My Summer of Love (2004)

Erg mooie film vond ik, had alleen wat problemen met het einde, alsof per se nog snel alle mooie gevoelens moesten verknoeid worden om hetverhaal niet te banaal te laten lijken. Terwijl die verrassende wending eigenlijk niet zo veel toevoegt vond ik. Maar voor de rest zeer aangenaam om te bekijken, erg ongedwongen en met mooie scenes en actrices. La foule is trouwens een van mijn lievelingsliedjes in het Frans, was aangenaam verrast toen het begon te spelen. 4 sterren, met de nadruk op 3,5 .

Na maanden en maandenlang film als hobby te hebben genomen en film na film hebben gekeken, ben ik nu eindelijk in mijn gelegenheid voor de tweede keer de volle score toe te kennen.

Mooi punt om te beginnen is dat deze film over homoseksualiteit eens een keer niet gaat over hoe moeilijk ze het hebben met de acceptatie in de samenleving; een verademing.

De film zelf is een prachtige zoektocht van drie personages naar iets om in te geloven. Waar Mona's broer voor het geloof kiest, kiezen de twee meiden voor elkaar.

Voor mij persoonlijk was de scene waar ze het over Nietzsche essentieel voor het verhaal. Daarin werd gezegd dat er sommige mensen bestemd zijn om succesvol te worden en sommige juist niet. Tamsin lijkt zo iemand die bestemd is om succesvol te worden: rijke ouders, groot muzikaal talent. Mona is juist iemand die geen grote toekomst tegemoet lijkt te gaan: ze woont in een pub en qua scholing lijkt ze ook niet erg ver te zijn.

De opbouw van de relatie is niet gehaast en werd erg mooi in beeld gebracht.

Naar het einde toe blijkt Tamsin dus een grote fantasist te zijn geweest. Mona probeert haar volgens te verdrinken, zonder de intentie om haar daadwerkelijk te vermoorden mijns inziens. Ze loopt weg met Edith Piafs muziek. Waar nog over werd gezegd dat haar drie mannen in mysterieuze omstandigheden waren overleden. Daarom was dit ook de perfecte afsluiting van de relatie. Het past precies binnen de wereld van de fantasist Tamsin en Mona loopt weg, op een manier die mij doet vermoeden dat ze geaccepteerd heeft dat ze misschien nooit iets groots zal bereiken, maar ze gelooft wel in zichzelf.

Volgens mij heb ik er veel in gezien dan misschien ooit bedoeld is, maar ik kan niet anders dan vijf sterren geven!

Liefde, niet te onderschatten en niet om met te spelen

My Summer of Love stond reeds lang op mijn verlanglijstje, om dan plots een plaatsje te krijgen in de programmatie van BBC. Wanneer de film dan allesbehalve een teleurstelling is, zit er niets anders op om BBC bij deze hartelijk te bedanken. My Summer of Love is een klein filmpje met een overheersend gevoel van tederheid en oprechtheid, maar is bovenal een schokkende film.

Wat vooral opvalt aan My Summer of Love is dat het overduidelijk een BBC-productie is (niet moeilijk dat ze hem uitzonden ), dat wil zeggen: een visueel weinig hoogstaande film, die steeds wordt bijgestaan door de nodige 'zoom' effecten. Toch weet Pawel Pawlikowski daar enkele poetische en tegelijk demonische beelden tussen te steken (dat halve shot van Mona's gezicht bij het water is verbluffend), dat in combinatie met een oog voor decor zorgt ervoor dat Pawlikowski zich gedeeltelijk weet los te te trekken van de stijl die hem wordt opgelegd (een stijl die je vaak terug ziet in BBC mini-series).

