The Deer Hunter (1978)

Wel een ongelooflijk lange zit maar ik ben er uiteindelijk toch in geslaagd om de film af te kijken. Het eerste uur van de film vond ik onnodig lang duren, zo ben je een half uur lang getuige van hoeveel plezier de hoofdrolspelers maken op een leuk trouwfeest. Klinkt leuk maar dat was het zeker niet. Na een tijd begon ik me zelfs af te vragen wanneer ze iets van Vietnam lieten zien aangezien het toch zeker een oorlogsfilm is over de Vietnamoorlog. Het duurt uiteindelijk meer dan een uur voordat je als kijker de gruwelen van Vietnam mag aanschouwen. Wat ik daarbij wel behoorlijk jammer vind is dat de film nogal gedateerd aanvoelt in tegenstelling tot het veel tijdlozere Apocalypse Now.

Op zich krijg je wel een aantal interessante zaken te zien wat de Vietnamoorlog betreft maar de film geeft meer een beeld van de situatie voor de Vietnamoorlog en een beeld van na de Vietnamoorlog. Helaas was dat niet altijd even interessant en hoopte je als kijker wat meer van Vietnam te zien aangezien dat de spannendste scènes van heel de film waren. Een degelijke soundtrack was ook al niet aanwezig en het camerawerk was ook verre van bijzonder te noemen, ik vond het zelfs allemaal nogal saai overkomen. Zowel het kleine dorpje in Amerika als Vietnam zelf oogde verschrikkelijk saai, zeker als je het vergelijkt met Apocalypse Now of Platoon. Het acteerwerk was misschien nog wel het meest positieve aan deze film want Cristopher Walken en Robert De Niro speelden hun rollen schitterend.

In elk geval geen aanrader, met stip de saaiste oorlogsfilm die ik tot nu toe gezien heb.

2.5 sterren

Ik had er meer van verwacht maar toch helemaal niet teleurgesteld.

Het begin bleef maar duren en dat is al zeker een minpunt aan de film. Maar toch is het niet altijd saai, er komt af en toe ook eens iets grappigs in voor. Dan komt het fascinerende deel: russische roulette. Ik moet zeggen dat het de meest intense scéne is die ik ooit heb gezien dat zeker het begin meteen doet vergeten.

Het acteerwerk vond ik zeer sterk, al van het begin is het goed gespeelt. Robert Deniro vond ik fantastisch tijdens die roulette scéne, hij speelde echt meelevend.

Na de vietnam scénes wordt het allemaal dramatisch wat ik niet slecht vond, een paar aangrijpende scénes en dan komt het indrukwekkende einde.

Ik vind de fim toch zeker 4 sterren waard naar mijn mening, als er meer van de indrukwekkende scénes in zaten stond deze al lang in mijn top 10 met 5 sterren maar helaas zal ik het op 4 moeten houden.

Geweldige film met meeslepende beelden van vietnam.

vooral het russische roulette deel is mooi.

je voelt gewoon de spanning en dat het pistool elk moment de kogel afgaat vuren.

Soms wat langdraderig maar hij blijft boeiend.

(ook geweldig spel van De Niro)

Een zeer aangrijpende Vietnamfilm met geweldige prestaties van Robert De Niro, John Cazale en natuurlijk Christopher Walken. De scene waarin ze gevangen zitten bij de Vietnamezen op dat vlot vergeet ik nooit meer. De Russische roulette die ze spelen is in geen enkele film zo goed uitgebeeld, je voelt daadwerkelijk de spanning die er gepaard gaat bij het spel en dat mis ik weleens.

Bovendien is het mooi dat de film in drie gedeeltes is opgebouwd. De film begint voordat ze naar Vietnam zijn gegaan en wat opvalt is dat veel scenes dan erg luidruchtig zijn: fabrieken ronken, machines, etc. Vervolgens gaan ze naar Vietnam en als ze dan terugkomen is dat lawaai in de stad verdwenen, wat voor mij symboliseert dat ze eigenlijk hun ziel en passie hebben achter moeten laten in Vietnam. Je merkt dat het meest aan Robert De Niro, die ineens 'de stille' wordt.

Heb hem zojuist gezien en moet net als andere mensen concluderen, dat het eerste uur gewoonweg saai was. Na een uur geen Vietnam vroeg ik mij af of ik wel naar ''The Deer Hunter'' aan het kijken was. Het acteerwerk was daarentegen gewoon goed, en dan Walken in het bijzonder.

