Platoon (1986)

wannebe Apocalypse Now... ze hebben zelfs de zoon van de hoofdrolspeler van AP hierin laten spelen. (je kan erover discussieren of hij wel echt de hoofdrolspeler is maar de sheens hebben in beide films erg grote rollen) opzich wel vermakelijke film maar kwa orginaliteit en baanbrekendegebeurtenissen scoort dee erg laag 2.5*

'Wannebe'? 2 totaal verschillende films die op het feit dat ze zich allebei tijdens de Vietnam-oorlog spelen na, niks met elkaar te maken hebben.

En wat maakt het uit dat de zoon van de hoofdrolspeler van AN in Platoon speelt? Beetje belachelijke opmerking.

Ik ben het met je eens dat Apocalyps Now een betere film is. Daar was minder stoerdoenerij en vond ik eigenlijk voor alles beter (het verhaal, de opnames, het acteren) dan in deze film.

Oh kom op zeg. De film is overduidelijk te vergelijken met Apocalypse Now, kunt het zelfs Apocalypse Now Light noemen. Charlie Sheen heeft de rol te danken aan zijn vader die iedereen wel kende van Apocalypse Now, een marketing trucje van Stone. Verder probeert deze film constant de kant van de Vietnam oorlog te belichten die voor veel mensen onbekend was in die tijd, zoals de gruweldaden van het amerikaanse leger. Het grote verschil tussen Apocalypse Now en Platoon is dat bij AN alles natuurlijk overkomt en bij Platoon heb je het idee dat Stone een film in elkaar heeft geknutselt.

Who the fuck cares wat Stone's motivatie was om Sheen te casten? Hij vond het geen slecht acteur anders had hij hem ook niet gecast voor Wall Street en Born On The Fourth Of July (wat uiteindelijk Tom Cruise is geworden). Ik vind het einde van Apocalypse Now ook wel geknutseld overkomen, met die cultus en die geflipte kolonel. Ik denk trouwens dat deze zich beter laat vergelijken met DePalma's Casualties Of War.

Nou nee, vind ik duidelijk niet. Waar AN gebaseerd is op een literair werkje Heart of Darkness is Platoon veel meer sec de ervaring van de zandhaas in het veld. Je ziet dat duidelijk terug in de veel grotere en universelere thema's die in AN worden aangehaald. AN zou ik zelfs niet eens een oorlogsfilm pur sang noemen (het speelt toevallig in oorlogstijd maar het originele boek doet dat bv al helemaal niet) deze film daarentegen is wel echt een oorlogsrelaas, gebaseerd op Stone's eigen ervaringen.

Nu is Stone niet echt de koning der subtiele regisseurs maar dat hoeft ook helemaal niet. Knappe van Platoon vind ik dat je heel langzaam maar zeker wordt ingeleid in de gruwelijkheden van de strijd in Vietnam, tot die tijd was zoiets zo goed als ongehoord. Niet zo vreemd ook dat Stone niet kon rekenen op de samenwerking en ondersteuning van de amerikaanse strijdkrachten want echt PR is deze film nauwelijks te noemen.
De film begint een beetje als een, bijna jongensboekachtige Tour of Duty aflevering maar de sfeer slaat echt totaal om wanneer de soldaten het dorpje vinden waar de VC zich verborgen zou houden. Ik zag deze film voor het eerst toen ik een jaartje of 12 was en die scènes maakte toen ontzettend veel indruk en zelfs nu als ik ze terug zie merk ik dat ik fysiek nog steeds een beetje reageer daarop. Hartslag een tandje hoger, adrenaline begint wat te stromen, bloeddruk omhoog, de ademhaling wat vlugger... Kan nog steeds pissig worden op Barnes als ik het weer zie. Een subtielere regisseur had dat waarschijnlijk niet bij mij voor elkaar gekregen!

Ook het einde is geweldig, wanneer Taylor definitief afrekent met Barnes, geen woorden, geen twijfels, geen gezeur over gerechtigheid of de krijgsraad. Nee, als een soort automaat zonder emotie wordt de trekker over gehaald. Gewoon het zoveelste slachtoffer van een zinloze strijd.