Qua verhaal is dit vrij conventioneel, maar ook daar weet de film zich op zijn eigen wijze naast te zetten. Alles wordt op uiterst tedere manier gebracht en er wordt nooit moeite gedaan om de film ook maar enigzins te romantiseren. De relatie tussen het eigenzinnige eendje dat zich ontpopt tot volwassen zwaan (Mona) en de draak van een jeugdige femme fatale (Tamsin) is vaak zo mooi om volgen dat het allemaal des te schokkender aankomt (de scene waar Mona zei: I'm the antichrist, moest ik toch even slikken). Een resultaat dat vooral te danken is aan de vertolkingen van de bevallige hoofdrolspeelsters, een geval van puur jeugdige klasse. Ook de soundtrack speelt hierin een belangrijke rol, want met Goldfrapp voorop wordt het geheel nog meer 'hypnotiserend'.

Om ook even in te pikken op de lesbische relatie in de film. Naar mijn mening is een vriendschapsrelatie veel sterker dan een relatie als koppel. Vriendschap snijdt vaak dieper en is iets wat je levenslang met je meedraagt, je hebt een levenslange vriend nodig waar je steeds bij terecht kan (als koppel heb je dat ook, maar dat ligt voor mij anders). Toch opteer ik net zoals in de film liever voor een lesbische relatie. Beide meisjes zijn op zoek naar zichzelf (Mona weet niet waar ze staat en kropt haar gevoelens op, Tamsin weet ook niet waar ze staat en laat haar gevoelens de vrije loop in de vorm van een ' valse bitch') en ontdekken dat hun gevoelens verder gaan dan vriendschap. Ze werpen zich in die relatie als nieuwelingen, zonder weinig correcte ervaringen. Als je dan ontdekt dat je 'nieuwe' gevoelens niet voor de juiste persoon zijn geweest, dan voel je jezelf enorm bedrogen, net zoals Mona.

4*

Uitermate fijne coming-of-age drama met twee jonge hoofdrolspeelsters die naar mijn mening de sterren van de hemel spelen. Hun samenspel is zeer natuurlijk. En ook geweldige dialogen hier en daar.

Ook de muziek speelt een grote rol qua sfeer, zoals het vroege werk van Goldfrapp, het reeds genoemde La Foule van Edith Piaf, en Le Cygne van Camille Saint-Saëns.

Een en al lof lijkt het wel. Helaas is er een rotte appel. Het hele gedoe met Phil, de broer van Mona. Zijn rol had beter geschreven kunnen worden ipv dit ongeloofwaardige aspect van de film. Tevens hoe hij toch weer 'bij zinnen komt' is zo ongeloofwaardig als een vliegend varken. De relatie tussen hem + zuslief had wel op een andere manier meer impact gehad. Jammer. Nu slechts 3,5*.

Je bedoelt hiermee de scène dat ze wat paddestoelen tot zich nemen en zich al drentelend over de dansvloer begeven? Sfeervolle scène, die je absoluut niet het gevoel geeft dat je je in Engeland begeeft, eerder in een nachtclub op Ibiza. Weet iemand ook hoe dat nummer van Goldfrapp heet? Het is ook al te horen bij het menu van de film. Prachtmuziek!

De andere muziek mag er ook wezen. Het creëert een vakantiesfeertje en plaatst het hele gebeuren in het grauwe plaatsje in een andere context. Plots begeef je jezelf in een soort van droomwereld waarin je natuurlijk veel lol wil maken.

De 2 dames acteren geloofwaardig en zijn allerminst karikaturen van zichzelf. Tekortkomingen worden niet verbloemd, gevoelens worden ingetogen beleefd en soms uitbundig. Jammer, dat er dan een lesbische verhouding tussen de 2 ontstaat . Hoewel die gebeurtenis niet geforceerd aandoet, is het allerminst een toevoeging voor het verhaal. Immers, de boodschap die men aan het einde van deze film aan de kijker meegeeft, zij het op een manier die genoeg ruimte overlaat voor de eigen interpretaties van de kijker, is er een uit het leven gegrepen. Puur natural versus verwend nest . Wat voor de een, een spelletje is. Blijkt voor de ander een droom op een beter leven.

