Road House (1989)

Zeer aardige film, waarin de regisseur een prima sfeer creëert van een midwest-stadje waarin één man het voor het zeggen heeft.

Ster van de film is Sam Elliot, die oude vriend van Swayze (Wade heet hij in de film) die halverwege komt opdagen. Wat een toffe kerel is dat

Bovengemiddelde actie die tot een van de favorieten van Tarantino behoort. Inmiddels zijn eigen cultstatus verworven.

Aardige standaard film met een verhaal vol cliches, die toch nog wel enigszins vermakelijk is. Voor de vrouwen is er natuurlijk Patrick Swayze, die het niet onaardig doet, maar wiens rol verder ook niet bijzonder is. Nee daarentegen vind ik Sam Eliott de ster van deze film. Zijn voorkomen, zijn manier van praten, ja eigenlijk zijn hele gedrag straalt een bepaalde vorm van "coolheid" uit. Daarnaast bevat de film erg goede muziek en is in zijn geheel zeker niet vervelend om te zien.

3,0*

Heerlijk fout 80's filmpje. Prachtige sfeer en een geweldige soundtrack. Swayze is cool, Lynch past precies in het plaatje en de chemie tussen beide is uitstekend. Sam Elliot speelt een leuk personage en doet het ook uitstekend trouwens.

Dat de film nogal voorspelbaar is en uiteraard de nodige cliché's uit de kast trekt vind ik geen probleem. De nodige vechtpartijen in de bar zijn geweldig. Het is inderdaad allemaal zo lekker fout/slecht, maar ''het werkt'' gewoon Ja, ik heb me meer dan vermaakt bij deze film. Een filmpje om vaker te zien. Dikke vette voldoende.

Leuke actie / vechtfilm en goede ben gazarra en patrick swayze/

Gevechten waren goed en verhaal standaard

3,5 ster

Ik ben blij dat de negatieve commentaren op de eerste pagina hier nog een beetje goedgemaakt worden. Ik vond Road House ook een prima verteerbaar actiefilmpje en Swayze is hier gewoon cool. Het voelt eigenlijk als een lange aflevering van The A-Team en doet net zo fout (lees: goed) aan. Een paar bar fights, slecht acterende white trash thugs, een clichématig liefdesverhaaltje en zelfs een auto die over de kop slaat. En als klap op de vuurpijl Sam Elliot die ik áltijd goed vind. Erg vermakelijke eightiesprent.

Complete eighteestrash die in al zijn foutheid zeer te genieten is. Het verbaasde me eigenlijk nog hoe Swayze er in slaagde zijn personage cool te laten zijn, want ik kon de beste man sinds Dirty Dancing toch echt niet serieus nemen als badass. Het is echter de aanwezigheid van Sam Elliot die de film goed boven de middenmoot uit laat komen, omdat hij toch net een gavere uitstraling heeft.

De dialogen zijn overigens allemaal rampzalig, evenals het verhaal, maar de overweldigende aanwezigheid van bloederige actiescenes en fantastische muziek van Jeff Healey maakt dit allemaal prima uit te zitten. De martial art Hollywood-fu ziet er overigens zeer behoorlijk uit voor de ongetrainde acteurs, petje af daarvoor.

Fijne actiefilm waarin een uitsmijter een nieuwe baan krijgt aangeboden in een bar waar nog niet alles op rolletjes loopt. Echt hoogstaand is het natuurlijk niet, maar zeker wel vermakelijk (ook al had er hier en daar best wat in geknipt mogen worden). Goeie actiescenes, waarvan een flink aantal ruige bar-gevechten. Een stoere soundtrack en Patrick Swayze is goed in the lead, maar ook Sam Elliott zet zijn rol lekker dik aan.

