The New World (2005)

Rebecca was de naam die de Engelsen haar gaven, haar zogenaamde christelijke naam. Pocahontas komt er inderdaad niet in voor.

Wat betreft de vink, ik denk dat het een andere vogel is want Mallick is een enorme natuurliefhebber en het lijkt me niet dat hij zich in zoiets vergist, of hij heeft het express gedaan zodat het iets symbolisch betekent, maar hierover kan ik niks vinden.

Hier nog een heel mooie recensie van de Belgische site Menstis.

Volgens mij heeft Tomtommer het over de zeldzame Ivoorsnavel waar Malick per toeval tegenaan liep op zijn 'set'. Zie ook deze uitgebreide recensie.

Verrassend lamlendige film van Malick. Een regisseur die in zijn vorige projecten altijd heel ambigu wist te zijn, komt hier nogal simplistisch uit de hoek. The New World is in feite niets meer dan een afgezaagd liefdesverhaaltje zonder diepgang. Alles wordt op een meest basale manier in scène gezet: een verliefd koppeltje dat gezellig door de weiden dartelt en elkaar (in voice-over) allerlei pseudo-poëtische liefkozingen toefluistert.

Natuurlijk is de cinematografie wel de moeite, maar Malick gebruikt het mooie landschap wederom op een heel eenvoudige manier: terwijl de setting in Badlands zo prachtig in teken stond voor de sfeer, is het hier gedegradeerd tot mooie, maar vooral nietszeggende natuurplaatjes.

Tenslotte is de plot erg rommelig en onsamenhangend.

Prachtige recensie!

Op zich wel een bijzondere film, maar aan de andere kant ook bijzonder karig. Het verhaaltje, is simpel, maar niet oninteressant. Hetzelfde idee als Pocahontas, Avatar, Dance with Wolves en dergelijke, maar op een hele andere manier neergezet. Veel aandacht wordt er aan ons liefdespaar besteed met wel heel erg zemelige voice-overs, had op een gegeven moment maar de subtitles aangezet omdat ik het gebrabbel en gefluister maar half kon verstaan.

Alles is heel mooi en knap, maar ook heel erg overdone waardoor het te weinig gevoel krijgt. Heel ambitieus maar ook te ijverig, waardoor het vlotte er af gaat. Aan de ene kant diepzinnig, aan de andere kant oppervlakkig. Heel duidelijk en simpel, maar ook verwarrend en vaag. Dromerig maar het komt moeilijk dicht bij. Sommige scènes kennen gevoel, sommige missen dat volledig. Liefdesscène hier, natuurmontage daar, actiescène er tussen door, mooi, maar het deed me af en toe zo weinig. Heel moeilijk te beoordelen.

Qua acteerwerk erg knap. Qua cinematografie en fotografie en aankleding wonderschoon, maar het zei niks, waarin Malick het in zijn andere films betekenis gaf, was het hier vaak simpel en eendimensionaal, terwijl het dan ook weer knap en bedachtzaam is.

Vind dit een knappe film van Malick, maar pas tegen het einde kon het me grijpen, waarbij het me bij The Thin Red Line volledig aan de strot greep, komt het hier uiteindelijk niet verder dan op z'n tijd filosofie, poëzie, maar wel voortdurend prachtige cinematografie. Gemiste kans? Nee zeker niet, voor nu een respectabele 3,5* maar uit herziening moet blijken of het echt een sterke film is.

Heb trouwens de lange versie gezien, duurt misschien ietwat te lang, is voor herziening de kortere versie beter? En wat is er bijgevoegd aan de lange versie?

In verband met de komende Malick film wil ik toch eerst nog wat andere werken zien van hem, en aangezien ik al over The New World beschikte is dit de eerste geworden. En ik ben bekend met het feit dat veel critici en 'serieuzere' film kijkers de film wel goed vinden, maar de mainstream kijker niet.

Nou ik vind het een zeer geslaagde liefdesverhaal. Ik ben natuurlijk wel bekend met het Pochahontas verhaal maar zoals Malick het heeft neer gezet, is erg knap. Daarnaast is het visueel natuurlijk onwijs mooi. Een ijzersterke Cinematografie en ik vond de poëtische tint aan het verhaal erg mooi. En de muziek voegde ook heel veel toe. Echt een magnifieke score.

