Anatomy of a Murder (1959)

Mooie muziek van de Duke! Briljante acteurs....prachtig script en een fabuleuze laconieke clou. En het stelletje blijft van begin tot eind mysterieus....

"Maybe youre too pure Paul, too pure for the natural impurities of the law"

binnen mijn rechtvaardige jurisdictie: 5*

Allereerst ik lees hier dat iedereen nogal te spreken is over de muziek van de Duke. Ik vond het werkelijk waar oubollige, tenenkrommende jazzmuziek. Misschien ben ik wel een cultuurbarbaar maar ik heb hiervoor nog nooit van die kerel gehoord. Ongelofelijk dat er mensen zijn die vrijwillig zijn muziek opzetten.

Het hele gebeuren in de rechtzaal is boeiend en bovendien voorzien van monologen en dialogen die bol staan van de humor. Daarnaast was het interessant om naar de vele getuigenverhoringen te luisteren. Constant probeerde beide partijen elkaar de loef af te steken. Dat bracht veel spanning met zich mee. Tel daarbij op de altijd charismatische James Stewart en je hebt een aardige film, ware het niet dat.....

Je deze film de 1ste 50 minuten niet van een dvd speler hoeft te spelen, slechts een cassetterecorder volstaat. Het hele gebeuren voorafgaand aan de rechtszaak werd buitengewoon saai gebracht doordat men alleen maar converseerde. De conversaties waren slap en nergens kreeg je het idee dat het om leven en dood ging. Als het nou nog relevant was, maar nee. Het was allemaal volstrekt betekenisloos en werd oncharismatisch gebracht, zelfs door Stewart. De film kun je dus eigenlijk in 2 delen delen. Vanaf het moment dat de leger luitenant iemand tegen de tralies drukt kantelt de film en ontdoet hij zich van een 1,5* Eindelijk barst de film los.

Visueel gezien is het allemaal ook erg povertjes. Maar het gedeelte in de rechtszaal behoort samen met de rechtszaak in Witness for the Prosecution tot de beste rechtszaakthrillers, mede dankzij de levendige conversaties waar beide partijen goed aan elkaar gewaagd zijn en er alsnog een boeiend schouwspel van maken, met een aardig einde. Kleine 3,5*

Sir Duke is..was.. de meest invloedrijke Jazz held sinds de jaren 30: Stevie Wonder, Prince.....en vele anderen, hebben heel goed naar hem geluisterd! (ik heb een dubbel cd van deze geniale componist...."Johnny come lately" bv is een wereldnummer!.....wat een swing!

Maxconthrilla komt later.... moet nog aan de sfeer wennen en als hem dat lukt zal hij zien dat de dialogen in het begin een prachtig voorspel zijn voor de rest en de clou!

Wat in het cd/dvd ge....vat zit verzuurt niet!

Premiere.com verkoos deze poster als de beste poster ooit.

Volledige lijst

Goed rechtbankdrama en James Stewart is zoals altijd weer top

Speelduur is wel wat aan de lange kant, nu heb ik daar normaal geen moeite mee, maar hier had het eerste uur hier en daar wel wat eruit geknipt kunnen worden.

Verder bleef ik toch wat twijfelen of de verdachte nu echt ontoerekeningsvatbaar was en dus niet schuldig. En de verkrachte vrouw leek het naar mijn mening toch ook zelf op te zoeken, zelfs kort na de verkrachting ging ze weer de hort op met mannen. Daardoor blijft het geheel toch enigzins mysterieus en weet je aan het einde nog niet wat er nu werkelijk gebeurd is.

het eerste uur was inderdaad erg langdradig, maar op het moment dat de rechtzaak begint is hij grandioos.

4 *

Het is dat je het zelf zegt...

Maar wat betreft de film: Anatomy of a Murder was mijn eerste zelfgebrande DVD, dus ik was zeer benieuwd naar het resultaat. De film zelf was best goed, maar het genre rechtbankfilms vind ik persoonlijk wat saai. Positief was het acteerwerk, de humor in de dialogen en natuurlijk de muziek. In tegenstelling tot veel andere reageerders vond ik juist de aanloop naar de rechtzaak het leukst en duurde de rechtzaak zelf me iets te lang. Voorlopig kom ik uit op 3***, met een dikke kans op een hoger punt als ik de film nog eens bekijk.

Briljante film. Kan niet anders zeggen. Goed geacteerd door James Stewart, waardoor de film van begin tot eind blijft boeien.

