Road House (1989)

"All you have to do is follow three simple rules. One, never underestimate your opponent. Expect the unexpected. Two, take it outside. Never start anything inside the bar unless it's absolutely necessary. And three, be nice."

Na het zien van de re-make was ik toch wel meer benieuwd naar deze, terwijl ik eigenlijk deze eerst nog wou zien voor dat ik de re-make keek. Goed, dat is niet helemaal gelukt dus ik was helaas veel vergelijkingen aan het zoeken met de re-make, en veel dingen komen natuurlijk ook wel wat overheen. Nu weet ik niet welk deel ik precies beter vind, ze hebben alle twee wel hun eigenlijk klasse en misschien vond ik het nieuwe deel nog wel wat fijner dan deze maar, dat kan dus ook door

Ik vind Patrick Swayze het overigens best leuk doen. Het is allemaal geen top werk maar, het is wel prima acteerwerk en ook best leuke vechtscènes. Daarnaast zit de cast gevuld met best knappe dames (die ook stripshows geven), een leuke schurk en eigenlijk alle ingrediënten die een typische jaren tachtig film als dit van zichzelf ook vraagt.

Toch duurde het me vaak wat te lang, heb je het vrij snel wel gezien die barfights en vond ik het allemaal ook niet meer heel bijzonder. Toch wellicht iets korter was wel beter geweest. Maar voor een zondagavond was het best een vermakelijke zit, al moest ik hem wel later in de week afkijken maar, dat kwam door mijzelf.

“I want you to be nice until it's time to not be nice”

Deze 80’s klassieker herzien op 4K van Vinegar Syndrome.

Een prachtige upgrade, de neon lichten spatten van het scherm.

Dit was prime time Patrick Swayze, en wat een charisma had die man. Hij hoeft z’n mond niet eens open te doen en toch trekt hij alle aandacht in de Double Deuce scenes. Een echte pussy magnet, alle vrouwen konden de ogen niet van hem afhouden, wat leidde tot een aantal hilarische ‘bloopers’. Eén van de serveersters was tijdens de opnames zo druk met het staren naar Swayze, dat ze struikelde en het dienblad over een extra liet vallen.

Swayze heeft les gehad van niemand minder dan Benny ‘The Jet’ Urquidez, de in die tijd ongeslagen kampioen Kickboksen. Urquidez zullen de meeste herkennen van Dragons Forever en Wheels on Meals van Jackie Chan uit de 80’s.

De band die aan het begin van de film speelt, is Cruzados. Nadat de band uit elkaar ging, vormde zanger Tito Larriva de band Tito & Tarantula, de band die speelde in de Titty Twister in From Dusk Till Dawn (1996).

Er was behoorlijk wat teleurstelling tijdens de opening van de film, wat vooral te danken was aan foute marketing van United Artists. Deze hadden de film gepromoot als lichter en komischer om vooral vrouwelijke bezoekers te trekken die hadden genoten van Swayze in Dirty Dancing. Pas later toen de film op video en kabel verscheen kreeg het zijn cult-status.

Word ook vaak de vergelijking gemaakt dat Dirty Dancing een vrouwenfilm- en Road House een mannenfilm is.

Ik vind ze allebei geweldig!

Leuke film vooral de jaren 80 sfeer doet het hem voor me. En dat ik graag Patrick Swayze graag aan het werk zie.

Deze film in wat delen gezien tijdens de vakantie maar erg vermaakt ermee. Een paar weken terug met de remake overigens ook. Het is allemaal uberfout en over de top, maar de film beschikt over genoeg zelfkennis door dat niet te verhullen. Lekker cheesy sfeertje, muziek en dito knokscenes.

3,5*

Vanavond deze klassieker eens aangezet. Ik had hem nog nooit gezien, maar was bekend met de status van de film en kende het verhaal. Toch wist de film me te verassen.

Road house is een typische jaren 80 film. Ik hou er wel van, fijne sfeer, stevige actie, oneliners en meer naakt en dan in moderne Hollywood producties.
Road house is namelijk een stevige film, met veel gevechten, een redelijke portie naakt, en tot slot enkele bijzonder gewelddadige momenten.
Ik had het allemaal wat luchtiger en kolderieker verwacht en hoewel die sfeer er ook is, was ik verrast door het grove geweld dat af en toe in beeld gebracht werd.

De film is in veel opzichten een moderne western: een vreemdeling komt in een stoffig stadje, een foute outlaw beheerst de stad en een boel gevechten in plaats van shoot outs. De stevige blues rock van Jeff Healy maakt het allemaal lekker eigentijds en swingend.