De cast is uitstekend, Colin Farrel is in mijn ogen één van de meest onderschatte acteurs van nu, en dat komt misschien door zijn badboy imago. Maar ook nu weer is hij erg goed. Plummer is altijd wel goed, en ook Bale is sterk. Ook leuk om Yorick van Wageningen te zien, toch wel een bijzonder geval qua Nederlandse acteurs, want zo bekend is hij niet bij het grote publiek.

4*

Nogal een tegenvaller.

De voice-overs vond ik uitermate irritant met het quasi filosofisch en poetisch geneuzel.

De muziek paste meestal totaal niet bij het beeld.

En figuranten die allemachtig slecht over-acteerden.

Wel prachtige plaatjes van de natuur. Maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Hoe kun je van een simpel verhaaltje toch een mooie film maken. Laat dat maar aan Terence Malick over. Ook nu na herziening blijf ik dit een zeer mooie film vinden hoewel de film ook zijn zwakke momenten kent. Het eerste uur waarin wij de confrontatie zagen van de kolonisten met de inheemse bevolking vond ik het meest interessant, maar daarna nadat de kolonisten de inheemse bevolking van hun land verjaagd hadden werd het drie kwartier lang even niet erg bijzonder, het verhaal wist mij even niet te boeien - het ging eigenlijk helemaal nergens meer over - maar het laatste half uur dat zich in Engeland afspeelde vond ik weer ijzersterk. Tja, en het einde - wij zien een snel stromend riviertje en een zeer hoge boom - is typisch Malick. Die hoge boom moest natuurlijk vooruitlopend op die film "The Tree of Life" voorstellen.

Cinematografisch is het zoals bij alle films van Malick weer dik in orde en dat kan ook gezegd worden van de soundtrack die wel degelijk bij de beelden pasten. Al met al een mooie film dus van Malick die het echter niet haalt bij zijn meesterwerken "Days of Heaven" en "The Thin Red Line". Of "The Tree of Life" ook tot zijn meesterwerken zal behoren zal moeten blijken uit de door mij geplande herziening deze week. Mijn eerste kijkbeurt leverde niet voor mij datgene op wat ik van die film verwachtte.

4,0*

Ondanks het redelijk lage gemiddelde stemmen hier, vond ik deze film zeker de moeite waard!

De film moet het vooral hebben van de werkelijk prachtige natuurshots en de acteerprestaties (pluim voor q'orianka kilcher)

Wat ik ook een zeer groot pluspunt vind, is dat ze de rol van een relatief jong meisje, ook laten vertolken door een jonge actrice, zo komt de film ook natuurlijker over.

De muziek vond ik ook mooi. De voice-overs waren soms inderdaad overbodig, maar ik vond ze niet storend.

Een minpunt was het einde, dat letterlijk voorbijvloog. Dit komt waarschijnlijk doordat ik de verkorte versie heb bekeken en er enkele scènes verwijdert zijn (?)

Hiervoor dus 3,5* misschien als ik de lange versie eens bekijk, ik mijn stem verhoog....

Het is voor mij onmogelijk, na het kijken van deze film, om te ontkennen dat ik verliefd ben geworden op Q'Orinkan...wat een prachtig expressief gezicht. De regisseur heeft mij aangestoken door haar zo in beeld te brengen. Ze hoeft dan ook niet veel te zeggen. Voor Malick is zij de natuurmens in geidealsieerde gedaante...de liefde. Is deze film een romantische 'draak' geworden... oppervlakkig gezien wel...maar de vormgeving, sfeer, conrasten, de schitterende geënsceneerde indianenclan, de rust, de muziek, de natuur geluiden, en de weergaloos geschoten opnamen...is het weer een Malick geworden die blijft boeien..

Neem nu de muziek...Wagner, Mozart. Wat doet 18E en 19E eeuwse muziek...in een verhaal dat zich rond 1600 afspeelt? In begin was ik gedesoriënteerd..en toch begon het te werken. Natuurlijk de dreigende komst (Wagner) van goudzoekers.. maar vooral de buitenaards melancholisch thema van Mozarts geniale pianoconcert dat steeds terugkeert bij "een ontmoeting" werkt vervreemdend en.. toch passend...want voor mij krijgt het iets dat tijdloos intiem en breekbaar wordt...ver van elke strijd.

