The Deer Hunter (1978)

“I'm thinking about the deer. Going to 'Nam. I like the trees, you know? I like the way that the trees are on mountains, all the different... the way the trees are.”

Je kunt er niet snel omheen dat dit een prachtige film is. Ondanks dat de lengte van de film me een beetje tegen zat heb ik me aardig weten te vermaken. Ik heb de film echter wel in twee dagen tijd gekeken, dit puur omdat ik toch na een kleine twee uur en veertig minuten erg moe was en niet meer zuiver verder kon kijken. Toch had ik wel iets meer van deze film verwacht als ik heel eerlijk moet zijn, zeker met een vrij hoge score, de lovende woorden van de mensen hier in de comment sectie en toch wel de prachtige cast.

De film was best boeiend en vooral in het begin had hij een erg leuke sfeer. Ik moest wel even nadenken welk geloof hier nou werd gebruikt maar na wat research en goed op te letten was het wel duidelijk dat het de orthodoxe kerk was en volgens mij dan het christendom. Wel interessant aangezien dit veel bij Russische mensen geldt en we in Amerika zitten, heel tegenstrijdig eigenlijk ook wel een beetje. Enfin, het feest van de trouwerij was leuk en je kon zien dat er wel een vriendschap heersde. Jongemannen in de bloei van hun leven die met de vrouwtjes aanpappen en werkzaam zijn in een grote staalfabriek.

Tijdens de Vietnamoorlog meldden drie gasten uit de vriendengroep zich aan mee te vechten in de oorlog. Nadat de trouwerij is geweest is er nog een traditionele jacht gepland en dat waren prachtige scenes. Vervolgens zitten we als een ‘bom’ in de oorlog en is er weinig overlapping. Hier gaat het eigenlijk gelijk er keihard aan toe waar de drie vrienden elkaar weer vinden. Ze worden gevangengenomen door de Vietnamezen en worden naar een kleine kamp overgeplaatst en zitten vervolgens vast in het water, onder de hut. Ze worden één voor één naar boven gehaald en moeten Russisch Roulette spelen. Dit overleven ze en vervolgens vluchten ze uit het kamp om iedereen daar neer te schieten en hun vriend te redden die was overgezet in een kooi nog dieper in het water vol met ratten.

Daarna begint de film misschien wel mooier te worden als we gaan volgen hoe ieder uit de oorlog is gekomen, met uiteraard ‘DeNiro’ aan het roer. Hij probeert echter wel zijn maten te vinden na de oorlog en begint een zoektocht, waar hij als eerst uit komt bij ‘Steven’ die beiden benen mist en nu in een revalidatiecentrum zit. Na een ontmoeting kiest hij ervoor om terug te keren naar Vietnam waar Amerika heeft verloren en zich klaar maakt te vertrekken, hier wilt hij ‘Nick’ zoeken een verloren vriend om deze terug te nemen naar Amerika. Helaas is ‘Nick’ doorgedraaid en ziet niet meer in wat de wereld is en wie zijn vrienden zijn, hij denkt alleen nog maar aan het Russisch Roulette. Dit speelt hij vervolgens tegen ‘Mike’ en schiet zichzelf helaas door het hoofd, nu neemt ‘Mike’ hem wel mee naar Amerika, helaas niet meer levend.

Ik had persoonlijk toch gehoopt op wat meer actie en beelden of in Vietnam waar de film zich maar een kleine twintig minuten afspeelt of dat we meer beelden zien van het jagen, iets wat ik wel had verwacht bij het lezen van titel, het plot en het zien van de cover. Toch neemt het niet weg dat de film een mooie boodschap achter laat en zich eigenlijk volledig focust op het veranderen van de mens zeker na zo’n situatie, iets wat psychologisch zwaar valt voor velen soldaten en/of veteranen. Ik heb er diep respect voor en vind daarom de boodschap erg sterk in deze film.

