Any Given Sunday (1999)

Ik moet zeggen dat Any Given Sunday mij een beetje tegenviel. Het verhaal is niet al te boeiend, en al zeker niet om over een kleine drie uur uit te smeren. De film heeft een overkill aan drukke scenes, en snelle muziek, zodat je af en toe moeite moet doen om het verhaal nog te volgen. Er wordt wel erg goed geacteerd, vooral door Pacino. 2 en een halve ster.

De film was zeer krachtig in het begin.
Ik zat een beetje met schaamte te kijken naar
de ontwikkelingen tijdens en na de wedstrijd.
Schamend dat ik van deze sport geniet, waar ze haast over lijken gaan.
Datzelfde thema kwam ook ter sprake in "The Last Boy Scout", al hoopte ik dat het hier verder uitgediept zou worden.


Helaas vond ik dat, naarmaate de film vorderde, de kracht wegviel.
Je voelde dat de film richting een happy ending toeging en dat vond ik jammer.

Dat confronterende karakter van het begin, kon zoveel mensen wakkerschudden als het verder uitgewerkt was:
+ Zgn. beschaafd maar genieten van barbaarse gladiatorenspel
+ Succes op het veld enerzijds en de prijs buiten het veld anderzijds.
+ Hoever men gaat voor succes [op het veld en in de exec.room]

Helaas...

Bombastische, luide film van Stone met prachtige sportscenes, maar met een te matig verhaaltje eromheen om 2,5 uur te kunnen boeien. Pacino mag zich lekker uitleven en levert weer een geweldige prestatie.

3*.

Deze iets te hippe film ontkomt niet aan clichématigheid, ondanks dat e.e.a. met veel vaart is geschoten. De aanwezigheid van Pacino maakt een hoop goed. Redelijk.

American Football zegt me weinig, niks eigenlijk. Ook Any Given Sunday weet de interesse niet echt aan te wakkeren alhoewel ik hem goed vond.

De Football scènes zijn magistraal gefilmd onder goede soundtrack en zo levert Oliver Stone weer goed werk af. De rest is op sommige momenten vermakelijk maar ook langdradig en nutteloos, er mocht wat geknipt worden.

De hoofdrollen zijn aardig maar de bijrollen vond ik maar irritant. Zo van die bombastische ruige zwarte footballspelers daar heb ik echt geen gevoel mee.

De beste scène in de film blijft de monoloog van Al Pacino voor de laatste wedstrijd.

3,5*

Deze film heeft echt wel een supercast zeg. Paccino, Woods, Foxx, Quaid. Allemaal stuk voor stuk toppers. Toch was degene waar ik het meeste van onder de indruk was Cameron Diaz. Ik denk dat ze gewoon geinspireerd is geweest door al deze toppers want het is voor het eerst dat ik onder de indruk was van haar acteerwerk. De rol als bikkelharde, zakelijke, op geld beluste uberbitch zette ze echt waanzinnig sterk neer,

Verder is de film op zich wel indrukwekkend. Vooral om te zien hoe het er achter de schermen aan toe gaat alhoewel het volgens mij ook wel flink aangedikt word. Het uitgerukte oog bijvoorbeeld vond ik net even iets tè. Maar je moet wel een beetje van sport of American Football houden want de film speelt zich voornamelijk op het speelveld af. Maar al met al wist deze redelijk chaotische uitziende film mij redelijk te boeien.

Films over sport en/of het wereldje er omheen spreken me altijd wel aan. Ook Any Given Sunday is vermakelijk.

Al Pacino zet wederom een ijzersterke rol neer als coach die geplaagd wordt door blessures in zijn team, kritiek van de hogere macht en ook in zijn priveleventje gaat niet alles even makkelijk. Ook op de rest van de cast heb ik weinig op te merken.

Wat wel jammer is dat er door de matige diepgang van de personages weinig of geen feeling is. De achterkant van mijn hoes beschrijft het volgende: Een geblesseerde quarterback, een opzichte en eigenwijze backup QB, een scrupuleuze teamarts en een running back met een contract vol financiële prikkels geven Any Given Sunday veel dynamiek door de verschillende verhaallijnen. De ogen zijn vooral gericht op Willie Beamen, de backup quarter back dus met de dynamiek valt het wel mee. Echter ontbreekt de diepgang in het verhaal rondom Beamen een beetje. Vooral met de teamarts en de running back had ik weinig.

Visueel is de film dik in orde. De wedstrijden zijn erg realistisch gefilmd en geven een mooi beeld. Ook het tempo van de film is lekker hoog en het verveeld dan ook geen moment. Tenslotte nog hulde voor de donderspeech voor de laatste wedstrijd.

