Million Dollar Baby (2004)

Oer-Amerikaanse, ouderwetse en clichématige boksfilm. Het rise-and-fallverhaal kondigt zich geruisloos aan en ontwikkelt zich binnen de verwachtingen (daar zijn de in elkaar overgaande shots van bloed, zweet en tranen om maanden van training samen te vatten - alleen "Eye of the Tiger" ontbreekt nog). Pogingen om geloof en ethiek aan het emotionele tweede deel toe te voegen komen wat te laat en verzanden daardoor in het niets. De guitigheid van Swank en de wisselwerking tussen Freeman en Eastwood houden de film recht.

Overduidelijk een Eastwood film.

De bekende oneliners, het nodige sentiment, en vooral best wel voorspelbaar. Het verhaal ontwikkelt zich precies zoals je zou verwachten. Tot een bepaald moment dan..

Voordeel is dat Swank gewoon in erg goede doen is. Ik vind haar vaak erg wisselvallig, maar hier steekt ze er met kop en schouders bovenuit. Ook de boxscènes zijn overzichtelijk, maar verder niet geweldig. Zoiets heeft bijvoorbeeld Howard dan toch beter in de vingers.

Niet geweldig, wel vermakelijk.

3*

Million Dollar Baby is één van de sterkere boksfilms die ik al zag. Het is een film die eenvoud en kwaliteit uitstraalt dankzij de strakke regie van Eastwood. MDB draait eigenlijk rond drie hoofdpersonages. Enerzijds heb je Scrap (vertolkt door de heerlijke Morgan freeman en wat een geweldige voice-over heeft die man). Scrap, een ex-bokser die reeds eeuwenlang de conciërge en toeverlaat is van de norse Frankie Dunn die het beste uit een bokser kan halen, maar tegelijk onzeker is om risico's te nemen. Hillary Swank en Eastwood spelen de pannen van het dak in deze dramafilm. Zeven nominaties voor de Oscars waarvan 4 verzilverd, sterk! En geheel verdiend zeker wanneer je de andere genomineerden ziet!

MDB levert enkele uitstekende gevechten op, maar het is vooral het werk buiten de ring die vonken geeft. Maggie wil zich een weg buiten de uitzichtloze armoede boksen door zich met haar koppige vastberadenheid en assertiviteit te laten trainen door Dunn. Dunn daarentegen is aanvankelijk onvermurwbaar, maar ziet gelijkenissen met zijn dochter die hij niet meer ziet. Hij wordt een soort vaderfiguur voor haar en zal later na het ongeval niet meer van haar zijde wijken. Zeer mooi uitgediept en eveneens niet te melodramatisch. Geen happy end show hier, ook geen cliché boksfilm waarbij een newbie de wereldtitel behaalt, neen, puur rauw realisme.

Het is een film die me geraakt heeft en tegelijk verrast, want dit zag ik niet in Eastwood. De uitstekende casting, regie en acteerprestaties zijn de grote kracht van de film. Ik vernam dat Mystic river ook een must see is. Die passeert binnenkort ook alvast de revue. Dikke 4,0* waard deze MDB!

Krachtige boksfilm.

Ik ben niet de grootste Eastwood fan, al heeft hij me nog niet laten zien dat hij nou zo'n slechte regisseur / acteur is. Bij mij komt altijd de irritatie op als regisseurs zichzelf een grote rol geven in hun eigen film, maar omdat Eastwood meestal wel met enige overtuiging speelt is hij een uitzondering.

Hij speelt weer een beetje een nors mannetje, zoals in Gran Torino. Ik vond dit echter beter dan Gran Torino, de film grijpt je beter en vermaakt je beter. 132 minuten is een redelijke speeltijd, maar gelukkig is het niet saai.

Op emotie gebied faalt de film een beetje, maar de twist aan het einde was wel leuk. Goede Rise - Fall film.

Eastwood draait al lang mee in het vak en daar heeft hij dan ook de stiel van regisseur duidelijk geleerd. Het resultaat is een regisseur die duidelijk ervaring heeft en weet hoe hij een Hollywooddrama moet maken. Zelfs de muziek is van zijn hand en ook als acteur in zijn eigen film weet hij een interessant personage neer te zetten. Creatief is het niet, deze film volgt mooi het rise en fall van het hoofdpersonage. Dat levert wel een sterk drama op en mag ook nu, vele jaren later, nog steeds gezien worden.

Verrassend breed en genuanceerd drama van en met Clint die lekker wegkijkt. Lucia Rijker heeft ook een kleine, maar belangrijke rol en heeft tevens de bokstraining van Hillary Swank op zich genomen. Ook in de film blijft ze echter ongeslagen .

What 'd I do wrong?
Two things, first you asked me a question, then you asked another one.

Oscarwinnend drama dat al weer een tijdje op de nominatie stond voor een herkijk. Gebaseerd trouwens op een verhalenbundel van een echte 'cutman' uit de bokswereld die onder het pseudoniem F. X. O'Toole zijn werk uitbracht. Mede daardoor heeft de film toch een bepaalde realiteit en authenticiteit voor mijn gevoel.

