I Bambini Ci Guardano (1944)

Hoewel Zavatini al eerder meewerkte aan scripts voor DeSica was dit de eerste film waar hij de belangrijkste bijdrage aan leverde en daarmee was een heel bijzondere samenwerking geboren. Het was ook, samen met Visconti's Ossesione de eerste film die een neorealistisch karakter had. Beiden werden in 1942 gefilmd.

Onterecht onbekender dan veel andere Zavatini/DeSica-films (ik ben niet voor niets de eerste stemmer). Want ook dit is een erg mooie film. Bij vlagen iets klassieker (sentimenteler misschien) in zijn emotie, maar al boordevol prachtige scenes. Niet alleen grote, maar ook kleine details, zoals Pricó die zich bij een familielid steeds kleiner maakt tussen allerlei volwassenen. En knap vanuit het oogpunt van Pricó verfilmd.

En dan is er nog (alweer) een eindscene van DeSica die ik nooit meer zal vergeten.

4.0*

Erg mooie film van De Sica. Ik houd wel van dat Italiaanse Neorealisme. De Sica is er behoorlijk goed in.

Het scheelt ook enorm dat er goed geacteerd. Pricó het jongetje steelt hier echt de show. Ik vond hem gelijk vanaf het begin erg aandoenlijk. Het hangt soms tegen het sentimentele aan, maar De Sica weet een paar keer goed die valkuil te omzeilen. Het verhaal is best meeslepend. We zien het vanuit de ogen van het kind en het is behoorlijk wat dat hij allemaal te verduren krijgt.

Het is allemaal op een mooie manier in beeld gebracht en bevat een aantal losstaande scenes, die op zichzelf al erg sterk zijn. Het einde hoort daar ook bij en is bijzonder sterk en memorabel. Deze film is wat onbekender dan zijn andere werk, maar doet zeker niet onder voor zijn bekendere klassiekers.

4,0*

Afgezien van een kleine bijdrage aan De Sica’s Teresa Venerdì, was dit de eerste film uit een hele reeks, voortkomend uit de vruchtbare samenwerking tussen Vittorio de Sica en scenarioschrijver Cesare Zavattini, een van de grondleggers van het neorealisme. Het is ook de eerste keer dat De Sica deels gebruik maakte van niet-professionele acteurs.
Het resultaat is een pakkende film over hoe kinderen de dupe kunnen worden van het egoïsme van hun ouders. In weerwil van zijn onmiskenbare ouderdom vertelt de film een verhaal dat in feite nog steeds actueel is. De vernietigende slotscène is er een om in te lijsten!

Ik snap niet zo goed dat er op dit filmforum relatief weinig belangstelling bestaat voor dit soort mijlpalen in de filmgeschiedenis.

Een vroege van De Sica, maar wat een aandachtstrekkende film. Een jongetje Prico, groeit op in een vrij welgesteld gezin (ze hebben een dienster, Agnese), met een ontrouwe moeder die haar opvoedende rol niet opneemt en een vader die het ook niet echt ziet zitten om alleen een kind op te voeden. Daartussen zit het jongetje dan klem, en draagt in stilte verdriet met zich mee. Door de thematiek voelt de film nog altijd actueel aan, want dat is het verhaal van elke generatie. De Sica vat het kernachtig en vlot samen met ook regelmatig in open lucht gefilmde scènes (mmm ruikt lekker naar Italië met de poppentheaters, de muziek en zingende mensen). Het einde is uiteraard tragisch en voor mij net teveel met het berispend vingertje maar dit is weer een sterke film van deze grote Italiaanse regisseur. Het mag trouwens ook gezegd dat dit een romanverfilming is van "Prico", een boek uit 1924 van Cesare Viola