De film weet op een ontroerende manier weer te geven hoe een meisje zich langzaam maar zeker durft te ontplooien en in gaat zien dat ze er zelf best mag wezen.
Ondanks de vele teleurstellingen die haar leven beheersen, grijpt ze ieder moment aan om er wat van te maken. Noem het naief maar daardoor komt ze wel sympathiek over. Als kijker gun je haar het beste.

De broer van Mona lijkt er nogal met de haren te zijn bijgesleept. Wel functioneel in de zin, dat Mona `s impulsieve gedragingen zo zijn te verantwoorden. Verder zorgde de broer voor oponthoud en dolf de dromerige sfeer het onderspit als hij in beeld kwam. Misschien een voorbode , maar toch. Aardige film dus, die het onderwerp vriendschap op een eerlijke, nuchtere manier behandelt, met een tikkeltje genietbare vakantieweirdness. Dikke 3,5*

Deze film is heel natuurlijk en gemoedelijk. Niet overdreven, geen Hollywooddrama, maar wel een geloofwaardig verhaal. Wat hier nog niet veel aan bod is gekomen ofwel nogal ter interpretatie is waarschijnlijk, is het tweeluik in deze film. De titel My summer of love gaat zowel over Mona als haar broer Phil die elk hun Zomer van Liefde ervaren. Voor de ene is dat een kortstondige relatie met een andere meid, voor de andere is dat de liefde met God in religie. Beide figuren beginnen samen aan het begin van de zomer met de stap te zetten naar hun 'liefde', beleven die intens met een onbegrip voor elkaars liefde, waarop ze terugkomen van die liefde als de zomer gedaan is en opnieuw samen komen. Mooie beelden en een heel natuurlijke aangename sfeer. Plus de mooie muziek die goed gekozen is. Af en toe doet hij wat traag aan, maar echt storen doet het niet en het geheel blijft steeds rechtstaan. 4*

Goede film en goed acteerwerk van beide dames, hoewel ik wel erg moest wennen aan dat verschrikkelijke accent van Mona. Haar accent en het gave Engels van Tamsin benadrukten wel goed het verschil tussen beide milieus.

Wat mij tegenzat in deze film en daarom krijgt hij van mij ook niet meer dan een 3,5* is dat de godsdienstwaanzin van haar broer en dat gezever van die sekteleden te veel in beeld gebracht werden. Ik kreeg er op een gegeven moment echt genoeg van. Ik had graag dat de regisseur ipv dit een ander onderwerp had gekozen. Dat Nietsche er bijgehaald werd vond ik verder ok en zijn uitspraak "Sommige mensen zijn bestemd om succesvol te worden en sommige juist niet" staat voor mij als een huis.

De passie tussen beide dames vond ik weer zeer mooi in beeld gebracht. Ook het einde vond ik gaaf. Het liep niet af zoals ik verwacht had en daarom ontweek deze film een cliché einde.

Prachtig ook de soundtrack "Lovely Head" van Goldfrapp. Komt van hun geweldige CD "Felt Mountain".

Een film die even de tijd nodig heeft om op gang te komen.. ook de band tussen de 2 meisjes was in het begin nog niet zo overtuigend..

Gelukkkig werd dit met de min steeds beter.. en is dit toch nog een filmpje apart geworden..

Natuurlijk mooie hoofdrol actrices!.. maar ook de hele sfeer zat wel goed..

Het einde vond ik weer zeer positief.. en maakt gelijk het wat mindere begin van de film goed!

Daarom 3,5 sterren.. omdat deze film zeker wel beter is dan het standaard-gemiddelde!

