Home (2016)

Een film van internationale klasse, zo worden er niet veel gemaakt in België.

De film won eerder de prijs voor beste regie in Venetië in het zijprogramma ‘Orrizonti’, het is makkelijk om te begrijpen waarom.

Welkom in een wereld van afwezige vaders en kuisende moeders. Waarin jongeren op zichzelf zijn aangewezen (of worden geacht problemen van hun ouders voor hen op te lossen), terwijl de volwassenen een heel enge definitie hanteren van 'een goed gesprek'.

Tegelijkertijd worden de jongeren zelf met een warme blik en erg naturel in beeld gebracht. Geloofwaardig en herkenbaar.

Gus Van Sant meets Larry Clark, Elephant (of Paranoid Park) meets Kids (of Ken Park).

Home vertelt over de enorme afstand tussen een groepje scholieren en de volwassenen om hen heen, over worstelende pubers die geen hand toegestoken krijgen van hun leraren en ouders, over kinderen die eerder verantwoordelijk lijken voor het geluk van hun ouders in plaats van andersom. Helaas worden deze posities al vanaf het begin ingenomen en verschuift er daarna maar weinig, waardoor de film voor mij al snel begon te slepen. Natuurlijk volgt er een dramatische gebeurtenis, maar zelfs dat zet de film niet in beweging; wat volgt is alleen maar meer onvermogen en onbegrip. Als korte film had dit meer indruk gemaakt, nu was het teveel van hetzelfde. 2,5*

Misschien ben ik wat streng, maar anderen zijn ook zeker te mild, kan MHF daar goed in volgen, behoorlijke overwaardering nog voor een release zich heeft aangedaan, doet me een beetje terugdenken aan de massieve omhelzing van Dolan's Mommy verleden jaar, wat ik toen ook niet snapte. Echt heel erg vernieuwend is het allemaal niet, zo deed het me stevig terugdenken aan Clark, en met name diens Bully, bepaalde scenes leken daar bijna kopieën van, inclusief het incest, de flarden van erectiesen natuurlijk de moord. En geheel op haar Vlaams zijn de Dardenne's met een Le Fils ook niet ver weg. Nu is het wel heel erg een beeld van deze tijd vol brutale vloggertjes die mensen voor de kick mishandelen, groeps- verkrachtingen filmen en dit dan vol trots en zonder enig berouw online zetten. Net als bij dat soort nieuwsmeldingen kan ik daar nooit helemaal met mijn hoofd bij en vond ik het allemaal wat te afstandelijk, elk personage is wel in een bepaalde mate apatisch en onverschillig (Kevin is soms wat cartoonesque met zijn woedeuitbarstingen, ik snapte de nog best grote rol van die vriendin die van neef naar neef hopte en uberhaupt de rol van alle andere meisjes die de hele tijd maar een beetje lopen te twirken niet zo?) er is te weinig sturing en het idee dat ik het allemaal al wel eens eerder en beter had gezien overheerste telkens. Misschien heb ik ook wel gewoon te veel films over ontspoorde jongeren gezien of voel ik me vervreemd van kinderen die na 2000 geboren zijn en hun pubertijd heel anders beleven dan ik hem tien jaar geleden doorbracht en speelt dat me soms wat parten bij het vormen van een eerlijke beoordeling, want er was genoeg om nog iets van een indruk achter te laten, zie ook wel dat dit goed in elkaar zit en ik geef meteen toe dat het stukken beter uitgewerkt is dan alle genoemde invloeden, zo goed was Bully immers ook niet. Mogelijk moet het wat groeien. Nu kan ik er even niet meer aan kwijt dan een (3*)

Mooie film. Gezien in Louis Hartlooper met de aanwezigheid van de regisseuse.

Stof tot nadenken

Een redelijk filmpje van onze zuiderburen. Het verhaal moet even op gang komen maar blijkt uiteindelijk wel interessant. Bij de jonge cast heb ik wel een beetje mijn twijfels, maar dat kan ook aan het script liggen want er is niet zo veel dialoog, maar het kan ermee door. Het gebruik van verschillende beeldformaten vond ik ook geen toegevoegde waarde hebben en het einde loopt een beetje af met een sisser. Ik heb betere films gezien van de Belgen, maar toch niet slecht.

