menu

Meet John Doe (1941)

Alternatieve titels: John Doe, Dynamite | Frank Capra's 'Meet John Doe'

mijn stem
3,35 (96)
96 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Komedie
123 minuten

geregisseerd door Frank Capra
met Gary Cooper, Barbara Stanwyck en Edward Arnold

Als de politicus de krant opkoopt moet er een frisse wind door de redactie en de nieuwe hoofdredacteur laat vele medewerkers ontslaan. Bedelen om te mogen blijven helpt de columniste niet. Als laatste bijdrage levert ze een verzonnen ingezonden brief in van een werkloze man, John Doe, die dreigt van de stadstoren af te springen uit protest tegen de politiek die niets aan werkloosheid doet. Het is een politieke bom in campagnetijd, maar ze krijgt haar baan terug om een John Doe in te huren, die voor grote krantekoppen kan zorgen en pas met kerst zelfmoord pleegt.

zoeken in:
1,0
wat een langdradig, hypocriet, sentimenteel gedram was me dat zeg ...
7,5 op IMDB, my @ss, enkel stemmen van hoogbejaarde, oerkatholieke redneck-Amerikanen, denk ik ...
* 1 op 5 *

avatar van John Doe
...of van fans die mij graag willen ontmoeten

avatar van kos
4,0
kos
Heerlijke, typische Capra film.

Luchtig, snel en tegelijkertijd scherp (ik las trouwens dat dit de afsluiter was van de officieuze trilogie met Mr. Smith goes to Washington en Mr. Deeds goes to Town).
Best goed te merken ook, qua sfeer en setting lijkt de film erg veel op de bovengenoemde films.

Bijna niet te geloven dat hier geen moderne remake van gemaakt is.

avatar van Jordy
Jordy (admin)
kos schreef:

qua sfeer en setting lijkt de film erg veel op de bovengenoemde films


Shit, dan had ik 'm graag willen zien...

Linda
Zucht, wat is Cooper toch een heerlijke man...

avatar van kos
4,0
kos
Jordy schreef:

Shit, dan had ik 'm graag willen zien...
Nieuwe kans .

avatar van Paalhaas
5,0
Ik vind deze zelfs beter dan de andere 2 uit de trilogie. Een geweldige Cooper, en een mooi verhaal met een prachtig einde.
Hij is trouwens voor maar €6,75 incl. verzendkosten te koop bij musicsafe.nl.

avatar van RolfWolf
4,0
Mooie interessante film. Sterke maatschappijkritiek en charmant sentimenteel.

Let's raise our own John Doe Club!

****

avatar van otherfool
2,0
Sentimentele en langdradige Capra film. Deze kruising tussen Mr. Smith Goes To Washington en It's A Wonderful Life haalt het niveau van die twee klassiekers absoluut niet, ondanks de team up van Hollywood legendes Cooper en Stanwyck. Met name het einde had ik krachtiger verwacht.

2*.

avatar van starbright boy
3,5
starbright boy (moderator)
Tot een paar minuten voor het einde eigenlijk de donkerste, meest pessimistische Capra die ik tot nu toe zag. Het is niet eens zozeer de hoop en de menselijkheid die overwint, maar juist de hoop en menselijkheid die misbruikt wordt, veel harder nog dan in Mr. Smith of Mr. Deeds. Capra schijnt vijf eindes te hebben gemaakt voor deze film, in een ervan pleegt John Doe daadwerkelijk zelfmoord. Dat was waarschijnlijk wat al te heftig geweest voor het publiek in 1941, maar het voelt wel als het meest logische einde voor deze film. Het huidige einde komt geforceerder en slapper over dan in de andere Capra-films.

Om deze reden vind ik de film net iets minder. Hij gaat een beetje als een nachtkaars uit.

3.5*

Dustyfan
kos schreef:

Bijna niet te geloven dat hier geen moderne remake van gemaakt is.


Een remake is volledig overbodig met een tijdloze film als dit, het zou zomaar nu kunnen afspelen.

De ene krachtige scene na de volgende scherpe dialoog, ik ben zelfs tot twee maal tot tranen geroerd, terwijl eenmaal gewoonlijk al erg uitzonderlijk is, als dit geen 5* waard is, wat dan nog wel?

FisherKing
Wat een politieke determinatie in deze film, die ook nu weer hogelijk actueel is.