3,5*

Ik denk dat het scenario de grote zwakte is van de film. Het verhaal biedt weinig verrassingen, en de spanning en sfeer moeten dus vooral van de football-wedstrijd, de acteurs en de regie komen. Leuke soundtrack ook, al zal dit voor veel kijkers weer te commerciëel overkomen.

Oliver Stone laat volgens mij voor het laatst in z'n filmcarrière zien dat hij de grote regisseur van een meesterwerk als Platoon is. Met momenten brengt hij scènes mooi in beeld. Ik ben helemaal niet geïnteresseerd in football, ken de spelregels ook niet echt en toch was ik gefascineerd aan het kijken.

Bij de acteurs enkele sterke prestaties. Al Pacino speelt een rol die hem wel ligt. Niet meteen z'n beste rol, maar het ligt hem wel en dus zit dit wel goed. Wel opvallend is Cameron Diaz, die ik na al die jaren eindelijk eens zie acteren, in plaats van het onozele blondje dat we in veel films zien. En ook Dennis Quaid overtuigd zeker als ervaren footballspeler, die met gemixte gevoelens van angst, pijn, ambitie, trots en passie zit.

Zeer genoten van deze film. Ik had hem al eerder bekeken en nu viel het zelfs nog beter mee dan voordien!

On any given Sunday you're gonna win or you're gonna lose. The point is: can you win or lose like a man?

Het moet toch ook weer lang geleden zijn dat ik Any Given Sunday had gezien. Vroeger had mijn broer zo de neiging om deze film altijd op te zetten tijdens het eten als wij met twee alleen thuis waren dus op den duur had ik wel genoeg van de film maar vanwege het zien van The Replacements en om wat in de sfeer van de aankomende Superbowl te zien besloot ik om deze toch nog maar eens een keer terug op te zetten. Blij dat ik dat heb gedaan want Any Given Sunday blijft toch nog altijd een uitstekende film.

Oliver Stone maakt er een lange maar erg drukke zit van en daarmee is de film hier en daar wel erg vermoeiend om naar te kijken. De regisseur van onder andere The Doors steekt zijn liefde voor flitsende beelden niet echt onder stoelen of banken (met de alom bekende oog scène in de match tegen de Dallas Knights met hoogte- of dieptepunt, het is maar hoe je het zelf interpreteert) maar op zich stoort het gelukkig niet al te hard. Any Given Sunday is een film die hier en daar nogal redelijk cliché uit de hoek komt want zo is het al van redelijk ver aan te voelen dat het op een goed einde zal afstevenen op gebied van de relatie tussen D'Amato en Beamen maar weet ook een aantal rake punten in de sport te benadrukken. Vooral in het begin wordt de nadruk op de geldwolven die sommige spelers worden na enige vorm van succes goed voelbaar. Naast het verhaal is de weergave van sport zelf natuurlijk ook een erg belangrijke factor in dit soort films. Ik ga niet meteen zeggen dat ik American Football perfect begrijp maar het kan er ook soms enorm chaotisch aan toe gaan wanneer ze elkander bestormen voor de bal. Op dat gebied worden de verschillende wedstrijden van de Miami Sharks overzichtelijk weergegeven. In combinatie met de beukende soundtrack van onder andere Black Sabbath met Paranoid en Metallica met Motorbreath krijgen de wedstrijden zelfs iets episch.

Pacino blijft toch een held in dit soort rollen. De laatste jaren begint hij meer en meer te verzakken in belachelijke rollen want zo doet hij mee in Adam Sandler's recentste vehikel Jack & Jill waar Sander de rol van zowel Jack en Jill vertolkt.. Net als Robert de Niro begint hij meer en meer een schim van zichzelf te worden maar wanneer je een film zoals The Godfather of Dog Day Afternoon bekijkt dan zie je toch echt wel wat voor een geniale klassebak hij op een bepaald moment in zijn carrière is geworden. Zijn rol van coach Tony D'Amato in Any Given Sunday mag dan ook sowieso tot die categorie worden gerekend worden want Pacino levert hier weer een verbluffend staaltje, vooral die speech voor de laatste match spreekt boekdelen. Cameron Diaz weet zich eigenlijk ook nog vrij goed staande te houden tussen het acteergeweld dat Pacino is. In mijn herinnering was haar rol zelfs iets slechter dus dat was een aangename verrassing. Erg jammer eigenlijk dat ik Charlton Heston simpelweg niet heb herkend als de comissioner. Het was pas op de aftiteling dat ik zijn naam zag verschijnen en dat mijn frank viel dat hij het was. Wel een leuke gimmick dan met Ben-Hur maar die is me jammer genoeg tijdens het zien compleet voorbij gegaan. Dat is trouwens expres door Stone gedaan want door het afspelen van Ben-Hur tijdens het etentje van D'Amato en Beamen wou hij aantonen dat 'yesterday's rebels become the establishment'. Voor de rest kent de film nog een rapper in de vorm van LL Cool J die zever had met Jamie Foxx maar de aandacht ging voor mij toch voornamelijk uit naar Dennis Quaid. Voornamelijk bekend bij mij door The Day After Tomorrow maar die hier een erg degelijke rol neerzet. Jammer trouwens dat James Woods zijn verhaallijn niet zo bijzonder goed wordt uitgewerkt, daar had met een acteur als hem meer in kunnen zitten.

