The Deer Hunter (1978)

Prachtige film over een aantal vrienden die uitgezonden worden naar de oorlog in Vietnam. De effecten van deze oorlog op hun persoonlijk en hun vriendschap komen sterk over. De film oogt bijzonder authentiek door uitstekend gebruik van de locaties. Verder mooi camerawerk en het acteerwerk van de gehele cast is van een hoog niveau.

One shot is what it's all about. A deer's gotta be taken with one shot. Small town America, een enorme staalfabriek, noeste arbeiders, een gezellige kroeg en het nodige natuurschoon. Ruim voldoende om de banden en de vriendschap voor te stellen. Veel van de trouwerij komt op mij dan ook overbodig over. Het had kunnen volstaan met niet veel meer aandacht dan die de laatste bijeenkomst krijgt.

De connectie tussen de twee was ook dan wel duidelijk. Tweede wat opvalt is de abrupte overgang naar de oorlog. De befaamde Russische Roulette scène is er hoe dan ook eentje die blijft hangen en het contrast is op deze manier natuurlijk erg groot. Zonder gedegen opbouw mist het voor mijn gevoel toch wat aan impact en de manier waarop het hier en daar terugkeert in de film, helpt ook niet echt.

Dat neemt niet weg dat Michael's ene schot en de willekeur die daar later bij komt kijken een sterk gegeven blijft. Als portret van wat oorlog doet met een kleine gemeenschap is het door z'n beheerste en oprechte drama ook zonder meer geslaagd. Grootste manco blijft echter dat de flow en pacing van de film nooit helemaal lekker zitten, waarmee er gaandeweg toch wat slagkracht verloren gaat.

The Deer Hunter... Na 7 jaar werd het tijd voor een herziening van deze klassieker. Ik kon me er niet veel meer van herinneren, buiten natuurlijk de scène met de Russische Roulette. En dat dit de laatste film was van legende John Cazale die de première nooit gehaald heeft.

Ik dacht eerst dat dit een boekverfilming was, maar na het zien van de film moest ik toch op die gedachte terugkomen en na opzoeken had ik gelijk dat dit niet van een boek kwam. Regisseur Michael Cimino die een Oscar won voor beste regie, zat mee aan de wieg van het script maar heeft de film groot gemaakt door Robert De Niro aan boord te helpen. Die als assistent nog andere namen aantrok en locaties uitzocht. Dat Cimino trouwens een prijs heeft gewonnen verwonderd me. De film kent enkele scènes die zeker de moeite zijn, maar dat is vooral op rekening van de acteurs. Dit is een ijzersterke cast, met voorop Walken en De Niro.

De regie is wat minder eigenlijk. Met momenten is het de moeite om te kijken, maar overdonderd wordt je nooit. Michael Cimino zorgt ook voor weinig geheel en slaagt er niet helemaal in om sfeer te scheppen. Je bent vooral mee in de film door de prestatie van de acteurs en de tijd die wordt genomen om iets weer te geven. Maar ik mis de opbouw of de wow-momenten die je als kijker doen omverblazen. Enige uitzondering dat ik even hoop kreeg is de moment dat Michael terug komt.

Die dingen maken dat The Deer Hunter een klassieker is waar deels de mot al inzit. Overweldigend is hij niet (meer) maar je ziet nog wel een stukje van de glorie. En met een voortreffelijke De Niro en Walken wordt veel goedgemaakt. Zeer goeie film, maar geen top.

Redelijke film

De hoge notering en het stempel klassieker begrijp ik niet geheel. Maar het leuke van dit medium is dat veel ook een kwestie van smaak is. Iedereen ervaart een film inmiddels anders, en dat is wat het leuk houdt.

Het dikke eerste uur gaat over de bruiloft en feesten. Alles is goed vormgegeven en de ondersteunende muziek is erg mooi, evenals sommige natuurbeelden. Toch wordt het opgeefmoment iets te veel van het goede. Het duurt wat te lang, en het feestje en de humor blijven maar herhaald worden. Een vermakelijk begin, maar het slaat wat door en duurt te lang.

Als we dan uiteindelijk naar Vietnam gaan, ga ik er eens goed voor zitten. Het stuk in Vietnam is echter slecht verteld. De opbouw en uitwerking zijn slecht, van het ene op het andere moment zijn ze gevangen, en zijn ze ook haast net zo gauw weer vrij. Dit vond ik echt slecht uitgewerkt en ongeloofwaardig.

De nasleep is op zich wel mooi en indrukwekkend. Maar toch vind ik ook dit maar weinig verhalend en boeiend. Het slotstuk is wel boeiend en emotioneel. Maar het zingen van het Amerikaanse volkslied vind ik dan toch weer een groot minpunt. Evenals de chaotische beelden die ze laten zien.

Een lastig te beoordelen film. Ik mis gewoon een goede opbouw en een goed verhaal. Nee, deze film was niet geheel aan mij besteed en ik kan mij dan ook niet vinden in de hoge notering en het stempel klassieker, maar smaken verschillen.

3 sterren voor een matig tot redelijk oorlogsdrama

Blijft ijzersterk

Oké, ik begrijp wel dat veel mensen het eerste deel veel te saai vinden, maar ik ben er wel van overtuigd dat dit juist nodig is om het verloop te kunnen vertellen. Als de vriendschapsbanden niet in beeld zouden gebracht worden, dan zou volgens mij de rest van de film zeker en vast niet hetzelfde effect gehad hebben die ze nu wel had. Alleen volgt de overgang van het thuisfront naar het oorlogsgebied dan wel vrij bruusk. Het eerste hoogtepunt van de film is natuurlijk de Russische roulette in het gevangenkamp. Ongelooflijk spannend en beklijvend. Verder zakt de film nergens in, en de Russische roulette in de gokhal blijft enorm aangrijpend.