Maar dan...opeens kom je vanuit het rustige stadje in Amerika terecht in de Vietnamoorlog. Had iets subtieler gemogen maar het trok mijn aandacht. Toen de film weer terugging naar het stadje verloor het mijn aandacht weer. Dit had veel beter gekund en ik weet wel dat de makers willen laten zien dat je aan een oorlog een trauma kan overhouden, maar dit kon veel beter.

De laatste scene was in mijn ogen iets te Amerikaans en had ook passender gekund. Omdat de film toch wel zeer mooie scenes bevatte, heb ik besloten om de film een zes te geven.

Intrigerende film en dankzij àl die pauzes werd de bruiloftscène door mij niet erg als langdradig ervaren. De film roepte ook wel enkele vragen bij mij op:

- Waarom is de titel Deer Hunter? Ja duh ze schieten op herten. Het is enkelvoud omdat het denk ik voornamelijk / alleen om Robert DeNiro gaat. Hij is de enige die de herten weet te raken maar op het einde kiest hij hier niet voor maar welke verandering heeft hij nou dan doorgemaakt? Wat bepaalde zijn keuze? En worden er nog paralellen getrokken tussen het jagen op herten en het jagen/vechten in vietnam?
- Wat zou de eigenlijke reden zijn van die vriend om de hele tijd dat kleine pistool bij zich te houden?

Dat troosteloze wat eerder werd vermeldt zag ik er ook wel in. Iedereen heeft in die oorlogstijd troost en elkaar nodig anders slaan ze zich er niet doorheen (en worden ze gek). De 2 vrienden van Robert die namelijk ook de oorlog hebben overleefd hebben zich compleet afgezonderd van hun vrienden/sociale leven. Dit wordt niet als positief afgeschilderd en even lijkt het of Robert zich hier ook schuldig aan gaat maken door niet gelijk thuis te komen. Hij is echter wijs en gaat de volgende dag toch naar huis en zoekt zijn vriendenkring weer op.

Het einde met het nummer vond ik ironisch tegen amerika. Een beetje zo van "bedankt, Amerika voor wat zijn oorlogsmissies teweeg heeft gebracht."

Kortom fascinerende film waar je nog even over na kan denken, dit waren mijn eerste gedachtes na het kijken van de film.

Dit word mijn eerste reactie voor een film op moviemeter.

Na het lezen van de talloze reacties op deze film en de grote verscheidenheid aan mening over dit prachtige meesterwerk vond ik het toch nodig hier zelf iets aan bij te dragen

Ik vond dit bij uitstek een van de mooiste films die ik ooit gezien heb.

Ik ben nog jong ( 21jaar) en heb me geen moment verveeld bij deze film. Ik kan er met mijn gedachten niet bij dat er mensen zijn die deze film saai/langdradig vinden.

Juist deze film is zo goed uitgebalanceerd en zorgt voor zoon sterke band met de hoofdrolspelers dat het in mijn ogen onmogelijk is niet geroerd/geraakt te worden door deze film

Verwacht bij deze film geen heldendaden en grote veldslagen, iets wat veel mensen verwachten van oorlogfilms.

Dit is een verhaal over mensen en emoties. En nog uitermate goed verfilmd ook. Zonder verder diep in te gaan op daadwerkelijke gebeurtenissen in de film wil ik gewoon iedereen aanraden deze film te kijken. Het is gewoon een meesterwerk.

Hulde aan De Niro en Walken

Ik had al veel over deze film gehoord en daarbij vooral het woord MAUW vaak gehoord.

Na het zien van de film begrijp ik nu dat het niet over iets met poezen lie ging maar een gruwelijk spel op leven en dood.

En dat is dus waar het ook allemaal om gaat in een oorlog. Welke oorlog dan ook. Blijven leven kan dus ook fijn zijn maar gezien het verdere leven van WALKEN hoeft dat dus ook weer niet.

Al met al een hele andere kijk op de Vietnam oorlog die 3 sterren verdiend.