Noem me een cultuurbarbaar, maar ik had tot deze film nog nooit van Duke Ellington gehoord. De achterkant van de dvd vermelde dat met deze dvduitgave de muziek nog beter tot zijn recht kwam. Dvdhoesjes moet je met een korreltje zout nemen en ik had me toch op de zoveelste bombastische, overdramatische score voorbereid. Niets van dus ! Ik blijf het een merkwaardige keuze vinden, dat jazz in en rechtbankfilm maar het voegt zoveel aan de sfeer toe, samen met de zwart-wit fotografie, en geeft de film nog iets luchtigs mee zodat het hele rechbankgebeuren niet te zwaar wordt.

Het fantastisch spel is ook een groot pluspunt : Stewarts beste acteerprestatie ooit, en dat nog niet eens in een Hitchcockfilm, Ben Gazzara is erg goed geschikt voor zijn rol, Lee Remick is knap en kan ook nog eens aardig acteren en George C. Scott is de kers op de taart ! Enige valse noot was de irritante rechter...

Het verhaal had zo zijn ups en down, soms kon het je boeien en andere keren niet. Gelukkig speelt het zich niet 100 % procent af in de rechtzaal, maar krijgen we nog wat achtergrond informatie ivm met de zaak en komen we gelukkig iets meer te weten over de hoofdpersonages, elk afzonderlijk zeer intrigerend. Juist omdat zij zo interessant zijn had ik op het einde nog een laatste polttwist verwacht die de hele zaak en de betrokkene in een heel ander licht zouden plaatsen. Spijtig genoeg is dat niet gebeurd en is de film logisch geeindigd, al vind ik dat onvoorspelbaar op zijn beurt , in een tijd waar het lijkt dat er minstens tien plottwists in een film moeten zitten... Ergens had ik het gevoel dat Laura als een femme fatale uit het verhaal zou komen en dat die waard er meer bij betrokken zou zijn.

Jammer dat het visueel te gewoontjes blijft, anders zou Anatomy of a Murder zeker de volle 4 sterren gekregen hebben.

Een 4* , al zou in mijn ogen een 3,75* beter bij de film passen.

Door deze film was ik destijds ontzettend verrast, de speelduur schrok me nogal af plus het feit dat het een rechtbankfilm was maar ik bleek me ontzettend te vergissen.
De film heeft me de gehele 160 minuten lang geboeit, een paar ontzettend sterke scenes, de acteurs waren stuk voor stuk geweldig (vooral stewart was weer heerlijk op dreef) de verhaallijn is tamelijk interessant en de vele ontwikkelingen en twisten in het plot deed het verhaal steeds interessanter worden.
Ook zat de film vol humor en heerlijke one-liners vooral van stewart.
Vond ook dat de film voor zijn tijd behoorlijk gewaagt er zijn geen controversiele beelden te zien ofzo maar de op de detail gerichte gesprekken over de verkrachting zelf vond ik voor een film uit die tijd tamelijk gewaagt.
Kortom een heerlijke rechtbank film vol bijzonder sterke scenes de nodige humor, en erg goede acteerprestaties. Heb me geen moment verveelt. 4 sterren

Super geweldig film!, geweldige Jimmy Stewart. Zeker een van de betere films ooit! 4.5*

Meer dan 2½ uur smullen van een boeiend rechtbankdrama, vergelijkbaar met het lezen van een boek waar je niet meer mee kunt stoppen.

Sterke film die ondanks zijn speelduur van 2,5 uur je aandacht vast weet te houden, alleen voor de opbouw vooraf aan de rechtzaak neemt men misschien iets te veel tijd. Een van de sterke punten van de film is dat men de kijker laat oordelen over de zaak en de film valt dus ook op meerdere manieren te interpreteren. Verder sterk acteerwerk (James Stewart zet wederom een prachtige rol neer) en een lekker jazzy soundtrack.

Wisecracks.

Een woord dat in al zijn duffe ellende deze film goed samenvat. Stewart speelt weer dezelfde, zelfbewust grappige pruillip. Eén van de meest irritante acteurs die ik ken. Vreselijk stemgeluid, vreselijke maniertjes, irritante dialogen steeds. En dat 160 minuten lang.

Verder een énorm lang uitgesponnen film waar elk draadje vijf keer ongedraaid wordt, de intro overbodig lang is omdat het gegeven van een rechtbankfilm ondertussen wel bekend is en zich in de rechtzaal twee delen afspelen waarvan de tweede een bijna exacte kopie van de eerste.

De rechtbankscenes zijn sowieso nogal saai, met veel stand-offs waar weinig gebeurt en weinig raak geschoten wordt. Zie dan ook liever rechtbankactie dan rechtbankwesterns.