Voor deze film, die zo fout is dat het goed wordt, heb ik een zwak. De film heeft alle ingrediënten van een hersenloze, 1-ster, niet het bekijken waard, pulpfilm in overvloed.................. maar hier werkt het! Swayze, Elliott, muziek van Jeff Healey, de rednecks met het IQ van een doperwtje, gevatte dialogen, de vele kloppartijen en niet te vergeten Kelly Lynch maken deze film alles bij elkaar merkwaardig aantrekkelijk. Als mij gevraagd zou worden een favoriete B-film uit te kiezen zou ik waarschijnlijk Road House noemen, en daarmee in zekere zin de film onrecht aandoen. 3*

4,5

Een topfilm destijds 3 keer in de bios gezien .Heerlijke over de top actie met heerlijke humor leuke dames en topacteur Mr Patrick Swayze jammer dat hij niet meer onder ons is.Ook goede rollen van Sam Elliot die zijn beste buddy speel,en heerlijke bad guy Ben gazarra.

Knokfilm waarbij tanden, kaakbenen en inboedels aardig voor de bijl gaan...

Vlotte ontspanning met de nodig actie.

Schouders ophalen maar toch ook een beetje niet zwaarwichtig genieten.

Heerlijk dit soort oldies. De glorietijd dat ik nog echt lekker actief oude (actie/macho)filmpjes aan het ontdekken was, is af en aan een beetje verwaterd. Maar wat ik merk is dat ik voor dit soort films (Cannon, MGM) nog steeds niet te oud ben en dat ze gewoonweg altijd goed te verhapstukken zijn. Road House stond 10 jaar geleden ook al op mijn watch-list, maar steeds heb ik hem maar laten voorbijgaan. Nu laatst eindelijk maar eens aanschouwd, en dit is gewoonweg weer het oude gevoel van die tijd (voor velen uiteraard een gevoel van het einde van de jaren 80 )

Road House straalt uit als weer een machofilm, waarin Patrick Swayze een piekfijne rol neerzet als uitsmijter Dalton die overgeplaatst wordt in de buitengewone club Dubble Deuce. Maar Dalton is echter niet het type stoere jongen die wilt pronken met zijn gebalde vuisten en spierballen. In plaats daarvan drinkt hij gewoon noncheland zijn koffie aan de bar, en bemoeit zich liever niet al te snel ergens mee. Zelfs al ontstaat er een ware oorlog in het café... zolang hij met rust gelaten wordt zal hij ook niks doen, en vechten is ook het laatste wat hij wilt. Schooiers met een grote bek vind hij niet eens waard om mee te vechten, en hij probeert, als het echt uit de hand loopt, het eerst met beleefde woorden op te lossen. En ja, als zijn auto weer eens vernield word.... tja, dat krijg je er wel eens van. Kijk, nu hebben we het over een ECHTE actieheld.

Hij krijgt echter wel problemen als hij er een paar roekeloze medewerkers uitgooit, omdat Dubble Deuce in zijn macht ligt. Dat word niet echt op de prijs gesteld en daar ontstaat al heel beroering van, waarbij Dalton op de zwarte lijst komt te staan, en waarbij zijn "crush" wordt bedreigd. Dat loopt ook weer eens uit tot een ouderwets heerlijke samenloop. Good guys vs. the Bad guys mag natuurlijk ook niet ontbreken.

Road House, ja.... ik vond het gewoon een enorm toffe en heerlijke film die ik echt veel eerder had moeten kijken. Regelmatig worden we ook getrakteerd op lekkere oude rockmuziek (voornamelijk de optredes in Double Deuce) Het acteerwerk is ook erg gestroomlijnt en vooral de mopperende Emmet had zo zijn ideale aanwezigheid, zo ook Sam Elliot, Kelly Lynch, en Brad Gazzara, die lekker een stereotye bad guy mag neerzetten. Aan het einde worden we nog even getrakteerd op een lekkere actie-scene, en een typische liefdesscene. Gewoon zoals dit soort films horen. Opmerkelijk vond ik ook dat Road House werd omschreven als de beroerdste film in de geschiedenis, terwijl dit er juist nog eentje is waarin het stoerdoenerij niet voorop staat. Ja, serieuze criticie nuanceren ook helemaal niks.

