The Invisible Man (1933)

Uiterst vermakelijk; alleen is het jammer dat de film op sommigem momenten niet (of totaal niet) spannend is. Ook had de film wel iets vager mogen blijven rond het personage van de onzichtbare man en de 'bekendmaking' van zijn onzichbaarheid had ook wel wat langer mogen duren.

Maar ach, wat zeur ik. Het zag d'r uitstekend uit en het was veelal erg vermakelijk.

Prima effecten en een mooi verhaal; dit oudje is een echte aanrader. Een heerlijk sfeertje zorgt voor 3,5*.

Uitstekende Universal klassieker die de tand des tijds prima heeft doorstaan. Waar veel andere 'monster' films uit die tijd nog moeite hebben om mijn aandacht erbij te houden lukt het The Invisible Man zonder probleem. Goede vertolkingen (wat een stem van die Rains!), ditto dialogen, lekker vlot script, heerlijk sfeertje, goed gedoseerde humor en werkelijk fantastische special effects waar zelfs hedendaagse films nog van kunnen leren. Als je het mij vraagt is James Whale een grootheid in het horrorgenre. Naast dit juweeltje heeft hij nog meerdere prachtige typerende werkjes op zijn naam staan. Ben ook erg benieuwd naar Gods and Monsters, de biopic over deze fascinerende regisseur. The Invisible Man kan zich makkelijk meten met klassiekers als Frankenstein (ook van Whale) of Browning's Dracula.

4,5*

Vind dit denk ik toch net weer een iets leukere Whale dan de twee Frankensteins die ik eerder zag, al komt dat vooral door het verhaal; dat me wat meer aanspreekt. Maar ook wel door de toffe effecten.

Ik heb het boek nooit gelezen, maar een detail van de film was jammer namelijk dat er een stof in het middeltje zat dat een mens gek maakt, juist het fascinerendste van het verhaal was dat iemand met enorme mogelijkheden ineens totaal van karakter veranderd en dat zijn donkere kant boven komt drijven.

3.5*

Zoals vele Universal monsterfilms is ook hier de baseline er weer eentje die een ethisch vraagstuk naar voor schuift. Hoe omgaan met macht? De plot eromheen is leuk gevonden, over een wetenschapper die een formule vindt om zichzelf onzichtbaar te maken. Al snel ondervindt hij hiervan de aanlokkelijke eigenschap om overal paniek, dood en verderf te zaaien.

Met z'n 71 minuten is deze film toch wat kort. Nu focust de film zich voornamelijk op de (soms onbedoeld lachwekkende) zoektocht naar The Invisible Man, terwijl meer aandacht voor de wetenschappelijke kern en 's mans psychische ontwikkeling niet overbodig geweest zou zijn. De zoektocht waarvan sprake kent trouwens teveel repetitieve elementen waardoor de film afstevent op een wat kinderlijke, amateuristische ontknoping.

Wat niet wegneemt dat The Invisible Man net zoals de andere monsterklassiekers voortborduurt op die karakteristieke eigenschappen die dit soort films toch altijd in een bepaalde sfeer onderdompelen.

Ietwat minder dan whale´s Frankenstein films doch hetzelfde leut alweer. Grote minpunt hier is dat de sfeer veel minder oogt. Een van de eerste shots in die sneeuw is echt fantastisch. Echter had de gehele speelduur niet de duistere sfeertje die ik verwachte. Dit soort films blijven op ´n of andere manier altijd wel zeer aantrekkelijk, niet al te hoogstaand, maar toch aantrekkelijk.

En wederom een leuke monsterfilm uit de vroege jaren '30.

Na eerder ook al de eerste versies van Frankenstein, The Mummy en Dracula gezien te hebben werd het tijd voor deze filmklassieker die me meer beviel dan de drie eerder genoemde films. Iets wat deze films gemeen hebben is zeer slecht acteerwerk, vooral The Mummy was niet om aan te zien.