De Niro en Walken acteren hier bijzonder sterk. Walken wist me enorm te imponeren met zijn personage Nick, en misschien wel meer dan De Niro. De manier waarop hij verandert van levensluchtige kerel naar een getraumatiseerde verslaafde is fantastisch gespeeld. De Niro doet het meer als de stille, maar ook zijn mentale verwoesting is erg zichtbaar.

Erg aangrijpend oorlogsdrama met een fascinerende invalshoek. De totale ravage van de oorlog wordt erg sterk in beeld gebracht en de Russische roulette scènes zijn enorm indrukwekkend. En een dikke pluim voor de cast.

4,5*

Een zeer goede film, mooi om te zien wat de Vietnam oorlog doet met de personages. Vind Robert De Niro fantastisch spelen en de rest van de cast net zo. Cazale, Walken, Streep en Savage. De eindscene is natuurlijk geweldig met het gokken van Russian Roulette.

Dit is ook echt een film die ergens over gaat. Prachtig verhaal en topsfeer. Emotionele momenten pakken je. Misschien wel beter dan Apocalypse Now en Platoon.

Een van de allerbeste films ooit gemaakt.

Denk dat deze film over vijftig jaar nog steeds indruk maakt zoals The Ten Commandments en Ben Hur ook nog steeds fantastisch zijn.

Heb nagedacht over mogelijke kritiek maar niet kunnen vinden.

Tja, wie ben ik/wie zijn wij?

Wellicht niet de meest oprechte oorlogsfilm die er is, vind ik dat The Deerhunter toch wel een van de betere. Met minder slagvelden en meer menselijk drama wordt de film persoonlijk en doet het je wat. Een geweldige opbouw zorgt voor rete strakke contrasten. De film vertoont een aantal schrikbarende beelden die mijzelf heeft doen voelen hoe erg de oorlog en de angst die er bij komt kijken eigenlijk wel niet is. Deerhunter is misschien niet de aller realistische oorlogsfilm ooit gemaakt, daarvoor bevat hij te veel drama. Maar de impact die hij op me heeft gehad is bijzonder groot. En daarvoor kan ik enkel waardering opbrengen.

Fijne 70's film met DeNiro en Walken goed op dreef. Ook leuk om Meryl Streep eens te zien in een rol als deze. Ik las hier dat de bruiloft scene te lang duurt. Ik had daar zelf niet zoveel problemen mee. Ik vond vooral de russian roulette scene in Vietnam snel gaan. Ik dacht dat de hele film zich in die hut zou gaan afspelen vanaf dat moment maar na 10 minuten is het al mooi geweest. Het verhaal neemt een andere wending die lekker wegkijkt maar eerlijk gezegd leek alles erg snel te gaan op het einde en was vroeg ik mij af waarom personages zo impulsief handelde. Ik was niet overtuigd van hun beweegredenen.

Heel veel oorlog maken we niet mee.

Ooit de film jaren geleden gezien en genoten.

Vooral van het spel dat achter de schermen van zo'n oorlogsgebeuren voorvalt.

De vriendschap, romantiek en tijdverdrijf overheersen het oorlogsgeweld.

Een zeer spannende film waarvan ik me nog duidelijk de Russische roulette herinnerde.

Spijtig dat Amerika zich als overwinnaar wil voordoen met beelden die rechtstreeks met de gevechten niets te maken heeft.

Een heel sterkse cast en vertolking, prachtige beelden van armoedig volk, de natuur...

Een enorm lange film van meer dan 3 uur. Maar waard. Je kunt geen minuut missen en laat echt bedenkingen na.

Vandaag voor de 3de keer gezien en nog sterker genoten.

Verleden jaar Juni gezien. Blijft een prachtvertolkte topper.

Vooral die Russische roulette gaf de doorslag.

Een topper die verdient van binnen de top 100 te staan, ook al is de film van 1976.

Heb mijn score tot de max verhoogd. 5,0 punten.

Mijn 1500e stem gaat uit naar The Deer Hunter. Het is een film waarvan ik de poster kende, maar verder inhoudelijk geen benul van had wat voor iets het zou zijn. Ik kreeg de film dan ook voor mijn verjaardag als zijnde een verrassing en ik was wel benieuwd wat dit zou gaan worden.

Ik had er zin in, maar mijn enthousiasme werd wel wat getemperd nadat ik hier al reacties las over een saaie en lange bruiloftscène en een veel te overgewaardeerde film in zijn geheel. Uiteindelijk maar het beste gehoopt, en ik ben blij dat ik 'm gezien heb. Ik vond het namelijk een tamelijk interessante film. De personages worden op een uitgebreide, maar wel doeltreffende, wijze geïntroduceerd. De eerder genoemde, gevreesde, bruiloft, vond ik eerlijk gezegd een leuk stuk. Het beroemde momentje 'met de wijn op de jurk' is mooi gevonden, maar sowieso vond ik het geen storend tafereel. Het droeg er wel aan bij dat je met de personages gaat meeleven doordat je ziet wie ze zijn. De filmlocaties in Pennsylvania zijn overigens ronduit prachtig. Vooral die shots van de bergen waren bij vlagen verbluffend.

Vervolgens schakelt de film over op eeen aantal gruwelijke beelden in Vietnam. Zenuwslopend. Ik heb er geen ander woord voor. Echt scènes waarbij ik het soms moeilijk vond om te kijken. Het valt wel op dat we weer vrij snel terug in de VS zijn. Mooi hoe wordt overgebracht dat de sfeer veranderd is in de tussentijd. Het voelt allemaal wat grimmiger, ondanks dat de mannen zijn teruggekeerd. Daar zit 'm natuurlijk ook voor een groot deel het grimmige, want deze thuiskomst geldt niet voor iedereen.. De laatste scènes in Vietnam zijn gruwelijk, maar het was me wel al vrij gauw duidelijk dat toen Nick eenmaal weer in beeld was, hij niet zomaar weer terug naar huis zou kunnen keren.