Toppert!

4,5*

Heb hier weinig aan toe te voegen

Voor mij de beste film waarin de betreurde Swayze heeft meegespeeld

Dank zij deze film heb ik de schitterende muziek van Jeff Healey ontdekt

4,5 sterren

Sam Elliot's haar is geweldig!

Hoewel ik heel erg van dit soort films hou, heb ik Road House nog nooit gezien. Nu dan voor het eerst gezien. Helemaal leuk!

Road House bevat een coole Sam Elliot, een nog coolere Patrick Swayze. Gazzara die fijn de slechterik uithangt, Lynch die een erg leuk personage speelt en daarnaast ook nog eens een prachtige verschijning is. Er wordt flink op los gerookt, gezopen en gevloekt in echte 80's style. De kapsels en aankleding is helemaal geweldig. Ook de soundtrack is helemaal geweldig. Fantastische songs en covers komen er voorbij. Het draait hier ook heel erg om de actie natuurlijk. En daarmee zit het zeker goed. Er komen een aantal erg goede en leuke gevechten voorbij en de climax mag er ook zijn.

Ik heb erg genoten van Road House.

De film begint meteen met een flink gevecht waardoor de sfeer er snel in zit. De bar wordt vervolgens geregeld ondersteboven gekeerd door de gevechten en het simpele plot er omheen rolt zich rustig af richting het einde. Herrington heeft er goed aan gedaan de bar scenes op het einde te laten voor wat het is en de film in een sterk einde te laten afsluiten met ontploffende huizen en in een villa met een 'souvenir kamer' die zo uit een james bond film geplukt had kunnen worden.

Vier sterren is wat te geflatteerd maar drieënhalve ster is Road House zeker waard.

Tja..

Actiefilms uit de jaren '80 en '90 zijn altijd vermakelijk. Simpele films, die heerlijk weg kijken.

Maar deze Road House viel mij jammer genoeg tegen. Het verhaal is aardig en in het begin interessant, maar naarmate we naar het einde toe gaan wordt het allemaal erg ongeloofwaardig.
Laatste scene; 'alle goodguys zijn te bekennen in het huis van Wesley en zij geven hem er voor langs' Ja, jammer beetje kinderachtig zelfs. Als vervolgens de politie binnenkomt en de getuigen er zo makkelijk mee weg komen... Hmm, nee. Voorspelbaar, naïef en gewoon niet goed. De film schiet ook nog eens dik te kort op het acteervlak.

De rol van Dalton vond ik niet op het lijf geschreven voor Swayze. Zijn uiterlijk (o.a. postuur) past niet helemaal bij een rol als deze. Dit wordt zelfs een aantal keren in de film beaamt. In mijn ogen een knipoog hierna. De actiescènes zijn redelijk in beeld gebracht, de gevechten aardig (geen van Damme, Seagal kaliber) maar kon er mee door. Leuk voor een keer, en daar is het ook wel mee gezegd. **

Een film die volgens mij is gemaakt met een vette knipoog. Dat is vooral te merken aan de mankerende geloofwaardigheid van het verhaal, dat van ondergeschikt belang is aan de reeks actiescènes. In het bijzonder geldt dat voor het al te onnozele romantisch subplotje.

Toch is de film goed voor bijna twee uur gedachteloos vermaak, op voorwaarde dat je van knokfilms houdt en bereid bent het gebrekkige acteerwerk van Patrick Swayze voor lief te nemen. De lekkere soundtrack met muziek van The Jeff Healey Band en van o.a. Dion DiMuci en tijdgenoten draagt eraan bij dat mijn waardering alsnog positief uitvalt.

Door toe doen van o.a. de serie Family Guy is Road House een soort van van knokfilm cultklassieker uit de jaren 80 geworden. Patrick Swayze is verrassend leuk als actieheld. Hij houdt hier een mooi midden tussen zijn Dirty Dancing rol en een typische jaren 80 held. Ook de bijrol van Sam Elliot mag er zijn en past perfect in deze film.