Sterke film die door zijn vlot verhaal, overzichtelijke scènes en sterke cast naar een hoger niveau wordt getild. Oké, het is inderdaad hier en daar nogal cliché, zelfs erg hard op bepaalde momenten, maar bij dit soort films ben ik daar best wel een sucker voor. Pacino is weer in een glorieuze bui en de rest lijkt zich naar een hoger niveau te kunnen tillen door zijn aanwezigheid alleen.

4*

Redelijke film van Oliver Stone over de problemen in en rond een American Football team.

Het is een film met behoorlijk goed acteerwerk. Vooral Al Pacino laat op sommige momenten duidelijk zien hoe goed hij is. De donderspeech in de kleedkamer is erg indrukwekkend en tevens de allerbeste scène van de film. Ook acteurs als Jamie Foxx en Dennis Quaid doen het niet slecht. Verder is de film visueel in orde. De Football wedstrijden worden op een afwisselende en dynamische manier in beeld gebracht, al heb ik verder niet zo heel veel met die sport.

Het grote minpunt van de film is wel, dat het allemaal nogal oppervlakkig blijft. Van een film met deze speelduur mag je wel wat meer diepgang verwachten. Dat gebeurt echter niet, waardoor wordt het soms ook wel eens minder interessant wordt. Zeker niet de beste film over sport. Iets meer diepgang en een kortere speelduur hadden de film ongetwijfeld goed gedaan.

2,5*

Deze een tijdje voor een prikje kunnen kopen en nu maar eens bekeken. Het was toch niet helemaal m'n ding. Bij sportfilms is het altijd een beetje bang afwachten. Hier lag de nadruk erg op de sport en spijtig genoeg iets minder op de gebeurtenissen naast het veld. En omdat het football gegeven me niet zoveel zei, was het na de zoveelste wedstrijd wel een beetje welletjes. De speelduur was ook lang, te lang naar m'n zin. Er passeren dan ook heel wat wedstrijden de revue en als je er een hebt gezien, heb je ze een beetje allemaal gezien. Af en toe was het wel wat spannend, zodat het toch nog redelijk boeiend was.

Een hele grote en bekende cast, al springen vooral Al Pacino en Jamie Foxx er uit. Er was ook nog een klein rolletje voor Oliver Stone zelf.

Verder werd het wel flitsend gebracht en was het ook een afwisselende soundtrack.

'k heb hem uitgekeken, al zal een tweede kijkbeurt er waarschijnlijk niet meer inzitten.

Behoorlijk.

Any Given Sunday kenmerkt zich voornamelijk door het razende tempo. De openingssequence duurt zowat een half uur, een half uur waarin een stortvloed aan beelden voorbijkomt. Als kijker krijg je ook nadien amper rust.

Ergens in het midden zakt het een tijdje in - er zijn ook zoveel vloekende nigga's, yow, homie, you ma nigga, bitch -, maar de laatste 45 minuten is het allemaal erg degelijk. Amerikaans? Jawohl. Druk? Jawohl. Goed? Eigenlijk wel, ja.

Dé troef van Any Given Sunday is Al Pacino. Hoewel hij aanvankelijk alleen maar in het rond schmiert, neemt zijn rol later wat gas terug en komt hij pas echt los.

De andere castleden zijn vervangbaar. Cameron Diaz is een acteerramp, Jamie Foxx is niet veel beter en James Woods krijgt weinig tot geen mogelijkheden tot acteren. Dennis Quaid is de enige die een beetje in de buurt van Pacino komt.

Oliver Stone - van wie ik niet bijster veel films gezien heb - verfilmt wellicht de juiste sfeer omtrent American football, maar af en toe had het iets rustiger gekund. Matchen zijn niettemin erg goed gefilmd - alsof je er zelf tussenzit - en ook de rustige scènes zijn goed in beeld gebracht. Alleen is de balans druk - rustig erg onevenwichtig. Naar adem happen wordt de kijker niet gegund: Stone teert volledig op adrenaline: het geschreeuw, de machodialogen, de kleurtjes, ...