En wat zeurt iedereen toch de laatste tijd hier dat het zo'n stoerdoennerij is trouwens. Denk niet dat de jungle-oorlog het moment was om met je vrouwelijke kant in contact te komen zal ik maar zeggen. Bovendien zijn het allemaal laag of niet opgeleide jongens, daar kan je moeilijk van verwachten dat ze 's avonds bij het kampvuur elkaars diepste gevoelens gaan bespreken in een praatgroepje. Stoerdoenerij is natuurlijk ook een overlevingsmechanisme an-sich, het niet tonen van je zwaktes omdat je anders genadeloos wordt afgeknald door de tegenstander.

Nee wat mij betreft staat Platoon na al die jaren nog steeds als een huis, blijft een ijzersterke, ongepolijste film die van mij nog steeds 4 hele dikke sterren verdient.

- zucht -

Godzijdank dat er toch nog iemand een fatsoenlijke (positieve) recensie plaatst na al die negatieve en zinloze berichten hier. En laat ik dan al helemaal zwijgen over diegene die met Apocalypse Now aan kwam zitten..

- zucht -

Madecineman verwoordt het idd prima.

War sucks en dat geeft deze film uitstekend weer. Denk maar eens aan onze mannen in Afganistan. Alhoewel zonder jungle maar minstens even ellendig....4* voor deze film

Geweldige film, o.a. daar het spel van Willem Dafoe en Tom Berenger.

Eervolle vermelding voor degene die de muziek heeft uitgekozen. Het Adagio for Strings van Barber is een van de mooiste en dramatische muziekstukken dat ik ken, en past uitstekend bij de aard van de film.

De film geeft heel overtuigend de sfeer weer van een legeronderdeel waar de discipline wegzakt en de twijfel toeneemt zonder daar overigens veel woorden aan vuil te maken. Je ziet soldaten die extreem geweldadig worden, soldaten die bang zijn, soldaten die ego-centrisch gedrag vertonen, soldaten die vluchten in religie, soldaten die zich sexueel niet langer kunnen beheersen, een massale vlucht in drugs, officieren die geen beslissingen durven te nemen, onderofficieren die neigen naar muiten en veel onderlinge rivaliteit.

De film laat bovendien de verschillende sociale klasse waaruit een gemiddeld infanterieonderdeel is opgebouwd uitstekend naar voren komen met onderaan een apatische en politiek ongeintereseerde hoofdmoot, daarboven een aantal opstandige en rellerige onderofficieren en daar weer boven een besluiteloze hoog opgeleide luitenant met weinig overwicht.

Geen oorlogsfilm tot dan toe die de sociaal-psychische veranderingen in de mens tijdens guerrilla oorlogvoering zo treffend en realistisch naar voren wist te brengen als Platoon.

een zeer grimmige, integere en sublieme film die je een keer gezien moet hebben

5.0**

Mooie film, maar ik ben toch geen leifhebber van oorlogs films. Ook deze raakte mij niet zoals het moest, terwijl alle ingredienten zeker aanwezig waren. Goed spel, een goed verhaal en zeer, zeer aandoenlijke muziek. Maar dat hele oorlog gebeuren trekt mij gewoon niet. Het zat allemaal mooi in elkaar en het zag er verzorgt uit. Hier en daar was het te langdradig waardoor ik soms mijn aandacht er niet bij kon houden.

Een uitermate realistisch inkijkje in een legereenheid: 3.50

Dat is hetgeen waar deze film om draait, het zo realistisch mogelijk neerzetten van een legerinfanterie. Allemaal verschillende karakters, allemaal verschillende gewoontes, allemaal hun eigen ideeen over de oorlog en bovenal hebben ze allemaal de drang om te overleven en weer huiswaarts te keren (althans, bijna iedereen!). De schietscenes en oorlogstaferelen zijn door Stone een beetje naar de achtergrond gedrukt om de persoonlijke gedachten van een stel soldaten bloot te leggen, en daar is hij heel behoorlijk in geslaagt. De oorlogstaferelen zijn zeker niet volledig van het doek gepoetst, maar Stone laat wel duidelijk blijken waar hij de meeste aandacht naar uit wilde laten gaan.