Oef, wat een indrukwekkende film . Als je denkt dat de bruiloftscene bij The Godfather al lang duurde, bereid je dan maar extra goed voor op die van The Deer Hunter. Ruim 30 minuten duurde het geloof ik, maar vervelend vond ik het niet. Integendeel, in de eerste act maakt de kijker namelijk kennis met een vriendengroep, waarvan Robert de Niro, Christopher Walken en John Savage naar Vietnam gaan. In deze tweede act worden ze geconfrontreerd met gebeurtenissen die een hoog 'in-your-face'-gehalte bevatten. Teruggekomen uit Vietnam (de derde act) ligt het leven van hen grotendeels overhoop...

De acteerprestaties zijn fenomenaal goed. De drie hoofdspelers spelen overtuigend, sterk, realistisch, en dat geldt ook voor bijrolspelers Meryl Streep en John Cazale. Het was voor laatstgenoemde zijn laatste film en ook hier zet hij weer een prachtig loserig personage neer. Het blijft eeuwig zonde dat hij zo vroeg gestorven is

Overschatte film.

The Deer Hunter was zon film die ik altijd nog eens wilde zien en gister ben ik er dus maar eens aan begonnen.

Nou ben ik niet echt een liefhebber van Vietnam films (die oorlog boeit me toch een stuk minder dan bijvoorbeeld WO II) maar ik was toch wel benieuwd naar deze film.

Ik snap na het zien van de film niet waarom mensen dit nou zo geweldig of indrukwekkend vinden. Het 1e uur van de film met de bruiloft e.d. was echt strontvervelend saai. Als ik een trouwvideo wil zien dan pak ik de video van mijn ouders wel. Dat het een groep hechte vrienden is had men ook wel in 20 minuten kunnen tonen.

Na ruim een uur zit de film eindelijk in Vietnam maar helaas zit je een kwartier later alweer in Amerika. Zonde, want juist de Vietnam delen vond ik het sterkste van de film. Het verplichte Russische roulette spelen, de ontsnapping (bruut!) en het vluchten vond ik erg spannend en boeiend. Dat had allemaal wel langer mogen duren want het slotdeel van Michaels terugkeer in Amerika deed me weer niet zo veel.

Dat komt omdat ik bijna elk karakter maar oppervlakkig vond. Ik leefde niet erg mee. Robert de Niro en Meryl Streeps karakters vond ik nog wel de best gespeelde personages maar meer dan goed vond ik het ook niet.

Gelukkig is het slotgedeelte in Vietnam weer heel behoorlijk met een emotioneel einde (al ziet denk ik iedereen dat einde daar wel aankomen). Dat was weer wel een klassescene! Dat Russische roulette neemt een belangrijke plek in in het verhaal later in de film. Die stukken hielden de film nog aardig spannend. Helaas is de rest van de film dat dus niet. Beetje vlees noch vis wat de film biedt. Gelukkig is het camerawerk van de film wel uitstekend met sfeervolle shots. Ook de soundtrack is prima.

The Deer Hunter is geen slechte film maar voor mij bepaald geen topper. Nogal overschat. Ik gok dat dat komt door het Russische roulette en het heftige kwartiertje in Vietnam.

3*

Deze film stond al heel lang op mijn to-see lijstje, maar heeft me altijd afgeschrokken vanwege de lange speelduur. Blijkt uiteindelijk een beetje terecht.

De eerste 45 minuten waren voor mij onnodig en hadden makkelijk de helft ingekort worden. Misschien was ik moe, misschien was het ook echt landradig, maar ik viel bijna in slaap. Ik hou het maar op een tussenweg.

Ik dacht eerst dat die 3 kwartier helemaal onnodig waren, maar na de scène in Vietnam (die met de Russische Roulette) begreep ik dat dit een heel mooi contrast was tussen vrijheid en gevangen zitten.

Deer Hunter is een mooi drama, maar vanwege de speelduur verliest de film snelheid en daardoor ook kracht. Voor mij had de film wel een 45 minuten korter gekund en dan zou de film wat beter te doen zijn geweest.

Maar eigenlijk is het tempo van de film het enige minpunt. Niks aan te merken op omgeving, personages, muziek en verhaallijn. Allemaal mooi en beter dan ik had verwacht na het eerste uur.

Hetzelfde probleem als bij Once Upon A Time In America: de speelduur. Ook deze krijgt een mooie 4,0*

Ook ik vond de eerste 45 minuten van deze film weinig interessant. Ik begrijp dat dit voor het contrast is tussen het vreedzame thuis en de hel van Vietnam, maar volgens mij kon dit toch een stuk korter. In ieder geval, vanaf dan is de film ongelooflijk indrukwekkend. Geweldig acteerwerk van De Niro en Walken en de scenes waarin Russische roulette wordt gespeeld, behoren tot de meest memorabele scenes die ik ooit in een film heb gezien.