Eigenlijk zitten de existentiële motieven ook in deze Malick-film....Zo denkt Smith erg modern als hij bij tussen de Indianen zit:..."wat zijn mijn intenties"... en raken de geliefden vervreemd van hun eigen gemeenschap. En de Britse pioniers schermen zich letterlijk af: begin van alle paranoia. Smith is dan ook een buitenbeentje.

Een echte romantische draak druipt van de sentimentaliteit...Malick's romantisch ideaal is meer afstandelijk en in evenwicht.

Net de extended cut gezien. 1,5 punt er bij. Prachtige cinema. Het grappige is dat Malick aan de hand van het Pocahontas verhaal eigenlijk exact dezelfde punten aankaart als Cameron in Avatar, maar niemand die hier valt over het uitgekauwde verhaal of de 'boodschap'. Begrijpelijk, want Mailck's cinema is subtiel, eigenzinnig, filosofisch en poetisch, waar Cameron op zeer vaardige wijze de botte bijl hanteert. Ik kan beide waarderen. En als je de films samen als tweeluik ziet, dan hoef ik niemand meer te overtuigen dat het in cinema niet zozeer om het verhaal gaat, maar om de uitwerking ervan.

Sterkste moment van de film vond ik de indiaan, die verbijsterd naar de gesnoeide engelse tuinen kijkt. Maar vooral het moment dat blijkt dat de teruggekeerde schepen ook vrouwen aan boord hebben. De voortplantingsmachine is gearriveerd, het ultiem wapen in de strijd om lebensraum. Fantastisch hoe Malik van de aankomst van (zoiets onschuldigs als) een vrouw tot zo'n huiveringwekkend moment weet te maken.

Prachtige film 4,5

Net als Reinbo de Extended Version gekeken, maar helaas met een iets ander resultaat. Het wordt al prachtig aangekaart door verschillende mensen, en dat is dat het plotje op hetzelfde niveau zit als een Avatar, wat o zo vaak wordt aangekaart als een verschrikkelijk filmpje die het puur van zijn visuele indruk moet hebben. In principe ligt The New World van Malick daar helemaal niet zo ver vanaf. Vreemd genoeg ligt het gemiddelde van The New World weer veel lager dan Avatar, terwijl ik eerstgenoemde toch beschouw als de aangenamere deel van de twee. En dat is vooral te danken aan Malick. Het is echt lastig om een simpel roman om te vormen tot iets filosofisch en mooi, zonder pretentieus te worden. Malick heeft dat opgelost met zijn fantastisch talent om van elk shot een visueel pareltje te maken. Elk shot bevat een compositie waar over nagedacht is, een beweging die de kijker uitdaagt. En vervolgens gecombineerd met heerlijke voice-overs. Het leidt tot een kalmte in de film die het echt aangenaam maakt om eens op een zondag te kijken. Of een maandag. Weet je, eigenlijk maakt het niet uit dat je wanneer je hem kijkt. De schitterende muziekbegeleiding van Mozart en vooral Wagner maken het geheel tot een sereen rustpunt. Combineer het met de nodige natuurgeluiden en het plaatje is compleet.

Helaas heb ik achteraf misschien de fout gemaakt om dan de versie van bijna 3 uur te kijken: het duurt gewoon te lang. De scheidingslijn tussen rust en saai is erg klein, en er zijn zeker momenten in de film dat die lijn wordt overtreden. Ik twijfel namelijk ook sterk over het poetisch vermogen van Malick. De voice-overs zijn kalm, maar te vaak worden er wat cliché dingen geroepen in de trent van ‘jij stroomt door mij’ etc etc. Geen enkele dialoog ontroert, interesseert of prikkelt de zintuigen. En dat is echt doodzonde. Want dit maakt me alleen maar harder twijfelen of dit echt een pretentieuze Pocahontas vertaling is, of een mooi liefdesdrama.