Het is allemaal behoorlijk over de top, maar daar kan ik wel in meegaan. De film kijkt lekker weg, en Swayze is altijd fijn om aan het werk te zien. De gevechten zijn erg goed, en de sets, muziek en acteerwerk zien er allemaal prima uit.

Leuke film!

3,5*

Tja.

Zeer eighties en dat is op zich best genietbaar. Het eightiessausje zorgt voor onder meer voor nektapijtjes en een foute soundtrack. Dat is best tof. Maar het zorgt ook voor Patrick Swayze in de hoofdrol; dat is dan weer een pak minder, want dat is qua acteren toch echt een pijnlijke zaak. Ik vind een aantal bijrollen beter te pruimen.

Verder vooral veel geknok in een voorspelbaar verloop. De remake vind ik net iets beter, maar als men de actiescènes hier wél deftig had geregisseerd, was dat wellicht niet het geval geweest.

2

Ergens wel amusant maar de potsierlijkheid van alle losse elementen is zo prominent aanwezig dat het moeilijk genieten is.

Swayze speelt de ubercoole bouncer Dalton die in zijn vrije tijd aan tai chi doet, een poëziebundel openslaat en en passant ergens een filosofiediploma heeft rondslingeren. Hij is de beste in zijn vak en in de openingsscène krijgt hij het aanbod om eens flink de bezem door de Double Deuce in Kansas te halen. Het gespuis aldaar is echter in dienst van lokale magnaat Brad Wesley, die niet alleen het stadje in zijn wurggreep heeft, maar ook een zwak heeft voor arts Elizabeth Clay, die als love interest door Swayze al snel liefkozend 'Doc' genoemd wordt.

Het verhaal kent geen verrassingen - het verloop wordt zelfs expliciet voorspeld als "it'll get worse before it gets better" - en Swayze moet flink wat klappen, intimidatie en vandalisme doorstaan alvorens het recht zegeviert. Het is jammer dat de sneu acterende Lynch de chemie met Swayze totaal verstoort, dat de soundtrack iedere scene ietwat knullig op de voorgrond treedt en dat ieder personage zo plat als een dubbeltje blijkt; wat echter funest isvoor de film, is dat de vechtscenes zonder uitzonderlijk echt erbarmelijk gechoreografeerd en in beeld gebracht zijn. Als spil van de film halen die het totaalniveau definitief naar beneden.

Ik had het na het zien van Road House (2024) niet verwacht, maar zelfs die remake is nog een fractie beter te noemen dan dit origineel. Sam Elliott is nog het beste in de hele film. 1,5*

Road House is misschien wel een van de beste knokfilms ooit gemaakt. Afgezien van de Bud Spencer films. Het verhaal zit wel lekker in elkaar begint luchtig en eindigt zowaar wat serieuzer. Het blijft allemaal zeer vermakelijk om naar te kijken. Opmerkelijk dat juist de 2 hoofdrolspelers er niet meer zijn. Maar good old Sam Elliot is er nog steeds.

Onlangs is Road House op een 4K transfer gezet inclusief een bierviltje. Ik vond zelf het beeld nog wat flets al zou de nieuwe transfer van Arrow moeten vlammen. Maar afgezien ik wel HDR heb op mijn tv van 2016 mis ik nu wel een nieuwste technieken zoals HDR 10(+) of Dolby Vision. Op mijn tv is hij zeker scherp maar mis vooral de heldere kleuren. Geluid is goed vooral bij de explosies. Muziek is trouwens erg prettig in deze film.

Film 4,0

Beeld (4K) 4,0

Geluid 4,0

Lomp actievehikel met een hoop filmische explosies en sterk aangezette personages. Regisseur Rowdy Herrington mikt vooral op het entertainmentgehalte met tussendoor wat spaarzame momenten van dramatiek en karakterontwikkeling. Veel voegen die momenten echter niet toe, behalve wat extra minuten aan een speelduur die al best breed uitgesponnen is. Patrick Swayze mist daarnaast de uitstraling van een intimiderende en mysterieuze vechtersbaas en komt totaal ongeloofwaardig over wanneer hij het moet opnemen tegen een groep van 5 man. Gelukkig heerst er een breed tempo, een boel opvallend grootse actiemomenten en veel onzin om het vermaak er optimaal in te houden. De finale is echt totaal van de pot gerukt, maar past precies in de toonzetting die de makers met Road House proberen te bereiken.