Waar zit 'm dan nog een mankement? Als ik al iets moet noemen is dat het dan toch op bepaalde puntjes wat aan de langdradige kant is. Dan doel ik vooral op die scènes in en rond de auto met de vriendengroep, vlak na de bruiloft en vlak voor het vertrek naar Vietnam. Daar zat voor het eerst een momentje dat het wat 'gerekt' aanvoelde. Een zelfde soort moment komt weer terug ergens in het hele 'thuiskomst' gedeelte, maar beide gedeeltes zijn maar van korte duur. Het is in ieder geval niet zo storend dat ik me er bij ben gaan vervelen. Het viel me hoogstens even op dat enkele momenten wat beknopter hadden gekund.

En verder.. heb ik niets aan te merken op The Deer Hunter. Het is duidelijk een film die met veel zorg gebracht is. Het verhaal wordt op een aangename, rustige manier vertelt, maar daar ga je als kijker gewoon in mee. De cast is overtuigend: Robert De Niro, een erg jonge Meryl Streep en opvallende Christopher Walken zijn stuk voor stuk in topvorm. De film is erg mooi geschoten en heeft genoeg te bieden qua inhoud. Het verhaal en de personages zijn goed uitgewerkt, waardoor het geheel een verzorgde indruk maakt. Dit is er eentje om vaker te bekijken. De film wist mij aangenaam te verrassen en ik kan 'm een ieder van harte aanbevelen.

4*

Maakt eigenlijk iedere oorlogsfilm pointless bijna. Laat zien waar het om draait. Niet de gevechtsacties (komen hier dan ook niet echt voor) die Hollywood bijna verheerlijkt, maar het feit dat jongemannen uit hun vertrouwde omgeving worden gehaald (daar spendeert Cimino dan ook ruim een uur aan, en terecht) en ergens in de rimboe worden geacht te vechten voor iets dat anderen voor ze hebben uitgemaakt. Zonder meer de beste Vietnam film. Eén van De Niro's beste rollen. Mensen zullen het niet echt doorhebben, maar je krijgt in wezen twee De Niro's voor de prijs van één admission ticket. Van de solitaire, sociaal onhandige (gestuntel met Meryl Streep) maar loyale vriend die liever uit jagen gaat tot en met de bijna onmenselijke, nuchtere overlever zoals hij zich etaleert in bijv. de Russian roulette scenes. Die 'voor de goede verstaander' ambivalentie zal door de regisseur nagestreefd zijn denk ik. Eén van de onsterfelijkste scenes is waar hij één van z'n maten opzoekt in het revalidatiecentrum. Beiden proberen in hun blikken en lichaamshouding niet de nadruk te leggen op dat twee benen ontbreken.

In het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste gezien wil hebben.

Zoals bij de meeste krachtige oorlogsfilms is het echte drama niet te vinden in de gevechtssituaties zelf. De kracht van The Deer Hunter zit hem in een vlijmscherpe, subtiele opbouw waar tijd vrij wordt gemaakt om de onderlinge relaties tussen een vriendengroep van mannen neer te zetten. In het eerste uur gebeurt er vrijwel niets anders dan het neerzetten van de sfeer van een orthodoxe dorpsgemeenschap waar iedereen elkaar kent. Niet dat het daarom saai wordt. Elke blik of woordenwisseling krijgt zoveel meer lading omdat de nadruk meer komt te liggen op het zorgvuldig opbouwen van de rol die deze verschillende jongemannen vervullen binnen hun kleinburgerlijke dorpsgemeenschap.

In dat opzicht is de oorlog een letterlijke breuk. Net als de protagonisten word je als kijker ook in medias res in de verwarrende chaos van explosieve oorlogssituaties gegooid, uitmondend in de beruchte uitgebreide scéne rond het Russische roulette. Wat die scéne zo verschrikkelijk indringend maakt is dat het volledig inzet op de suspense van drie bange mannen die machteloos staan tegenover een situatie waarin hun levens waardeloos worden. Ook hier is het de nadruk op het kleine en het onuitgesprokene wat veel meer tot de verbeelding spreekt dan grootse plotwendingen of sprekende dialogen.

Voor mij verliest de film iets aan kracht als het na dat punt verder gaat met een erg vergezochte verdere invulling van het thema rond de Russische roulette. Al zal dat thema uiteindelijk wederom tot een verschrikkelijk indringende scéne leiden tussen acteerkanonnen Robert de Niro en Christopher Walken. Toch worden er in de derde akte iets teveel gekozen voor overbodig sentiment die de rauwheid van het verhaal doorbreken. De liefdesdriehoek met Meryl Streep had niet gehoeven en in de terugkeer naar de Verenigde Staten wordt iets te nadrukkelijk ingezet op plat sentiment.

Herzien. Tenminste, ik denk toch wel dat ik de hele film ooit wel eens gezien zal hebben, maar in mijn hoofd zaten natuurlijk vooral de russische-roulette scenes, maar het eerste en derde deel ontbraken aan het beeld.

Dat die introductie noodzakelijk is voor de kracht van het geheel is onmiskenbaar, en dat het derde deel met de afloop onmisbaar is ook. Maar aan de andere kant is het ook wel wat erg langdradig hier en daar, en de epische drie uur speelduur is wat aan de erg lange kant voor de hoeveelheid inhoud.

Ga ik vergelijken met de drie andere voor de hand liggende Vietnam-films - Apocalypse Now, Platoon, Full Metal Jacket - dan is deze wellicht met uitzondering van de roulette-scenes wellicht de 'gewoonste', de meest conventionele, met het volgen van een stel makkers voor, tijdens, en na de verschrikkingen die ze meemaken. Voor mij levert het ook een wat minder indrukwekkende film op. Neemt niet weg dat het nog steeds een erg indringend verhaal is.

Ja, deze staat ook in mijn top-10 aller tijden. Totaal briljante film. Robert de Niro in zijn allerbeste rol. De tragiek van de Vietnam-oorlog, de horror van oorlogvoeren. Het terugkomen, het verlies, het veranderen van je karakter na de ervaringen en de trauma's. De prachtige muziek. Het verbluffende camerawerk. Dit is verplichte kost voor iedere filmliefhebber.