Het verhaal vond ik nog eens heerlijk origineel, een professor die zichzelf onzichtbaar gemaakt heeft en misbruik maakt van die macht. Al ligt de echte kracht van deze horrorklassieker niet bij het verhaal maar bij het gezellig sfeertje van besneeuwde landschappen en pitoreske dorpjes. De effecten zijn ook spectaculair naar maatstaven voor een film uit die tijd, zo was het allemaal heel slim getrukeerd, de voetstappen die opeens in de sneeuw verschenen, het onzichtbare personage dat zich uitkleedde om helemaal onzichtbaar te zijn enz. Uiteindelijk wel eens leuk om gezien te hebben.

3.0 sterren

Vandaag nog op school gezien.

Aangezien de wat kortere speelduur, heeft de film minder kans om langdradig te worden. Hier faalt hij helaas vaak in. Het acteerwerk laat ook zijn wensen over (hier houd ik natuurlijk rekening mee, aangezien het lage aantal toneelscholen toentertijd ). Er zaten hier en daar wel wat spannende (probeersels) scènes in, maar die waren zo lachwekkend slecht dat ik het niet serieus kon waarderen. Natuurlijk was het voor die tijd allemaal geweldig, dus dat beïnvloed mijn stem wel.

Er is in ieder geval moeite voor gedaan, * 2,0

Een van de betere uit de horror jaren 30 gedoe.

Destijds en misschien nu nog een oud inventief horror werkje. Lekker sfeertje, creatief verhaaltje, goed uitgebreid, mooie effecten, mooie sets en goede acteurs. Dat zorgt eigenlijk wel voor een geslaagde film. Voor de rest ook lekker oud, Universal achtig. Prima filmpje. Een 4,0.

Redelijke horror uit de oude doos. De onzichtbaar worden-effects zagen er piekfijn en geloofwaardig uit. Grappig om te zien dat de tegenspelers van Claude Rains helemaal verbaasd reageren op zijn act. De fase van ongeloof blijft lang hangen, terwijl tegenwoordig er in dit soort films meteen actie ondernomen wordt. Maar goed, uiteindelijk gebeurt dat ook in deze film gelukkig. In dat gedeelte zitten wel wat geinige scenes tussen. Wel jammerlijk dat je in het begin een hysterische bijrol moet verdragen. Mên, wat een strontvervelend krijswijf is dat .

De special effects zijn voor de tijd uitmuntend, en stelen de show in deze zeer geslaagde Universal-klassieker. Ik kan me niet voorstellen hoe het er in die tijd uit moet hebben gezien, maar nu nog houden de effecten stand. Ook als Griffin onzichtbaar door het platteland trekt wordt er leuk gebruik gemaakt van de situatie: fietsen rijden uit zichzelf, hoeden worden in het water gegooid enzovoort; prachtige staaljes van praktische effects, hoewel je wel één of twee keer de draadjes ziet.

Claude Rains heeft een geweldige stem, die hij perfect aanpast aan de situatie. Bij ingetogen scènes is zijn stem sereen en als hij zijn geduld en verliest wordt zijn stem bombastisch en groots. Ook fysiek staat hij zijn mannetje. De rest van de cast is goed maar onopvallend, maar Gloria Stuart hoeft alleen maar wat de fragiele vrouw uit te hangen; een zwakke vrouwenrol was niet uniek voor de tijd, en dit is ook weer typsich zo'n geval.

De politieagenten zijn hilarisch en lijken niet echt onder de indruk van de situatie. Ook zijn ze de meesters van het understatement en zorgen voor de vrolijke noot als het allemaal iets serieuzer wordt. Una O'Connor is zó irritant met haar geschreeuw dat ik toch af en toe dubbel lag. Dit is zeker ook de grappigste uit de Universal monster-serie.

Er worden flink wat moorden gepleegd, inclusief één van de hoofdrollen in één van de beste scènes. Het is leuk om te zien hoe iedereen de politie probeert te helpen met waardeloze tips, en het bestaan van de onzichtbare man wordt nooit in twijfel getrokken. Het verhaal blijft leuk, en het einde van de film is logisch maar effectief.