Nog nooit zoiets meegemaakt dat massahysterie zo briljant in beeld is gebracht. Nu ben ik natuurlijk een grote fan van Capra, maar hier haalt hij wel een enorm gewaagde politieke stunt uit.

Vanuit de media iemand lanceren, en die tot grote successen naar boven brengen, met enorme kritiek op de kranten (de enige media destijds) die dat deden.

Schoolvoorbeeld van massa-beinvloeding....

Allemaal kijken...

5*

avatar van kos
4,0
kos
Dustyfan schreef:


Een remake is volledig overbodig met een tijdloze film als dit, het zou zomaar nu kunnen afspelen.
Ik bedoelde meer dat je met dit verhaal ook in een huidige setting een zeer aardige film kunt maken (denk ik) die wellicht meer mensen zal aanspreken. Dat zouden producenten toch door moeten hebben, zeker tussen alle echt belachelijke remakes van tegenwoordig. Niet dat het voor mij persoonlijk zo nodig is overigens.

Dustyfan
We bedoelen dus min of meer hetzelfde.

Maar ik denk dat de 'machthebbers' van nu het evenmin een leuk idee vinden als de machthebbers toentertijd. En daar horen de grote producenten waarschijnlijk ook wel een beetje bij.

FisherKing
Herzien Kos. Het is zo'n briljant verhaal dit. De huidige settings zijn zo onbetaalbaar. Verhaal zit dieper in elkaar dan je denkt, maar dat geldt bijna voor elke Capra. Wist overigens niet dat ie zo briljant was, beetje ondergeduwd door de destijds heersende machthebbers blijkbaar. Maakt het EXTRA wrang.

2,0
neo (crew)
otherfool schreef:
Sentimentele en langdradige Capra film. Deze kruising tussen Mr. Smith Goes To Washington en It's A Wonderful Life haalt het niveau van die twee klassiekers absoluut niet, ondanks de team up van Hollywood legendes Cooper en Stanwyck. Met name het einde had ik krachtiger verwacht.


Eens. Afgezien van deze en Platinum Blonde vind alles van Capra tot nu toe van goed tot geweldig. Een van de melodieen die op de mondharmonica wordt gespeeld is trouwens die van de Disney film Pinocchio, van het jaar daarvoor.

avatar van JJ_D
3,0
Verbazingwekkend dat Capra met een typisch concept vol romantiek, dramatiek, tragiek en heroïek (en een logsiche spanningsopbouw) toch zijn eigen stempel weet te drukken via de redelijk subtiele humortinten. Verder inderdaad best een donkere film (vooral het laatste prachtige shot), die niet verveelt...
Aangenaam om zien.
3*

PS: Niet uitgekeken, neo?

2,0
neo (crew)
Kijk een film altijd af indien ik die voor de eerste maal zie. Kwam er achter dat ik deze al eens eerder had gezien, alleen nog niet gestemd. Wou het nog een kans geven, eigenlijk nog veel te laat afgehaakt.

avatar van JJ_D
3,0
neo schreef:
Wou het nog een kans geven, eigenlijk nog veel te laat afgehaakt.



lowhusky
FisherKing schreef:
Nog nooit zoiets meegemaakt dat massahysterie zo briljant in beeld is gebracht. Nu ben ik natuurlijk een grote fan van Capra, maar hier haalt hij wel een enorm gewaagde politieke stunt uit.


Zeer boeiend verhaal en leuke scenes, in mijn top 10.

avatar van Mug
4,0
Mug
Met eenvoud weet Capra weer de goede snaar te raken. Opvallend is dat zijn maatschappij-kritische thema's nog steeds uitermate relevant zijn, ook al zouden die thema's nu al pensioen-gerechtigd behoren te zijn. Helaas niet. De invloed van bedrijven in de politiek, massa-hysterie/-geloof/-beinvloeding d.m.v. media. Gepaard met een ideale mix van drama, romantiek, en een snufje humor.

Helaas laat Capra het geheel afweten door zijn statements de kracht te ontnemen door een verschrikkelijk, slecht einde. Ongetwijfeld ook onder druk. Dikke punt aftrek hiervoor. Een meesterwerk dat geen meesterwerk mocht worden. Erg jammer.

neo schreef:
Een van de melodieen die op de mondharmonica wordt gespeeld is trouwens die van de Disney film Pinocchio, van het jaar daarvoor.