De enige die een beetje flair aan de film wist mee te geven was George C Scott, de rest loopt er bij als dat hondje, nogal dom kwispelend op de baren van een rechtbankdrama.

Het "open" einde is niet bepaald open en ook geen verrassing. Asoluut niet nodig om daar 160 minuten op te wachten. Halverwege kan je de film eigenlijk gewoon uitzetten, alles wat volgt is ofwel compleet voorspelbaar ofwel een kopie van wat ervoor zat.

1*, voor Scott. De enige die zich bewust leek van het verder nogal duffe gebeuren en zich er met een zelfgenoegzame grijns doorheen weet te ploeteren.

Een rechtbankdrama van ruim 2,5 uur, dat klinkt an sich niet heel aantrekkelijk, maar het viel uiteindelijk reuzemee. De case is namelijk best interessant en gemakkelijk te volgen. George C. Scott als aanklager was oke, Jimmy Stewart als advocaat ook, al begonnen de typische Stewarttrekjes die hij in al zijn karakters laat doorschijnen, me wel te irriteren. Ik kan Onderhond hier wel volgen. Ook het afgeraffelde einde was wat jammer, maar ja toen waren wel die 2,5 uur voorbij :s).

Preminger's Laura was niet de klassieker waar ik op had gehoopt, dus mijn verwachtingen voor deze film waren wat naar beneden bijgesteld. Achteraf onterecht, want ik heb me uitstekend vermaakt met Anatomy of a Murder.

De titel dekt volledig de lading, want Preminger ontleedt met uiterste precisie de toedracht en gevolgen van een op het oog eenvoudige 'crime passionel'.

Als voormalig openbaar aanklager staat James Stewart nu als verdediger aan de andere kant van de wet. Hij heeft de taak om de van moord beschuldigde Ben Gazarra vrij te pleiten. Ondanks Stewart's terugkerende en zichtbare twijfel of Gazarra en echtgenote wel zo onschuldig zijn als ze zich voordoen heeft hij de beslissing genomen alle juridische trucjes uit de kast te halen om de jury zijn kant op te krijgen. Daarmee neemt hij een morele beslissing om niet per sé het recht te laten zegevieren, maar om zijn client vrij te krijgen. In die zin wijkt deze film behoorlijk af van twee andere films uit die periode Twelve Angry Men en To Kill a Mockingbird

Opvallend is dat ondanks het feit dat Stewart zich veel meer als een gehaaide, zelfs foute advocaat opstelt denk aan de scene waarin hij de rechter paait door hem een visdobber kado te doen, hij uiteindelijk toch de sympathie van de jury - en van de kijker - lijkt te krijgen.

Tegenover Stewart staat namelijk de arrogante George C. Scott die op zich ook niet vies is van populistische streken om het oordeel zijn kant op te krijgen. Ook hij speelt het spel hard, en doet dat vooral in de ondervragingsscene van Lee Remick. Door Scott's spel en door de wijze waarop Preminger de scene in beeld brengt wordt de kijker gemanipuleerd om sympathie te krijgen voor de 'onschuldige' Remick. Of dat terecht is wordt zeer discutabel door de laatste scene van Remick als ze in een strakke outfit en overduidelijk dronken 'femme fatale' Stewart dankt voor zijn bewezen diensten, en hem bijna als een schoothondje een aai over zijn bol geeft..

Preminger brengt dit alles zoals gezegd in beeld door fraai camerawerk, dan weer subtiel inzoomend en vervolgens afgewisseld met beklemmende close ups. Ook hiermee wordt de kijker duidelijk gemanipuleerd om sympathie voor de verdediging te krijgen.

Preminger laat zich ook van zijn beste kant zien in de wijze waarop hij omgaat met de Hayes code. Hoewel deze code in 1959 zijn langste tijd gehad had, zoekt Preminger ook hier de toen geldende grenzen van de fatsoennormen opzichtig op. Sterker nog, hij laat de discussie daarover in de film zelf terugkeren is het gebruik van het woord 'panty' toegestaan wordt door James Stewart aan de rechter gevraagd. Het blijft fascinerend om te zien hoe regisseurs in die tijd met de zelfopgelegde ethische beperkingen omgingen.

Over het algemeen is het acteerwerk van zeer hoog niveau, met naast Stewart en Scott ook goede optredens van Lee Remick, Arthur o'Connel en Eve Arden. Enige storende factor hier is Brooks West, die het er als klungelige aanklager allemaal net even te dik op legt.

Voeg aan dit alles nog een uitermate sfeervolle en effectieve soundtrack van Duke Ellington toe en dan kun je spreken van een prima film.