Mooie, dromerige film, waarbij de nadruk vooral op de rust ligt. Het tempo van de film ligt laag en er is gelukkig geen plaats voor groot bombastisch gedoe of moralistisch geneuzel. De film vertelt stijlvol het interessante verhaal van de twee verliefde jongedames Press en Blunt, die beide voortreffelijk acteren. Hun relatie wordt voor de kijker al snel overduidelijk voelbaar en er passeren vervolgens aardig wat warme, passievolle scènes de revue. Dit alles met een sterk sfeertje en een prima soundtrack. Toegegeven, ik vond het nergens echt heel bijzonder of speciaal, maar voor een mooi en vooral goed geacteerd drama heb je aan My Summer of Love een hele goeie.

Ruime 3,5 sterren.

''You know me''

Nee, helemaal niet! Althans, dat leek me toch wel duidelijk op dat moment. Mona is het ''simpele'' meisje die haar eigen toekomst al helemaal voor haarzelf geschetst heeft. Verkeerde man, probleemkinderen, nietszeggende baan, ga zo maar door.

Bij Tamsin is het precies andersom. Groot landhuis, rijke ouders, niet gelukkig, moeder is er nooit, vader gaat vreemd, maar de mooie Tamsin ''komt er wel''. De twee meiden hebben amper woorden nodig om vriendinnen te worden. Het klikt direct en voor mij als kijker zat ik naar een geloofwaardige vriendschap tussen twee meiden te kijken wat steeds ''echter'' werd; ''If you leave me, I'll kill you'' - ''If you leave me, I'll kill you... and then I'll kill myself''. Onafscheidbaar zou je zeggen. Een prachtige vakantie, mooie dromerige sfeer, geweldige beelden van Yorkshire en zelfs een opbloeiende liefde tussen de twee. Tel daarbij de heerlijke muziek die me als kijker nog wat meer in een surrealistische situatie wist te plaatsen en de meiden (be)leven hun droom. Nou ja, Mona in ieder geval wel. Voor Tamsin ligt het allemaal wat anders. Prachtig nummer van Goldfrapp overigens: Lovely Head. In het begin al te horen, maar vooral dé perfecte ondersteuning in de dansscéne van de twee, wanneer ze op paddo's aan het wegtrippen zijn.

De rol van Mona haar broer vond ik een beetje minder (geloofwaardig) uitgewerkt. Hij ziet direct dat er iets niet helemaal pluis is met Tamsin, waar hij zelf ook érg gemakkelijk - met z'n bijbelverhaaltjes - in haar toneelstukje trapt. Net als Mona, want wat voor haar een droom was, bleek voor Tamsin maar een ''spel''. In het begin gaf ze al aan dat ze een slechte invloed op mensen (bij haar op school) had. Zo blijkt. Ik had toch op een einde gehoopt die wat meer indruk op me achter zou laten, misschien zelfs een tragische afloop waar Mona haar woorden waar maakt, Tamsin vermoordt en daarna haarzelf wat aandoet. Misschien gaat dat ook wat te ver voor zo'n korte vriendschap, maar toch wordt een paar keer érg duidelijk gemaakt dat ze gewoon bij elkaar horen en nooit weer uit elkaar gaan. Je bent jong en zegt wel eens wat, maar dit voelde toch ''echt''. Het moment waar we dus achter het toneel van Tamsin komen - in het dromerige landhuis - sloeg dan ook in als een bom. Ja, toch wel. Ik voelde hetzelfde als Press, damn wat pijnlijk. Toch niet geheel ontevreden met het einde als ik er nu over nadenk. Ik weet nu in ieder geval wel dat ik na het schrijven even een halfje bij m'n score op doe...

... want deze stond op 3,5, maar gaat makkelijk naar vier sterren. Deze My Summer of Love heeft na 'bezinking' toch wat meer indruk achter gelaten dan dat ik bij de aftiteling dacht. Tsjah, en dan Emily Blunt nog. Ik ben nu officieël stapelgek op haar. Wat een prachtige, betoverende vrouw, ongelovelijk. Geweldige prestatie ook van haar, maar ook zeker niet minder gespeeld door Nathalie Press. Twee toptalenten wat mij betreft. Uitstekende film die ik zeker nog vaker uit de kast zal halen. Erg mooi.