Dat ik bijna 3 uur dit in een dag heb kunnen volhouden.

Enige wat ik interessant en mooi vond waren natuurlijk Russisch roulette scènes. De rest vond ik maar erg slaapverwekkend. Maar dat komt omdat ik de meeste scènes maar een saai onderwerp hebben. Als voorbeeld de bruiloft van ruim drie kwartier. Het leek net alsof ik tussen al die gasten zat en het hele tafereel meemaakte.

Ik leefde (op de roulette na) helemaal niet mee met die gasten. Het waren gewoon een rommelige bende schooiers die alleen maar bier zuipen en een helft van een dag in een bar blijven en op herten jagen, wat een sport is dat zeg

Ook genre oorlog snap ik niet, aangezien er nauwlijks tot een seconde een stukje oorlog in voorkomt. Hadden ze het maar op één genre gehouden: drama.

Met de roulette scènes stond ik bijna met open ogen te kijken; wat een spanning! En zeer onvoorspelbaar. Zo had ik gedacht dat De Niro bijna de V.C. kamp om zo komen, maar de enige wat een sombere lot aan dat roulette overhield was Nick.

Ook had ik gedacht dat Steven omkwam in 'Nam, maar hij bleek (gedeeltelijk) nog in leven. Qua voorspelbaarheid en (een beetje) spanning had het me.

Wel helaas een onvoldoende en dat is allemaal gegund aan de weinige scènes die me konden bekoren.

Een vreselijk oninteressante klucht dit. Heb me zelden zo weten te vervelen tijdens een top-250 film als bij dit vehicel.

Begon voortvarend, met het idee dat deze jongens een prachtige toch gaan maken en zo elkaars leven van een totaal andere kant gaan meemaken. Helaas is niets minder waar en is het hele eerste saaie uur niks meer dan een slechte intro voor een uiterst voorspelbare film.

En dat terwijl het gegeven uitstekend gevonden is. Wellicht in een ietwat modernere remake met wat vlotter spel valt hier nog wel wat van te maken.

Hele zwakke dialogen met totaal geen gevoel voor werkelijke omgangsvormen tussen deze jongens. Of het is een vreselijke miscasting geweest óf het scenario is geschreven voor een fijn stuk theater. Greep me totaal niet aan en de zogenaamde 'wijze' one-liners werkte steeds meer op m'n zenuwen.

Het punt wat mij het meest irriteerde was dat de overgang te snel ging, terwijl je je juist 'verheugd' op een aankomst in Vietnam, de andere kanten van de vriendschappen van de jongens uitdiepen en het uiteindelijke gevangen nemen van het clubje schooiers, maar al dit was uit de film gepoetst en ingewisseld voor een half uur zang en dans op een uiterst vermoeiende bruiloft. Ik snap heel goed waarom die overgang zo gedaan is (contrasten etc.), maar bij mij ging dat er gewoon niet in.

Kijk, dat eerste uur had je nog best kunnen pruimen, als de rest van de film goed was. Dat was het in dit geval dus niet. Zonde van mijn tijd. Misschien later nog een keer, maar dan spoel ik het eerste stuk zeker door.

Goede film die ietwat traag op gang komt.
Vooral het eerste uurtje was niet goed door te komen. Een dik half uur naar feestende mensen op een bruiloft kijken zonder dialoog is gewoon niet leuk. Jammer genoeg verdween daardoor mijn aandacht enorm.

Datgene wat daarna volgde maakte dan ook erg veel goed. Goede sfeer met ook (weer) een goed spelende De Niro, hoe kan het ook anders. Verder is de film erg meeslepend en de soundtrack mag er ook wezen. De film bestempelen als een vietnamfilm vind ik wat te ver gaan, zeker omdat dit erg anoniem blijft op een paar scene's na.

Door het eerste uur, wat toch té traag is en bovendien gewoon echt niets toevoegt kan ik spijtig genoeg niet de volle score geven: 4*

Klassieker mede vanwege een aantal onvergetelijke scenes. De "roulette" scene zo vaak "gekopieerd" in diverse settings, maar deze blijft ronduit de beste.

Wat een film!