Helaas, zoals ik al zei had ik totaal andere verwachtingen van de film. Wellicht kom ik daardoor een beetje bedrogen uit de film, ook al is hij gewoon goed en sterk ik moest wel even moeite doen soms om door te kunnen kijken aangezien het dan wat inzakt. Toch waren er supersterk rollen te zien in de film, en ik vond dan helemaal niet dat ‘De Niro’ het zo goed deed, hij speelde erg leuk daar kun je niet om heen. Maar voor mij, gaan de complimenten toch naar ‘Christopher Walken’ die als ‘Nick’ voor de oorlog en zeker na de oorlog een fantastische personage neer zet, en ook ‘Meryl Streep’ deed het erg gaaf. Dan kan je niks anders dan toch deze film een flinke pluim te geven maar, hij is in de toekomst wel toe aan een herziening omdat ik dan wellicht wat anders naar deze film ga kijken en hem misschien nog meer kan waarderen.

4.0*

Deze film lang geleden al gezien maar te lang geleden om een betekenisvolle waardering achter te laten. De gelegenheid maar genomen om hem nog eens rustig van A tot Z te bekijken. Je moet er wel even voor gaan zitten want het is lange film en ook op momenten erg trage film. De regisseur had er geen moeite mee om minutenlang dansende mensen op een bruiloft in beeld in brengen zonder noemenswaardige conversaties. Met de ogen van nu zou je dat saai kunnen noemen, maar dit is een film uit 1978. Je moet deze film ook qua onderwerp toch met de ogen uit die tijd kunnen zien (de Vietnam-oorlog lag nog erg gevoelig en vers in het geheugen). Het is nauwelijks een oorlogsfilm te noemen trouwens gelet op het ontbreken van gevechtshandelingen. Wat wel opvalt is de centrale rol die de Russische roulette speelt in deze film. Niet 1 keer maar wel 4 keer (incl. die ene keer in de VS met zijn vriend tijdens een jacht). Dit was mij niet bijgebleven. Dit gegeven is derhalve behoorlijk uitgemolken. De film moet het niet hebben van diepgaande conversaties of karakter uitdieping. Dat is toch een gemiste kans als je ziet hoe lang de film duurt. Het geheel is vrij somber, donker en machteloos (de onmacht van de vriendengroep om iets van het leven te maken of controle over eigen leven te krijgen). Is het een meesterwerk ? Nee. Wel een goede (sterren)cast maar het verhaal is wat oppervlakkig en blijft grotendeels onbesproken. Anderen zullen daar juist de kracht van de film inzien.

Deze film van Cimino is geen pretje uiteraard. Donkere prent die wat flauwtjes begint met een wel zeer lange trouwpartij, maar samen met de jacht en de scène in Vietnam helemaal losbarst. 'The game' die Michael en Nick gedwongen tegen elkaar moeten spelen, is een historische scène. Waanzinnig, gruwelijk en traumatiserend. Pijnlijk realistisch hoe de drie hoofdpersonages - De Niro, Walken en Savage - allemaal op hun eigen manier niet meer in staat zijn om terug te keren naar hun gemoedelijke leventje. Hoe Nick uiteindelijk aan zijn eind komt, is ook ronduit pijnlijk. Een jonge soldaat, die niet goed wist waar hij aan begon, helemaal opgevreten door het brute geweld en de traumatiserende gebeurtenissen. Geweldige filmervaring, Cimino speelt een ster kwijt omdat enkele scènes wat te lang aanmodderden in het eerste deel van de film en ook bij de terugkeer.