Helemaal eens met Norma, lekker filmpje dat vanwege de setting perfect is om te kijken. Eigenlijk heb je ook zin om hetzelfde als de meisjes te doen, lekker in het gras liggen en genieten van het leven.

Blunt en Press zijn prima actrices, al is Blunt natuurlijk ook een stuk knapper dan Press. Ondanks de vrolijkheid bevatten hun personages best veel diepgang en vooral richting het einde ontsteeg de film wat mij betreft het gemiddelde omdat het z'n eigen weg volgt en niet de bekende Hollywood paadjes..

3,5*

Was weer een mooie comming on age film die er wel mee door kon. En natuurlijk weer precies hetzelfte thema: Meisjes die uit de kast komen en de gevolgen ervan. De 2 dames worden uitstekend gespeeld door Blunt en Press. Mona is dan een meisje die met vele problemen zit en ook in een scheinheilige samenleving leeft en eigenlijk altijd wel de pineut is. En dat veranderd inderdaad als Tamsin in haar leven komt. En je verwacht natuurlijk dat het een zorgeloze relatie word en dat word het eigenlijk de hele film door wel. Alleen niets is minder waar waneer Tamsin heeft gelogen over haar leven en over de dood van haar zus. En dat doet de film gelijk al de das omdraaien. En dat zorgt ook voor een heftig einde.

Verder gewoon weer een aardige comming on age film.

3,5*

Een drama met twee gezichten.

De eerste 45m zijn erg goed en dat komt omdat het voornamelijk over de relatie tussen Mona en Tamsin gaat. Die wordt mooi in beeld gebracht. Over dat gedeelte zou ik gemakkelijk een 4 kunnen geven.
Helaas wordt er dan plots aandacht besteed aan het religieuze broertje van Mona. Dat hele gedoe laat me volledig koud en voelt bij de haren erbij getrokken.
Ook het einde dreigt een ware anti-climax te worden met die zus die opeens wél blijkt te leven. Dat illustreert enerzijds wel de niet zo lieve kant van Tamsin, maar ik vind dat nogal een plotse en niet echt passende genrewisseling. Wat het einde nog een beetje redt is de laatste scène met Mona en Tamsin.

Grootste pluspunt aan deze film is zonder twijfel het acteerwerk. Natalie Press begint wat aarzelend, maar herpakt zich en doet het goed tot zeer goed. Dat anti-christ-stemmetje was dan weer wat minder, maar dat ligt ook aan het script. Emily Blunt is beregoed. Moet precies meer van haar zien.

Vooral het begin wordt zweverig en broeierig in beeld gebracht. Da's ook wanneer de relatie zich ontwikkelt en zorgt voor een goeie sfeer.
Naar het einde toe echter, werkt het vele inzoomen wat meer op de zenuwen. Misschien laat ik me hier ook wat beïnvloeden door het zwabberende religieuze subplotje.

Wat begon als een 4, eindigt op een 3.

De film deed me denken aan "Heavenly Creatures", maar deze is toch wel toegankelijker. 'k Vond het geen misse film, al was de cast misschien wel wat te oud voor deze film. Vooral Paddy Considine leek eerder de vader dan een oudere broer.

Het liedje La Foule van Edith Piaf vond 'k heel goed

Vond het zeker het bekijken waard, zeker omdat hij al niet lang duurt (86 min) en dus niet verveeld.

Prima kijkbaar filmpje over twee jongedames uit verschillende milieus die innig bevriend raken. Sterk acteerwerk,boeiende dialogen plus de aanwezigheid van de aantrekkelijke Emily Blunt zorgen voor een goed kijkbaar geheel maar ook niet heel veel meer dan dat.

Mooie droomfilm, over een korte, maar hevige zomer waarin allerlei nieuwe emoties ontdekt worden. En al blijkt de droom op het einde gebaseerd op drijfzand, toch is het een ervaring voor je leven.Sfeervol en vooral heel erg fraaie rollen van beide hoofdrolspelers.