Road House is het soort film die nergens hoogstaand is maar overal weet te vermaken, een goed tempo heeft en vooral goede knokpartijen. De romantiek is wel passend en wat overblijft is een lekkere ongecompliceerde actiefilm zoals ze tegenwoordig nog maar zelden worden gemaakt.

Boven gemiddeld.

Wat een lijf

Een buitenwipper krijgt een hoop problemen met de lokale rijke rotzak die met geweld wil tonen dat het dorp van hem is. Een hoop oppervlakkigheid om je aan te ergeren maar een leuk elektrisch agressief sfeertje met escalerend geweld. Ook de muzikale begeleiding door de Jeff Healey Band op de achtergrond te plaatsen is goed gevonden. Ik ben wel makkelijk te vinden voor dit soort films maar het mist de humor à la Schwarzie om er echt bovenuit te steken. En inderdaad, Sam Elliot rules...

Zo vaak gezien.

Blauwgedraaid op de vhs.

Goede acteurs waarin swayze de

show steelt.

Heerlijke redneck film met een dito

soundtrack.

Hier wordt ik nooit flauw van.

Film heeft best wat clichés en ja

het doet wat B filmerig aan.

Maar dat is de charme van deze film.

Heerlijk.4.0

Pain doesn't Hurt.

mijn collega, Peter's favoriet. Vermakelijke lichtvoetige cliché knokfilm met mooie muziek.

Patrick Swayze máákt deze film – ik heb nooit veel in hem gezien, maar hier geeft hij zijn rol toch een bepaald charisma mee waardoor ik hem serieus kan nemen, ook al ken ik niet zo veel uitsmijters die tevens doctorandus filosofie zijn. Sam Elliott doet het eveneens goed, en de grote hoeveelheid mannelijk testosteron, vrouwelijk schoon (liever Julie Michaels dan Kelly Lynch overigens) en opgeföhnd hair ronden de zaak naar tevredenheid af. In de woorden van Roger Ebert: "Road house exists right on the edge between the "good-bad movie" and the merely bad. I hesitate to recommend it, because so much depends on the ironic vision of the viewer. This is not a good movie. But viewed in the right frame of mind, it is not a boring one, either." Weinig aan toe te voegen, behalve dan dat ik deze film ook los van alle ironie uiterst vermakelijk vind. (En wat Swayze betreft ben ik inmiddels wel van mening veranderd.)

Jeff Healey.

Ik was laatst de serie Yellowstone aan het kijken, en daar werd Roadhouse genoemd door een van de rednecks - als ‘de beste film ooit’. Nou had ik nog wel genoeg in mijn hoofd om nog te weten dat dat wel een tikje overdreven was, maar toch een leuke aanleiding om de film nog eens op te zoeken. En dat bleek op een onverwachte manier toch een kijkfeestje te worden - niet zozeer vanwege de ‘gewone’ acteurs, want die hebben allemaal wel wat beters laten zien eigenlijk. En het verhaal heeft ook maar weinig te brengen. Nee, waarom deze film het verdient om niet vergeten te worden is eigenlijk alleen de aanwezigheid van Jeff Healey in een wat gezocht rolletje als voorman van de huisband, met voldoende ruimte in het verhaal om hem ook een paar nummers te zien spelen. Toch leuk, en ook vrij ongebruikelijk dat een band zoveel ruimte krijgt in een film - Healey stond toen net op het punt van doorbreken, maar toen de film gedraaid werd nog net niet. Dat moeten ze goed aangevoeld hebben.

Ondertussen is hij al een tijd niet meer onder ons - overleden aan een nare vorm van kanker. En Swayze ook, een jaartje later. Kelly Lynch is er nog wel, maar me niet meer erg opgevallen sinds haar rol in deze film als ik heel eerlijk ben. En Sam Elliot is er vanzelf ook nog - en nu zelfs in 1883, de prequel van Yellowstone. Is dat cirkeltje ook weer rond.