De Niro acteert briljant, maar het zelfde kan gezegd worden van Walken die Nicky vertolkt.

Ok, de bruiloft enzo duurde wel wat maar daarin wordt toch duidelijk gemaakt dat er al een soort spanning zit tussen Mike (De Niro) en Nicky (Walken) omwille van Linda (Streep).

Ik vind het een beetje snel gaan, want van het ene op het andere moment ligt De Niro alleen in Vietnam met een vlammenwerper te spelen, en dan volgt er een ontploffing en zitten ze plotseling gevangen bij de roulette-mannen. Dat gaat voor mij allemaal wat snel, zeker na het trage eerste uur. Ook wanneer Mike (De Niro) plots tussenj de 'roulette-maffia' zit wanneer Nicky wordt meegenomen naar die roulette-tent, gaat me een beetje snel.

Maar dat zijn eigenlijk maar kleine aantekeningen.

Ik vind The Deer Hunter een krachtige film, die inderdaad een Vietnam-film genoemd mag worden omdat het de mentale nasleep ervan prachtig illustreert. Komt bij binnen op plaats 7 in mijn top 10.

Geweldige film! Vandaag voor het eerst gekeken. Het begin was even doorbijten, maar wat er daarna kwam heeft het dubbeldwars goedgemaakt. Geweldig om te zien hoe de Vietnamoorlog invloed heeft op het leven van de betrokkenen.

Tegenvaller. Waarom we eerst een uur naar die bruiloft en alles eromheen moeten kijken is mij niet geheel duidelijk. Een introductie van de verschillende hoofdrolspelers had ook wel wat korter gekund. Dan belanden we echt opeens in Vietnam. De scenes daar duren niet eens zo lang. Wat er vervolgens in de USA gebeurd is niet bijster interessant. De scene waarin Nick zichzelf door het hoofd schiet, is wel sterk. Maar kan een lange zit waarin vrij weinig gebeurd, niet echt goed maken,

2*

Sterke film.

Had mezelf voorbereid op een lange bruiloft in het begin en ik moet zeggen dat het behoorlijk meeviel. Nou was ik de eerste helft daarvan aan het eten en de 2e helft daarvan aan het uitbuiken maar heb me er totaal niet aan gestoord. Ik vond het zelfs wel een gezellige trouwerij. Nou moet ik wel zeggen dat de totale speelduur wel ingekort mag worden met 20-30 minuten.

De Niro en Walken spelen uiteraard heel goed maar de rest speelde ook erg overtuigend. Ik was echt gewoon overtuigd dat het een groep vrienden waren die elkaar al hun hele leven kennen. Knap acteerwerk, maar vooral geweldige chemie tussen die hele groep. Ook als ze gaan jagen bevinden ze zich in een prachtige omgeving waar een aantal mooie shots tussen zitten.

Maar wat de film nu echt goed maakt zijn natuurlijk de Russische roulette stukjes die redelijk intens zijn maar ook de overgangen van thuis naar de oorlog en van de oorlog weer naar huis.

In mijn ogen een van de betere films die laat zien wat oorlog met je doet. Niet van die overdreven dingen zoals in je voortuin een loopgraaf graven omdat je de oorlog hebt meegemaakt maar gewoon jezelf niet op je gemak voelen en zoals gezegd wordt in de film een afstand voelen.

Terecht een klassieker.

4

Deze film viel mij behoorlijk tegen.

Niet dat ik er met hoge verwachtingen in stapte. Een film van drie uur over Vietnam, dat leek mij niet heel interessant.

Toch vond ik het verhaal uiteindelijk wel interessant. Ik was blij dat er aan de oorlog zelf vrij weinig aandacht werd besteed. Merendeel van de film speelt zich juist ná de oorlog af. De effecten die op de karakters hebben gehad van DeNiro en vooral Walken waren interessant om te zien. Daarnaast speelden de heren deze karakters ook voortreffelijk.

Dus eigenlijk heb je dan een interessant verhaal met goed acteerwerk en toch kom ik uit op slechts twee en en halve ster.

Dat ligt vooral aan het feit dat de film veel te lang duurt. De speelduur is echt te veel voor het verhaal. Veel scenes duren ook te lang, de eerder genoemde bruiloft is daar een dramatisch voorbeeld van. Saaie shots en scenes waar je als kijker weinig mee kan dan: die mensen hebben het best gezellig. Om die conclusie te trekken heb ik echter niet meer dan tien seconden nodig. Misschien een minuut of twee voor meer nuance, maar dat zat er eigenlijk niet in. Ik kreeg het gevoel dat de regisseur en/of editor of heel verliefd waren op bepaalde scenes en shots, of de gemiddelde kijker onderschatte.