Alleen is er dan de ex-criminele, bekeerde broer. Zijn rol is zo slecht en ongeloofwaardig geschreven dat het een serieuze vlek op een verder behoorlijk gave film veroorzaakt. En dat is heel jammer.

3.5*

Mooi gespeelde en wat dromerig aandoende film, waarvan ik me halverwege wel wat begon af te vragen waar het nou allemaal heen ging. Op het einde wordt dat wel ietwat duidelijk, en dat geeft het verhaal iets van een inhoud. Ook los daarvan een aardige film, vooral door Emily Blunt en Natalie Press - toen nog vrij onbekende namen, en daardoor een wat meer indie- of underground filmpje dan je bij de naam van Blunt nu verwachten zou. Natalie Press is in vergelijking in wat minder grote producties terecht gekomen en nauwelijks bekend geworden - dat verschil zal toch niet uit deze film ontstaan zijn.

Geen onaardige film op zich, maar wist me nergens te pakken waardoor het toch een wat lange zit werd. Zoals iemand hierboven al aangaf was het vooral fijn dat er helemaal geen punt werd gemaakt van het feit dat het twee meisjes waren die verliefd waren, kusten en seks hadden met elkaar. Maar de verdere beslommeringen van de twee was niet heel interessant allemaal. De sfeer van het stadje was wel leuk en er zaten ook genoeg mooie shots in van het stadje en de omgeving. Ook de zomerse sfeer was prima voelbaar. 2,5*.

Deze zoektocht van een volksmeisje naar vriendschap en een reden om te leven, gebaseerd op de debuutroman van Helen Cross, draait rond drie tegenstellingen.

Rijkdom vs. armoede: Wanneer Tamsin (Emily Blunt) ondersteboven in het blikveld van Mona (Natalie Press) verschijnt, torent ze letterlijk en figuurlijk boven haar uit. Haar witte paard is superieur aan Mona's oude motorfietsje, ze heeft betere kleren en een beter kapsel en ze spreekt een hoger sociolect. Waarom zou zij een vriendschap aan willen gaan met iemand van een lagere klasse?

Leugen vs. waarheid: Tamsin is een mythomane. Wanneer ze beweert dat haar zus gestorven is, lijkt ze het zelf te geloven. Mona ziet haar meermaals liegen tegen andere mensen, maar het komt niet bij haar op dat ze zelf belogen wordt. Tamsin voelt zich superieur, zoals de übermensch van Nietzsche. Mensen rond haar vinger winden en vervolgens vertrappelen ziet ze als een spelletje.

God vs. Satan: Mona's satanisme is een reactie tegen de godsdienstwaanzin van haar broer (Paddy Considine). Het begint als een grap, maar wordt ernstig. Als in een doopritueel gaat er tweemaal iemand kopje onder: eerst Mona in bad, dan Tamsin in de rivier.

Midden in een dialoog kunnen ze opeens overschakelen van de ene stemming naar de andere. Na een schertsende opmerking komt er plots iets ernstigs.

Er zijn verschillende gelijkenissen met Wuthering Heights: de heide van Yorkshire, twee huishoudens, onmogelijke liefde tussen arm en rijk, de geest van een dode en een godsdienstfanaat.

Een beetje bizarre gegeven en verloop maar een drietal uitstekende acteurs helpen beslist mee om deze film zekerlijk boven de middenmoot te verheffen. Ook de fotografie is mooi en de intrigues origineel en boeiend. Fijne tekening van twee tieners, die beslist van de maatschappij hebben geproefd en wat voor de ene een fantasie en spel is, is voor de andere doodernstige realiteit. Het einde zal iedere toeschouwer hebben verrast maar komt geloofwaardig over en het geheel is fris, vaak fascinerend en intelligent opgebouwd. Nathalie Press liet mij een goede indruk na.