Hoeveel zout deed die ouwe toch op dat ei.

Dat kan toch niet gezond zijn ??

Ik moet bekennen dat het boek mijn aandacht eerder wist vast te pakken dan de film.

Een erg fijne film dit toch wel. Als je niet zo gecharmeerd bent van het spel van James Stewart, kan ik me goed voorstellen dat het een lange zit is, want Stewart eist een hoop van de film op. Zelf vind ik Stewart een fijn acteur en het was erg fijn om te zien hoe hij hier weer heerlijk los ging op zijn eigen typische manier. Dat deed me ook enigszins aan Mr. Smith Goes to Washington denken, waar hij een beetje hetzelfde spel tentoonspreid. Daarnaast is er nog de altijd goed spelend George C. Scott, die het als aanklager Stewart verre van makkelijk maakt. Sowieso is het acteerwerk in deze film goed verzorgd.

Daarnaast is de hele rechtszaak gewoon erg interessant. Constant gebeurt er wat en de dialogen zijn niet alleen van hoog niveau, maar bevatten daarnaast ook nog eens een hoop (cynische) humor. Ook blijft het tot aan het einde toe spannend, omdat beide partijen erg aan elkaar gewaagd zijn en telkens weer met nieuw "materiaal" op de proppen weten te komen. Jammer is alleen dat het eerste gedeelte van de film, richting het hele rechtbankgebeuren iets minder boeiend is.

De muziek vond ik trouwens niet echt bijzonder. Niet storend, maar zeker ook niet memorabel. Al met al een erg fijne film, omdat de belangrijkste ingrediënten voor een goede rechtbankthriller, zoals het verhaal, dialogen en acteerwerk gewoonweg meer dan goed te noemen zijn. Ik houd wel van dit genre en Anatomy of a Murder is toch wel een van de beste uit de geschiedenis wat mij betreft.

4,0* dik

Ondanks de lange speelduur heeft deze film me de gehele 140 minuten geboeid.

Gedurende de film kreeg ik sympathie voor de verdediging, ondanks dat ze waarschijnlijk niet zo onschuldig waren als dat ze voor deden komen. Zeer knap gedaan van de regisseur.

Aangekomen bij het proces wordt het alsmaar boeiender, in afwachting van het oordeel. De vieze trucjes van zowel de verdediger als de aanklager bleven de aandacht trekken en soms een komische ondertoon om de jury voor je te winnen. Hierbij mijn lof voor de tekstschrijver van deze film, prachtige dialogen.

Jammer dat de aanklager niet meekon met het acteerspel van Stewart, anders had er toch wel een 5* in kunnen zitten. Nu geef ik 4,5* sterren.

De lange speelduur brak me toen uiteindelijk toch op bij deze film. Hij is wat dat betreft wel realistisch, je krijgt hetzelfde gevoel als wanneer je een echte rechtszaak bijwoont, een gevoel dat het enorm lang duurt allemaal. De dialogen die in de rechtbank plaats vinden zijn echter wel fascinerend. Hier en daar ook een komische noot doen je nu en dan opveren. Ook de behandeling van de zaak is vele malen realistischer als bijvoorbeeld in Law & Order series. Ze nemen de tijd om een geheel beeld van de zaak te geven. Het einde wordt er echter weer enorm rap doorheen gejaagd, en dat is dan toch weer zonde en ietwat ongebalanceerd.

Wat Stewart betreft ben ik het geheel eens met onderhond, wat een vervelende acteur is dat, mede door hem en het enorm langdradige en saaie verloop een dikke tegenvaller.

Rechtbank-klassieker haalt het niet bij 12 Angry Men (1957), Witness for the Prosecution (1957) of To Kill a Mockingbird (1962) uit dezelfde tijd. Daarvoor is de film te lang en zijn de personages en eigenlijk ook de verwikkelingen simpelweg niet boeiend genoeg. Verder is het einde opvallend afgeraffeld, we krijgen nota bene niet eens de slotpleidooien te zien. George C. Scott steelt overigens de show als hot-shot van het OM.

2*.

Spannend rechtbankdrama.

James Stewart speelt geweldig in dit sterke drama met thrillerrandjes. Cinematografisch gezien uiterst vakkundig gemaakt, met een meeslepend verhaal en spetterende interacties en dialogen. De heerlijke jazzsoundtrack brengt het stijlvolle snufje sfeer. Met dank aan Sir Duke.

Meesterlijk.

Besteld...

Fijne film.