Dit viel me ook op. Let ook op de muziek tijdens de aftiteling. Rosamunde van Dennie Christian... garant voor een gezonde lachbui.

4.0* [het had de volle pond kunnen zijn, uitermate jammer]

avatar van jordybeukeboom
3,5
Soms wat langdradige film, maar toch zeker bovengemiddeld

Het intro is uitstekend gedaan, maar wat ik jammer vind is dat Capra zowel het personage van Cooper als Stanwyck vrij plat laat. Van Cooper kom je echt helemaal niets te weten, en van Stanwyck leer je eigenlijk alleen haar moeder kennen. De film focust zich meer op het fenomeen John Doe, of hoe Cooper zijn tijd doorbrengt met zijn hulpje en de bodyguards, en dat vind ik niet altijd even interessant. De romance komt ook helemaal niet los, hoewel dat deels ook de bedoeling is als je verder in het verhaal kijkt.

Een leukere scene komt er dan als Doe met zijn maatje het hele circus achter zich heeft gelaten en in het cafe zitten. Daarna komt echter een te lange monoloog van die ene jongen die vertelt hoe alle buren elkaar gevonden hebben. Dat is natuurlijk waar het helemaal om draait en hij overtuigt Doe hier ook mee, maar het is een te lange monoloog, waarin drie verhalen worden vertelt die in principe op hetzelfde neerkomen

Erg sterk zijn vervolgens wel de 'tafelscene' en de 'massascene'. Overigens is ook een heel mooie scene, voor mij waarschijnlijk de mooiste, die waarin Cooper de moeder van Stanwyck om raad vraagt bij het huwelijk.


Het einde op zich vind ik juist prachtig gedaan, ook helemaal in Capra's stijl. Hoe zou het dan anders gemoeten hebben, Mug (bijvoorbeeld)? Een zelfmoord zou een veel te zwart einde zijn voor een Capra-film. Het had natuurlijk gekund, maar ik vind dit een beter einde. Toch vind ik de uitvoering niet helemaal top. Cooper reageert mij wat te vertwijfeld, waarom beantwoordt hij de affectie van Stanwyck niet wat duidelijker? Om zijn twijfels over het hele gebeuren nog maar eens te laten zien, okay, dat kan, maar het had van mij wat enthousiaster bij Cooper gekund. Het blijkt immers dat er toch nog mensen zijn die in hem geloven, zelfs de vrouw waar hij van houdt

3,5 ster

avatar van Mug
4,0
Mug
jordybeukeboom schreef:
Het einde op zich vind ik juist prachtig gedaan, ook helemaal in Capra's stijl. Hoe zou het dan anders gemoeten hebben, Mug (bijvoorbeeld)? Een zelfmoord zou een veel te zwart einde zijn voor een Capra-film. Het had natuurlijk gekund, maar ik vind dit een beter einde. Toch vind ik de uitvoering niet helemaal top. Cooper reageert mij wat te vertwijfeld, waarom beantwoordt hij de affectie van Stanwyck niet wat duidelijker? Om zijn twijfels over het hele gebeuren nog maar eens te laten zien, okay, dat kan, maar het had van mij wat enthousiaster bij Cooper gekund. Het blijkt immers dat er toch nog mensen zijn die in hem geloven, zelfs de vrouw waar hij van houdt

Je geeft al precies aan wat er niet klopt aan de eind-scene. Een welbekend Capra-style-goodfeel-einde hoort niet bij deze film, en is een zwaktebod ipv een gedurfd geluid. Meet John Doe is zwarter qua opzet en opbouw. De zelfmoord zou een groot statement zijn. Anti-Capra wellicht, maar het was de meest logische afsluiting. En waarom zou een Capra-film altijd Capra-feelgood moeten eindigen? Omdat dat zijn handtekening is? Bij de andere Capra-films die ik gezien heb, wordt er netjes naar een feelgood toegewerkt. In deze film wordt er subliem gewerkt naar een feelbad einde. Dat we dan een extreem feelgood einde krijgen, die ook nog eens gespeeld wordt door alle acteurs alsof ze het zelf ook niet geloven wat ze daar op het dak doen, tja... dan is het net alsof iemand de slagroom bovenop jouw warme chocomel wegkaapt. Verschrikkelijk slecht einde. Het is dan ook extra jammer dat Capra, een van de grootste regisseurs met lef en durf qua thematieken, met zo'n zwaktebod aan komt zetten. Je voelt gewoon aan alles dat dit einde niet het gewenste einde is van de makers van de film.