Sommige films geef ik graag een tweede kans, maar ik heb eigenlijk geen behoefte om nog eens drie uur te spenderen aan deze film. Het is dat het acteerwerk zo goed is, anders had ik gezegd dat ze hier een prima remake van zouden kunnen maken.

Niet de klassieker waar ik op gehoopt had, maar toch een meer dan prima film.

Het bekritiseerde 1e uur door een aantal MM leden is ook iets waar ik me redelijk in kan vinden. Ondanks dat alles heerlijk naturel overkomt, de bruiloft erg vrolijk in beeld is gebracht, de bruiloftmuziek erg mooi is en de onderlinge kameraadschap redelijk uitgewerkt wordt had dit natuurlijk nooit langer dan een uur mogen duren. Dat is gewoon teveel van het goede. Vooral de bruiloft duurt wel erg lang.

Akte 2 is wel indrukwekkend, het Russische Roulette spelletje wordt schokkend in beeld gebracht en vooral het knappe acteerwerk van de Niro valt hier overduidelijk op. Duidelijk een oorlogsfilm dat zich puur op het mentale aspect richt en niet op het massale geweld.

Helaas duurt het tweede act veel te kort, want het laatste anderhalf uur van de film(akte 3) speelt zich voornamelijk weer af in Clairton, Pennsylvania.

De mentale nasleep van de Niro wordt mooi in beeld gebracht. Maar toch faalt de film toch aardig in het verder in beeld brengen van Steven en Nicky. Tot die tijd was het namelijk een gezamenlijke show, nu krijgt opeens de Niro volledig de aandacht.

Zo weten/voelen we eigenlijk nauwelijks iets voor die 2 personages en verdwijnen ze een beetje naar de achtergrond(van de geflipte Walken verneem je eigenlijk niks meer tot de laatste 5 minuten, raar dat hij een Oscar voor beste bijrol heeft gewonnen denk ik dan).

Jammer, want dit zijn wel de 2 mensen die psychologisch het meeste te verduren hebben gehad volgens het script. Het was toch mooier geweest als zij meer screentime hadden gekregen in akte 3. Sowieso had dat beter gewerkt voor het drama in de film, iets wat nu niet helemaal goed uit de verf komt.

Desalniettemin is het een prima drama, maar wel eentje die eventjes te lang duurt.

3,5*

Al zeker 3 jaar in de kast gelegen, deze film, maar nu toch eindelijk voor het eerst gezien (waar is de schaam-smile?)

Bij de begincredits werd ik al direct gepakt door de, bij mij al bekende, soundtrack (Cavatina). Stanley Myers / John Williams (de gitarist) waren in vorm rond 1978. De dromerige, melancholische muziek past perfect.

Nu een aantal dagen geleden gezien en wat het meest is blijven hangen is toch wel het actweerwerk van Robert de Niro. Erg sterk, wellicht de beste rol die ik hem heb zien spelen. Christopher Walken tradt ook overtuigend op en John Gazale leverde kundig zijn laatste werkje af.

Wat me wel direct stoorde was het gedateerde geluid. Toen ik daar eenmaal doorheen prikte, heb ik genoten van het langgerekte, het epische van de film. Dat is juist, naar mijn mening, wat de film bijzonder maakt. Al moet de film in sommige uitgesponnen fases wat aan kracht inboeten.

Genoeg mooie scènes, zoals het moment dat de vrienden in het café naar het pianowerk van één van hen aan het luisteren zijn, met daarna de overgang naar Vietnam. Niet alles is even goed uitgewerkt. Het voelt soms wat harkerig aan, mede door het niet altijd even soepel lopende geluid, zoals bij de latere Russisch roulettescène, waarin Nick het moet bekopen met zijn leven. Dat had best een tikkeltje overtuigender gekund.

Wat ik al eerder zei: sterk punt van de film; de kijker wil hoe dan ook te weten komen hoe het er met beide heren (Steve en Nick ) aan toe gaat en begint langzaamaan de pijn te voelen van hun afwezigheid - ten gevolge van de oorlog.