"Stanley, see this? This is this. This ain't something else. This is this. From now on, you're on your own."

Mijn 1000e filmbeoordeling alweer. Dat moest natuurlijk wel een bijzondere film worden. Ik had een lijstje gemaakt met lange films die ik nog had liggen en aan een paar vrienden gevraagd om te stemmen op welke ik zou gaan kijken. The Deer Hunter was de enige met 2 stemmen dus die is het geworden.

Michael, Steven en Nick - drie jonge fabrieksarbeiders uit een Russische gemeenschap in Pennsylvania - worden opgeroepen om in Vietnam te gaan vechten. Voor dat ze uitgezonden worden trouwt Steven nog met de zwangere Angela en gaan de andere nog even op herten-jacht. Eenmaal in Vietnam wordt het drietal gevangen genomen door de Vietcong, waar ze worden gedwongen om Russisch roulette te spelen tegen elkaar.

Het acteerwerk in de film is erg goed. Veel dingen zijn op de set geïmproviseerd, acteurs deden hun stunts zelf, klappen zijn echt en naar het schijnt zat er zelfs een enkele keer een kogel in het geweer tijdens de roulette-scenes. Robert De Niro zet een erg sterke rol neer als Nick en de chemie tussen hem en Christopher Walken is ook goed. Verder waren ook Meryl Streep, John Savage en John Cazale (die kort na de opnames is overleden) erg goed.

The Deer Hunter is erg goed opgenomen. Alles op locatie en in Panavision, zoals het hoort. De opnames in het begon doen heerlijk rustgevend aan, vooral de jacht. Later in Vietnam is het indrukwekkend realistisch, lijkt soms wel of het nieuwsbeelden zijn maar daar is de cinematografie te goed voor. Ook de muziek is erg goed. Het mooie gitaar-thema en de Russische koormuziek vond ik echt geweldig. Ook leuk om de personages typische 60s liedjes te horen zingen.

Ik heb het nooit zo op jagen en jagers, daarom was ik ook erg blij toen ik erachter kwam dat het hert in de film is zwaar verdooft en dat is gefilmd en niet echt afgeschoten. Ook erg mooi vond ik hoe Michael na terug te zijn gekomen uit Vietnam het grote hert laat lopen en niet afschiet, terwijl hij hier wel de kans toe had.

Het hele idee achter de Russische roulette ontging mij een beetje. Ik snap dat ze de Vietcong willen neerzetten als een stel sadisten (wat ze ongetwijfeld ook waren) en daarom de eerste keer hebben gebruikt (dit was overigens de reden dat veel Russen en Oost-Duitsers de filmzaal verlieten tijdens het Berlijnse Filmfestival toen The Deer Hunter werd vertoont) maar waarom zou je, na daaraan ontsnapt te zijn, in godsnaam vrijwillig op leven en dood gaan spelen. Ik ben niet goed in kansberekeningen, maar is het een beetje onwaarschijnlijk dat Michael en vooral Nick het zolang hebben overleeft. Destijds was er daarom ook wat kritiek op de film, volgens critici werd er tijdens de Vietnam-oorlog helemaal niet aan Russische roulette gedaan.

Ik kan me voorstellen dat veel mensen de film - en dan met name de eerste helft - een beetje langdradig vinden, maar ik vond dit zelf reuze mee vallen. Ik vond de bruiloft en de beelden na thuiskomst juist geweldig om te zien. Wel had er wat meer overgang gemogen tussen de eerste helft thuis en het gevangenkamp van de Vietcong.

Er zijn heel veel films gemaakt over de Vietnam-oorlog, misschien wel teveel. Maar toch onderscheid The Deer Hunter zich van andere films over die tijd. Waar andere goede films zoals Full Metal Jacket gaan over de training en de strijd in vervallen steden, en Platoon over de wandaden van de amerikanen zelf en de onmogelijke strijd in de oerwouden, verteld The Deer Hunter het verhaal over 3 gewone amerikanen en hoe hun leven door die oorlog is beïnvloed.

Een echte klassieker en zeker monumentaal genoeg als 1000e film.

Best mooi, al miste ik de emotionele impact. Dat zal deels door de structuur komen die echt drie losse delen beslaat. En door enkele keuzes die voor mij de film minder interessant maken. Het beste stuk is nog als Mike terugkomt en hij zich een houding moet geven tussen hen die gebleven zijn. Enorm sterk, ook door DeNiro's gezichtsmimiek die echt een gevoel van bevreemding geeft. Maar uiteindelijk is dit maar een klein stukje en komt de nadruk meer richting de andere twee veteranen, voor mij minder interessant. Ook het eerste uur is typisch, waar heel veel kan worden gedaan maar uiteindelijk een bruiloft van 40 minuten in zit. In Vietnam is het ook te fragmentarisch en zit je al te snel bij de berucht Roulette waardoor je als kijker nooit helemaal mee bent. Dat de film niet volstrekt oninteressant wordt komt ook door de acteurs die vrijwel allen geweldig staan te acteren, vooral met hun gezichten. Alleen Cazale vond ik wat irritant.

Maar goed, dat maakt het allemaal geen slechte film. Mooi geschoten, vooral de beeldende kracht is vaak sterk. Cimino weet heel goed wat hij wil tonen en geeft zo heel veel sfeer mee, of dat nu in het Vietnamese neonlicht is of de mist rond een Amerikaans staalstadje. Daarnaast kent de film enkele losse prachtige scènes met vooral schitterende muziek. Denk aan het jagen op de herten nog voor men naar Vietnam is gegaan. Soms duurt het wat te lang, is het te afstandelijk, maar er is genoeg moois. 3,5*.