Deze Vlaamse productie blijkt zeker interessant te zijn met een opeenstapeling van zwaar beladen thema's. Het is mij echter allemaal iets te veel van het goede. De cast met vooral het jeugdige deel wekt bij mij ook zo mijn twijfels. Het was niet slecht maar het liet me zeker geen indruk achter om er nog lang bij stil te staan.

De huidige generatie jongeren rookt en drinkt, kent geen respect en zet zich unaniem af tegen ouderlijk gezag. Althans, dat beeld overheerst de laatste decennia menig maatschappelijk debat. Ook de Vlaamse regisseuse Fien Troch (Kid) laat in haar laatste film Home niet na te tonen hoe doelloosheid en onverschilligheid hun stempel drukken op de dwalende beloftes van de toekomst.

Troch zet echter een krachtige vervolgstap, die de façades van het publieke toneel moeiteloos doorbreken. De camera’s zijn daar waar karaktervorming plaatsvindt. En dat gebeurt, zo zien we in Home, maar al te vaak binnen de bedriegende kaders van het (zorg)ouderlijk huis. Geen moment lijkt de intense registratie van Frank van den Eeden (Trochs vaste DoP) te liegen. Horizontaal gefilmde gsm-opnames, schokkerige shots in spaarzaam belichte slaapkamers; dit is de beeldtaal van de jongere generatie zélf. De beeldtaal van jongeren die alles vastleggen, maar vergeten te leven. Of wordt dat leven hen deels ontnomen?

Wie het conflict tussen John en zijn moeder (Mistral Guidotti en Els Deceukelier) gadeslaat, denkt misschien wel dat laatste. De mater familias verstrikt niet alleen zichzelf, maar ook haar zoon in een weemoedig web van eenzaamheid en obsessie. Tót dat alles leidt tot een haast surrealistische apotheose.

Kevin, John, Sammy, Lina; de jongeren die in Home figureren zijn stuk voor stuk op de vlucht. Ze vluchten in kalmeringsmiddelen, peuken en neurotische tics. In drank, ontwijkend gedrag en geweld. Trochs grootste verdienste is dat ze tragiek in het tonen van die dynamiek steevast boven schuld plaatst. Home is daarmee een ambigue weerspiegeling is van een vaak eenzijdig benaderde werkelijkheid.

Fien Troch brengt momenteel het betere Vlaamse filmwerk.
Reeds vanaf de openingsscène is het behoorlijk raak met het tienermeisje dat halsstarrig weigert de ernst van haar ongepast, respectloos optreden in te zien . Meteen is dan ook de trend gezet van de film : een jeugd die zijn eigen ideeën uitwerkt en ouderen die het moeilijk hebben om de juiste omgang te vinden. Een vader die met zijn zoon op de vuist gaat, een moeder die haar zoon waanzinnig absurd behandelt met een oudermoord tot gevolg lijken mij toch extreme gevallen waardoor de film toch wel een heel rauwe realiteit wil brengen.
Toch een opmerkelijk film. Inhoudelijk zekerlijk voldoende om er nog even in te verwijlen en filmisch een sfeervol, ideeënrijk camerawerk en knappe montage.
Een kleine 4 lijkt mij wel verdiend.

Misschien wel de Vlaamse tegenhanger van de broers Dardennes. Al zijn de personages in die leefwereld er meestal nog erger aan toe. De jongeren in Home hebben vooral nood aan een thuis. Alhoewel ze - ieder met hun eigen problemen - nog wel kunnen rekenen op ouders. Die hen niet per se laten vallen, maar in hun ogen moeite doen om er te zijn voor hun kinderen. Al dan niet op de juiste manier. En omdat de 2 generaties elk hun mening hebben over die 'juiste' manier, wordt de communicatie moeilijk. Of dat nu gaat over school, liefde of problemen.

Zeker bij de scènes waar jongeren en volwassenen samen zijn, zie je hoe zwijgzaam de jongeren zijn en hoe moeilijk ook de volwassenen zoeken naar de juiste woorden. Als je de jongeren apart ziet, kruipen ze in een wereld van smartphone en sociale media. Als je daar door kijkt, doen die jongeren niet echt veel buiten samen wat rondhangen en skateboarden.