Behoorlijk ridicuul, wat eigenlijk al begint met de premisse: een bar zoekt de 'beste uitsmijter' en er is kennelijk een uitsmijtergilde waarin bepaalde gasten een soort van mythische status hebben. Vervolgens loopt het allemaal gierend uit de hand, maar ik kan niet ontkennen dat het een fun ride is met een aantal vrij legendarische scenes, alleen is dat onbedoeld- het kenmerk van een ware cult klassieker. Het is allemaal behoorlijk fout en van de muziek werd ik ook niet echt warm (Jeff Healy Band vind ik typisch zo'n bandje dat één nummer wel leuk is maar daarna lijkt het allemaal op elkaar en verveelt het snel), maar het is gewoon leuk om mensen overdreven te zien dansen, daarna overdreven te zien vechten waarbij tafels en stoelen van karton gemaakt lijken, waarna het allemaal nog in overtreffende trap verder gaat. Onzin op zijn best, maar nog steeds onzin.

Road House is een heerlijke actie/drama film waarbij het niveau op alle fronten wat beperkt blijft maar het toch aan de andere kant heerlijk wegkijkt. Zo heerlijk dat je hem zo nu en dan best een extra kijkbeurt kunt geven. Op zich is dat al heel knap als je dat als regisseur met deze kwaliteit kunt leveren.

Effe voor een herkijk gisteren in de zucht naar iets vlots en vermakelijks waaruit toch een opwaardering en iets beter comment gaat volgen, want het kan toch allemaal wat beter. Buiten dat is Road House zich toch wel langzaam aan het ontwikkelen tot een heuse guilty pleasure, en wat voor één.

Jeugdsentiment van de bovenste plank uit de tijd dat ik net op de brugklas zat en eigenlijk mijn Frans moest leren, was toch kansloos, en veel liever hier voor ging zitten. En wat een godzalig beeld omtrent deze veel te coole bouncer. Hij mag schoonschip maken in een of andere duffe plaats waar toevallig deze toko staat. En mijn hemel wat ontaard die eerste avond in de Double Deuce al in een slachtpartij, zeg maar gerust burgeroorlog, waar Dalton stoïcijns getuige van is. Niet lang daarna volgen de regels, de eerste ontslagen en vooral de wet dat Dalton de baas is. En wat ontaard dit geheel toch in een fantastische machtsstrijd tussen Dalton en rijke pauper Wesley met heelveel knokkerij. En wat zijn de bad guys lekker fout en de good guys natuurlijk toffe peren. Swayze past prima in de rol van Dalton, toch is het Sam Elliott die de show steelt met zijn ouderwetse klappen, diepe bromstem en kostelijke one liners. Wat een geweldige gozer! Kelly Lynch is natuurlijk prettig voor het oog net als Julie Michaels. En we mogen natuurlijk Jeff Healey niet vergeten die inmiddels een prominente plek inneemt in mijn cd collectie.

De vraag of deze film goed is moet je eigenlijk niet stellen, of de film fout is betreft een betere formulering. Ja dus en niet te zuinig. Het geweld, de wijven, hoe in het begin de Double Deuce wordt verbouwd, zo'n Wesley met zijn leger apen, niet te vergeten zo'n fout typje als Jimmy of de monstertruck die door de garage rijd. Het is fout, het is heel fout, wellicht ook iets dat in het tijdsbeeld van de jaren '80 gezien moet worden. Maar het is toch vooral de mix die het doet, en wat is die toch vermakelijk alle minpunten en flauwigheden buiten beschouwing gelaten. Het doet me eigenlijk met angst en beven afvragen wat de remake met Gyllenhaal moet gaan brengen want deze film gaat men niet overtreffen. Een hele ster erbij wat mij betreft.

De prachtige herrineringen aan deze stoere eighties classic film blijven.

Toen deze inmiddels classic film een grote hit film was.

En nu weer iets meer actueler door de remake met Jake Gyllenhaal van deze legendarische aktie film.