Onzichtbare dreiging.

Vermakelijke griezelfilm die, zeker gezien het jaartal, bijzonder sterke SFX kent. De acteerprestaties van de rest van de cast schommelen een beetje, maar de ijzersterke Reins draagt de film gelukkig bijna ten gehele. Het verhaal is aardig, echter het belangrijkste is de sfeer en continue dreiging van de onzichtbare man.

De vorige maand overleden Stuart zou maar liefst 100 jaar worden en in 1997 een Oscar-nominatie ontvangen voor haar rol in de blockbuster 'Titanic'.

Goed.

Een erg vermakelijke klassieker dit.

Ik had vooraf al gelezen dat deze film alom gewaardeerd wordt voor de geweldige special effects en achteraf gezien is dat ook niet meer dan terecht. Het onzichtbaar zijn en alles wat erbij komt kijken, ziet er gewoon ontzettend goed gemaakt uit. Het uitkleden, fietsen en stappen in de sneeuw zijn allemaal voorbeelden van zaken, waar Whale in deze film goed gebruik van weet te maken.

Claude Rains doet het overigens ook erg goed en heeft wel een goede stem om de mensen angst in te boezemen, al stelt de film op horrorgebied verder niet zo heel veel voor. Het concept is echter wel interessant en Whale zorgt er ook voor dat de film tot het einde toe interessant blijft. Naast een goede Rains is de rest van de cast overigens erg slecht, met als dieptepunt de vrouw die constant staat te krijsen en te gillen. Met zo’n stem zou je bij wijze van spreke op de markt moeten gaan staan.

Verder kenmerkt de film zich door soms best wel grappige humor en een redelijk hoog tempo. Daardoor blijft het allemaal vermakelijk en kijkt het lekker weg.

3,5*

Heerlijke film van Whale.

The Invisible Man is een leuk vlot filmpje over een megalomane wetenschapper die onzichtbaarheid heeft uitgevonden. De film knalt er meteen lekker in en kent een fantastische sfeer. Fantastisch geregisseerd. De sneeuw landschappen dragen ook erg bij aan die fantastische sfeer. Daarnaast kent de film, en zeker voor die tijd, enkele geweldige effecten.

De opbouw naar de climax waarin het personage van Rains steeds gekker wordt is zorgvuldig en goed gedaan. Hierin toch veel lof voor Claude Rains die een geweldig personage neerzet en de sterren van de hemel acteert. En dat zonder dat we zijn gezicht te zien krijgen en hij alles met zijn weergaloze stemgeluid naar voren brengt.

Met Frankenstein wist Whale mij nog niet echt te overtuigen maar met deze film en Bride of Frankenstein des te meer. Erg goede Universal classic

Een 'monsterfilm' die zijn tijd ver vooruit was met de nodige speciale effecten. Opvallend is dat in deze reeks films alles draait rond een monster en er niet echt een held is, wat tegenwoordig wel het geval is. The Invisible Man wordt gespeeld door Claude Rains. Later bekend voor titels als Casablanca, The Adventures of Robin Hood, Lawrence of Arabia en Mr. Smith goes to Washington. Maar in deze film was hij nog een nieuwe naam wel theaterwerk deed, maar nog een onbekende was in Hollywood. De film zou ook dicht bij het originele verhaal gebleven zijn van H.G. Wells, bekend van oa The War of the Worlds en The Time Machine. Een verschil met pakweg Dracula en Frankenstein, waar de sfeer dan wel beter uitgewerkt is.

The invisible Man is een goeie film geworden en met momenten maakt de onzichtbare man meer indruk dan tijdsgenoten als The Mummy, Frankenstein en Dracula die iets knulligs/theatraal hadden, begrijpelijk gezien de tijdsgeest. Wel irritant, en al meer meegeven hier, is de bijrol van Una O'Connor als screamlady. Dat gescream was er met momenten over en werkt toch wel op mijn zenuwen. Jammer, want het haalde de sfeer weg en stond toch haaks op de prestatie van Rains. Het is een goeie film geworden die als horror een beter verhaal en acteerwerk bezorgt dan zijn tijdsgenoten, maar wel iets minder in stijl is. In elk geval van genoten.