3,5
Capra heeft meerdere eindes voor de film gemaakt en die 'uitgetest' bij het publiek. Daaronder was er inderdaad ook één waarin Willoughby cq. John Doe zelfmoord pleegt. Blijkbaar kon het publiek die versie niet waarderen, want Capra heeft uiteindelijk voor het einde gekozen zoals het nu bekend is.

Zie ook IMDb: Director Frank Capra tested the film in different areas of the US with four different endings to determine which one to keep. In one, John Willoughby commits suicide. In another, Ann Mitchell persuades him not to leap from City Hall. Inspired by a letter signed "John Doe," Capra filmed a fifth and final ending in which Mitchell talks some sense into Willoughby and then faints into his arms.

avatar van jordybeukeboom
3,5
Mug schreef:

Je geeft al precies aan wat er niet klopt aan de eind-scene. Een welbekend Capra-style-goodfeel-einde hoort niet bij deze film, en is een zwaktebod ipv een gedurfd geluid. Meet John Doe is zwarter qua opzet en opbouw. De zelfmoord zou een groot statement zijn. Anti-Capra wellicht, maar het was de meest logische afsluiting. En waarom zou een Capra-film altijd Capra-feelgood moeten eindigen? Omdat dat zijn handtekening is? Bij de andere Capra-films die ik gezien heb, wordt er netjes naar een feelgood toegewerkt. In deze film wordt er subliem gewerkt naar een feelbad einde. Dat we dan een extreem feelgood einde krijgen, die ook nog eens gespeeld wordt door alle acteurs alsof ze het zelf ook niet geloven wat ze daar op het dak doen, tja... dan is het net alsof iemand de slagroom bovenop jouw warme chocomel wegkaapt. Verschrikkelijk slecht einde. Het is dan ook extra jammer dat Capra, een van de grootste regisseurs met lef en durf qua thematieken, met zo'n zwaktebod aan komt zetten. Je voelt gewoon aan alles dat dit einde niet het gewenste einde is van de makers van de film.


Ik geef je hierin deels wel gelijk, maar in de andere films van Capra krijgt de hoofdpersoon meestal ook te maken met groot leed, en wordt er zelfs een zelfmoordpoging ondernomen (It's a Wonderful life). En in die film komt het uiteindelijk ook weer allemaal goed. Met een zelfmoord was ik in deze film niet blij geweest. Capra had John Doe ook de mogelijkheid kunnen geven om zijn publiek te overtuigen gedurende een speech tijdens de openbare bijeenkomst, dan had je echter wel weer iets soortgelijks gehad als wat in Mr Deeds en Mr Smith al gezien is geweest: een overtuigende monoloog.

Persoonlijk vind ik de huidige oplossing goed, maar de uitvoering had wel anders gekund. Zelf had ik het einde alleen laten bestaan met de aanwezigheid van John Doe en Ann Mitchell. Niet de zwerver en die hoofdredacteur op de wacht, zelfs niet die schoonmaker en al helemaal niet D.R. Norton en cornuiten, en ook niet de aanhang van Mitchell. Maar gewoon een eenmansactie van John Doe. Iedereen is namelijk alweer vergeten dat hij op kerstavond zelfmoord zou plegen, behalve 1 persoon, zij die het bedacht heeft: Ann Mitchell. Omdat zij de belangrijkste persoon voor Doe is is zij alleen ook genoeg om Doe te overtuigen. Het schijnt dat Capra meerdere eindes heeft verzonnen/gemaakt, ik ben nu erg benieuwd of mijne er ook tussen zit. Als Capra meerdere eindes gefilmd heeft is het sowieso voor elke kijker interessant om de andere eindes te zien. Als er een SE bestaat met andere eindes dan verneem ik dat graag

avatar van JJ_D
3,0
Ik vrees eigenlijk dat deze alternatieve eindes nooit vertoond zijn sindsdien, maar het lijkt me bijzonder interessant!

avatar van Roger Thornhill
4,0
Sluwe zet van scenarioschrijver Robert Riskin: het gebruiken van Walter Brennan (Colonel) als cynische, wantrouwende, achterdochtige buitenstaander die als tegengif voor de sentimentaliteit kan dienen. Zo kunnen we ons verwarmen aan het gedachtengoed van medemenselijkheid en tegelijkertijd onze afstandelijkheid bewaren door ons met de Colonel te vereenzelvigen. Voor beide kampen valt immers wel wat te zeggen...