The Deer Hunter is een film die de tand des tijds eigenlijk zeer goed heeft doorstaan. Je ziet aan slechts enkele dingen dat deze film bijna 40 jaar oud is. Ik wist bovendien erg weinig over de film toen ik hem besloot te kijken enkel dat '3 vrienden naar Vietnam gingen'. Ik verwachtte me dus aan een film die zich in zijn totaliteit in Vietnam afspeelde. Dat was dus niet zo maar dat vond ik niet erg. Wat films betreft, laat ik me graag verrassen. Drama's hebben zeker ook wat te bieden en deze zeker. Hoewel het allemaal vrolijk begint is het einde de tegenpool van het begin.

Ik vond wel dat de overgangen (in tijd) niet altijd even goed waren, waardoor de film een beetje minder vloeiend wegkijkt. Dat hoeft niet zo'n groot probleem te zijn want de meeste scènes zijn uitermate interessant met het einde als hoogtepunt. Hier en daar wat langdradig. Het trouwfeest is misschien ook wel iets te lang, alhoewel je dan zelf merkt hoe hard je wil meevieren.

Tot mijn grote scha en schande had ik deze klassieker nog nooit gezien. Erg mooie film, maar het is een film, een film met weinig historische waarde. Een absoluut meesterwerk is dit dus niet. Russische roulette in Vietnam? Niet dus. De frequent weerkerende 'good vs bad' stereotype tegenstanders die je in heel wat oorlogsfilms ziet, ook hier. De Amerikanen worden afgebeeld als goede, sympathieke nobele familiemensen. De Vietcong als een moordlustige sadistische lelijke bende. Het leven is iets genuanceerder dan dat...

Het is geen typische oorlogsfilm met veel geweld. De film focust op het leven van drie Amerikanen die naar de oorlog trekken. De klemtoon ligt op hun leven vóór hun vertrek en wanneer ze terugkomen en hoe de oorlog hen veranderd heeft. Dat wordt erg goed in beeld gebracht. De Niro en Walken doen dit schitterend. De bruiloft was misschien wat langdradig, maar geeft de tijdsgeest erg goed weer. De vrienden leiden een saai, moedeloos bestaan in een grauwe industriestad met weinig perspectief, buiten hier en daar een feest. De oorlog is hun vlucht naar roem, eer en avontuur. Het is een gift (tiens, waar hoorden we dat nog?). Gedesillusioneerd komen ze uit de oorlog. De één al wat beter dan de andere. De sfeerschepping, opbouw van het verhaal, boodschap van de film en muziek zijn subliem (vandaar ook mijn hoge quotering). De film doorstond ook goed de tand des tijds waarvoor ik enkel bewondering kan hebben. Historisch gezien wel rubbish, maar dan moet ik maar naar een docu kijken waarschijnlijk? Maar toch ...

“A deer has to be taken with one shot. I try to tell people that but they don't listen.”

Fascinerende en indrukwekkende film. Mensen die hier een oorlogsfilm verwachten, komen van een koude kermis thuis. The Deer Hunter is een menselijk drama over drie vrienden uit Pennsylvania en de sporen die de Vietnam oorlog op hun achterlaat.

Het lange eerste gedeelte is daarom ook van cruciaal belang om de onbezorgde en gelukkige kant van Michael, Steven en Nick te zien. Voordat de Vietnam oorlog, gevangenschap en Russian roulette de levens van de drie verwoest. Er zitten een aantal weergaloze scènes in, maar het is vooral het sfeervolle geheel dat indruk maakt. Met Savage, Streep, Cazale en vooral De Niro en Walken die hier één van hun beste rollen spelen. Met een ongelooflijk sterk einde dat je bijblijft.

Laatste Vietnamfilm uit de top 250 die ik nog op de plank had liggen, en ook de enige die ik nog niet had gezien. Een andere motivatie om deze film te kijken was de parodie op de eerste roulettescène in Meet the Feebles.

Niet al te hoge verwachtingen, desondanks viel het nog tegen. De film duurt al erg lang, maar daarboven op is de film ook nog eens ontzettend traag.

Elke. Scène. Wordt. Tergend. Lang. Uitgesponnen.

Gedoe met schoenen enzo. Daarbovenop ook een typisch De Niro tough guy karakter, waarbij ook altijd zo'n wannabe macho (hier gespeeld door Cazale, in andere films vaak door Pesci) omheen hangt. Ik heb er niet veel mee. Enige karakter dat nog enigszins interessant was, is dat van Walken.

Het Vietnamgedeelte duurt relatief kort en mijn vermoeden dat dat eigenlijk meer een kapstok is om de personages te laten zijn wie ze zijn wordt bevestigd als ik lees dat het script oorspronkelijke alleen over Russische roulette ging. Het boeit me overigens niet heel erg of een script omgewerkt is of niet.

De soundtrack is weinig memorabel. De openingsmuziek, die ook aan het einde en tussendoor tijdens een scène met De Niro en Streep klinkt, is wel okee, maar ook niet denderend. Visueel is de film net zo interessant als de gemiddelde Scorsese film. Niet dus. De films van Scorsese hebben soms nog wat sfeer, maar ook die is hier grotendeels afwezig, hooguit bij de Vietnamscènes, maar die duren vrij dus kort.

Kortom, een lange saaie film. 0,5*.

Dit is zo'n typische klassieker waar je voor moet gaan zitten en je tijd voor nemen. Het enige wat mij echter aantrekt in deze film is het top acteerwerk van o.a. De Niro en Walken, het verhaal zelf kan mij niet altijd boeien en sommige stukken zijn gewoonweg saai en langdradig (het huwelijksfeest).

The Deerhunter had ik ooit al eens gezien op een niet-commerciele zender in een tijd dat we nog zonder reclame avondvulle topfilms konden zien op de buis, gouden tijden voor de filmliefhebber wat mij betreft. Heb hem onlangs nogmaals bekeken, een film die je aangrijpt en meeneemt. Niet voor niets won deze film 5 Oscars met nog eens 4 nominaties met nog tal van andere prijzen, de film kostte zo'n 15 miljoen en bracht direct 49 miljoen op in de bioscoop, de film is nog steeds verkrijgbaar op DVD. De eerste Vietnam gerelateerde film die in de regio werd opgenomen, Thailand om precies te zijn.