Erg toffe 'monster'film uit de stal van Universal. Misschien zelfs net wat leuker dan Frankenstein, ook van regisseur James Whale. Het idee dat je kan doen wat je wilt als je onzichtbaar bent is enorm fascinerend, en Whale laat hier zien dat het ook zomaar het slechtste in een mens kan bovenhalen.

Claude Rains steelt de show. Je ziet hem niet, maar zijn stem is uniek en dreigend. Het meest geniale vond ik nog zijn gestoorde lachje. Waar ik me dan weer aan stoorde was de barvrouw die enorm liep te krijsen. Het moest voor humor doorgaan, maar ik mag aannemen dat die na de opnames op de brandstapel terecht is gekomen. Wat een irritante heks. Grappig om te zien dat er overduidelijk wat raakpunten zijn met het twee jaar jongere Frankenstein. Ook hier weer een doorgedraaide wetenschapper die zijn geliefde op een tweede plaats zet, terwijl ze wordt ingepalmd door diens assistent.

De humor is gitzwart en wordt mede mogelijk gemaakt door de vooruitstrevende effects. Een mijlpaal in die tijd en wat ziet het er goed uit wanneer Griffin zich van zijn doeken ontdoet en je hem 'onthoofd' ziet. De humor die er uit voortvloeit zoals een achtervolging en het smijten met verschillende voorwerpen is vermakelijk. Zo'n wandelende pyjama zorgt toch voor een lach op je gezicht.

Toch is The Invisible Man op zijn tijd ook duister. Dat Griffin aan hoogheidswaanzin lijdt is een understatement en het is beangstigend wat je allemaal wel niet kunt doen als je onzichtbaar bent.

Veel commentaar bij deze film is identiek en ik sluit me er dan ook grotendeels bij aan.

Nog altijd een zeer genietbare prent met een verfrissend korte speelduur en leuke trucage. Het acteerwerk is wisselend, maar de theatrale voordrachten van Rains en Harrigan verdienen wel extra aandacht. En die snerpende lach of het harde gekrijs - lekker vintage griezelen!

Het script kent een aantal leuke vondsten, maar is soms ook weer iets te simpel. Ik vraag me af hoe dicht men bij het oorspronkelijke verhaal van Wells zit.

Deze klassieke Universal Horror film is een pareltje.

Het sterke is dat ze niet gekozen hebben voor het gebruikelijke conventionele standaard verhaaltje over een sympathieke wetenschapper, wiens experiment fout gaat en langzaam maar zeker in een monsterlijk figuur verandert.

Nee, de film vangt aan ergens midden in het verhaal, waarbij de transformatie al heeft plaats gevonden en de wetenschapper vanaf het begin van de film als een waanzinnige en feitelijk psychopaat te keer gaat. Hij is dan ook niet bepaald een held, maar eerder de schurk en dit heeft als gevolg dat er eigenlijk geen nobel en heldhaftig personnage mee speelt. Er wordt ook nergens een poging gedaan, het hoofdkarakter ook maar iets van enige sympathie mee te geven.

Hoofdrolspeler Rains weet alleen al met zijn krachtige stem de spanning er in te houden, die alleen nog wordt overtroffen door zijn werkelijk maniakale schaterlach.

Rains werd voor deze rol louter op zijn stem gekozen. Hij had een auditie voor een andere film verknald, maar regisseur Whale was zo onder de indruk van zijn stem, toen hij opnames van desbetreffende auditie zag, dat hij prompt Rains uit koos voor de rol, vooral omdat de acteur, die de hoofdrol speelt, het louter van zijn stem moet hebben, gezien het feit dat hij pas in de laatste ca. twintig seconden van de film nog even in beeld te zien is..