Verder leuk om veel bekende acteurs in jongere versies te zien (met name Meryl Streep en Christopher Walken).

Kleine 4*

Hele andere film dan ik had verwacht, zonder het plot te hebben gelezen de film maar gewoon aangezet en werd aangenaam verrast, maar in een hele andere manier dan dat ik dacht. De Niro vind ik altijd wel een grappig mannetje, ondanks altijd zijn baas-rolletjes, komt in deze film ook zijn emotionele kant omhoog en zie je dat dit haantjes gedrag min of meer voor hem is weggelegd, de verstandige. Wat de film zo goed maakt is voornamelijk de opbouw en de abrubte overgangen van scènes in dit fragment van de jongens hun leven, aanwezige montage heeft zo zijn voordelen. Doordat het voornamelijk aan het thuisfront afspeelt en met de lange opbouw heeft de film een heel ander karakter dan de meeste oorlogfilms. Er word nauwelijks gesproken over missies of Vietnam, waardoor het juist zo realistisch lijkt en niet de ondertoon krijgt. In die zin vind ik deer hunter vrij uniek. Audiovisueel vond ik het echt smullen, houd altijd wel van de jaren 80 filmpjes, voor al dat geheen en weer. Dit is gewoon duidelijke taal en er is duidelijk over elk beeld nagedacht en elk beeld heeft in die zin een betekenis. Wat me tegen hield was de grote verschillen tussen de delen van de films. Hoe pijnlijk het ene deel is, hoe mooi audiovisueel het andere is, en langzamerhand neemt de sentimenteit het grootste gedeelte over; jammer. Had daar absoluut geen behoefte, en dat ''Its such a grey day'' gebeuren had van mij echt niet gehoeven. Toch nog een dikke 4, ook een vele male mooiere poster hier dan op IMDb: belachelijk lelijk is 'ie daar. Tevreden

Deze film wisselt erg sterke scènes af met scènes die niet al te hard boeien. Zo is de inleiding (de trouw en alles wat daar rond draait) veel te lang en wordt het pas interessant wanneer Michael, Steven en Nick in Vietnam aankomen. De scènes in Vietnam zijn dan ook met voorsprong de beste stukken, en jammer genoeg zijn deze niet al te talrijk aanwezig.

Ik wil hier nu ook niet al te negatief klinken, want globaal gezien vond ik het wel een redelijk goede film... Wat tot dat gevoel tevens heeft bijgedragen, zijn de sterke acteerprestaties. Hierbij waren het vooral De Niro en Walken die een sterke indruk op me maakten.

Voorlopig geef ik deze voorzichtige score, misschien moet de film nog dieper in het brein wortelen. Hele langzame opbouw, de vriendschap tussen de 6 mannen wordt uitgebreid uitgemeten. Ook neemt de bruiloft veel tijd in, lange scene. De regisseur houdt zowieso van rustige, lange, maar mooie plaatjes. Vooral scenes in de bergen zijn prachtig. Als de film overswitcht naar Vietnam wordt het (emotioneel) explosief. De terugkeer van Michael wordt daarna weer rustig vertelt en de film eindigt met een indrukwekkend slotstuk. Prachtrollen van DeNiro, Walken, Cazale en rest van de cast.

Ik had een heftig avontuur verwacht met achtervolgingen, esplosies, vliegende lijken en veel ruzie met Vietnamezen. Het bleek helemaal niet zo'n spektakel te zijn en eigenlijk is dat maar goed ook. Dit is typisch zo'n voorbeeld van een intigrerende oorlogsdrama waarbij er zonder uitsloverij een zeer krachtig resultaat wordt behaald. De beelden zijn erg fraai geschoten, acteurs zitten goed in hun rol en het verloopt allemaal lekker soepel. De uitzichtloze blikken die als basis dienen voor een dialoog met amper tien woorden geven perfect aan hoe de personages emotioneel zijn getroffen door de gebeurtenissen. Christopher Walken laat in 1978 zien dat hij het vak al onder de knie heeft en dat vind ik mooi om te zien. Opmerkelijk en lichtelijk jammer dat er in het nummer op het einde 'God bless America' wordt gezongen (terwijl Nick is gestorven) maar ach dan is dat maar zo. Speelduur vloog voorbij, uitstekende prent.

Had gedacht dat deze film over de jacht ging gaan (de titel), maar het was toch eerder een film over Vietnam. Niet echt m'n ding dus.

