Casablanca (1942)

vind sahara 1943 beter!

Nr. 36? Veel te laag voor deze geweldige film. Humphrey Bogart maakt de film als cynische zuurpruim. Zijn inwendige strijd wordt prachtig weergegeven, gecombineerd met de muzikale optredens van Sam. Peter Lorre heeft een leuke bijrol als Ugarte.

Saillant detail: oorspronkelijk zou de film gemaakt worden met een paar onbekende acteurs. Hal B. Wallis, de producer strikte op het laatste moment Bogart, Bergman en Henreid

Casablanca heeft alles, dus rest mij niets anders dan een 5 te geven.

Inderdaad een erg mooie film. Bogart is weer ijzersterk, de film kent een mooi verhaal, maar helaas ik vond het niet perfect. Ben geloof ik geen enorme Bergman-fan, hoewel ik me niet aan haar stoorde. Op sommige momenten vond ik de muziek net iets té (zoals bij veel oudere films) en ook de onderlinge liefde had iets beter uitgewerkt kunnen worden. Verder in ieder opzicht een topfilm, dus een ruime 4*

Mooie, goedgemaakte film met een buitengewoon goed acterende Bogart. Ook Bergman zet hier een rol neer, waar velen een puntje aan kunnen zuigen. Enig minpuntje is het tempo van de film, dat ligt heel laag, zeker vergeleken met de films van nu. Daarom verwacht ik dat deze film niet echt bij de jongeren van tegenwoordig zal aanslaan, wat misschien ook de lage score weergeeft in deze toplijst. Maar wanneer je jezelf erover heen kunt zetten en de film kunt bekijken met het jaartal wat erbij past, zie je een hele mooie film. 3,5 *

Pittige dialogen, verstrikt in een moeilijk verhaal. Vroeger was ik dol op deze cliché-film, nu hou ik er niet meer zoveel van, omdat ik het te vaak gezien heb.

Clichéfilm? Wat men al niet verzint bij deze film.

Ach, alsjeblief! Deze film was misschien geen clichéfilm toen ie uitkwam, maar heeft wel de standaard gezet voor tegenwoordige romantische drama's (BEFORE SUNRISE/SUNSET iemand???). Daarmee is CASABLANCA als het ware de moeder van hedendaagse clichés, ook in het dagelijkse leven.

Hoogstens het basisgegeven is cliché, maar de meeste films (ook de goede) zijn in basis cliché. Qua uitwerking overstijgt deze film de meeste clichés met gemak.

Je hebt gelijk. Ik verhoog mijn stem van 3 sterren naar 4.5 sterren. Sorry! Mijn fout Toch blijf ik het als het grote Moederschip zien van (bijna) alle romantische clichés.

Of: hoe maak ik me ongeloofwaardig in een bericht.

Of: hoe toon ik wat een opportunist ik ben.

Heeft dat hier wat mee te maken dan?

Nee, helemaal niet. Laat het ons inderdaad tot de hoofdzaak houden en dat is in dit geval de film CASABLANCA

THE BIG SLEEP was inderdaad een harde brok om door te slikken, maar CASABLANCA heeft zoveel liefdesaffaires... Heb ik het nu eindelijk door of zitten ze in CASABLANCA niet vast in een driehoeksrelatie???

Wat Casablanca nu weer te maken heeft met Before Sunrise en Before Sunset (die daarbij onbegrijpelijkerwijze tussen spoilertags staan) is mij schier onduidelijk. Tenzij het wat 'romantische denkbeelden' zijn...hopelijk gaan we nu niet een link leggen naar de literatuur van bijv. de Brontë zusjes om aan te geven dat zelfs Casablanca al niet origineel genoeg was...

Het lijkt wel of ik terecht gekomen ben in Alice in Wonderland, nonsens!

Het ging inderdaad over romantiek op zichzelf, en dat CASABLANCA in de filmwereld (dus niet de boekwereld, ook al had je daar een punt) de basisclichés geleverd heeft voor toekomstige romantische films, zoals bijvoorbeeld BEFORE SUNRISE/SUNSET, maar ookz oevel andere films met een nogal groot vleugje romantiek.

Dan mag je mij de basisclichés die Casablanca levert vergelijken met Before Sunrise / Sunset. Ik ben uiterst benieuwd.

Ik geef je liever gelijk dan mij hier volstrekt belachelijk te maken. BEFORE SUNRISE/SUNSET was een ridicuul voorbeeld. Er zijn er vast wel betere waar ik op dit moment vanwege het late uur niet op kan komen.

Ai..

Hier geef je dus toe dat Casablanca zelf wel origineel was en dus juist het tegenovergestelde van cliché.

Inderdaad. Een mens mag wel al eens fouten maken, nietwaar

Geniet er maar van, Dogie_Hogan Je moet wel bereid zijn om de 'nonsens' te slikken die Bogart uitkraamt (de film zit vol geïmproviseerde dialogen, die later pas hun grote filmwaarde zouden krijgen door het onverwachte succes van de film).