“If you leave me, I'll kill you.”
“If you leave me, I'll kill you... and then I'll kill myself.”

Uitstekend coming of age verhaal over de in eerste instantie liefdevolle, maar uiteindelijk giftige relatie tussen twee jonge vrouwen. Fantastisch geacteerd door Natalie Press en Emily Blunt, en vooral Blunt zet een indrukwekkende prestatie neer. Net zoals Mona vertrouw je haar, maar je weet eigenlijk ook gelijk dat er iets mis is met Tamsin.

Een subplot rond de broer van Mona had best ingekort mogen worden, en de focus had nog meer mogen liggen op de twee vrouwen. Complimenten ook voor de regie van Pawlikowski (Cold War), want de film ziet er schitterend uit. Het is zomer, en de hormonen vliegen door de lucht. Mona ziet het als meer dan een vluchtige zomerliefde, maar de leugenachtige Tamsin ziet dat toch anders (of liegt ze ook tegen zichzelf?). Gelukkig laat Mona op het laatst alle rotzooi achter zich.

Degelijke film van Pawlikowski van wie ik recent ook "The last resort" zag. Deze "My summer of love" vond ik net iets minder, raakte ik minder door geraakt, maar bood zeker voldoende kwaliteit. Het is een film die gedragen wordt door tegenstellingen.

In de eerste plaats tussen rijkdom en armoede wanneer twee tieners meer raakvlakken lijken te hebben dan dat ze op het eerste zicht zagen. Hun omgang en relatie is best boeiend om te volgen en kon wat mij betreft nog sterker uitgewerkt worden. In dat opzicht - en ik las dat hier ook al in een recensie - werd ik uit mijn element gehaald door de onnodige subplot van de broer. Een subplot die ik naast oninteressant ook nogal bizar tot ongeloofwaardig vond.

Mooie kijkervaring, prima cinematografie en uitstekend acteerwerk, maar eveneens een film die wellicht na enkele maanden uit het geheugen zal gewist zijn.

Toch wel moeilijk om te beoordelen. DVD was van zeer slechte beeldkwaliteit wat stoorde. Goed geacteerd en (vooral in het begin) goed in beeld gebracht. Er was goede chemie tussen beide actrices. Voornaamste thematiek was 'fake' vs 'echt' en de dunne scheidslijn daartussen. En hoe een klasse verschil een compleet ander perspectief op zaken geeft. De verhaallijn van de broer past daar op zich wel goed in, maar was toch storend voor me. Het einde was verassend, maar weet niet goed wat ik ermee moet en had voor mij wat explicieter gemogen. Al met al kun je moeilijk minder dan 3 sterren geven (het was echt wel een goede film), maar meer lukt me om de één of andere rede ook niet.

Toch wel verrassend goed, deze zomerse film over een ontluikende liefde tussen twee jonge vrouwen. Press is goed als working class meisje, al vond ik haar soms wat irritant, wat ook wel hoorde bij haar personage. Maar het is Emily Blunt die de show steelt als mooie, ietwat mysterieuze maar ook manipulatieve fantast uit de upper class. Een heel boeiend personage. Smet op de film is de verhaallijn met Paddy Considine als broer. Dat ligt niet zozeer aan Considine, wat ik een prima acteur vind, maar zijn personage is totaal niet geloofwaardig. Nu zou het best kunnen dat er in Yorkshire ook een groep born-again Christians rondloopt maar ik vond het vooral overdreven, Amerikaanse toestanden. Ik vroeg me ook af waar broer en zus eigenlijk van leefden nu de kroeg was omgetoverd tot tempel. Enige scène met Considine die echt iets toevoegde was de interactie met Blunt.

Mooie beelden van het Engelse platteland, wat lang niet zo plat is als onze Hollandse variant, en ook de soundtrack was OK met o.a. Goldfrapp. Jammer van die mislukte zijplot anders was ik wel wat hoger uitgekomen.