Dat hij dan nog eens bijna 3 uurtjes duurt, hielp ook niet echt. Dat huwelijksfeest in het begin vond 'k ook nogal lang duren, terwijl die jacht dan weer niet zo lang duurde.

'k zou zeggen: goed voor een keer, maar daar gaat het voor mij zeker bij blijven.

Schitterende sequences.

Een indrukwekkend werk van de inmiddels volledig van het toneel verdwenen Cimino. Het Oscar-succes is nog niet eens zo zeer zijn verdienste, als wel die van de cast. Walken en De Niro zijn griezelig goed, maar de film hangt soms wat als los zand aan elkaar. Zo voelt het grote contrast tussen de schitterende sequences niet altijd even sterk aan en komt het verhaal soms wat rommelig over. Toch maakt deze klassieker met name door al het acteergeweld nog steeds impact.

Zeer goed.

Traag, traag en nog eens traag

The Deer Hunter is een film die mij op voorhand erg aansprak. In tegenstelling tot vele andere oorlogsfilms gaat de film vooral over de gevolgen van de oorlog. Dit gegeven pakte al erg goed uit in The Best Years of Our Lives, een film uit 1946 met hetzelfde thema. Helaas is The Deer Hunter een fikse tegenvaller voor mij geworden.

Wat mij om te beginnen niet bevalt aan de film is het enorm trage tempo. Dit is vooral het geval in het eerste uur. De film begint met een bruiloft van één van de vijf vrienden. Deze scene wordt echter veel te lang uitgesponnen en er gebeurt erg weinig qua karakter-introductie/-ontwikkeling. Het merendeel van het eerste uur bestaat uit mensen die als idioten staan te dansen. De dialogen zijn ook weinig verhelderend. Eén van de vrienden zegt bijvoorbeeld alleen maar “Fuckin’ A”. Vaak zijn de dialogen tussen de vrienden veel te chaotisch, omdat ze vooral door elkaar heen praten.

Na de bruiloft komt er wederom een veel te lang uitgesponnen scene waarin de vrienden gaan jagen. In deze scene zit een stuk waarin de vrienden gaan plassen, waarna vervolgens de auto voor de grap wegrijdt terwijl één vriend achter blijft. Wat dit stuk toevoegt aan de film is mij een raadsel.

Ik kan best begrijpen dat deze scenes bedoeld zijn om de vriendschap tussen de vrienden aan te tonen, maar dit had wat mij betreft een stuk korter gekund. Ik snap niet wat het nut er van is om ze op de bruiloft te zien dansen als idioten. Ik vind het niet erg als een film langzaam zijn personages introduceert (zoals in Le Salaire de la Peur en The Treasure of the Sierra Madre), maar in deze film gebeurde er naar mijn gevoel veel te weinig qua karakterontwikkeling. Ik kon totaal niet met de personages meeleven.

Als drie van de vijf vrienden eenmaal in Vietnam zijn is de film al één uur en 10 minuten bezig. Dat is nog eens een traag begin! Als de vrienden vervolgens gevangen zitten in het Vietcong-kamp begint de film pas echt. In het kamp hangt een hele goede, nare sfeer en de Russische Roulette-scenes zijn zenuwslopend. Jammergenoeg is het stuk in het Vietcong-kamp vrij kort gehouden (20 minuten). Ik had hier graag meer van wilen zien.

Na deze scene gaat de film weer verder in een ongelofelijk traag tempo. De scenes waarin Robert DeNiro thuis komt zijn helaas ook niet zo bijster interessant, op de jachtscene na. Deze scene bevat enkele prachtige beelden en het stukje in het huisje is best aangrijpend .Tegen het einde is er dan weer een indrukwekkende scene die er voor zorgt dat de film net geen onvoldoende krijgt van mij. Voor de rest is het traag, traag en nog eens traag.

Cinematografisch vind ik het geen bijzondere film. Enkel de scenes in het Vietcong-kamp en de natuurbeelden tijdens de jachtscenes springen in het oog. Het acteerwerk is dik in orde, en dan met name Christopher Walken, die hier terecht een Oscar voor won.

Voor de enkele indrukwekkende scenes, het sterke acteerwerk en de enkele mooie beelden geef ik 2,5*. De film bevat te veel euvels voor mij om hem een voldoende te geven, maar de goede punten redden het van een onvoldoende.