De gebeurtenis later in de film is niet de hoofdzaak, maar eerder de druk op de ketel waardoor jongeren en volwassenen wel genoodzaakt zijn om te praten. En ook dan is het niet eenvoudig om dezelfde taal te praten met elkaar.

Heerlijke Vlaamse film en wat luchtiger en realistischer dan de prozac-films van Dardennes.

Home is de tweede prent die ik zie van Fien Troch. Gelukkig bevat Home wat meer vaart en snelheid dan haar eerdere film 'Kid'. Home is een rauwe film waarbij de subcultuur van enkele jongeren centraal staat. De generatiekloof tussen jongeren en ouders/volwassenen is immens. De communicatie tussen beide werelden is danig zoek geraakt en leidt tot misverstanden, vooroordelen en conflicten.

Sebastian Van Dun speelt een geheimzinnige jongere die met een verleden in een jeugdinstelling tracht zijn leven opnieuw op te nemen. Hij is een tikkende tijdbom en zijn blik en gedachten zijn soms ondoorgrondelijk. Hij is niet vies van geweld en Troch slaagt erin zijn personage de nodige diepgang te bezorgen. Naast afkeer voel je ook een zekere sympathie of hoop dat het allemaal wel goed komt. Zijn ingehouden opgekropte agressie kan wanneer het hem te veel wordt zich in een mum van tijd uiten. Ook het personage van John vond ik interessant om volgen. Een jongen met psychische problemen omwille van de haat-liefdeverhouding van én met zijn moeder (sterke rol trouwens van Els Deceukelier). Dat er iets ernstigs stond te gebeuren met één van de jongeren stond vast, maar de tol die ieder draagt is groot.

Home vertelt het verhaal en de issues van verschillende jongeren. Vooral het onbegrip en het gebrek aan communicatie komt sterk naar voren. De verstandhouding is zoek, de empathie voor de andere generatiegenoot evenzeer. Soms betuttelend, soms belerend, maar bij momenten zo fout, althans zo voelde het aan (langs beide kanten). Het viel me wel op dat het volume van de conversaties - die vaak ook soms mompelend gebracht werden - niet optimaal was. Gelukkig was er ondertiteling.

Cinematografisch en qua camerawerk ook best fijn met het kleinere format van de smartphone waardoor je meer betrokken geraakt in de leefwereld van de millennials. Home is een aangrijpende film over de discrepantie jongeren en volwassenen waarbij "home" vaak een lege doos blijkt te zijn, los van het feit dat er liefde of betrokkenheid aanwezig is. Terecht bekroond in venetië en Gent! Mooi!

Deze ook eens bekeken en het was niet mis, maar het einde was jammer genoeg nog niet afgerond, van mij mocht het dan nog wat langer geduurd hebben.
De cast deed het wel goed en kwam wel overtuigend over.
Het was niet slecht, maar had er toch iets meer van verwacht.

Veel beter dan Kid. Kid kabbelt nogal voort en lijkt niets meer dan op een gewone familiedrama (en dat met een vrij beklemmende trailer). Home (als je de titel intikt in de zoekmachine krijg je een hele reeks resultaten ) is het Belgische antwoord op Bully en Paranoid Park. Met andere woorden; wanneer zal Nederland zich eens wagen om inspiraties van Clark of van Sant te gebruiken?

De film volgt een groepje jongeren van na mijn generatie. Het blijft opmerkelijk. De ene zegt: de jeugd van tegenwoordig, maar de andere zegt dat het gewoon het tijdsgeest is. Zo verschillen mijn broertje en ik ook erg veel met elkaar (tien jaar leeftijdsverschil). Waar ik in een tienerperiode zat waar je overal voor werd gewaarschuwd, dat alles gevaarlijk, dodelijk en risicovol was, de gevaren van internet, de gevaren van dit... de gevaren van dat... waar de horrorverhalen al helemaal propageerden als het ging om alcohol en (soft)drugs en waar de jongeren echt zo ontiegelijk op elkaar lette en met dichtgeknepen konten en de hijgende adem van hun ouders in de nek in de kroeg stonden, of dat je weer eens gezeik krijgt omdat er toevallig een televisieprogramma langs kwam en dat dat dan ook gelijk op jou moet slaan, is die mentaliteit bij mijn broertje nergens te bekennen; geen discussie met mijn ouders als hij weer eens gaat chillen met zijn vrienden op een doordeweekse dag, als hij experimenteert met verschillende soorten drank en ook heerst er in zijn vriendengroep een veel vrijere en lossere sfeer dan dat ik heb ervaren. Ja, zo hoort het gewoon te zijn. Je bent namelijk 17 en geen 6 of 85. Met andere woorden, deze generatie heeft overduidelijk iets meer meegekregen om schijt te hebben aan dingen.