Het verhaal steekt heel behoorlijk in elkaar, ware het niet dat ik mijn aandacht er lang niet altijd bij wist te houden. Ik weet vrijwel niets van de Vietnam oorlog en het boeit me ook niet zodanig als de tweede wereldoorlog, wat misschien ook wel ietwat aan deze negatieve sfeer heeft bijgedragen. Dat het tussen de Amerikanen en de Vietcong ging tot zover kom ik nog wel, maar daar houd het ook wel zo'n beetje mee op. De wijze waarop deze film je bijna letterlijk de personages in zuigt is bij mij dan ook niet zo zeer aangekomen. Buiten dat zijn de persoonlijke karakters wel uitermate sterk neergezet. Het beeld dat iedereen van Barnes heeft aan het begin van de film, en na zijn actie in het dorp is fenomenaal neergezet. Stone heeft een zeer realistische benadering hierin weten te vinden, en dat maakt het allemaal zo puur.

Het acteren is van bovengemiddeld niveau. Tom Berenger zet een sterke rol neer, evenals Willem Dafoe. Weliswaar is de rol van Dafoe vrij beknopt en had ik graag meer van hem willen zien, maar de door hem gevulde screentijd is keer op keer een genot om naar te kijken. Over Charlie Sheen zijn hier al heel wat woorden gewisseld als ik zo even vluchtig door dit topic heen scroll. Het hoe en waarom hij in deze film is terecht gekomen zal me werkelijk een biet zijn, feit is wel dat hij het als diegene met de grootste rol niet altijd even sterk brengt. De vorming van groentje tot een langzaam harder wordende soldaat is zeer aardig neergezet, maar dat kan ik niet altijd van zijn acteerprestatie zeggen. De vele bijrollen zijn stuk voor stuk erg sterk te noemen. Vooral de rollen van John McGinley en Keith David waren van een hoog niveau. Een van de onderdelen waar deze film op leunt zijn de ijzersterke dialogen, welke de film toch wel grotendeels kleur hebben gegeven.

Ik hou van realistische films, en wat dat betreft bevind ik me bij Platoon aan het juiste adres. Stone laat vrijwel niets aan het toeval over, en zijn naast de meesterlijke uitgewerkte personages ook de oorlogstaferelen voorzien van een hoog realiteitsgehalte. Weliswaar voelde ik me niet zo bij de strijd betrokken als bijvoorbeeld Saving Private Ryan, onder meer door de eerder genoemde reden, en het feit dat Stone zijn aandacht meer toespitste op de personages. De schietscenes zijn over het algemeen zeer sterk in elkaar gezet en lopen de gevechten lang niet zo 'soepel' als een karrevracht aan andere oorlogsfilms. De strijd met de Vietcong verloopt zeer ongecontroleerd, gebeuren er veel onverwachte gevechtshandelingen en is er daarnaast toch nog ruimte gelaten voor de onderlinge banden bij de amerikanen tijdens de gevechten. Stone heeft hier een ongelofelijk sterke balans in gevonden en komt de oscar die hij voor de beste regiseur heeft gekregen hem zeker wel toe.

Ook de cinematografie van de film zit erg sterk in elkaar. Na een paar films te hebben gezien met matig tot zeer zwak camerawerk was het een verademing om nu weer eens een echte topper te zien op dit onderdeel. Er zit ongelofelijk veel variatie in de camerastandpunten zonder dat Stone zijn hoofd hierin verliest. Hij verliest het overzicht geen moment, en weet op elk moment exact wat hij wil. Dit komt dan ook in uiting in de montage, want daarin is werkelijk niets aan het toeval overgelaten. Ik kan me goed voorstellen dat mensen van begin tot eind in de strijd worden meegevoerd door de wijze waarop Stone zijn film in elkaar heeft gedraait. Daarom vind ik het ook jammer dat ik weinig tot niets heb met de Vietnamoorlog, en de echte beleving er niet was bij mij. Vind ik trouwens wel vreemd van mezelf, want doorgaans kan ik me erg goed verplaatsen in een film, maar dat was met Platoon veel minder het geval dan de meeste andere films die ik tot op heden heb gezien. Verder noem ik nog de coordinatie van de gevechten, want dat vind ik in oorlogsfilms altijd ongelofelijk belangrijk. Er zijn altijd heel veel verschillende personen op de set aanwezig, en dan wil het meer dan eens nogal geforceerd overkomen. Bijvoorbeeld: die persoon moet op dat moment dit doen, die dat, en weer een ander moet zich daar bevinden. Dat is in Platoon vrijwel geen seconde het geval, en dat valt enorm te prijzen.