Ik blijf wat moeite hebben met de lange speelduur. Dat eerste uur is gewoon te lang al snap ik wel de bedoelingen van Cimino om het zo te doen. Wij zijn verondersteld om de hechte band van een groep vrienden aan te voelen vooraleer het onomkeerbare begint. We zijn vooral toeschouwer van hun vreugdes en het moet ook wel een bedoeling hebben dat de gemeenschap Russisch orthodox is. De bruiloft speelt zich af daags voor het vertrek van drie vrienden naar Vietnam.
Daarna het tweede deel. Ze worden gevangengenomen door de VC en worden gedwongen om deel te nemen aan een potje russische roulette waar ze niet ongeschonden uit komen. Vooral Nick heeft er PTSS aan overgehouden en knakt mentaal. Christopher Walken vertolkt de sterkste rol in de film als een ronduit tragisch en overgetelijk personage.
Cimino mijdt een zuivere oorlogsfilm en belichtte met Deer Hunter de humane kant van het verhaal, waarin de gevolgen van de oorlog voor de soldaten zelf maar ook voor hun geliefden en familie, diepe littekens achterlaten. Daar gaat het derde uur over. Een sterk en indringend drama met geweldig acteerwerk.

De eerste keer dat ik de film zag, ondertussen zo'n kleine 20 jaar geleden denk ik, was ik niet helemaal overtuigd. Nu bij herziening toch wel diep onder de indruk van The Deer Hunter.

De eerste 2 akten vond ik geweldig. Het jacht-/trouwgedeelte voelde voor mij eigenlijk helemaal niet traag aan, zeer sfeervol neergezet in de bergen en dat industriële dorp met de grote fabriek. Het stuk in Vietnam vind ik ook top, bij momenten zelfs van fenomenaal niveau. Het laatste gedeelte zakt de film voor mij een beetje in, en begint het vooral net na de thuiskomst ietwat te slepen.

Niettemin een krachtige film met een goede De Niro en Walken, en vooral een geweldige sfeer. 4*

Wat mij betreft toch een tamelijk overroepen Vietnamfilm. Ten eerste speelt het verhaal zich nauwelijks af in Vietnam, maar gaat, of zo leek het althans, de helft van de filmtijd uit naar één of ander huwelijk voorafgaangd aan hun vertrek naar de oorlog. Dat huwelijk wordt vanuit alle hoeken gefilmd. Werkelijk elke genodigde, kelner, familielid komt uitgebreid aan bod. Een Vietnamfilm associeer ik daarnaast met de Vietnamoorlog, maar oorlogvoeren of zelfs maar een vechtpartij komen helaas niet aan bod. Wat het thema betreft, zijn er talloze betere films gemaakt. Apocalypse Now, dat amper een jaar later uitkwam, toonde alvast aan dat het anders kon. Het woord 'langdradig' is uitgevonden voor deze film. De kijkervaring voelde aan als een martelsessie van de Vietcong.

Uitstekende rol van DeNiro. Lekker diverse rol ook natuurlijk met een vrolijk begint, vervolgens oorlog en eindigend in PTSS. The Deer Hunter voelt wat gedateerd aan maar daar moet je natuurlijk doorheen kijken. Die speelduur en voornamelijk het ellenlange intro zijn moeilijker doorheen te komen. Een bruiloft van een uur van opzich niet de meest sympathieke personages is een taaie kluif. Het Vietnam stuk is vanzelfsprekend het best, jammer dat dat dan weer de minste minuten aandacht krijgt. Heftig en intrigerend en geloofwaardig in beeld gebracht. Niet zo gek dat die mannen niet meer als dezelfde persoon weer thuiskwamen.

Vervolgens krijgen we een vreemd laatste uur waar de logica soms ver te zoeken is. Zonde.

2,0*

Geweldige film. En alles is benoemd hier. De mindere kanten en de goede aspecten van de film, en natuurlijk aantal verbluffende aspecten. Zoals het muziek thema van The Shadows. Dit deed altijd wat me en dat doet het nog steeds. De bruiloft als introductie vond ik ook altijd zo sterk. Die gaf dan de rest van de film die diepe gelaagdheid.

Pracht van een film, een film die de liefde voor film aanwakkerde.

Een monument.