De film begint met een mooi beeld van een licht verlopen maar veel bezochte trainingsaccommodatie waar de vaste bezoekers hun rondjes maken, de zaak gerund door Frank en Scrap die elkaar om het minste of geringste op sarcastische wijze afbekken, Frank gedumpt wordt door zijn vechter en dus uiteindelijk maar het uitzichtloze karwei aan gaat met Maggie. Mooi is de uitleg van de nodige techniek, filosofie en psychologie van het boksen maar tevens de verandering van Maggie zelf qua techniek. Waar ze in eerste instantie als een statische zoutzak wat uit staat te delen naar de bokszak krijgt ze gaande weg beter voetenwerk, fighting stance, leert ze combinatie, anticiperen en bobbing and weaving, ofwel constant op en neer gaan en onder stoten door duiken. Iets dat heel moeilijk aan te leren is samen met alle andere motoriek weet ik uit eigen ervaring. Lucia Rijker zelf schijnt de training gedaan te hebben. De transformatie is dan ook best wel impressive te noemen.

De opmars is kostelijk en opmerkelijk, kostelijk hoe Frank de pastoor iedere keer loopt te jennen, schrijnend de toestand met haar 'trailertrash' familie, en beide vinden in die zin iets dat ze al lang kwijt waren. Maggie een vader, Frank een dochter, de opdruk op de robe is ook niet anders dan een adoptie en acceptatie. Het ondenkbare gebeurt in het gevecht met Billy, van hemelbestormer naar kasplant. Een wel erg pijnlijk en contrasterend beeld volgt vanaf daar. In eerste instantie houd ze zich sterk maar diep van binnen weet je dat dit nooit lang goed kan gaan aangezien ze zo'n vechter is en hier weinig tegen te vechten valt. Andermaal verliest Frank zijn 'dochter' maar dit keer wel door een bewuste en goedbedoelde actie. De filosofie zal te maken hebben met schuldgevoel, boete, een nieuwe kans, bang voor hechting en uiteindelijk het ultieme offer zowel als daad als verlies.

Million Dollar Baby is aan het einde van de rit een behoorlijk emotionele en droevige film die je niet in de koude kleren gaat zitten, tevens gaat over de vergankelijkheid van het leven, en Eastwood levert hiermee een van zijn betere films af die het toch vooral moet hebben van de wisselwerking tussen Eastwood en Freeman die vaak ronduit humoristisch is. Op de soundtrack valt veel aan te merken die inwisselbaar lijkt voor die van Flags of our Fathers, in beide gevallen schreef hij het zelf en in beide gevallen doet het weinig tot niets.

Nooit eerder gezien. Kritische film van Eastwood, die de brutaliteit van de bokssport en de potentiële zware gevolgen onderlijnt. Het is na afloop niet echt een film die een grote liefde voor deze sport toont. De Rocky films zijn belachelijke karikaturen in vergelijking met Million Dollar Baby. Boksen blijft een risicovolle sport, en winnen en verliezen worden futiele begrippen die niet opwegen tegen de levensgevaarlijke letsels die kunnen optreden. Een oude veteraan traint een jonge vrouw, Maggie op tot kampioene, gemotiveerd door haar wilskracht om van haar hilliebillie roots af te raken en daarna door haar verborgen talent. Na anderhalf uur volgt dan een mokerslag voor de kijker. Vooral de dialogen zijn sterk, daarvoor mag je op de Clint rekenen. De chemie tussen Eastwood, Swank en Freeman is ijzersterk, al vond ik de voice-over nogal dominant.

Mooie film weer van Eastwood waarin de hartverwarmende gezinsdynamiek tussen Frankie, Maggie en Scrap het sterkste element vormt. Ook het rauwe realisme is weer aanwezig, een aspect van Eastwoodfilms dat ik erg waardeer. Ik vind de film iets minder dan Gran Torino en ook Richard Jewell, vooral doordat het einde me iets te traag is. Maar dat is een kniesooropmerking van een liefhebber van Eastwood (als regisseur) die daarom ook kritisch is. Goede film dus gewoon!

De films van Clint Eastwood vertellen vaak het verhaal van een held. Die held wordt vervolgens met een ambivalente blik bekeken. De held is een schijnbaar nobel mens die bepakt met traumatische bagage of vanwege een dubieus verleden van zijn voetstuk valt (of dreigt te vallen) en zichzelf hard tegenkomt. Huldiging en verkettering. Licht en donker. Ze liggen in de films van Eastwood dicht bij elkaar.

In Million Dollar Baby zijn de hoofdrollen voor Eastwood en Hillary Swank. Belangrijkste setting is de ietwat vervallen bokschool van Eastwood. De stugge bokstrainer met blanke pit neemt een enthousiaste, supergemotiveerde doorbijter als leerling aan. De film volgt de ups en downs van het tweetal. Het vertelperspectief ligt bij Morgan Freeman die als manusje van alles in de boksschool werkt en Eastwood als geen ander kent. Een prettige bijrol.

