Meet John Doe (1941)

Heerlijke, typische Capra film.

Luchtig, snel en tegelijkertijd scherp (ik las trouwens dat dit de afsluiter was van de officieuze trilogie met Mr. Smith goes to Washington en Mr. Deeds goes to Town).

Best goed te merken ook, qua sfeer en setting lijkt de film erg veel op de bovengenoemde films.

Bijna niet te geloven dat hier geen moderne remake van gemaakt is.

Sentimentele en langdradige Capra film. Deze kruising tussen Mr. Smith Goes To Washington en It's A Wonderful Life haalt het niveau van die twee klassiekers absoluut niet, ondanks de team up van Hollywood legendes Cooper en Stanwyck. Met name het einde had ik krachtiger verwacht.

2*.

Tot een paar minuten voor het einde eigenlijk de donkerste, meest pessimistische Capra die ik tot nu toe zag. Het is niet eens zozeer de hoop en de menselijkheid die overwint, maar juist de hoop en menselijkheid die misbruikt wordt, veel harder nog dan in Mr. Smith of Mr. Deeds. Capra schijnt vijf eindes te hebben gemaakt voor deze film, in een ervan pleegt John Doe daadwerkelijk zelfmoord. Dat was waarschijnlijk wat al te heftig geweest voor het publiek in 1941, maar het voelt wel als het meest logische einde voor deze film. Het huidige einde komt geforceerder en slapper over dan in de andere Capra-films.

Om deze reden vind ik de film net iets minder. Hij gaat een beetje als een nachtkaars uit.

3.5*

Met eenvoud weet Capra weer de goede snaar te raken. Opvallend is dat zijn maatschappij-kritische thema's nog steeds uitermate relevant zijn, ook al zouden die thema's nu al pensioen-gerechtigd behoren te zijn. Helaas niet. De invloed van bedrijven in de politiek, massa-hysterie/-geloof/-beinvloeding d.m.v. media. Gepaard met een ideale mix van drama, romantiek, en een snufje humor.

Helaas laat Capra het geheel afweten door zijn statements de kracht te ontnemen door een verschrikkelijk, slecht einde. Ongetwijfeld ook onder druk. Dikke punt aftrek hiervoor. Een meesterwerk dat geen meesterwerk mocht worden. Erg jammer.

Dit viel me ook op. Let ook op de muziek tijdens de aftiteling. Rosamunde van Dennie Christian... garant voor een gezonde lachbui.

4.0* [het had de volle pond kunnen zijn, uitermate jammer]

Die Capra. Ik reken hem door zijn tomeloze optimisme en vlotte feelgood cinema al tijden tot een van mijn favoriete filmmakers, maar kwam tot de conclusie dat dit pas de 8ste film is die ik van hem zie. En deze film is volledig op 1 lijn met de andere films die ik van hem zag. De gewone man (die hier wel heel letterlijk aan bod komt) die het opneemt tegen het grote en logge apparaat. En dat logge apparaat is de macht van de pers (en de politiek die daar misbruikt van probeert te maken).

De film is op het eind naiets donkerder dan de rest van zijn werk. Iets, want het blijft een screwball comedy waar het feelgood element het belangrijkste ingrediënt is. Ik zou ook niet weten waarom dit eind niet zou passen. Typisch Capra, net als de rest van de film. Ik ben absoluut geen van Cooper, maar hij is hier wel uitstekend op zijn plek. Zijn gezicht, waar ook uitbundig naar wordt verwezen gedurende de speelduur, past inderdaad goed bij zo’n regular Joe. Ik ben wel fan van Stanwyck. Een van mijn favoriete actrices zo langzaamaan. Zij weet echt de juiste toon te raken in elke seconde film waar ze in zit. Ook veel bijrollen zijn uitstekend van een aantal vaste Capra acteurs.

In het kort is het best amusante verhaaltje gewoon heel vlot en vermakelijk gebracht. Daar zit de meerwaarde van Capra in. En dat hij dat met veel optimisme doet en dat hij een echte sentimentalist is, werkt juist in het voordeel. Het voelt bij Capra namelijk niet aan als een knieval naar het publiek hoewel dat einde dat dus wel een beetje was, maar meer een levensopvatting. Dat klinkt vervelend maar dat is het niet.

Misschien stiekem de minste van de 8 tot nu toe, maar Meet John Doe vindt aansluiting met de andere (heerlijke) films die ik van hem zag. Heel kleine 4 sterren.

Een typische Capra/Riskin-film, die gaandeweg alsmaar boeiender wordt. Zoals gebruikelijk bij dit tweetal bevat deze tragikomedie ook nu weer een duidelijke boodschap, die 70 jaar na dato trouwens nog steeds actueel is: steun aan en solidariteit met je buren én de gevolgen van massamanipulatie middels riooljournalistiek. Eerste van twee films van het duo Cooper - Stanwyck uit 1941(de andere is Ball of Fire). Beiden zetten opnieuw eersteklas vertolkingen neer, geholpen door uitstekende bijrollen van Walter Brennan, Spring Byington en Edward Arnold.