De SFX zijn -zeker voor die tijd- subliem te noemen. Op een voor nu vaak simplistische, doch uiterst effectieve manier wordt de suggestie van onzichtbaarheid gewekt. Eind scene is een klassieker!

Enig minpuntje van deze film is de aanwezigheid van Una O'Connor, die met haar geschmier en gekrijs ook al The Bride of Frankenstein wist te verknallen, maar gelukkig hier slechts de eerste helft van de film mocht opdraven. Regisseur Whale scheen een zwak voor dit soort van markante figuren te hebben.

Erg sterke horrorfilm.

Een acht, ofwel vier sterren.

Bijna 6 jaar geleden gezien en dus werd het tijd voor een herziening! Gelukkig blijft deze classic ook bij een 2de keer makkelijk overeind staan.

De jaren 30 had leuke horror filmpjes, denk bijvoorbeeld aan Frankenstein maar voor mij persoonlijk heeft The Invisible Man een streepje voor. Het is in vergelijking met sommige andere films uit die tijd een stuk minder gedateerd en de effecten zijn voor deze tijd erg knap.

Het verhaaltje is kort, maar dat zorgt er juist voor dat er geen zwakke momenten in het verhaal te vinden zijn en het tempo lekker door blijft gaan.

Blijft een terechte classic!! En mijn 4,5 blijven zonder twijfel staan.

Ik neig een beetje naar dezelfde waardering als Mescaline.

Voor een film van deze leeftijd heeft het verhaal de tijd nog prima weten te doorstaan.

Het verhaal over deze onzichtbare onderzoeker in zijn neerwaartse spiraal naar krankzinnigheid is eigenlijk tijdloos te noemen. Claude Rains zet op een indrukwekkende wijze het personage, dat meer te horen dan te zien is , neer. Je 'geloofd' haast in dit 'monster' en dat is nou juist het knappe aan deze films.

Daarnaast zijn de special fx voor een film uit '33 haast baanbrekend te noemen. Mede door de korte speelduur van de film heeft het verhaal ook een lekkere vaart en is het een vlot filmpje om te zien.

Wat mij betreft een aanrader die ook voor non-horrorliefhebbers nog een plezierige kijkervaring kan zijn.

Geestig. Veel minder een horrorfilm / horrorfiguur dan Whale met Frankenstein liet zien, maar wel duidelijk een film waar hij zichtbaar met veel plezier zijn trucages showt. Ook hier wordt het vaak wat melig, wat weer wegneemt van de kracht en kwade intenties van Rains. Dit is wel één van de redenen waarom ik zelden pre 60's horror keek. Vind de tone of voice zelden bij de inhoud passen. Maar that's just me. Verder uitstekende rollen, behalve die van O'Connor. Die was in Bride of Frankenstein ook al verschrikkelijk.

"An invisible man can rule the world. Nobody will see him come, nobody will see him go. He can hear every secret. He can rob, and rape, and kill!"

The Invisible Man begon al meteen sterk met de komst van een mysterieuze man in een ondergesneeuwde herberg. Daarna wordt de film echter iets te geestig en is de massale zoektocht naar de onzichtbare man niet zo spannend als gehoopt.

Veel personages vond ik ontzettend irritant (de dorpelingen) en Gloria Stuart vond ik hier ook niet echt goed. William Harrigan deed het aardig, maar wie toch echt de show stal was Claude Rains met zijn mooie Britse accent en woeste stem.

De film was sfeervol in beeld gebracht en het uiterlijk van de onzichtbare man (bril, doek om het hoofd, hoed, lange jas) vond ik bijzonder sterk. En dan die woede-uitbarstingen geweldig. De effecten vind ik voor die tijd erg indrukwekken, dat moet enorm veel wegpoets en visdraaitjes-werk zijn geweest. De muziek mag er wezen en er zitten een aantal gave shots in.

The Invisible Man is een goede Classic Horror. Er had echter veel meer potentieel in gezeten. Ik had de onzichtbare man graag aan het moorden gezien en dan een detective die hem moet zien te vangen, maar dat was helaas niet het geval. Voor wat het is is de film echter zeker niet slecht, heb me er prima mee vermaakt.

