk zijn dat ik hier 2 uur enorm van genoten heb. Ik vermoed ook wel dat je er echt in de juiste gemoedstoestand voor moet zijn; de film is zeker in het eerste uur traag, dus die sfeer en spanningsopbouw moet je kunnen appreciëren, en zoiets is nu eenmaal gevoelsmatig. Ik moet na deze herkijkbeurt concluderen dat het een van de meest sfeervolle, atmosferische en nagelbijtend spannende films is die ik gezien heb. Initieel was ik van plan enkel dit origineel te herbekijken, maar nu heb ik toch ook wel zin gekregen om Aliens en daarna de rest er (nog) eens achteraan te gooien. Deze overtreffen zullen ze niet doen, maar in mijn herinnering was Aliens toch ook echt heel sterk. In ieder geval een welverdiende verhoging naar 5* voor Alien.

Gisteravond heb ik mij prima vermaakt met dit eerste Alien deel. Maar ook niet meer dan dat. Ik vind het persoonlijk geen meesterwerk, maar wel een onderhoudende film. Vreemd genoeg (gezien de reacties van velen), had de film van mij best spannender gemogen. Ik vind Ridley Scott té voorzichtig op het gebied van 'horror'. De scenes vliegen nergens uit de bocht en dat had ik juist bij een film als deze juist wel gezien. De setting is perfect. Ergens in de ruimte, in the middle of nowhere, kon de Alien in mijn ogen nog 10 keer meer de crew het stuipen op het lijf weten te jagen. Nee, Scott houdt zich in. Of dit opzettelijk is of niet, doet er voor mij niet toe. Ik vind het zonde.

De acteerprestaties waren prima. Maar soms wisten ze ook niet te overtuigen bij bepaalde scenes. Ik miste de angst in hun ogen, het geschreeuw, de verontwaardiging en het gemis van een crewmember als die het loodje had gelegd. Het is allemaal wat te nuchter en nonchalant. Terwijl we hier te maken hebben met een zeer gevaarlijke Alien aan boord, die maar op één ding uit is..

Spielberg is veel effectiever geweest met de spanning opbouw van zijn Jaws, maar Scott kon moeilijk de camera op de Alien plaatsen, want dan was het teveel kopie geweest. Zo'n giga haai (nota bene in het water) wist mij meer angst aan te jagen (vooral de laatste 20 minuten van de film), dan een 'losse' Alien in een ruimteschip. Misschien ben ik te negatief, maar dat komt door te hoge verwachtingen. De film kent heus sterke momenten en wist mijn aandacht er prima bij te houden. Ik ben heel, heel benieuwd naar Cameron zijn 'Aliens'. Cameron blijft voor mij een top regisseur, dus kan niet wachten om die op te zetten. Ik heb de blu-ray box aangeschaft, dus ben de komende tijd (na het EK) er lekker zoet mee!

Moeilijk om invloed, effect en succes van deze film te overschatten. Ik zag Alien voor het eerst op video (de thuisvideo-markt kwam toen net op). Sindsdien heb ik de film vele malen opnieuw gezien en, ondanks het feit dat de plot me overbekend is, blijft deze film na jaren toch nog steeds overeind.

Het verhaal is relatief simpel: de bemanning van een ruimteschip ontvangt op de terugweg naar Aarde een noodsignaal van een ruimteschip van onbekende herkomst. Zij gaan op onderzoek uit, waarbij één van hen besmet raakt met een buitenaardse parasiet. In een inmiddels klassiek geworden scène wordt dit wezen ‘geboren’, waarna het in rap tempo de bemanning decimeert.

De reden waarom deze film (terecht) tot de rijen van onvervalste SF/horror klassiekers is toegetreden, is de uitwerking van regisseur Ridley Scott. Samen met Stanley Kubrick en Michael Mann vormt Scott een groep van filmmakers bij wie het stilistische aspect van hun films even zwaar weegt als het inhoudelijke. Scott gebruikte voor Alien het idee van ‘ruimte-truckers’ die met hun schip vracht vervoeren van en naar verschillende zonnestelsels. Vandaar dat hij en production designer Michael Seymour er voor kozen om in- en exterieur van het ruimteschip Nostromo (fans van Joseph Conrad opgelet), kleding, instrumenten, wapens e.d. een verweerde look te geven – iets dat Scott zelf omschreef als ‘used technology’ (George Lucas streefde iets soortgelijks na in Star Wars (1977)).

Voor de vormgeving van het wezen dat de bemanning naar het leven staat werd besloten iets te kiezen dat het publiek de stuipen op het lijf zou jagen, en ook op een geloofwaardige manier voor een buitenaardse levensvorm zou kunnen doorgaan. Hiervoor werd de hulp ingeroepen van H.R. Giger, een Zwitserse kunstenaar wiens werk sterk beïnvloed wordt door biomechanica, een mengvorm van organische, mechanische en erotische kunst. Hij bedacht een wezen dat verschillende ontwikkel- en groeistadia zou doorlopen, en dat eenmaal volwassen een praktisch onoverwinnelijke tegenstander zou blijken – één met een kracht en intelligentie die werkelijk van een andere wereld zouden zijn.