Maar deze classic kan de nieuwe versie, in de verste verte niet tegen op.

Nog steeds is dit een ijzersterke classic met glansrollen van natuurlijk Patrick Swayze en Sam Elliot en een verder uitstekende cast en fantastische film muziek.

Deze film is tijdloos en blijft zijn kracht behouden.

Blijft genieten deze gouden oude classic eighties film.

"All you have to do is follow three simple rules."
"One: Never underestimate your opponent."
"Two: Take it outside."
"And three: Be nice."

Nadat ik zaterdagavond de remake van "Road House" had gezien, wilde ik ook het origineel zien, waarvan ik niet wist of ik deze vroeger wel of niet had gezien. Maar toen ik de "The Jeff Healey Band" hoorde en zag met de blinde zanger/gitarist Jeff Healey (gestorven in 2008), wist ik dat ik deze film had gezien. Jeff Healey was destijds behoorlijk in opkomst en velen vonden hem geweldig, maar ik heb er eerlijk gezegd nooit wat aan gevonden (ik begon toen ook aan Metal fase met bands als Metallica, Anthrax, Megadeth en Slayer en naderhand nog zwaarder). Zijn band speelt in deze film zowel bekende (covers) als onbekende nummers live en dat op hun eigen manier. Ook zingt zangeres Kathleen Wilhoite een keer mee, die in deze film een klein rolletje heeft als barkmedewerkster Carrie Ann.

De remake vond ik ondanks het meespelen van de gespierde Jake Gyllenhaal wat tegenvallen en dit origineel is niet veel beter. Dat ik me deze film eigenlijk ook nauwelijks meer kan herinneren, zegt min of meer al genoeg. Toch vond ik deze film net iets beter en dat vanwege de actie (die wat grover is, zo doodt Dalton iemand door zijn strottenhoofd eraf te trekken), de cast en omdat er naaktheid in te zien valt in vijf scènes en dat o.a. van de rondborstige Julie Michaels die een striptease geeft tijdens een optreden van de "The Jeff Healey Band".

Die Julie Michaels speelt de rol van een sletje en zegt op een gegeven moment tegen Dalton.

"Would you be shocked if I said "Let's go to my place and fuck"? Ain't gonna kill you. You know, you might even like it."

En hoewel deze film eind jaren tachtig is uitgebracht, is "Road House" wel een typische jaren tachtig film.

In dit verhaal draait het om de beruchtste uitsmijter uit Missouri, te weten James Dalton (Patrick Swayze), die door eigenaar Frank Tilghman (Kevin Tighe) wordt benaderd om orde op zaken te stellen in zijn bar "The Double Deuce". Maar als hij de bar van de ene na de andere redneck, plaatselijk crimineel en eigen crimineel barpersoneel (zoals de stelende barman en een serveerster die handelt in drugs) bevrijdt, haalt hij de woede van hun werkgever op zijn hals, namelijk de beruchte afperser Brad Wesley (Ben Gazzara). En zeker als Dalton ook nog een relatie aangaat met Dr. Elizabeth Clay (Kelly Lynch), waar hij altijd verliefd op was. Het stadje is doodsbenauwd voor Wesley, maar Dalton is er klaar voor om actie te ondernemen! Hij kan het hoofd bieden aan de volgelingen van Wesley in het ene spectaculaire gevecht na het andere, maar wanneer zij in grote getale terugslaan, weet Dalton dat hij de confrontatie met de criminele boss zelf aan moet gaan in een vernietigende eindstrijd.

Als je kijkt naar de gespierde actiehelden van de jaren '80 (zoals Sylvester Stallone, Arnold Schwarzenegger en Jean-Claude Van Damme) lijkt Patrick Swayze, gezien zijn bouw, niet de beste keuze voor de rol van de meest beruchte uitsmijter van Missouri. Maar niets is minder waar, dit blijkt de kracht van de film te zijn. De geschoolde balletdanser Swayze zet een geloofwaardige stoïcijnse uitsmijter neer die meer kracht heeft dan zijn lichaam doet blijken.