Sterke klassieker die in de monster reeks van Universal toch mogelijk het beste werk is of in ieder geval er tot behoort. Met werkelijk indrukwekkende special effects (zeker voor een jaren '30 film) wordt dit verhaal verteld over een man die experimenteert en uiteindelijk daardoor doordraait. Het is een verhaal dat hedendaags vaker verfilmd is, maar deze ruim 80 jaar oude versie is hedendaags nog erg sterk. Heeft een prima sfeer, en is geregeld ook nog grappig zoals bijvoorbeeld wanneer je een dansende broek op straat ziet. De voetstappen in de sneeuw is één van de vele sterke scenes. Aan het einde is het weer zichtbaar worden van de stervende Rains eveneens een sterke scene.

Kort maar krachtig! Wat een heerlijke film. En mijn tweede James Whale. Mijn eerste was The Old Dark House (1932). Maar deze is nog beter, al was het maar omdat hier fantastische special effects. De film was op sommige momenten zeer grappige maar er hangt toch de hele tijd ook een dreigende sfeer. Doordat de fim zijn tijd ver vooruit was, is het nu nog steeds een leuke film om naar te kijken.

Vermakelijk filmpje, met (zeker voor die tijd) verbluffende special effects. Af en toe erg flauw en overdreven, maar de plot is best meeslepend en hoofdrolspeler Claude Rains, die we hoofdzakelijk leren kennen door zijn markante stem, zet een gedenkwaardige rol neer.

Wat een wonderbaarlijke film uit 1933!

Knap uitgevoerde trucage die beslist het cinemapubliek uit die tijd met open mond naar het doek heeft doen staren.

Bovendien mooi opgebouwd verhaal met een pak scènes vol verrassingen in een film die je tot het einde in de ban houdt.

Het slot biedt trouwens een spitsvondige uitkomst.

Er wordt bovendien goed geacteerd en merkwaardig is toch de rol van Claude Rains die toch de aanzet was voor deze man voor een prachtige carrière die hem vier Oscarnominaties zou bezorgen (helaas geen verzilvering) en merkwaardig genoeg telkens in een bijrol.

En de gedachte achter de film ? Macht bezitten leidt niet altijd naar het goede. Het kan de mens onherkenbaar maken en naar niets ontziende misbruik leiden.

“An invisible man can rule the world. Nobody will see him come, nobody will see him go. He can hear every secret. He can rob, and wreck, and kill!”

Knap gemaakte horrorklassieker met fantastische special effects voor die tijd, en met een geweldige acteerprestatie van Claude Rains. Alleen al zijn stem zorgt ervoor dat je gebiologeerd zit te kijken naar de onzichtbare man, die steeds gekker en moorddadiger wordt. Het acteerwerk van de andere acteurs is niet al te best en echt spannend wordt het nergens, maar vakkundig en special (voor die tijd) is het zeker.

Uh.

Ja, deze klassieker uit alweer 1933 is soms behoorlijk indrukwekkend op visueel vlak, maar aan de andere kant is er maar 1 truckje wat de hele tijd gedaan wordt. Het ziet er allemaal leuk uit, maar op een gegeven had ik wel weer behoefte aan iets nieuws.

Wat ik vooral jammer vind is dat de film z'n haast moet hebben. Meer introductie voor de professor dan een ritje op een (wel mooi) sneeuwlandschap krijg je niet. En in de eerste minuten is het alweer een schurk. Hoera. Ik vind het te haastig en te kort.

Vervolgens gaat de film in zo'n rap tempo door met het verhaal. Het begint gewoon steeds meer te lijken alsof er gewoon hele stukken zijn weg gehaald. Vooral het hele begin is dan waarschijnlijk weggeknipt. En het einde dan waarschijnlijk ook deels.

Het ene na andere personage verschijnt vervolgens weer op een slordige wijze ten toneel. En allemaal komen ze weer op dezelfde, random manier terug. Blijkbaar kennen ze iemand, doen ze iets etc. Maar dat heb je nauwelijks door vanwege de volledig brakke manier van introduceren.