De sfeer echter is wel sterk aanwezig. Ik had als kijker echt het idee onderdeel te zijn van de Nieuwe Wereld. Ik ervaarde bijna dezelfde cultuurshock toen men arriveerde in London, en verlangde net zo sterk terug naar Virginia als Rebecca dat toendertijd deed.

Uiteraard moet ook nog de kritische blik van Malick naar de hedendaagse Amerikaanse maatschappij worden genoemd. Het moge duidelijk zijn dat Malick een duidelijke visie heeft op het ontstaan van De Verenigde Staten, en die is niet positief. Zonder expliciet het te verwoorden, wil Malick met deze film ook laten zien dat het land is gebouwd op overtuigingen van kolonisten die de natives volkomen hebben weggedrukt. En dat werkt nu nog door in de 21e eeuw.

Eigenlijk moet ik dus concluderen dat deze film veel dingen goed doet maar met een paar dingen in mijn mening ook de mist ingaat. Sfeer en rust zijn in overdaad aanwezig, maar de gaperige romantische voice-overs verpesten een flink deel van mijn ervaring.

Begin is heel sterk: de aankomst en eerste contact met indianen.

Gewoon een Interessant stukje geschiedenis dat mooi beeld is gebracht.

Maar daarna wordt het een saaie boel en wordt er teveel geconcentreerd op Pocahontas en de natuurbeelden (werkte goed bij The Thin Red Line, hier niet zo)

Nee, dit vind ik Malicks minste film.

Beste films over ontdekking + kennismaking met indianen blijft voor mij 1492 van Ridley Scott of Dances With Wolves van Kevin Costner.

Vind je de extended cut beduidend beter dan de oude of is de film gewoon nu beter gevallen dan de vorige keer? Ben erg benieuwd naar deze versie namelijk, maar twijfel of drie uur niet teveel van het goede is.

Denk beide. De extended cut is beter omdat die er geen doekjes om wind dat het een poetisch werk is en geen speelfilm die zich richt op het uitvergroten van dramatische gebeurtenissen. De extra scenes brengen nog meer rust en verstilling, waardoor je meer in een reflecterende dan een 'consumerende' mindset komt te zitten. (Is dat je ding niet, dan zul je 'm zeker niet beter waarderen)

Maar het is absoluut ook zo, dat ik bij herziening beter op de stijl van Malick was ingesteld en er meer voor open stond om te reflecteren en mee te mijmeren.

Heb enkel de extended cut gezien en altijd getwijfeld of ik nu de verkorte versie ook zou willen zien of juist niet. Nu ik lees wat je hier zegt Reinbo, over de toevoeging van de extended cut, denk ik het wel hier bij te houden. Juist die verstilling en de beeldpracht die inderdaad zorgen voor ruimte en de reflectie op de poëzie houden je constant in een trance, haal je dit eruit zou ik zeggen dat je de spanning en de opbouw totaal zal missen. Maar uiteindelijk kan ik hier niet over oordelen en zou ik misschien toch de verkorte moeten gaan zien.

''We rise.''

Aan de hand van de vele meningen, ben ik één van de weinigen die de film wat anders heeft ervaren.

Het verhaal leek me interessant. Een tijdperk waar de 'beschaafde' mensen nieuw waren voor de Indianen. Vol nieuwe avonturen, ontdekkingen en gevaren. Dat is iets wat me heeft aangetrokken. Het is best vergelijkbaar met The Last Samurai, waar iemand onder de hoede van z'n vijanden komt, met hun veel omgaat, nieuwe dingen leren en hun cultuur en levensstijl beter begrijpen, tot zelfs verliefd worden op iemand van hen. Maar dan komt de echte uitdaging: loyaliteit. Aan welke kant sta je als je oude vrienden aan de andere kant van het veld staan?