Critici hebben Alien omschreven als ‘een gotische horrorfilm in de ruimte’, waarbij het naargeestige gotische landhuis vervangen is door een ruimteschip. Grotendeels klopt deze vergelijking wel – evenals het feit dat Alien, vanaf het moment dat het wezen verschijnt, werkt als een variant op het ‘tien kleine negertjes’ verhaal, met als twist een Hawksiaanse vrouw (Ellen Ripley – Sigourney Weaver) die het monster uiteindelijk onschadelijk maakt.

Zijn status als moderne klassieker dankt Alien dan ook niet aan zijn originaliteit, maar aan het visionaire gehalte van zijn vormgeving (iets dat Ridley Scott op een nog grotere schaal zou uitvoeren in het eveneens briljante Blade Runner (1982)). Ook de gehele cast geeft prima spel, en dat is zeker in het geval van Weaver geen geringe verdienste: zij speelt hier pas haar tweede filmrol, en wordt desondanks geacht de film voor een groot deel te dragen (waar ze overigens moeiteloos in slaagt). Voeg daarbij het prima camerawerk van DOP Derek Vanlint en een effectieve, onheilspellende score van Jerry Goldsmith, en het resultaat is een film die je gegarandeerd bij blijft.

Ook de tagline van de film – ‘In space no-one can hear you scream’ – is zelden overtroffen.

Al komt die van John Carpenter's The Thing (1982) - 'Man is the warmest place to hide' - wel erg dicht in de buurt.

Deze film al een aantal keren gezien, maar nu even bewust mijn mening voor Moviemeter.

Het blijft een parel van een film. Zelfs in deze tijd nog goed te vertonen. Op wat oude computers na.

Hierna zijn allerlei soorten alien achtige films gemaakt. Soms erg goed, vaak erg slecht.

Sigourney blijft één van mijn favoriete actrices. Ik hou van 'power' vrouwen. Hier begint ze al flink van zich af te bijten. Heerlijk mens.

De alien komt niet eens vaak in beeld, maar net zoals bij Jaws, het gaat om de sfeer in zijn geheel en die is supereffectief. Gewoon een klassieker ter alle tijden.

Een masterclass in suspense. Zoals 'Alien' (1979) speelt met de claustrofobie van een ruimtestation door de uitstekende set designs en een immersief oog voor detail. Terugdenkend aan de film voel ik opnieuw het gevoel van opgesloten zijn in die ondraaglijke hitte. Steeds de natte T-shirts en zweet dat op voorhoofden parelt, terwijl de aanwezigheid van een buitenaardse indringer voelbaarder wordt. Hier zijn de surrealistische ontwerpen van H.R. Giger (bijna fallisch op een Freudiaanse manier) nog geen platgetreden cliché en voelen ze werkelijk als een unheimische confrontatie met het onbekende. Ook opvallend hoe 'Alien' (1979) haar tijd ver vooruit is met een vrouwelijke protagoniste die haar eigen plek moest bevechten in een mannenbolwerk. Of hoe Ripley's strijd tegen de alien betekenisvoller wordt, omdat ze al zoveel heeft moeten overwinnen om op de plek terecht te komen waar ze zich nu bevindt. Het maakt haar een sterk én een psychologisch gelaagd personage.

Herziening van mijn nr 1 film die daar mooi mag blijven staan. Ridley Scott in het begin van zijn carrière, er zouden nog klassiekers volgens als Blade Runner, Gladiator en Black Hawk Down. Science-Fiction was in de filmwereld een genre dat nog maar recent zo groot was geworden met titels als Star Wars en Close Encounters of the Third Kind. Hollywood stond niet meteen te springen voor het project, maar omdat SF het goed deed en Ridley Scott met zijn debuutfilm The Duellists succes had werd het toch groen licht. Bovendien is het geen SF als Star Wars maar met een monster. De cast was op zich niet onbekend, maar ook weer niet bekend van grote titels of dan toch van de betere bijrollen. Geen jonge ploeg van tieners, maar iets ouder.

Het is absoluut geen B-film geworden. Ridley Scott moest met de beperkte middelen enorm creatief zijn. En een groot deel van de verdienste is dan wel H.R. Giger, verantwoordelijk voor het artwork. Geen lelijke CGI, maar echte effecten. Iets wat bij zowat alle monsterfilms er al snel niet zo goed uit ziet. Een film als Jaws had al aangetoond dat 'less is more' bij dit genre. Het voordeel van een eerste deel uit wat later een franchise zou worden. Scott neemt de tijd ook om sfeer op te bouwen en tussen de heerlijke muziek ook wat stilte te nemen. En met een cast als dit is het ook niet duidelijk wie de lead is, wie de bijrol. Wie overleeft en wie niet. Het kan echt alle kanten uit.