Het script is van Paul Haggis (Crash (2004), Quantum of Solace (2008)), die er niet voor terug deinst ook de hatelijke en moeilijke gedragskenmerken van de personages bloot te leggen. De personages zijn communicatief niet heel sterk ontwikkeld. Gevoelens worden niet uitgesproken maar worden onder het vloerkleed geveegd in de hoop dat ze daar blijven liggen en niemand er verder meer aandacht aan besteedt. Hun verstopte innerlijke leven wordt echter door Haggis heel behoedzaam onder het vloerkleed vandaan geveegd. Het acteerwerk van het trio acteurs dat aan deze personages gestalte geeft is goed. De personages overtuigen.

De personages in deze film zijn geen vooropgezette winnaars en zo worden ze ook niet gepresenteerd. Het personage van de bokstrainer is niet het meest originele karakter uit de filmgeschiedenis, maar Eastwood voorziet de man van een knoestig soort charme, die heel innemend werkt. Swank maakt indruk als deerniswekkende vrouw die als bokser carrière wil maken hoewel ze geen ervaring heeft, te oud is en misschien zelfs geen talent bezit. Ze is de typische underdog die tegen allerhande tegenspoed vecht. Een type dat al snel de sympathie heeft van de kijker.

Denk nu niet dat de film de vrouwelijke exponent van Rocky is. Dat is zeker niet zo. De film gaat soms wel een beetje die kant uit maar focust al snel veel meer op de schaduwkanten van de Amerikaanse droom. De droom die niet alleen maar winnaars voortbrengt. De film is geen heroïsche ode aan de bokssport. In deze film wordt de hoop op de vervulling van de droom vaak dwarsgezeten door de harde realiteit. Het boksen is hier niet per se het heilige middel dat succes en heldenverering oproept. Het credo ‘Living the Dream’ is in deze film geen garantie voor glorificatie.

Million Dollar Baby wekt in eerste instantie de indruk een underdog-feelgood-drama te worden, maar is daarvoor te cynisch. De film investeert daarvoor teveel in de hatelijke kanten van de mens. De film is geen sprookjesfilm, waarin alles mogelijk is. De film buigt zich genuanceerd over zijn personages en haalt geen rare toeren uit die opeens andere karakters te voorschijn tovert. De personages zijn wie ze zijn. Die insteek wil niet zeggen dat de film vrij is van clichés. Helemaal niet. Clichés zijn er zeker en de traangevoelige scène ontbreekt ook niet. De film overdrijft de clichés echter niet en buit de traan gelukkig niet excessief uit. Ik kon het goed hebben.

Million Dollar Baby is een ontroerende typische Eastwood film. Ergens schuilt er ook humor in want Eastwood laat ook met deze film duidelijk zien dat hij graag werkt met vooroordelen. Hij kan dit als geen ander ook zelf goed uitbeelden. Hij komt er telkens goed mee weg ondanks dat het niet echt patronen weet te doorbreken. Na de twist vind ik alles erg dramatisch worden en het tempo daarbij veel te laag. Weet niet zo goed wat ik daar mee moet. Kan het om die reden ook zeker niet een van zijn beste films benoemen. Zeker vermakelijk maar mijns inziens niet meer dan dat.

Ondertussen was het van 2012 geleden dat ik deze Million Dollar Baby had gezien en ik was benieuwd of de score van 4* overeind zou blijven. Dat is spijtig genoeg niet het geval, want er is toch wel een mankement die ervoor zorgt dat dit niet meer de topper is die ik er ooit in zag.

De rise van Maggie als bokster gaat toch wel enorm vlot. Het ene moment staat ze als een slappe vod op een boksbal te meppen en een jaar later doet ze al mee voor de wereldtitel. Wat dat betreft had ik toch wat moeite met de geloofwaardigheid van de film.

Verder is het gewoon een erg genietbare film met een erg aangrijpend slot wanneer Maggie verlamd raakt. Swank en Eastwood acteren op een erg hoog niveau. Eastwood speelt hier zowat hetzelfde personage als in Gran Torino. Hard aan de buitenkant en overkomen als een brompot, maar eigenlijk heeft hij een heel goed hart.

Ik moet er toch een half puntje van aftrekken en verlagen naar 3.5*, want het voelt toch niet meer aan als een topper die ik er vroeger in zag.

3.5*

Zet 2 oudgedienden bij elkaar geproduceerd door een oudgediende, plaats er een topactrice bij en voilá drama van de bovenste plank. De intermenselijke relatiesfeer met trauma's, ouder- kind problematiek en 2 mensen die elkaar vinden in hun eigen stukje daarvan, waarbij plaatsvervanging bijdraagt aan de diepere sociaal-emotionele beleving van het gedeeltelijk oplossen van dat stukje problematiek. De finale met de koppeling naar euthanasie is sterk gebracht, zeker vanuit het heersende conservatisme in de us of a.