Naast een teleurstellende uitwerking van het verhaal, wekten de meeste personages ook weinig sympathie op. Enkel Pocahontas, dochter van een 'chief', straalde leiderschap, goedhartigheid, intelligentie en begrip vergeleken met andere personages. Andere personages zijn weer bestaand, zoals Capt. Smith, Newport en Rolfe. De overige Engelse personages bestonden uit Spaanse-conquistador achtige soldaten en boeren. In de loop van de tijd, tijdens het uitbreiden van Jamestown, sluiten er meer mensen aan om er een ware kolonie van te maken. De Indianen, aan de andere kant, hadden enigszins wat interessants om te volgen. Hun cultuur, overlevingsvermogen en levensstijl was wel boeiend. Hoe ze bijv. tijdens een strenge winter niet meer dan een paar half-dekkende dierenvachten konden dragen, terwijl de Engelsen in hun hutjes het nog steeds onwijs koud hadden. Zulk soort volkeren worden er gewoon mee opgegroeid, raken aan gewend en worden zo hard genoeg om het tegen te gaan. Eigenlijk had ik meer interesse in Pocahontas en haar volk dan Bale, Farrell en alle andere kolonisten. Het romantiek tussen Pocahontas met Smith en dan Rolfe deed me helemaal niets en kon wat mij betreft geheel weggelaten worden... Alleen is dit verplicht om het bij te doen, want zo ging het ook toen.

Waar de film in geslaagd is zijn natuurbeelden. Hetzelfde rit als The Thin Red Line, slecht qua actie maar onvoorstelbaar goed met natuurbeelden. Vanaf hun aankomst in Virginia, het start van een geïmproviseerd dorp: Jamestown. Tot aan de wildernis, Indiaanse kampement en de vele gevaarlijke moerassen. Allen prima op beeld, met genoeg beelden van het beste van moeder natuur. De wapens (zwaarden, speren, muskets, kanonnen, etc.), outfits en andere details waren wel netjes. Farrell' conquistador pantser zag er ook superstoer uit. En ook de sterke Indianen, die geschminkt hun oorlogspad op gaan, zonder enig staal of pantser. Het leven van de westerlingen in Jamestown wordt ook goed weergegeven. Vooral tijdens de winter, waar iedereen honger lijdt, te weinig slaap heeft, moe, gedesoriënteerd en het gewoon heeft gehad. Dit leidt natuurlijk tot meerdere flinke confrontaties en gesprekken tussen de westerlingse officieren. Regisseur Malick slaagt daar wel in.

Wat een grote minpunt is, was een zeer onlogische manier van vijandelijke gevechten. Het was een chaotische zooi wat in mijn ogen van de hak op de tak ging springen. Je hebt zo een scène waar een Indiaan in Jamestown een voorwerp van de westerlingen pakt en ermee rondloopt, om vervolgens als een hond in de rug neergeschoten te worden. Ik weet niet of het zo aan toe ging, lang geleden, maar dat was echt een bizarre stuk. De gevechten zien er ook slordig en erg amateurs uit. Je hebt zo een klein schermutseling af en toe, maar voordat dit gebeurt staan beide partijen zowat tegen elkaar aan voordat er iets gebeurt. En ook de one-on-one zien er behoorlijk onrealistisch en nep uit. Geen overdreven geweld, gewoon op elkaar liggen stoeien of met stokken naar elkaar zwaaien, zo kan je het noemen. Na een aantal gevechten kwam Pocahontas tijdens de winter met een hele stam zelfs eten brengen naar hun hongerige vijanden en moordenaars. Daarnaast kwamen de 'gevechten' tot een halt. Vanwege Pocahontas' aanwezigheid in Jamestown. Want met haar in het dorp, durft haar vader geen aanval te riskeren op Jamestown... Het kent totaal geen spanning en is vrij onlogisch.

Dit blijft niet enkel in Virginia zich afspelen. Nadat Pocahontas met Rolfe is getrouwd, worden ze uitgenodigt om naar Engeland te komen, als gasten voor koning James. Zo leef je mee met Pocahontas en zie je Engeland vanaf haar perspectief; nieuw, modern, vreemd en verschillend.

Ondanks dat The New World schitterende beelden bevat, heeft het ook genoeg aan saaie en langdradige momenten, onlogische wijze van handelingen, rare dialogen (vooral het gefluister tussen de hoofdpersonages tijdens hun verhaal als tussendoor, precies als The Thin Red Line weer) en geen enkele teken van spanning of een fatsoenlijke opbouw. Een rommelig en onoverzichtelijke indruk heersde bij mij meer.