Kortom, Home zet een mooie schets neer van de generatie die iets meer los wordt gelaten. In eerste instantie focust de film zich op de basic dingetjes, maar weten ook bepaalde explicite dingen minder hard aan te komen, gewoon omdat er, ondanks ik voor het feit ben dat je je vleugels uit moet slaan, iets te veel dingen heel gewoon zijn geworden. Met name het feit dat het zo aantrekkelijk lijkt om echt elke poep of scheet te filmen. Zelfs je eigen misdrijf. Zoals dat van Kevin. Deze komt net uit de jeugdinstelling en probeert zijn leven weer op te pakken bij zijn oom, tante en neef. Alles lijkt redelijk op zijn rolletjes te lopen; hij krijgt een leertraject, trekt goed op met zijn neef Sammy, diens vriendin Lina en de stille John. Hij verdiept zich weer in feestjes, seksueel experimenteren en alles wat daarbij hoort. Het rauwe sfeertje blijft ook continu in je nek hijgen en je kan je wel voorstellen dat als je een delinquent bent, je huid behoorlijk dun is geworden. Maar dat niet alleen; Kevin komt in de problemen, en dat in stand gezet door een de pijnlijke huissituatie van John. Een wel heel erg pijnlijke huissituatie welteverstaan. Om een lang verhaal daarover kort te maken: Zijn moeder kan echt in het rijtje terecht in het lijstje van de geschifte filmmoeders (lees bijvoorbeeld Precious, Carrie of Wild at Heart)

Maar de uitwerking ervan... Het lijkt erop alsof Troch het zo min mogelijk wil laten opvallen, door middel dat veel dingen steeds gewoner lijken. Het raakt je niet diep, je wacht alleen maar af hoe het gaat verlopen. Bijzonder knap gedaan. Het open einde daarbij was erg sterk.

Ja, hier mogen er meer van gemaakt worden, zeker in Europa.

4,0*

Wat deze film heel goed doet is een portret schetsen van een groep jongeren. Een portret, niet een verhaal, hoewel er gelukkig ontwikkelingen zijn. Dat zit ook in de stijl, want Fien Trochs Home sluit inderdaad moeiteloos aan bij de beeldcultuur van nu. Als je geïnteresseerd bent in deze cultuur kan ik me voorstellen dat het een fantastische film is. Ik vind de groep jongeren echter niet zo interessant. Inhoudelijk is Troch zelfs behoorlijk clichématig, met de even zwijgzame als loyale jongeren aan de ene kant en anderzijds een aantal volwassenen dat vooral hun eigen ideeen probeert op te leggen. Letterlijk elke volwassene in de film is steenirritant in dit opzicht, niet alleen de borderline-moeder van John. Hierin brengt Home gewoon te weinig nieuws. Nog wat onhandige seks erbij als verplicht nummertje, nee, de manier van brengen van Troch is prima maar wat ze hier te brengen heeft op z'n best middelmaat.

Tieners... Wie zijn ze? Wat drijft hen?

Zware kost van Belgische bodem... alweer. Maar helaas niet mijn ding. Dit beeldformaat vind ik niks maar kon ik nog trekken, het binnenmonds gemompel van die jongeren begreep ik de helft van de tijd niet (waar bleven die ondertitels?) en de personages bleven op één of andere manier ver van mijn empathische vermogens. Kevin, die moeite heeft om zijn gewelddadige impulsen onder controle te houden. John, die emotioneel misbruikt wordt door zijn borderline moeder ... Sammy, die verontrustende berichtjes op facebook plaatst. Lina schippert daar wat tussen maar met dit personage wordt niks gedaan. Het zijn op zijn minst gezegd, onevenwichtige tieners die bovendien hun zorgen en problemen niet willen of kunnen verwoorden aan de volwassenen.