Er zijn talloze films over de Vietnam oorlog gemaakt, die tot meer dan 58,000 Amerikaanse doden of vermisten heeft geleid, een stad als Bergen op Zoom qua inwoners. Meerdere grote regisseurs van de jaren '70, '80 en '90 waagden zich aan zo'n film, zoals Francis Ford Coppola van de Godfather films (Apocalypse Now), Oliver Stone (Platoon), Brian de Palma (Casualties of War) en Stanley Kubrick (Full Metal Jacket).

Zelf verdeel ik de Vietnam films altijd in 2 soorten. De pure oorlogsfilms vanuit een typisch Amerikaanse heldenstatus, denk aan de slagveld (of 'slachtveld') films Hamburger Hill en We Were Soldiers met Mel Gibson en de 2e soort dramafilms met vooral het pijnthema door Vietnam prominent aanwezig in de film zoals de Oliver Stone films Born on the 4th of Juli en Heaven & Earth. Het bekende Platoon zit er een beetje tussenin. The Deerhunter is zo'n film uit de 2e categorie. Het vertelt het verhaal over 3 jongemannen die opgroeien in een provincieplaatsje (Clairton PA), op een staalfabriek werken en in hun vrije tijd van jagen houden, dit tegen de achtergrond van de Vietnamoorlog waar 3 van hen heen worden gezonden.

De regisseur heeft 3 uur voor deze film uitgetrokken wat zeker niet te lang is om dit mooie epos in kwijt te kunnen. Het schijnt zelfs dat de eerste directors cut ruim 3,5 uur duurde wat de filmstudio veel te lang vond. Ik weet niet waar ze scenes eruit geknipt hebben maar zeker niet uit de bruiloft scene, die gewoon te lang duurt. Het kan goed dat de regisseur als doel had, als startpunt, de onbezorgdheid van een plaatselijke gemeenschap goed in beeld te brengen. Dit als schril contrast tegen de rauwe scenes in Vietnam in gevangenschap in het 2e blok waar men trauma's opliep, eentje vooral lichamelijk, eentje vooral geestelijk. Met tot slot als 3e blok het leven na Vietnam. Op zich is de film erg goed opgebouwd en verdeeld over 3 uur, maar er was misschien wat meer uit deze film te halen geweest door de trouwerij en het eindstuk in te korten en bijvoorbeeld het Vietnamdeel verder uit te werken. Ook springt de film soms net wat te snel over van locatie (Amerika, Vietnam, Amerika).

The Deerhunter was 1 van de beste films uit de jaren '70 wat mij betreft met een aantal grote namen erin. Wel vond ik het sneu dat acteur John Cazale (toen samen met Meryll Streep en bekend van de Godfather) de premiere niet mocht meemaken. Hij leed aan longkanker in een eindstadium tijdens de opnames en overleed kort na het afronden van de film op slechts 42-jarige leeftijd.

Deze film staat nauwelijks in de top 100 hier (plaats 82) maar hoort zeker thuis in de top 20, in plaats van bijvoorbeeld twee Lord of The Ring films in de top 10. Ja ja, ik weet dat het ook een kwestie van smaak is maar ik heb het idee dat de recensie schrijvers op deze website vooral 'Millenials' zijn die vanaf hun tienerjaren met internet opgegroeid zijn Te zien aan de verhouding films uit de jaren '60 tot heden, in de top 100.

Wel nog 1 smetje op deze film, de eindscene met de samenzang het 'God Bless America' had voor mij niet gehoeven. Wellicht probeerde men hiermee het grote publiek naar de bioscoop te trekken of wilde men deze film niet als een aanklacht over de Vietnam oorlog doen overkomen. Het kan ook sarcasme zijn geweest.

Geen score 5, omdat ik wat minpuntjes kon vinden. De film heeft wel enorme emotionele waarde, voor mij althans.

De verwoestende gevolgen van de Vietnamoorlog worden d.m.v. een kleine gemeenschap in Pennsylvania in deze film goed uitgebeeld. De emotionele toon maakt deze film bijzonder sterk en daar werkt het goede acteerwerk van de toen nog jonge sterrencast goed aan mee. Russische roulette onder veteranen blijft discutabel, maar dat maakt voor de film verder niet uit.

Oh! Oh, you're gonna die, you motherfucker ! You're gonna die !

Een film die ik inmiddels 4 keer heb gezien, en wat reageerde ik lauw de eerste keren. Oorlog? Waar? Het eerste uur wordt bijna totaal opgeslokt door een trouwerij en de hertenjacht, is daar dan eindelijk de oorlog is dat na 20 minuten wel zo'n beetje gebeurt, waarna een soort aftermath volgt. What the fuck! Wat een ubersaaie film was mijn gedachten zeker de eerste twee keren, waarna ik de derde keer al bij schaalde naar een herziene mening dat de film vooral drama is. Maar nu, de vierde keer is dan eindelijk de bom gevallen en zie ik de film in zijn gehele bedoeling en overzicht als Vietnam met zijn gevolgen in de notendop.

Inmiddels ben ik van mening dat The Deer Hunter het Vietnam-probleem in zijn hele totaliteit laat zien. De naïviteit, de realiteit, en de naweeën bij de gemiddelde opgeroepene. En niet alleen wordt die boodschap gevat in een overzicht betreffende voor die tijd, tijdens, en na die tijd, maar tevens in de drie hoofdpersonages die alle drie ergens anders voor staan en hun strijd voeren met wat er gebeurt is. Wel te verstaan overigens dat ze alle drie opgeroepen worden voor dienstplicht door de oorlogszuchtige in het Pentagon. Zo is de afloop en gevolgen voor alle drie ook anders mede door hun karakter ingegeven.

