Madame DuBarry (1919)

Vanavond om 23.30 uur op Arte.

Ik kan er vrees ik echt niet meer naar kijken die oude Lubitsch films, of eigenlijk de meeste zwijgende films in het algemeen. Of ik zit in een fase dat ik niet meer kan waarderen, het acteren, de volkomen identieke verhaaltjes over de arme vrouw die opklimt door te trouwen met een rijke man of een minimale variant daarvan, de toegvoegde muziekscore, etc. De zwijgende films die iets visueels toevoegen (Caligari) of zo vernieuwend in vorm zijn (Tabu, Passion de Jeanne d'Arc) staan als ene huis, maar dit soort films hebbden de tand des tijds wat mij betreft echt niet doorstaan.

Even geen ARTE-Stummfilm meer voor mij in elk geval.

Ik hou wel van de zwijgende film, maar inderdaad niet noodzakelijkerwijs deze. En dat komt voornamelijk doordat dit soort verhaaltjes me totaal niet interesseren.

Onvervalst kostuumdrama over de Franse pruikentijd. Ik vond het best onderhoudend, de film kent ook een goede opbouw naar de dramatische climax. Van Negri in de titelrol was ik niet zo onder de indruk, Jannings en vooral Reinhold Schünzel als Blackadderesque minister zijn prima. In het midden kakt het wat in maar finale is toch behoorlijk spannend.

Eerst was ze een naaister, daarna liet ze zich naaien. She f***ed her way up to the top. In dit geromantiseerde levensverhaal, naar een roman van Alexandre Dumas, moet Jeanne Bécu kiezen tussen haar liefde voor de volksmens Armand en de maatschappelijke status die haar adellijke minnaars bieden. Als een ekster die houdt van al wat blinkt, zwicht ze voor het halssnoer van graaf du Barry. Om een adellijke titel te verwerven trouwt ze met z’n jongere broer. Ze wordt de maîtresse van de vierendertig jaar oudere Lodewijk XV.

Terwijl de adel in weelde baadt en een decadente levensstijl kent, lijdt het volk honger. Armand sluit zich aan bij de revolutionairen die het ancien régime omver willen werpen. Ze willen democratie in plaats van aristocratie. Als maîtresse van de inmiddels overleden koning hoort z'n jeugdliefde bij de andere kant.

De Poolse actrice Pola Negri was geen klassieke schoonheid, maar ze had branie. Met haar overdadige oogschaduw ziet ze eruit als een intrigante.

De elegante kostuums en decors en mogen gezien worden: pruiken, hoepeljurken, juwelen, guirlandes, rocailles, canapés… Er zijn indrukwekkende massascènes met veel figuranten. De slotsequentie bevat een paar huiveringwekkende close-ups. Voor Ernst Lubitsch, die twee jaar later naar Hollywood zou verhuizen, was dit een hoogtepunt uit z’n Duitse periode.