De film is niet, zoals Dalton op een gegeven moment zegt (tijdens de drie regels), "Expect the unexpected". Het is juist precies wat je kan verwachten, namelijk de welbekende goeie tegen de slechteriken met veel over-the-top gevechten. Hierdoor is het verhaal soms wat te simpel en mist het enige diepgang. Zo krijg je over het verleden van Dalton nauwelijks iets te weten, terwijl je dat bij de remake juist wel te zien krijgt via flashbacks. Ook zijn de dialogen op zijn minst afgezaagd te noemen en zit de film vol met clichés (volkom in de jaren 80), maar dit wordt wel aardig afgewisseld met de nodige vechtscènes, explosies (als Brad Wesley weer eens een gebouw van een eigenaar in de fik zet en laat opblazen, zoals van Red Webster die handelt in auto onderdelen en boer Emmet waar Dalton een kamer van huurt zonder enige luxe), andere actie (zo laat Brad Wesley een autobedrijf van een eigenaar vernielen met een monstertruck) en mooie vrouwen (zoals Kelly Lynch en Julie Michaels die ook beiden naakt, borsten en billen, zijn te zien) die je aandacht vast weten te houden.

Zoals eerder gezegd valt er ook wat naaktheid te zien en dat voor het eerst na circa 28 minuten als barmedewerker Steve in de bar een vrouw (Gary Hudson) vanachter staat te neuken (waardoor hij ontslagen wordt door Dalton) en vrij snel daarna als Brad Wesley in de avond een feest geeft in zijn huis (zijn huis ligt overigens recht tegenover de boederij van Emmet waar Dalton woont) en we dan een aantal naakte vrouwen te zien krijgen die in zijn zwembad springen of erin gegooid worden. Daarna zien we nog naaktheid van een vrouw in de bar waar Wade Garrett (Sam Elliott) werkt, hij wordt dan gebeld door Dalton die zijn hulp nodig heeft, en waar een "Wet T-shirt" contest wordt gehouden en waar men "T-shirt" op een banner heeft doorgestreept

En verder zien we Kelly Lynch een keer naakt als hij met Dalton gaat vrijen en dat o.a. bovenop de veranda, waardoor Brad Wesley het op afstand jaloers kan bekijken. En niet te vergeten zien we na circa 80 minuten ook nog (of beter gezegd eindelijk) naaktheid van Julie Michaels tijdens haar fraaie striptease show. Ze is overigens een handlanger / liefje van Brad Wesley. Ook zien we een vrouw (Cheryl Baker) wiens borsten worden betast door een man in de bar, maar daarbij valt er helaas wel geen naaktheid te zien. Daarbij wordt er wel gezegd door haar pooier tegen een andere man

"I'll tell you what, for 20 bucks you can kiss 'em. Ten a kiss. Here and now."

Maar omdat de man de borsten de hele tijd aanraakt (de pooier zegt dan ook geïrriteerd "Hey, buddy, what are you doin'? Are you gonna kiss 'em or not?") en geen geld heeft, ontstaat er een gevecht.

Het einde wat zich afspeelt in de trofeeruimte (met allemaal doodgeschoten dieren) van Wade Garrett was opzicht ook wel aardig en zelfs een beetje komische vanwege een dikke handlanger, te weten Tinker (John William Young) waarop een opgezette ijsbeer valt en hij houdt zich op het einde ook aan het protocol van "horen, zien en zwijgen" (dan zien we ook de aapjes in beeld die dit uitdrukken), van Brad Wesley, die ook als enige slechterik weet te overleven. Daar ontstaat dan een eindgevecht tussen Dalton en Brad, welke Dalton natuurlijk wint, maar Dalton doodt hem echter niet, want dat doen de vier eigenaren (Frank Tilghman, Red Webster, Emmet en Stroudenmire en de laatste heeft een autobedrijf) die één voor één op hem schieten en daarna zeggen:

"This is "our" town, and don't "you" forget it."