Platoon is een zeer sterke film waarin er een uitermate realistisch kijkje in de keuken word gegeven van een stel soldaten en sergeanten die tot elkaar zijn veroordeeld omdat zei in dezelfde eenheid zitten. Ondanks dat er veel personages voorbij komen had ieder personage duidelijk zijn eigen karakter, en dat is in het gros van dit soort films toch wel anders. Daar worden twee of drie 'mensen' eruit gelicht, en de andere tien lopen er een beetje tussendoor. Stone heeft bewust veel personages bij zijn film betrokken, en dan is het opnieuw bewonderenswaardig hoe goed hij hier een balans in heeft weten te vinden. En dat terwijl de film toch 'slechts' 111 minuten aan zuivere speeltijd telt. Echter had de film voor mij meer op kunnen leveren. De film hield me niet altijd in zijn greep, vond ik Sheen niet erg overtuigend in zijn rol, en deden de oorlogsdaden me op de een of andere manier niet heel erg veel. Sommige scenes leken ook een eeuwigheid te duren, maar daar ontkom je nu eenmaal niet aan als je veel tijd wil laten uitgaan naar de dialogen en de personages. Het klinkt misschien heel erg raar, maar ik ben een beetje teleurgesteld in mezelf dat ik niet meer in deze film zie: 3.50 (3.60).

mijn god weertenaar, schrijver?

camera werk, is top, verhaal neemt je echt mee, goeie film

en wat betreft de casting van charlie sheen, man die gozer deed het uitmuntend wat mij betreft

Platoon is de beste oorlogsfilm ooit gemaakt.

Willem Dafoe is een geweldig acteur en toont in deze film waarom.

Daarom van mij 4.0

Het is een hele goede vietnam-film ja, maar niet de beste oorlogsfilm ooit gemaakt.

Beste oorlogsfilm ooit en toch maar een 4 ? Dat spoort niet echt met elkaar.

Kan toch zijn dat oorlog niet zijn genre is?

Zeer sterke Vietnam-film dat inderdaad een meesterwerk genoemt mag worden. Dit hoort beslist in het rijtje thuis van films als The Deerhunter en Acopalypse Now. De film bevat een gevarieerde verzameling acteurs. Charlie Sheen speelt fantastisch als een gevoelige soldaat terwijl Bergenger een keigoede rol neerzet als een emotieloze en meedogenloze commandant. Waar de film nou precies over gaat durf ik niet te zeggen. Het verhaal is gebasseert op de ervaringen van Oliver Stone tijdens zijn dienst in de Vietnam-oorlog. Verder is de film rauw, keihard en meedogenloos. De sfeer zit er goed in. Vooral die scene in dat boerendorpje zal me nog lang bijblijven. Wel meerdere scenes trouwens, waarbij ze in een slagveld zitten bv. Ook het apartheid en de racisme tussen blanke en zwarte US-soldaten zat er flink in. Dat heb ik weinig meegemaakt met oorlogsfilms.

Al met al een klassieker van Oliver Stone, die zijn eigen ervaringen op deze manier aan iedereen wil laten zien. Dat heeft ie inderdaad op een mooie manier gedaan en heeft daarbij gewoon een klassieker afgeleverd. Aanrader voor fans van Vietnamfilms, sterker nog: voor iedere film-liefhebber.

4,5*

Naar mijn idee gaat het vooral over het feit dat America fout zat en dat de ene dat ook goed in de gaten heeft en de andere als soort van emotieloos figuur doorgaat met het eigenlijk eindeloze oorlog voeren en het eigenlijk allemaal niet wilt weten. En juist die twee mensen hebben daar eenondelinge strijd over. En Sheen zit daar eigenlijk tussen, weet niet welke kant hij moet kiezen.

Ah zo.

Een van de beste oorlogsfilms maar net niet de max,vandaar 0,5 onder de 5,verder goed acteerwerk,edn niet te vergeten de leeftijd van deze film!

Doorzichtige personages?

Ik vond dat juist het sterkste punt van de film..

Inderdaad, er wordt zeer geloofwaardig gehandeld. En dat van 'uitgekauwd verhaaltje' vind ik ook uit de nek gelult, prima script gebaseerd op echte ervaringen. Nogal 'uitgekauwde' argumenten van Clueless Dork.

Ik sluit me aan bij "The Last."

zeer realistisch en prachtig gedaan en mooi acteerwerk.

en mooi dat deuntje dat tiesto later gebruikt in zijn nummer

5 sterren

1 van de mooiste score´s ooit in een film.

zeker waar