Het 10+ keer zuchten, kijken hoelaat het is en zelfs even een pauze of 5 nemen is toch duidelijk voor mij. Qua tempo en speelduur heeft het mijn aandacht op vele fronten niet te pakken gekregen. Dit leidt natuurlijk tot een zware consequentie in mijn perspectief.

Slechte film!

- Uitermate boeiend verhaal, begon heel sterk en veelbelovend
- Bleef boeien tot het moment dat John terug gaat naar Engeland en doet alsof hij dood is
- Vanaf daar daalde de film enorm en werd het soms pijnlijk slecht. Film was gewoon niet
boeiend meer en soms slaapverwekkend.
- De nadruk lag te veel op de liefde i.p.v. het nieuwe ontdekte land en hoe dit werd uitgewerkt
was echt jammer. Ook het einde was echt lomp.

2 STERREN *

Avatar zonder mooie beelden en nog slechter geacteerd. Na The Tree of Life nog een film van Malick die ik zeer slecht vind. Zal wel niet mijn favoriete regisseur gaan worden denk ik zo...

Zonder mooie beelden? Met je ogen dicht zitten kijken?

Was het maar zo. Dan had ik geslapen en mooiere dingen gedroomd dan dit gedrocht...

Dit niet mooi vinden Heb vanmiddag de blu-ray gekocht en even op gezet, was gelijk weer verliefd op de visuele schoonheid.

Erg zweverige Pocahontas-verfilming.

Het verhaal is natuurlijk bekend, en is al in allerlei andere films gebruikt, dus gaat het wat mij betreft om hoe je het uitwerkt. Terrence Malick doet het op een poëtische manier. Er zitten ontelbare prachtige natuurbeelden in, en de uitjes van Pocahontas en Smith door de weides is mooi in beeld gebracht.
Toch is het bij momenten net iets té veel van het goede. Die voice-overs weten niet altijd te boeien - zo had ik liever gehad dat enkel Pocahontas haar gedachten vertelt, en niet Smith en dan nog eens Rolfe.
Malick spendeert erg veel tijd aan de romantiek, en m.i. te weinig aan de kolonisatie en hoe de natives die beleven. Meer dan een hoopje ellende is Jamestown echter niet. De uitwerking van dat aspect van het verhaal is wat magertjes. Ook zitten er wat rommelige overgangen in, her en der.
Het einde is best pakkend. Pocahontas legt haar neer bij haar lot. Haar dood wordt echter afgerafeld.

Colin Farrell doet het niet onaardig, maar wordt imo volledig weggespeeld door Q'Orianka Kilcher. Zij is perfect gecast; niet alleen qua uiterlijk, maar ook haar acteren is subliem, vooral het non-verbale aspect daarvan.
Christian Bale is eveneens uitstekend. De kleinere bijrolletjes van Christopher Plummer en Wes Studi zijn oké; David Thewlis valt behoorlijk tegen.

Malick vult deze film met behoorlijk veel mooie beelden. De manier waarop hij 'laag' filmt wanneer Pocahontas door de weides loopt, is heerlijk.
De kostumering en decors zijn tip top in orde. James Horner's muziek is meer dan eens de moeite.

Zeer geslaagde Pocahontas-verfilming. De verpakking is echter meer dan eens mooier dan de inhoud.
4

Pas mijn derde film van Terrence Malick (hij heeft er natuurlijk ook niet zoveel gemaakt!). Maar wel voor mij de minste. Malick blijft met zijn verfilming behoorlijk trouw aan het oorspronkelijke verhaal. Zijn uitwerking echter is anders dan verwacht. Er is erg veel aandacht voor de meer 'zachte kant': de gevoelens, de manier van het in beeld brengen van ogenschijnlijk minder belangrijke gebeurtenissen, het oog voor de natuur. Het is allemaal mooi gedaan, maar ergens wringt het toch. Het zit hem voor mij denk ik in de mix van rauwheid en schoonheid, actie en drama. Enerzijds is het verhaal redelijk recht door zee, maar anderzijds krijgt het een bepaald poetisch karakter mee. Dit gaf me uiteindelijk het gevoel dat Malick heeft getracht beide te combineren wat resulteerde in een film die daardoor niet lijkt te kiezen. Ik heb dat helaas als storend ervaren. Ik weet niet goed waaraan het ligt. Bij Badlands doet hij eigenlijk min of meer hetzelfde en daar werkt het ontzettend goed. Hier ging het wat mij betreft mis. Een ander minpunt vond ik de casting van Farrell. Ik bleef hem toch meer zien als dat manneke van 'In Bruges' waar ik hem beter op zijn plek vond. Niet dat Farrell slecht acteerde, maar ik zag hem niet als de man die hij speelde.