Kunstig wordt wat mij betreft het sfeertje van de saaie monotone industriestad gebracht vol Orthodoxe Russen, waar een trouwerij het hoogtepunt van het jaar lijkt en in alle pracht en praal wordt uitgevoerd met een kolderiek feest. Daarnaast wordt het saaie leven daar meestal gebroken door de heilig verklaard hertenjacht, een soort van zen moment. Idealistisch en volle goede moed, ontsnapping uit hun saaie stadje, of voor wat avontuur, gaan de drie richting Vietnam. Daar blijkt de realiteit totaal anders en vooral schokkend. Daar veranderen wat mij betreft de drie mannen in hun daadwerkelijke karakter. Mike is de strijder die er alles voor doet om te overleven, Nick is de idealist die langzaam instort, en Steven is vanaf het begin al de slappe zak die zich meestal laat leiden door anderen en vooral in de Vietnam periode en achteraf het 'slachtoffer' symboliseert. Ronduit briljant is de opbouw naar de roulette situatie, Savage is erg goed, als de bij ieder schot stressende Steven. De showdown aan tafel wordt geleid door een weergaloze De Niro die bewijst tot de bodem te willen gaan om te overleven. De verder ontsnapping en beelden die daarna volgen rond het hospitaal zijn beklijvend en boeiend.

Uitermate boeiend is daarna de nasleep. Alle drie karakters zijn met iets ongelooflijks geconfronteerd. Niet alleen is daar het verschil qua karakter waar alle drie voor staan, maar tevens hun gedrag na afloop en einde. Mike, de strijder, laat zien in het hotelletje nu zelf een Green Beret te zijn die zegt 'flikker op', tevens lijkt hij te lijden aan overlevers schuldgevoel, en lijkt hij uberhaubt verandert tijdens de nieuwe hertenjacht. Dat de roulette hem ook nog in de macht heeft laat hij zien in de hut met Stan. Nick daarentegen, de idealist, is duidelijk afgestompt door wat er gebeurt is en heeft psychisch de meest schade opgelopen. Heeft zijn geloof in alles wat hij ooit wist en vond totaal verloren. De enige prikkel die hij daarna lijkt te kunnen voelen is opnieuw de roulette tafel, iets dat natuurlijk niet eindeloos kan goed gaan. Steve, het slachtoffer, heeft fysiek het meest te lijden gehad en zijn lot als een aan rolstoelgebonden kreupele is niet te benijden. Hij staat voor de schaamte, voor de zware prijs, voor talloze mismaakte veteranen die hun leven sleten in slecht onderhouden veteranenziekenhuizen zoals ook wel te zien is in Born on the Fourth of July. Hij verstopte zich voor de schaamte, medelijden en het lot dat hij mede draagt voor familie en vrouw. Alle drie symboliseren ze daarmee ook de gemiddelde soldaat die uit Vietnam terug komt, of iemand die met moeite het leven weer oppakt, of geestelijke gebroken, of fysiek totaal in de vernieling.

The Deer Hunter is en in en intriest beeld over verloren idealen en onschuld, en aardig is hoe men ondanks alle contrast tussen begin en einde elkaar lijkt te vinden aan tafel. En dan te bedenken dat Mike een behoorlijk onthaal krijgt, iets dat naarmate de oorlog duurde slechts weinigen was weggelegd met de groeiende protesten. De boodschap had maatschappelijk nog kritischer kunnen zijn met de toevoeging van een weg gehoonde veteraan, maar daar was het denk ik nog te vroeg voor, en zal te gevoelig geweest zijn in '78. Desondanks een uiterst uitgebalanceerd film met vooral de focus op de verandering van de mens en de gevolgen door de oorlog. Detail nog, de film met zijn ruime looptijd voor en na de oorlog symboliseert denk ik een mensenleven. Kort is het oorlogsgedeelte met een hevige impact, net als de lengte van een mensenleven waarvan maar een korte tijdspanne de ervaring van oorlog is en zal zijn, toch is de impact tot aan de dood zoals bij alle drie te zien is.

Al vele malen gezien! Dit keer op een fraaie 4K transfer. Weliswaar geen Nederlandse ondertiteling, maar hij is uitstekend te volgen met de Engelse subs. Om met het beeld te beginnen. Het is goed, maar niet uitmuntend. De kleuren details zijn dik in orde. Ook zijn er geen vuiltjes of ruis te bekennen. Alleen is ie vrij donker. Dat is wel vaker bij een 4K film. Wellicht dat de nieuwste tv's meer licht geven. Had het dynamisch contrast al extra hoog gezet. Geluid is ook goed degelijk!

Nou wat kunnen we nog over deze film zeggen. Alweer 42 jaar oud. 1978. In die tijd werd er vooral gesproken over het Russische roulette, maar de film is natuurlijk veel meer dan dat. Wie denkt naar een volledige oorlogsfilm te gaan kijken komt bedrogen uit. Ik denk zelfs dat het leger helemaal niet blij is met deze anti oorlogsdrama. De film begint jolig en vermakelijk en ondanks alles erg lang duurt. De kerkdienst en de bruiloft is het wel een plaatje om te zien. Op 4K zie je nog meer mooie details van de kerk. Ook de Russische bruiloft met alle ups and downs zijn in mijn optiek boeiend. We krijgen zo een goed beeld van alle mannen die een hechte vriendengroep zijn waarvan een deel naar "Nam" gaat. Het herten schieten ziet er schitterend uit in de bergen. Na 1.09 vliegt de film wel ineens na Vietnam. Heeft de film vaker last van. Terwijl er in de hele film keurig alles wordt opgebouwd zitten we ineens zonder afscheid in Vietnam. Ook gek ze zitten al vrij snel gevangen. Hier is niks van te zien. Vreemd. Dat krijgen we later nog eens een keer als Christopher Walken Nick in deze film opgenomen wordt in het kliniek daar een oorlogstrauma aan overhoudt; geheugenverlies en dan spontaan ineens daarna vrolijk en vrij gaat bellen naar zijn thuisfront Ook hier had er beter opgebouwd kunnen worden. Maar dat zijn kleine minpuntjes. We zien ook nog wat oude beelden van Saigon wat in die tijd een grote chaos was. Best wel indrukwekkend om dit allemaal te zien. In mindere mate ook te zien in de film Salvador 1986. Geeft toch een heel beklemmend gevoel en zeer realistisch gefilmd.

