Full Metal Jacket (1987)

Is ook geen kopie, hooguit een inspiratiebron. FMJ is een veel beter uitgewerkte film als totaal vind ik.

Dat is een ding wat zeker is maar ze lijken toch wel heel erg veel op elkaar. De rol van Ermey is zowiezo een complete identieke herhaling.

m i c k e y m o u s e

Vooral het eerste stuk, in het bootcamp, is meesterlijk, dat zet gelijk de toon, het is zo beklemmend dat de daadwerkelijke oorlog in Vietnam haast luchtig lijkt.

Me so horny!

Schitterende film... vooral de mooie dialogen!

Als oud militair kregen wij deze film te zien tijdens een oefening.

ik had hem toen nog nooit gezien, maar die verhalen zullen me altijd bij blijven.

Schitterende Film!

Haha wij kregen deze film te zien bij ons eerste bezoek aan de Aalmoezenier. Dat maakte deze bezoeken toch ineens een stuk interessanter!

Ik heb hem nu al een aantal keren gezien. Wat me het meest is achtergebleven is natuurlijk de scene waarin D'onofrio zelfmoord pleegt. Zijn gezicht is zo erg goed uitgedrukt. Je ziet dat hij gewoon helemaal is doorgedraaid. Vond toch het begin van de film het best. De scheldpartijen waren geweldig, gewoon teveel goeie quotes. Ik heb weer voor de zoveelste keer gewoon zitten genieten en met een big smile zitten kijken. Een film als deze zal me nooit vervelen.

Zoals altijd bij een Kubrick is het camerawerk ook hier weer van uitmuntend niveau: elke scène is een visueel meesterwerk, het acteerwerk en de dialogen nog achterwege gelaten. Het eerste deel is ontzettend grappig maar ook intens en beklemmend, maar het tweede gedeelte is toch wel favoriet bij mij. Vooral het eind met de sluipschutter is fenomenaal: alweer een hele tijd geleden dat ik zo lang met ingehouden adem naar de tv heb zitten kijken. Met recht een meesterwerk.

4,5*

Leuk filmpje, maar in mijn herinnering niet zo heilig als de meeste hier menen. Mooie scenes, acteerwerk is goed. Interessante scenes zoals de wc, hindernisbaan, de barak en het salueren. Lekker gewoon.

In mijn herinnering heiliger dan de meeste hier menen

Goede Vietnamfilm weer,

Heb nu de drie grote vietnamfilms wel gehad, het leuke is dat ze allemaal iets bijzonders hebben. Apocalypse Now is een groot filmisch avontuur, Platoon is erg realistisch gemaakt en Full Metal Jacket is ook weer een film apart.

Het begin is, zoals velen al zeggen erg goed. Er is niet echt sprake van dialogen maar meer van een uitkafferende drill instructor. Die erg overtuigend wordt neergezet door Lee Ermey. Het eerste deel eindigt nogal rauw en de overgang voelt dan ook enigszins vreemd aan.

Dan volgt een wat minder middenstuk die het geheel even in elkaar doet zakken. Gelukkig was het einde weer erg spannend, al had ik niet echt het idee echt in Vietnam te zijn. Dit wordt dan in Platoon weer veel beter uitgebeeld, maar goed we praten natuurlijk om een slag in een stad.

Al met al zeker weer een sterke Vietnamfilm die echter niet al te veel uitzonderlijke momenten kent en bij mij dus ook niet hoger scoort dan 4 sterren.

Ook wel grappig dat The Bird is the word erin voorkwam, moest meteen denken aan Family Guy.

The Trashmen Oer surfpunkers

Visueel perfect,, elk shot is met precisie geschoten. Kubrick was een groot visueel kunstenaar! Had het gevoel echt naar vakwerk te kijken.

En dat bleef niet bij het visuele gedeelte, ook de dialogen en verhaallijn waren interessant. De tweedeling van het verhaal werkte ook erg goed. Het was net alsof je het fijn vond om in Vietnam te zijn, weg van de vreselijke sfeer in het kamp. De luchtige muziek en stoere-mannen praat hielpen mee met dit feel-good gevoel. Wat natuurlijk helemaal niet hoort in zo'n vreselijke omgeving.