De aankleding is geweldig. Ik heb enkele jaren terug geluk gehad om deze film in de bioscoop te zien bij een re-release. En de kwaliteit valt meteen op. Zeer mooie sets, oog voor detail en prachtige beelden. De spanning is te snijden, geen drukke bedoening en de Alien is het meest angstaanjagende wezen in de filmgeschiedenis. Dat de film toen al in de prijzen viel, is zeker geen wonder. En voor mij blijft de film mooi op 1 staan als beste film ooit gemaakt.

Ik weet eigenlijk niet meer heel goed hoe en waar ik indertijd dit eerste deel van de Alien serie gezien heb. Misschien thuis op tv, misschien op video. Niet in de bioscoop, dat zou ik nog wel weten - zoals deel twee in ieder geval, al zal dat misschien wel een herhaling geweest zijn ter gelegenheid van het derde deel. Anders kan ik het niet goed in de tijd plaatsen.

Maar terug naar deel een. Op zich is er wel hier en daar wat op aan te merken ondertussen, en de status is zeker deels aan de timing te danken. In die tijd was Alien echt in zowat alle opzichten vernieuwend - en zeker door de rauwe en cynische toon en bijpassend rauwe beelden. Enorm ver verwijderd van de science fiction die we toen op de tv langskregen, dingen als Blake’s 7, Space 1999, Battlestar Galactica. Of films als Star Wars. Vooral goedkope en beperkte producties, behalve dat laatste voorbeeld, en misschien is vooral het veel grotere budget en de weigering om dingen snel goedkoop en simpel te doen wel de doorslag voor het succes van deze film.

En dat blijkt dan meteen wel uit hoeveel films van later direct of indirect zijn ‘geinspireerd door’ of elementen uit plot, stijl of beeld afgekeken of gejat hebben, hoe subtiel misschien ook - maar vanzelf allemaal gefnuikt door het gebrek aan de grootsheid van de visie en de beperkingen die daarbij opgelegd werden. Zo kwam ik laatst iets tegen waarin Milla Jovovich ‘the ultimate queen of kick-ass’ werd genoemd - tsja, een latere generatie, denk ik dan maar. Alle respect voor Milla, maar geen van de films waarin ze gespeeld heeft kwamen maar in de buurt van zo’n rijke visie - of het moet die ene van Winterbottom geweest zijn, maar daarin zong ze een fado in plaats van ass te kicken.

Net zo nietsontziend is het met het monster - ook daarvan was de vormgeving ongekend, met dank aan Giger. Als je de kans krijgt ooit, in de binnenstad van Lyon heb je het Musée Cinéma et Miniature. Daar staat-ie, levensgroot en levensecht, bewegend en met geluid, en ook echt wel een beetje eng. Het voelt niet heel gemakkelijk om daar even rustig onder te staan om een foto te maken (want ja, je mag met je camera binnen daar).

In deel een viel me dan wel ietwat op dat ik de acteurs niet heel erg indrukwekkend vond - terwijl er toch zat bekende namen meedoen. Weaver dan weer wel, maar daar moet ik dan wel bij zeggen dat ik daar nooit helemaal onbevooroordeeld in ben. En net zo met de cinematografie - sommige beelden zijn perfect, iconisch, maar even later lijkt het of je een tv serie uit de 70s zit te kijken. Misschien ook gewoon de tand des tijds weer.

Moeilijk om een waardering in sterren voor uit te spreken. 4 dan maar.

Heel lang geleden voor het laatst gezien. Prachtige productievalues met die duistere settings. Geslaagde om niet te zeggen schitterende fx. Maar al met al had ik verwacht meer omver geblazen te worden. Het heeft eigenlijk weinig substantie en het verbaasde mij dat er bijna niets gebeurde in het eerste anderhalf uur. En zelfs de finale is nog redelijk braaf. Maar uiteindelijk moet je deze film toch ook in z’n tijd zien. En het was zijn tijd zeker vooruit. Ook al vond ik het nooit echt spannend worden, de sfeer zat er toch goed in.

Alien

Deze film had ik een hele lange tijd geleden gezien, Herkende wel bits and pieces, maar eigenlijk te weinig, dus heb hem vandaag nog maar eens bekeken. En hij valt me wat tegen. Dat de film hier bijna 4 sterren krijgt vind ik ongelofelijk.

De film moet het hebben van zijn suspense. De tergend langzame scenes bouwen goed op, maar daarentegen vond ik de visuals ondermaats. Ik heb dat beest amper kunnen zien en als je hem een beetje kan zien is het onder stroboscoopachtige omstandigheden, wat ik als storend ervaar. En van wat ik er van zag, vond hem totaal niet eng.

Verder vond ik sommige beslissingen in de film echt belachelijk. Een voorbeeld, die man die die kat op moest sporen, je weet hoe het eindigt en toch laten ze hem alleen gaan. En de kill scenes waren slecht of amper te zien, mede door de slechte belichting. Wat ik wel tof vond was de plottwist dat Ash een robot bleek te zijn. Ik was dat al vergeten en kwam voor mij dus als een verrassing.

Je moet natuurlijk niet vergeten dat de film uit 1979 komt. Maar ik ken nog een andere film die uit de zeventiger jaren komt en die vond ik toch wel een stukje beter.

Ik houd het eerst bij 3,5 sterren.