Acteurs spelen zonder uitzondering uitstekend. Allemaal van zeer hoog niveau. The Deer Hunter blijft toch altijd wel een beetje hangen in je hoofd zeker als je hem weer hebt gezien!

Film 4.0
Beeld 4.5 (4K)
Geluid 4.0
Extra's 5.0

Goed.

Echter niet het absolute meesterwerk wat een hoop mensen uit deze film halen voor mij. Desondanks wel een bovengemiddelde film over de vietnam-oorlog. Waar uiteindelijk de daadwerkelijke Vietnamscenes beperkt zijn gebleven. Maar in die scenes heb je wel een ijzersterke film.

De Niro lijkt hier wat uit zijn comfortzone te stappen, alhoewel ik het zeker geen briljante prestatie vinden. Wel indrukwekkend wat de cast heeft meegemaakt tijdens het filmen. Het daadwerkelijk 10 meter vallen uit een helikopter zijn toch wel dingetjes die de film net dat extra weer een beetje meegeven.

Voor de rest ook solide acteerwerk van bijkarakters. Walken doet het sterk. Savage mag ook zeker genoemd worden, al vond ik die iets minder. Ook goed vond ik de klappenuitdeler bij de Russian Roulette, die daadwerkelijk een hekel had aan Amerikanen. Dat is dan ook wel te merken.

Wel een behoorlijke klim die je maakt, zo'n 3 uur durende film. Zo lang had hij niet van mij hoeven duren om eerlijk te zijn. Zeker aan de trouwerij had nog wel wat weggelaten mogen worden. Echter heeft het daarmee de impact van de abrupte schakel naar Vietnam vergroot, dus heel veel heb ik nou ook weer niet te klagen.

Sterkste stukken vond ik de stukken uit Vietnam. Mooie plaatjes, spanning ten top. Heerlijk. Boeiend en intrigerend stuk. Beetje jammer dat het eigenlijk na 40 minuten weer voorbij was. Het derde stuk had echter de minst interessante momenten. Drama wist me ook totaal niet meer te raken. Zo'n slotfase waarbij Walken verliest in het spel had ik ook al zien aankomen. Je weet helaas ook tijdens de Russian Roulette net iets te goed wanneer er daadwerkelijk iemand gaat sterven.

Wel, als geheel, best sterk. Inderdaad fijn dat de film de Amerikanen in geen enkele manier als helden in het licht zet. Het drama wist me echter niet te raken. Weinig vorm van verdriet gevoeld helaas. Daarvoor voelde de film toch net wat te geforceerd aan.

Het is geen slechte film, maar wat mij betreft niet een absoluut meesterwerk. In zijn genre echter wel 1 van de betere. Maar het lijkt alsof er net zo veel aandacht aan de trouwerij werd besteed dan aan de oorlog zelf.

Op mijn 19de jaar voor het eerst gezien. Hierna in een paar jaar 8 keer gezien in de bioscoop. Al gelijk de meest integrerende, meest gevoelige en meest aangrijpende film die ik ooit gezien heb. Nu 40 jaar later, blijft dit allemaal staan en is hier niets in veranderd. Savage en Cavage ontroeren mij ten diepste.

Niet mijn ding.

Vorige week gekeken. Lange oorlogsfilms zijn meestal niet mijn ding, tenzij er echt veel actie, spanning en drama in zit. Deze film had het niet heel veel, alleen het drama. Het duurt vooral echt heel lang voordat ze eindelijk in Vietnam aankomen en dan is het ook niet zo heel lang. Begin vond ik heel saai ik snap dat ze de personages willen introduceren en een beetje drama er in willen gooien, maar mij konden ze niet raken. Alleen de stukjes in Vietnam zijn erg spannend en het acteerwerk is daar heel sterk. Na Vietnam wordt het nergens meer echt goed, enkele stukken nog wel interessant. Vooral het einde is weer erg sterk. Het verhaal steekt goed in elkaar en het acteerwerk is heel goed, daarom het hogere cijfer. Maar verder duurde de film echt te lang en had het veel saaie punten.

Drama: 3,5

Oorlog: 2,5

Het was alweer bijna 4 jaar geleden dat ik deze voor het laatst zag. Maar omdat de film recent op 4k is verschenen, haalde ik m weer eens uit de kast.

Toen was ik vooral onder de indruk geraakt van de lange opengsscene met de bruiloft. Dit keer kwam ik tot de ontdekking amdat The Deerhunter eigenlijk geen oorlogsfilm is. In die zin dat het niet over de oorlog gaat. Het aantal oorlogsscenes is ook erg weinig. Sensatiezoekers zijn dus gewaarschuwd.

The Deerhunter is een film over PTS en toont de impact en gevolgen die het heeft op een vriendengroep uit een kleine industrie stad in Amerika.

De film is fantastisch geschoten en met enorm veel gevoel en vaste hand geregisseerd door nieuwkomer Cimino. Hij had ook een geweldige cast verzameld en misschien vind ik het ook wel de beste rol van DeNiro. Tot mijn eigen verrassing vond ik zelfs de jonge lonkende Meryl Streep bij vlagen behoorlijk sexy.

Maar goed, dit geweldige epos heeft wederom grote indruk weten te maken. En dat mijn focuspunt van waardering elke kijkbeurt weer verlegd wordt, bevestigd dat we hier met een groots meesterwerk te maken hebben.

En dan heb ik het niet eens over Russisch roulette gehad....