Heb in deze film geen vreemde, onnatuurlijke dialogen kunnen vaststellen. Houd ook rekening met de periode, warin de film is gemaakt.

De film is gebaseerd op een toneelstuk, dus veel improvisatieruimte was er niet. Een een toneelstuk houdt zich niet bezig met het lanceren van pittige oneliners om te scoren in de filmwereld. Het feit dat Bogarts dialogen een grote filmwaarde hebben is gewoon om het feit dat die zo sterk zijn. En meer dan één dialoog in de film trouwens. Dat is juist de sterkte van de film: een stevig verhaal met sterk acteerwerk en grootse dialogen.

Zo abstract is het verhaal overigen ook niet, Theatertje. Je doet alsof je kijkt naar een Mullholand Drive of Donnie Darko... Natuurlijk is het wat wennen om nog eens een film te zien met een prachtig uitgewerkt verhaal, wat bij veel films niet echt het geval is. Feit dat vele films zich baseren op Casablanca zegt meer over die films dan over deze. Casablanca heeft enorm veel invloed gehad op de latere cinema, zodat je zeker niet van clichés kan spreken.

Er mag bovendien nog opgemerkt worden dat dit na The Great Dictator weer een gedurfde zet is van Amerika. Tenslotte werd dit gefilmd in 1942, toen Amerika nog niet betrokken was in de WO.

Dogie_Hogan en Film Pegasus, op de extra's van de DVD is duidelijk te horen van Julius Epstein dat de film, ondanks gebaseerd te zijn op een toneelstuk, grotendeels improvisatie was, omdat de film zelf nooit bedoeld was als 'baanbreker' of, zoals we nu zeggen, 'blockbuster'. Volgens meneer Epstein was de film niet belangrijker bedoeld dan een doorsnee film met James Cagney of een dergelijk acteur.

De dialogen zijn bijgevolg niet vreemd of onnatuurlijk, maar wel grotendeels geïmproviseerd (met name dan de scènes waarin Bogart in Rick's Café American zit). Dat het oneliners geworden zijn ("Here's looking at you, kid", "We'll always have Paris" en dergelijke), is puur toevallig.

CASABLANCA is de bron van ale romantische clichés (volgens mij).

En inderdaad, dit was een gedurfde zet van Amerika. IK stel mijzelf de vraag of Hitler de film liet draaien in het bezette gebied (Hitler en vooral Goebbels waren verantwoordelijk voor welke films toegelaten werden in het Derde Rijk).

Zover ik begrepen heb was het script van het toneelstuk niet af toen Epstein en zijn collega's het in handen kregen. Het toneelstuk was dan ook nooit uitgevoert. De scriptschrijvers moesten dus nog heel wat elementen erbij verzinnen. Ik geloof dat zelfs het einde nog niet vaststond. De opnames begonnen ook al voordat het script af was. De scriptschrijvers hadden namelijk weinig tijd voor het schrijven, omdat ze ook het script voor propagandafilms moesten schrijven. Gevolg was dat de scène die ze op een dag moesten opnemen de dag daarvoor soms pas geschreven was. De improvisatie kwam volgens mij dan ook vooral uit de scriptschrijvers zelf, die elke dag snel dialogen en situaties moesten bedenken. Althans, zo herrinner ik het me. Het is alweer een jaar of twee geleden sinds ik de making of zag. Maar de acteurs improviseerde dacht ik niet veel.

Ehm... Cagney was in de jaren '30 en '40 een van de meest gewaardeerde acteurs op Aarde. In het jaar dat Casablanca uitkwam, 1942, beleefde Cagney een de hoogtepunten van zijn carriére: Yankee Doodle Dandy, waarvoor hij ook nog eens een Oscar in ontvangst mocht nemen. Kortom: Cagney zag men niet als een doorsnee acteur die zomaar even in doornsee films gezet werd.

Wel is het zo dat Casablanca maar als een tussendoortje was voor de acteurs en de regisseur. Niemand verwachtte dat het bijzonder zou worden, zelfs Curtiz niet en niemand had eigenlijk echt zin om de film te maken. En Bergman en Bogart konden elkaar niet uitstaan, dat is ook wel typisch. Bergman vond het ook altijd vervelend dat ze juist voor deze film herrinerd werd, zoals ze in dit citaat zegt:

"I made so many films which were more important, but the only one people ever want to talk about is that one with Bogart."

Eigenlijk zou je dus eerst alle oude films moeten kijken en dan steeds verder naar het heden gaan. Dan pas kun je een oordeel vellen over wat origineel is en wat cliché.

Maar dat doet niemand, natuurlijk, en dat is ook een reden dat ik Titanic geen cliché-film vind. Maar dat terzijde.

niet slecht alleen wat te traag voor mij, maar dat is wel normaal denk ik aangezien deze film van 1942 is