Home heeft een beetje Jambers/reality-TV gehalte. Fien Troch zal nooit wat worden voor mij. Niet dat ze er zelf wakker van zal liggen, er zijn genoeg mensen die dit wel de max zullen vinden. Voor dit soort films moet je te vinden zijn. Ik vond het een redelijk doorsnee huiskamerdrama.

Een speciale film maar wel ondanks het atypische beeldformaat en thema heb ik dit met aandacht ondergaan. Gruwelijk was dan ook die ene tekenende scene, die wellicht niet alleen uiterst belangrijk is voor de film maar ook nog lange tijd een blijvende indruk op mij zal achterlaten.

De korte omschrijving geeft misschien de indruk dat Kevin de hoofdpersoon is en ook al is dat misschien wel zo, niet alleen hij heeft problemen. Ook zijn beste maat John heeft problemen thuis van een heel andere aard.

De film bewijst hoe kwetsbaar jongeren zijn voor invloeden van buitenaf. De mensen waarmee je omgaat kunnen voor een groot stuk bepalen hoe je opgroeit en hoe je als mens gevormd wordt. Kevin heeft een tweede kans gekregen, maar als je niet tot inkeer komt, heeft dat weinig zin.

John zijn verhaal is iets aangrijpender. Hij wordt versmacht door zijn bijna tirannieke moeder en op een dag slaan de stoppen door. Innerlijke opgekropte frustaties komen als een vuurspuwende vulkaan in golven naar buiten.

De film eindigt in een ode aan de vriendschap die zo duidelijk is dat een doorgewinterde rechercheur dit verbond in een vingerknip heeft doorzien. Benieuwd naar wat Fien Troch nog gaat maken.

Tja, wisselende gevoelens bij deze film. Enerzijds blijft het verhaal , al is het meer een portret van jongeren met nefaste gevolgen dat hier wordt neergezet , best boeiend tot het einde. Anderzijds wordt het geheel ook te vlak en afstandelijk voorgesteld. Bv. Alle volwassenen gedragen zich te egocentrisch en maken geen ruimte voor een goede dialoog en de jongeren zijn vaak niet spraakzaam ( vooral Kevin ) waardoor de film al eenvoudiger en gemakkelijker wordt qua opzet. 6,5/10

Schrijnende toestanden in dit jongeren/familiedrama van de Vlaamse cineaste Fien Troch. Prima acteerprestaties van alle betrokkenen. En mooi in beeld gebracht door Troch, waarbij de integratie van smartphonebeelden wel een authentiek gevoel geeft aan het hele jongerengebeuren.
Bij de openingcredits wordt vermeld dat het verhaal gebaseerd is op ware feiten. Triest. Als vertaling naar film bleef ik echter toch wat op mijn honger wat betreft een aantal vragen die niet beantwoord worden m.b.t. de uiteindelijke afloop. Daar ligt duidelijk niet de focus van de film, meer wordt er ingespeeld op wat er zoal omgaat in de jongens. En blijft de kijker na afloop achter met een aantal losse eindjes.

Na Een Ander Zijn Geluk (2005) - MovieMeter.nl (ook al zo zwaar beladen) mijn tweede Troch en had er t(r)och een tikje meer van verwacht. Anderzijds is het wel goed dat dergelijke films gemaakt worden ter bewustwording rond onfrisse zaken - incest - die zich kunnen afspelen binnen families (en helaas niet zo uitzonderlijk als we zouden willen) en waarop misschien sneller geanticipeerd kan worden, als de signalen maar begrepen worden.

Prima basisidee en een goeie start. Fijn dat er tijd wordt genomen om de personages voor te stellen.

Probleem is dat er daarna weinig mee gedaan wordt, dat er weinig gebeurt. Niks evolueert, niemand kan de ander begrijpen, niemand probeert de ander te begrijpen, niemand probeert problemen aan te kaarten, geen enkel personage zet een stap in geen enkele richting.

Dit...

Goede prent, helaas dikwijls niet goed verstaanbaar...