Van de cast deed natuurlijk Patrick Swayze het leuk als James Dalton en hij heeft ook leuke oneliners, zoals "I don't fly. it's too dangerous" en "Pain don't hurt.". Ook doet hij op een gegeven moment Oosterse vechttechnieken buiten in zijn eentje, wat dat doet denken aan films zoals "The Karate Kid (1984)" en diverse Bruce Lee films. Deze Oosterse vechttechnieken komen hem natuurlijk goed van pas tijdens diverse gevechten, waarbij hij ook moet incasseren en dan naait hij ook meestal zijn eigen wonden. Hij laat dat één keer doen door Dr. Elizabeth Clay, waarna hij haar naait

Verder deed ook Sam Elliott het als uitsmijter Wade Garrett verdienstelijk, maar zijn rol is relatief kort. Hij komt na circa 70 minuten per motor aan (raakt dan gelijk betrokken bij een gevecht om drank) om Dalton te helpen en na circa 100 minuten is hij dood (doodgestoken met een mes en een briefje van Brad Wesley). Daarna gaat Dalton ook wraak nemen, wat dan te zien is in de laatste 10 minuten. Ben Gazzara als slechterik Brad Wesley deed het ook verdienstelijk en Kelly Lynch (als Dr. Elizabeth Clay) en Julie Michaels (als Denise) waren leuk om naar te kijken en de laatste had ook een typisch jaren 80 sletterig uiterlijk. En behalve dat Jeff Healey muziek speelt in deze film, heeft hij ook een rolletje als Cody die een bekende is van Dalton.

Nu ik zowel het origineel uit 1989 en de remake uit 2024 heb gezien, is het het leuk om de verschillen te zien. In het origineel draait het om de bar "The Double Deuce" en in de remake heet de bar (strandtent) "Road House". Het origineel speelt zich af in Missouri en de remake in Florida. In het origineel komt Dalton aan met een Mercedes (dan zegt ook iemand tegen hem "Hey, hotshot... what's wrong with Detroit cars?"), en koopt hij ook een auto met een V8 motor (schijnbaar trok hij zich toch de kritiek aan ), en in de remake per bus. In het origineel laat Dalton zich in het ziekenhuis hechten en in de remake laat Dalton dat bewust niet doen. In het origineel blijft Dalton bij Dr. Clay waarop hij verliefd wordt (in de allerlaatste scène zien we dan ook Dalton en Dr. Clay naakt vrijen in de rivier tussen het landgoed van Wade Garrett en Emmet) en in de remake vertrekt hij zonder haar.

Ondanks dat "Road House" nooit echt een hit te noemen is geweest, is het een waardige cultfilm, die in 2024 ook een remake heeft gekregen. Voor wie op zoek is om rustig languit op de bank te liggen en onder het genot van een biertje een film te kijken met een simpel verhaal met vechten, explosies, andere actie, livemuziek (The Jeff Healey Band) en naaktheid, is het zeker geen verkeerde keuze. Maar verwacht wel geen echt goede film, want de film zit vol met clichés en duurt eigenlijk ook iets te lang (na circa 90 minuten zat ik al te hunkeren na het einde).

Typische 80's film, een decennium waarin de leukste funfilms verschenen. Ook Road House valt hier wel onder, lekker ongecompliceerd knokken en een gespierde held die het opneemt tegen een fijne onsympathieke eikel. Matje in de nek, foute muziek, blote tetten, spierballen, gevatte oneliners, deze film weet wat het is en dat stralen ze uit. Het maakt het overigens geen fantastische film, de film duurde me veel te lang en het werd ook wel een tikje eentonig richting het eind. Dit had ook wel in een minuut of 85 gekund, een half uur te lang. Gelukkig zijn de knokpartijen leuk en doet Swayze het prima. Spijtig dat deze baas niet al te oud heeft mogen worden. Nu ook snel maar eens de remake bekijken. Ik vermoed dat deze minder zal wezen.

3*