Voor de rest ook heel kort. Veel meer dan enkele fratsen van meneer onzichtbaar en wat auto's en mensen die de berg af donderen krijg je dan ook niet als moorden. Ik vind het jammer dat een project met indrukwekkende middelen toch zo kort door de bocht moet gaan.

Met een iets rustigere vertelstijl was dit voor mij veel meer ten goede gekomen. Dit was gewoon puur chaotisch. En dat voor zo'n horrorklassieker. . Ik wil het graag goed vinden, maar dat lukt me met The Invisible Man echt niet.

En P.S. het is inderdaad beangstigend als iemand die zichzelf onzichtbaar kan maken slechte bedoelingen heeft. Maar meneer onzichtbaar hier gaat dan wat klieren. Beetje jammer, de echt gave mogelijkheden worden dan niet genomen. Maar dat ligt waarschijnlijk dan aan de beperktheden.

James Whale die eerder al verantwoordelijk was voor Frankenstein (1931), draaide in 1933 The Invisible Man. Het hart van de film bestaat uit hele aangename speciale effecten, die gezien door de huidige kijkersbril nog steeds indruk maken.

De film heeft twee gezichten, die ik in beginsel moeilijk met elkaar kon rijmen. De film begint met een conflict tussen de onzichtbare man (heel degelijk gespeeld door Claude Rains) en de simpele bewoners van het dorp waar hij is neergestreken. De confrontaties leveren talrijke burleske scènes op die in een slapstick niet zouden misstaan. Het komische potentieel van onzichtbaarheid wordt grenzeloos uitgeleefd. Wel leuk allemaal, maar de slapstick schiet soms wat door.

Al gesignaleerd in eerdere berichten, maar desondanks noemenswaardig in dit kolderieke deel van de film, is Una O’Connor. Haar inbreng als zeer aanwezige barvrouw met een krijsend aandeel in de dorpshectiek levert felle scheuten irritatie op. In Bride of Frankenstein (1935) deed zij dat (volgens mij) ook al. Gelukkig verdwijnt zij uit de film als de sfeer verandert en het verhaal meer de duistere kant kiest. Haar heengaan doet de film goed.

Als het duistere gezicht van de film scherper wordt geaccentueerd, is de film meteen een stuk boeiender. De waanvoorstellingen van Rains staan veel meer centraal. De misantropische houding van Rains treedt meer op de voorgrond en maakt de sfeer grimmiger. Er is nog steeds komedie, maar die staat niet meer op zichzelf. De komische aspecten maken nu deel uit van de grimmige sfeer. Het verhaal raakt in balans. Die balans bevalt beter dan de uitschietende slapstick uit de eerste helft van de film.

Rains geeft heel degelijk gestalte aan de onzichtbare man. Het is met name zijn stemgeluid dat hem een onaangenaam persoon laat zijn. De sympathie ligt niet bij hem. De tragiek die Rains omringt is afstandelijk en ongrijpbaar. Zijn motieven zijn egoïstisch en destructief. Hij wekt op geen enkel moment medelijden op. Dat medeleven ligt eerder bij de dorpsbewoners die de onwetende slachtoffers zijn van de mislukkingen van de wetenschap zoals die wordt beoefend door megalomanische wetenschappers als Rains.

Prima film.

Ja hoor, echt wel een leuke film. Wat hier wordt gebracht, is voor die tijd toch wel fenomenaal. Het verhaal begint eerst wat luchtig en heeft zeker zijn slapstick momenten. Maar gaandeweg wordt het verhaal duister en eisen de waanvoorstellingen van Rains alle aandacht op. De sfeer wordt grimmiger en de egoïstische bedoelingen van de onzichtbare man in dienst van de wetenschap worden almaar duidelijker. Bepaalde scènes met de onzichtbare man zijn gewoon heel knap gemaakt voor die tijd. Leuke ontdekking uit de oude doos ! 7/10