Topcast zondermeer. James Stewart is geweldig als de wat oudere, advocaat op zijn retour in zijn groezelig huisje. De humor was ook wel heel netjes gedoseerd met de grap over de 'panty' als hoogtepunt. Gewoon geestig, zonder het verhaal in de schaduw te stellen. Die rechter zou bijna de show stelen, ware het niet dat iedereen top is (inderdaad op de karikaturale aanklager na) Scott spat van het scherm, Gazarra blijft tot het eind perfect de ambiguïteit belichamen en ook de bijrollen zijn ouderwets goed. Die secretaresse is geweldig.

Dat verhaal, daar kunnen we het over eens zijn: het is zo rechtlijnig dat het op zich al een verrassing is. Ik bleef een beetje wachten op een twist.

Wat deze film dan (naast de vertolkigen en de jazz) zo bijzonder maakt? Het is GEEN klassiek rechtbankdrama. Er is nameiijk helemaal geen kwestie van een onschuldige die gered wordt. Het laatste wat hier zegeviert is Het Recht. Vrouwe Justitia wordt zelfs keihard in haar hemd gezet.

Allemaal dubieus en dat maakt het zo mooi: gehuldigd soldaat, maar wel hyperjaloers, opvliegend kereltje in een weinig liefdevolle relatie met een half nymfomane cockteaser. White trash ook nog eens een keer. Vreemd genoeg leek het slachtoffer er dan nog nobelere gevoelens op na te houden, hoewel hij dan toch ook weer een verkrachting op zijn kerfstok had, hoewel dat ook na het eindshot nog maar de vraag blijkt in hoeverre het hier om een zwart-wit verhaal gaat.

ook de grond van vrijspraak blijft heel twijfelachtig en dubbelzinnig. Het is dan ook helemaal niet vreemd dat de slotpleidooien afwezig zijn omdat we helemaal niet naar een 'gerechtigheid-is-geschied-gloriemoment' toewerken maar eerder met een soort kater blijven zitten.

Ik heb me prima vermaakt, maar de vraagtekens beginnen zich achteraf af te tekenen, waarom ik dan ook maar een halfje meer geef.

Nee Nee Nee Nee Nee... ik vind het onbegrijpelijk dat deze film zo'n goede kritieken krijgt. Het enige wat mij tijdens het kijken bezighield was wanneer de film nou eindelijk gedaan zou zijn. Simpelsamengevat veel te langdradig en zeer saai, geen plotwending, flauwe humor. Waarom bijvoorbeeld rijdt die dronkaard naar Canada? (om de film nog wat langer en luchtiger te maken?) Scott speelt weliswaar wel aangenaam, maar dat op zichzelf maakt de film het kijken zeker niet waard.

De intro legt meteen de toon. We krijgen enkele kubistisch lijkende beelden te zien in combinatie met niet alledaagse muziek voor een film, maar daarom zeker niet minder goed.

Ook op de andere momenten waar de muziek voorbij komt stoort deze totaal niet. Integendeel, het brengt juist dat extra sfeertje mee.

James Stewart is sinds kort mijn favoriete acteur, of alleszins toch een van mijn favoriete acteurs. Da's nu echt eens iemand die zeer goed kan acteren en nog eens een aangenaam stemgeluid heeft. Als advocaat zou die het wellicht ook goed doen; de mensen zijn direct overtuigd als hij iets uit legt.

Een voordeel is dat we lijken direct to the point te gaan komen. Waar de plotomschrijving hier stopt, begint de film. De moord is al gepleegd, dus dat hoeven we niet meer te doorlopen. Het zou wellicht de sfeer van de film gebroken hebben, als een ijzeren staaf die door een glas breekt.

Maar dan zakt de film een beetje in mekaar. Het duurt eigenlijk net ietsje te lang voor de eigenlijke rechtzaak begint. Daar had men van mijn part wel wat in mogen knippen.

En dan begint de rechtzaak. En da's nu echt een heel sterk deel van de film. Het vuur en de passie zit er bij alle acteurs duidelijk in en het verveelt - hoe lang het ook duurt - voor geen minuut. Zelf al duurde dit nog langer, dan nog zou het niet vervelen.

Nadeel is het korte einde. Alsof de film echt niet langer de 160min mocht duren en alles snel snel snel afgehandeld moest worden. Stiekem wou ik wel ietsje meer...

4,0*

Eerste rape-revenge ooit film zo te zien? Correct me if I'm wrong.

De wraak staat hier toch niet bepaald centraal, eerder de rechtszaak? Die film van Bergman waarop The Last House on the Left is gebaseerd zou je eventueel de eerste kunnen noemen, al is het een benaming die ik toch eerder link aan exploitation.