Het zorgt ervoor dat de 2,5 uur vrij snel om zijn, maar ik kijk liever zorgvuldig opgebouwde films.

3

Degelijke film. Lelijke art-direction, soms ronduit irritante regie. Ik doel met name op de veel te frequente random shots tussen scene's door waar ik me mateloos aan irriteerde. Maargoed, geen slechte film. 3 sterren.

Any Given Sunday probeert machteloos American Football als sport duidelijk te maken. Vele kijkers zien nog steeds een stel Neandertalers door elkaar heen beuken met de nodige snelle scenes die alleen de American Football fanaten begrijpen. (nou ben ik zelf wel groot fan van de sport)

Positienamen, tactieken en football termen maken het niet gemakkelijk om de kijker die niets begrijpt van de sport, snel in het verhaal te komen. Ik beoordeel dus de film uit de ogen van een neutrale kijker.

Pacino doet het prima als geplaagde coach van een professioneel team die duidelijk veel problemen heeft, zowel zakelijk als prive. Quaid weet zich redelijk stabiel te houden als verouderde QuarterBack (spelverdeler) en Diaz slaat de plank volledig mis als eigenaresse van het schommelende team. Diaz probeert teveel de b*tch uit te hangen zonder enig resultaat. Ik vond haar niet goed gecast.

De rest van de cast laat iets teveel schommelingen zien en komt niet altijd goed over. Simpel gezegd is het acteerwerk matig maar door Pacino wordt de film toch nog best te pruimen.

De acties op het veld zijn wat overdreven, veel gebrul, gegrom en gescheld op het veld. Toch is het niet onvermakelijk. (Dat gedoe omtrent dat oog, is echt het toppunt van ongeloofwaardigheid ik zie dat eerder gebeuren bij een ijshockey wedstrijd..)

Het verhaal vind ik persoonlijk eigenlijk helemaal niet zo achterlijk, hoewel de film erg lang duurt, heb ik mij geen minuut verveeld. Kortom, geen meesterwerk van Stone, hooguit een film voor sportliefhebbers of fans van Al Pacino.

Deze film vind ik 3 sterren wel waard.

Goeie film over de problemen in een Amerikaans voetbalteam. Schitterende cast met onder meer Pacino en Cameron Diaz. Doordat ik weinig interesse heb in Amerikaans voetbal is de film niet altijd even boeiend maar doorgaans toch van hoge kwaliteit. 4 sterren

“On any given Sunday you're gonna win or you're gonna lose. The point is - can you win or lose like a man?”

Flitsende sportfilm met mijn held Al Pacino als football coach. Dat kan bijna niet fout gaan en dat gaat het ook niet. Oliver Stone gebruikt een wel heel snelle en flitsende regiestijl met schokkerige camerabewegingen en een pijlsnelle montage. Soms is het lastig alles te registreren en vooral de American Football scènes zijn moeilijk te volgen.

Hoe het eraan toegaat achter de schermen bij zo’n football team is schrijnend, hemeltergend maar ook uitermate komisch. Geen wonder dat er zoveel hersenbeschadigingen zijn bij deze spelers. Foxx is lekker irritant en hij haalt het bloed onder je nagels vandaan als de arrogante Willie Beamen. Quaid als oude quarterback, Woods als corrupte dokter, Diaz als keiharde eigenaresse, de geweldige cameo's van Stone zelf, de film heeft erg veel kleurrijke personages en dat zorgt er wel voor dat de film de moeite waard blijft. Want de film is veel te lang en op een gegeven moment wordt het wel erg eentonig. Maar de acteurs en de regie houden de kijker bij de les.

Voor een sportfilm moet je zin hebben. Echte toppers zijn er volgens mij niet gezien het vaak over een soort fall and rise verhaaltje gaat en alles vrij heroïsch en uit de context wordt voorgesteld. Boksen lijkt me nog een categorie apart, maar voornamelijk ploegsporten zijn vaak in hetzelfde bedje ziek. Het plot is vaak gelijkaardig en vernieuwend is het allemaal niet. Ook deze Any given Sunday niet. Voor een film uit 1999 ziet het er visueel nog allemaal best prima uit. Maar diegene die de film echt naar een iets hoger niveau brengt is toch wel Al Pacino als charismatisch driftkikkertje.