Minder dan een week nadat ik de film zag ben ik het gros van de gebeurtenissen alweer vergeten en staat me nog maar weinig op mijn netvlies.

Al met al heb ik The New World ervaren als een mooi uitgewerkte film waarin het (voor mij althans), ontbrak aan een degelijke keuze tussen een actiefilm of een mooi uitgewerkt, droom-achtig drama. Dit zal wellicht door andere users worden bestreden of juist worden gezien als een van de sterke pluspunten (heb bewust nog geen andere posts gelezen), maar het is vooralsnog mijn mening die voor mij staat.

Wellicht verandert een herziening mijn beeld en waardering, maar nu zet ik deze film op een voorzichtige 3.

Nog een keer gezien. Schitterende film. Met een geweldig gevoel voor contemplatie wordt het - in mijn ogen - prachtig Pocahontas verhaal opnieuw weergegeven. Alhoewel het verhaal zich anders vormt dan de meeste uitwerkingen, blijft het constant de essentie houden. Mens versus Natuur. Waarin Pocahontas wordt weergegeven als moedertje aarden, de schoonheid zichzelf, in liefde, geluk, rauw, verdriet. De film verloopt in een prachtige poëtische vorm en de kijker wordt niks opgedrongen (gelukkig). Werkelijk prachtig hoe alles is vormgegeven, van mise-en-scene, kostuumontwerp, art direction, fotografie, camerawerk, soundtrack. Het klopt, is bedachtzaam en knap. Hoe bijvoorbeeld de schoonheid van het simpele Indianenbestaan wordt weergegeven tegenover het smerige, vernietigde kamp van de Engelsmannen. Tot in het kleinste detail perfectie.

dikke 4,5*

Heel mooie film.

En dan bedoel cinematografisch.

Een zweverige prent die het niet moet hebben van het acteerwerk (dat gewoon is), of van de verhaallijn.

Maar vooral feeëristisch aanvoelt.

Deze film moet je vooral kijken om de schitterende beelden en de aangrijpende score.

Weet iemand waar je de "Extended Cut"[DVD] versie kan kopen/bestellen?

Weer herzien. Nu 7 jaar later en de Bluray extended cut. Totaal andere ervaring, vooral te maken met mijn groei als filmkijker denk ik.

Mijn mening geven over een Malick blijf ik het moeilijkst vinden. Zo universeel, zo alles omvattend, voelbare aanrakende cinema en zo zelfreflecterend. Confronterend ook. Toch weer subliem hoe Malick met dit traditionele sentimenteel verhaal er toch een emotioneel poetisch filosofisch schouwspel van maakt. Weer volop genoten, in hypnose alles in me opgenomen, gehuild, gelachen. Puurder kan cinema niet worden.

Wat een grootmeester. Ik heb sterk het gevoel dat ik in 3 uur zoveel gegroeid ben als mens. Zeer sterk. Moet er toch maar over denken af te stappen van mijn regel dat ik maar één film per cineast in mijn top 10 wil.

Ik heb The New World gekocht omdat hij (1) plots scherp geprijsd stond en (2) omdat hij een redelijk goede score (>7) krijgt op IMDB.

Wat een ontgoocheling zeg! Mooie beelden en mooie muziek maken nog niet dat de film goed is. Bovendien zijn die beelden erg rommelig gemonteerd. Montage is één van de belangrijkste jobs, staat niet voor niks in de begincredits. (Editor)

Verder is het verhaal flut in het kwadraat.

Nee, dat is voor mij ronduit één van de slechtste films die ik gezien heb.