Wat ik minder vond aan de film? De acteurs. De drill-sergeant was erg goed, maar verder stond er niks interessants bij. Weinig charismatische koppen als je het mij vraagt.

Al met al nogal een aparte oorlogsfilm, die mij wel kon bekoren.

*4,0

In het begin van Full Metal Jacket zien we hoe de jonge rekruten van hun individualisme beroofd worden. Met uitzondering van Joker en Pyle, lijken de anderen inwisselbare robotten waar je als kijker niets over te weten komt. Kubrick speelt hier briljant mee door de rekruten in bepaalde shots van positie te veranderen, zonder dat het als dusdanig opvalt.
Op een zeer cynische toon wordt het typische 'drill instructor' personage (magistraal neergezet door R. Lee Ermey) aangekaart. Zijn motivatietechnieken lijken op brainwashing en zijn opvattingen over zaken als geloof ("happy birthday; dear Jesus!") en Lee Harvey Oswald op z'n minst bedenkelijk te noemen. Het personage Private Pyle wordt door hem mentaal gekraakt en omgetoverd tot een meedogenloze moord-robot. Hij is het 'kind' van de groep en zijn transformatie (het verlies van onschuld) is een pessimistische aanduiding dat oorlog bij voorbaat 'slecht' is.

Want ondanks de zwart-komische momenten, gaan enkele scènes werkelijk door merg en been: het gehuil van Private Pyle en de manier waarop hij zichzelf van het leven berooft, zijn twee scènes die me voor altijd bij zullen blijven. Opmerkelijk is hoe die scènes audiovisueel als nachtmerries worden voorgesteld: de blauwige gloed die erover heerst + de beklemmende score brengen dat effect teweeg. Private Cowboy zegt zelfs letterlijk: "Remember, this is just a bad dream fat boy."

Helaas wordt het al even briljante tweede deel van de film door velen ernstig tekort gedaan. Wellicht omdat het iets ondoorgrondelijker en complexer is dan het gemakkelijk aimable eerste stuk.
De eerste scènes in Vietnam zijn haast een verwezenlijking van de heroïsche fantasieën van de soldaten. Op 'upbeat' rock 'n' roll muziek worden de Vietnamezen werkelijk in de pan gehakt door de dappere Amerikanen. In de vrije tijd is het neuken van hoertjes en het roepen van machoïstische slogans dagelijkse kost. Kortom, de cowboys versus Indianen mentaliteit viert hoogtij. Door het gebruik van meta-humor wordt er kritiek gegeven over hoe een thema als de Vietnam-oorlog al snel op een verheerlijkende, patriottische wijze kan voorgesteld worden: "Vietnam, the movie" wordt er vrolijk geroepen en de redacteur van een militair tijdschrift vertelt Joker hoe de lezers graag een 'happy end' willen.

Maar dat 'happy end' gunt Kubrick zijn kijkers natuurlijk niet. De laatste scène van de film kan dan ook als een gigantische ommezwaai gezien worden, waar het heroïsme moet plaats maken voor de harde realiteit. Het peloton zit als ratten in de val, waardoor ze niet eens hun gewonde compagnons kunnen redden. Bovendien heerst er wanorde tussen de soldaten, door de kwetsbare hiërarchische structuur binnen het peloton.
Na tijd, manschappen en vertrouwen verloren te hebben, slagen ze er uiteindelijk in om die ene schutter (een vrouw dan nog wel ) te vermoorden. Een weinig triomfantelijke overwinning dus, waar het eerdere optimisme van de soldaten totaal aangetast lijkt te zijn. Joker heeft nu eindelijk de beroemde 'thousand yard stare', maar beseft dat daar helemaal niets positiefs aan is.
De setting van deze laatste scènes is zodanig dantesk in beeld gebracht, dat het lijkt alsof de soldaten elk moment in de hel kunnen afdalen. Het 'Mickey Mouse' liedje op het einde is dan ook een heerlijk cynische afsluiter van een ietwat onbegrepen meesterwerk met enorm veel metaforiek over zaken als leven/dood, seks/geweld..