De actiebeelden zijn vaak chaotisch en vluchtig, maar ook in real life heb je ogen tekort om alles te volgen. Sport gaat al lang niet meer over sport, maar om pure business. En dat wordt met de dag erger. Goed om ook achter de schermen eens één en ander te kunnen aanschouwen. Jamie Foxx, Dennis Quaid zijn uitstekende figuren en blijven het boeiend houden om de film te volgen. Cameron Diaz valt me iets uit de toon. De sfeersetting zit goed en de kijker vereenzelvigt zich met het gebeuren al gebeurt dit te weinig met de individuen wegens de oppervlakkigheid van die laatsten. Niet zo thuis in het American football dus dat blijft een manco, maar toch graag naar gekeken. Redelijke film dus om lekker te ontspannen. Nipte voldoende wat mij betreft.

Met de SuperBowl tussen de 49'ers en de Chiefs van afgelopen maandag vers in het geheugen nog even bij het American Football gebleven wat gisteren resulteerde in Mark Wahlberg met zijn Invincible en woensdagavond in een herkijk van Any Given Sunday. En waar de eerste niet bijgespijkerd hoefde te worden gold dat wel voor Any Given Sunday die me toch weer beter beviel dan vorige keren.

Want zoals ik al schreef in mijn vorige comment viel deze film grandioos tegen de eerste keer waarna ik soms hoofdschuddend een stukje mee pikte op tv tijdens een uitzending. Toch viel het kwartje eindelijk een jaar of vier terug, en zo zette die trent zich door dat ik steeds meer zie in het door Stone geschetste caleidoscopische beeld dat ontiegelijk veel inhoudt en meeneemt. Heeft de film dan geen slechte punten? Ja,zeker. Zat zelfs! Maar Stone lijkt die juist in een soort van 'Self Fulfilling Prophecy', om mensen op de kast te jagen die het maar domme neanderthalers vinden die op elkaar in beuken, dik aan te willen zetten in een over de top beeld waarin niets en niemand gespaard wordt zelfs de criticasters niet. Wil je wat te zeiken hebben? Vind je het dom en ben je Aint-Amerika? Nu dan, brand los lijkt Stone te willen zeggen.

Toch is dat niet alles. Uiteraard zet Stone met nadruk de struggles tussen coaches, spelers en eigenaren neer. Of de rookie die na een paar wedstrijden al naast de schoenen loopt of de teloorgang van oudere spelers vol twijfel en zelfbeklag. Niet te vergeten de diversiteit en het puissante leven van de gemiddelde omhoog gevallen miljonair en mogen verschillende dingen met recht overhypte toestanden genoemd worden en blijkt maar weer dat geld niet samen hoeft te gaan met klasse of stijl zoals we ook regelmatig bij de gemiddelde voetballer zien. Tevens is er de eenzaamheid van de verliezer, de armoede die buiten het spel heerst in de prive sfeer en de angst om het 'vingerspitzengevoel' kwijt te raken, de vorm, de schwung, de touche. Het lijkt me erg eenzaam om een sporter te zijn als je niet zo'n omhoog gevallen zak met een overmaats ego bent.

Maar Any Given Sunday biedt behalve scherts, spot en vermaak nog meer. Want in de bij tijd en wijlen hysterische montage is ruimte voor een gevoel van geschiedenis, nostalgie, heldenvereering, de link naar vroeger dat een dergelijke sport een dynastie is, van generatie op generatie gaat, het zit in het bloed en vooral die link naar het verleden zie ik sterker dan ooit deze keer en geeft de film eigenlijk iets tijdloos en geeft tevens aan hoe belangrijk die sport is. Dan zou ik nog bijna de pompende mix van de sport zelf vergeten die in een ongelooflijke drukte, vibe en rush op je af krijgt met een zinderende soundtrack. Is het echt zo erg? Wel nee! Maar het past wel perfect in de mix van de druk, stress, hartslag 120 plus en de krijsende en verlangende massa op de tribune.

Is American Football dom gebeuk van een stel steroïde slikkende holbewoners? Nee, niet bepaald want in werkelijkheid is het een tactische behoorlijk ingewikkelde sport met ontelbaar veel posities, speciale teams, ontzettend atletische sporters en niet te vergeten een draaiboek vol met plays. Onthoud het allemaal maar eens en herinner het maar op het moment , maar dat zeg ik als NFL liefhebber die de afgelopen januari maand genoten heeft van de play offs waarvan Detroit Lions tegen de San Francisco 49'ers toch de beste was en de SuperBowl erg laat opgang kwam omdat men heel goed verdedigde. Als me iets gestolen kan worden is het wel die poppenkast die ze de halftime show noemen, maar dat geheel terzijde. Afijn, een half punt erbij voor Any Given Sunday, iets dat ik zoveel jaar terug ook niet had verwacht.