4,0
Die Capra. Ik reken hem door zijn tomeloze optimisme en vlotte feelgood cinema al tijden tot een van mijn favoriete filmmakers, maar kwam tot de conclusie dat dit pas de 8ste film is die ik van hem zie. En deze film is volledig op 1 lijn met de andere films die ik van hem zag. De gewone man (die hier wel heel letterlijk aan bod komt) die het opneemt tegen het grote en logge apparaat. En dat logge apparaat is de macht van de pers (en de politiek die daar misbruikt van probeert te maken).

De film is op het eind naiets donkerder dan de rest van zijn werk. Iets, want het blijft een screwball comedy waar het feelgood element het belangrijkste ingrediënt is. Ik zou ook niet weten waarom dit eind niet zou passen. Typisch Capra, net als de rest van de film. Ik ben absoluut geen van Cooper, maar hij is hier wel uitstekend op zijn plek. Zijn gezicht, waar ook uitbundig naar wordt verwezen gedurende de speelduur, past inderdaad goed bij zo’n regular Joe. Ik ben wel fan van Stanwyck. Een van mijn favoriete actrices zo langzaamaan. Zij weet echt de juiste toon te raken in elke seconde film waar ze in zit. Ook veel bijrollen zijn uitstekend van een aantal vaste Capra acteurs.

In het kort is het best amusante verhaaltje gewoon heel vlot en vermakelijk gebracht. Daar zit de meerwaarde van Capra in. En dat hij dat met veel optimisme doet en dat hij een echte sentimentalist is, werkt juist in het voordeel. Het voelt bij Capra namelijk niet aan als een knieval naar het publiek hoewel dat einde dat dus wel een beetje was, maar meer een levensopvatting. Dat klinkt vervelend maar dat is het niet.

Misschien stiekem de minste van de 8 tot nu toe, maar Meet John Doe vindt aansluiting met de andere (heerlijke) films die ik van hem zag. Heel kleine 4 sterren.

avatar van BBarbie
4,0
Een typische Capra/Riskin-film, die gaandeweg alsmaar boeiender wordt. Zoals gebruikelijk bij dit tweetal bevat deze tragikomedie ook nu weer een duidelijke boodschap, die 70 jaar na dato trouwens nog steeds actueel is: steun aan en solidariteit met je buren én de gevolgen van massamanipulatie middels riooljournalistiek. Eerste van twee films van het duo Cooper - Stanwyck uit 1941(de andere is Ball of Fire). Beiden zetten opnieuw eersteklas vertolkingen neer, geholpen door uitstekende bijrollen van Walter Brennan, Spring Byington en Edward Arnold.

avatar van Zuster Stein
Ook ik ben nieuwsgierig naar de alternatieve einden die er van deze film gemaakt schijnen te zijn. Mijn eigen voorkeur gaat uit naar een open einde, waarbij D.B.Norton en consorten niet bovenop de toren staan, maar beneden aan de voet (ook symbolies) om na een eventuele sprong de sporen zo snel en geruisloos mogelijk op te ruimen, terwijl boven op de top liefje Barbara Stanwyck en de John Doe aanhangers waaronder Zuurpruim John Doe proberen over te halen door te gaan met de strijd. Dit alternatief heb ik echter zelf verzonnen.

avatar van Zuster Stein
Roger Thornhill
[....]Walter Brennan (Colonel) als cynische, wantrouwende, achterdochtige buitenstaander die als tegengif voor de sentimentaliteit kan dienen.


Ik vroeg mij altijd al af waarom die gekke Colonel in de film zat, maar dit maakt inderdaad zin ( sense, is dat goed Nederlands?) en geeft aan dat Capra niet een simpele ziel of uitgekookte commerciële filmer is en laat de kijker de keuze welk standpunt hij inneemt (mijn keuze is gewoon een constant switchen tussen beide standpunten, ik voel mij beurtelings happy bij beide, maar ik ben dan ook in het bezit van een eeuwig weifelende ziel). (Mijn digitale woordenboek geeft aan dat het weifelend is met een korte ei, en twijfelend met een lange ij, maar dit geheel terzijde.)

Gast
geplaatst: vandaag om 19:44 uur

geplaatst: vandaag om 19:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.