Vandaag gezien bij de FRS voor 5 euro. Had ik hem nou maar meegenomen !

Bestel hem online of keer eens terug...

Bij het Laatste Nieuws kon je het vanaf vandaag krijgen voor 2,90

Complimenten voor yeyo's prachtige recensie!

Yep.

Yeyo begint langzamerhand mijn favoriete user te worden.. ondanks dat hij een aantal meesterwerken ook nog niet op waarde weet te schatten, maar hier slaat hij de spijker snoeihard op zijn kop, met name over het tweede gedeelte van dit meesterwerk, wat helemaal niet zo zwak is als door sommigen word gesuggereerd. Het complementeert namelijk prima het eerste gedeelte.

Het einde is dan ook een beetje schokkend voor joker (en de rest). Als blijkt dat het een vrouw is, "ja maar daar hebben we niet op getraind,"

Bedankt iedereen!

Maar ook yeyo deelt de film op in twee delen en dit waarschijnlijk naargelang de geografie (1. Boot Camp 2. Vietnam) terwijl het een drie-akter is:

1. Boot Camp

2. Vietnam: Cowboys and Indians (de illusie)

3. Vietnam: The Mission (de werkelijkheid)

Dat komt misschien niet helemaal tot zijn recht in mijn recensie, maar ik heb toch gepoogd om een duidelijk verschil tussen deel 2 en 3 aan te tonen. (heroïsme vs. realiteit)

2 is vietnam the movie! Ook interessant dat oorlogsjournalistiek/propaganda aan bod komt (make it zus en zoveel casualties).

Inderdaad, dat kan ik niet ontkennen.

Uitstekende oorlogsprent die jarenlang voor meesterwerk mocht doorgaan in de grijze gangen van mijn geheugen. Een oppuntstelling maakte hier echter een eind aan en plaatste deze Kubrick een paar treden lager op het podium.

Een boeiende eerste helft moest de aanzet vormen tot het uiteindelijke veldwerk. Hoewel in feite niets werd getoond dat me echt overrompelde, was het wel interessant om soldaat Pyle gade te slaan. Zonder hem was dit wellicht een erg matig deel geworden, dat niets meer toonde dan typische, opgefokte legerslaafjes die hindernissen overbrugden.

Het tweede deel loopt met de punten weg, ook al gaat het nogal aarzelend van start. Enkel de laatste scène is de moeite meer dan waard en vormt zonder twijfel het hoogtepunt. Schitterend hoe het peloton hier door wraakgevoelens geleid wordt, en vastberaden de verborgen vijand wil doden. De haat is hier voor de eerste maal echt voelbaar.

Verder moet gezegd worden dat de setting fenomenaal is, evenals de regie. Samen met een sublieme soundtrack wordt de film alsnog van de middenmoot gescheiden.

4,00 (3,75)

Kwam volgensmij achter een aardige observatie vanavond:
Er gebeurt in de tweede scène met de hoer en soldaten iets opmerkelijks. Hier komt namelijk voor 't eerst en 't laatst letterlijk een bioscoop voor in de film. Interessant is dat er IN de bioscoop HET gedaan wordt. Aldus: de bioscoopervaringen worden gelinkt aan het vervullen/bevredigen van verlangens/behoeften. Nog leuker wordt als we zeggen: de soldaat (thanatos, agressieve kracht) en de hoer (eros, erotiek/seksuele kracht), worden allebei bevredigt. Kortom, men gaat in 't algemeen naar de film om hun zowel agressieve (actiefilms) als seksuele fantasieën/behoeften bevredigd te laten worden. genius (aldus zegt Kubrick hier al in 1 scène waar Tarantino in Basterds de hele film als 't ware over doet, en vertelt ie nog minder )