Prince of Darkness (1987)

Alweer een toppertje van Carpenter. Die man weet zo goed sfeer in z'n films te brengen. Dit vooral mede door zijn eigen geschreven soundtracks. Ook hier flikt hij het weer. Hoewel de film op momenten een beetje vergezocht is vind ik de sfeer, de cinematografie en een paar heerlijke scenes dat gedeelte overlappen. 4*

Vette film toch wel hoor. Een combinatie van lekkere camp (een aantal lekker bloedige scenes) en goede horror (een aantal lekkere schrikmomenten) is wel aan Carpenter besteed. Heb me weer eens prima vermaakt. Ben langzaam al zijn films bij elkaar aan 't verzamelen. 4 sterren voor deze.

Of je moet net geen fan zijn lijkt mij.

Vond het zeker geen slecht filmpje, alleen jammer dat het eigenlijk voor in het begin weet te overtuigen. Vond de opbouw wel sterk, aardige soundtrack en best fijn in beeld gebracht.

Best knap want het wetenschap-religie verhaaltje dat aan de basis lag was helemaal niet te pruimen. Jammer genoeg begint dat na een tijdje toch z'n tol te eisen, zeker als de bezetenen zich niet anders gedragen dan ordinaire zombies. Het horror gedeelte van deze film vond ik maar mak en saai.

Sfeertje zat er zeker de eerste 45 minuten lekker in. Carpenter houdt het mysterieus en lijkt alles onder controle te hebben. Jammer dat de film daarna alsnog wat wegglijdt. Soundtrack blijft te lang doorhameren en de horror is gewoon niet sterk genoeg. Daarbij is de bad guy ook niet bepaald erg charismavol.

Toch één van de betere Carpenters die ik al gezien heb. 3.0*

Eens met OH. Leuk tot ongeveer halverwege. Blijft daarna voort kabbelen zonder tot écht een interessante climax te komen...

2,5*

Aardige film, met een sterke sfeer, al wil het verder nooit echt eng worden. Carpenter slaagt erin de film een lekker mysterieus tintje mee te geven, door het aardige verhaal en de wederom goed gekozen muziek. Het acteerwerk is verder niet altijd even goed, maar wel leuk is het om Alice Cooper te zien. Het uiterlijk van hem is sowieso al creepy en daar maakt Carpenter handig gebruik van in deze film. Zeker geen topper, maar het kijkt allemaal lekker weg en is opzich gewoon leuk popcornvermaak!

3,0*

Wat een goede sfeer in deze film prachtig

Acteren was ook van goede kwaliteit.

4 sterren

Goed begin.

De eerste helft van deze bovennatuurlijke griezelfilm valt goed. Er wordt behoorlijk geschmierd en af en toe wordt er wat gegoocheld met het tempo, echter naar het einde toe begint de film tegen te vallen vanwege de opeenstapeling der cliches.

Redelijk.

Erg fijne film weer van low budget koning Carpenter.

Het low budget is een sterk punt van de film. Geeft de perfecte sfeer weer. Dat geld ook voor Carpenters muziek. Erg mooi gedaan weer. Hoe hij het toch iedere keer voor elkaar krijgt om dit met een laag budget is fantastisch, terwijl veel regisseurs met een veel hoger budget eerste klas rommel afleveren. De cast is goed bezig, al is het nergens echt hoogstaand. Je kan echter wel zien dat de veteranen Pleasence en Wong net wat meer op dreef zijn. Verhaaltje is niet hoogstaand maar genoeg om de hele speelduur te boeien, al drijft de film meer op de sfeer. Af en toe een leuk schrikeffect en een kippenvelmoment. Erg vermakelijk.

Matig

Ik weet het niet met die Carpenter. Vooral vreemd bij deze film is dat die na Halloween en The Thing is gemaakt. Hoewel het best mysterieus begon. Leek er ook veel van die typische rookie filmmakers dingen in te zitten. Slecht uitgewerkt romance tussen de snor en red head. Te lang door gaan met mysterieuze muziek. Toch heeft het wel wat. Was ook best geboeid wat er allemaal aan de hand was. Helaas valt de film naar mate we meer weten in elkaar. Vreselijk slome kills, en een grappen makende chinees. Het maakte me niet heel erg warm.

Het is voor mij het veel voorkomende probleem bij de jaren 80tig horror films, het is me net iets te flauw en sloom om me echt warm te maken. Dit is geen uitzondering helaas.

2 sterren.

Erg spannende film met een soundtrack die geregeld onder je huid weet te kruipen. De spanningsopbouw is traag, maar werkt erg effectief. Vooral de zwervers weten je keer op keer wer zenuwachtig te maken. Subliem gedaan! Richting het einde verliest de film een beetje zijn charmes, verdwijnt de mysterie en is de climax een beetje teleurstellend.

3*

Niet geworden wat ik ervan verwacht had. De horror en gore vond ik wat tegenvallen, de sfeer en muziek waren dan wel duidelijk typisch Carpenter. Zeker niet slecht, maar voor mij meer een tussendoortje.

Had hem een viertal jaren geleden al eens gezien en toen vond ik er niet veel aan. Maar dit was een van de vele films die op een herziening wachtte en dat is toch alles behalve overbodig gebleken. De sfeer wordt goed opgebouwd dankzij de locatie en de score van Carpenter zelf. Daarnaast is het verhaaltje waarin religie en wetenschap elkaar ontmoeten om het kwaad te verslaan best aardig gevonden. Deze combinatie levert een dromerig filmpje op. Maar van Carpenter verwacht ik misschien toch iets meer. De film voelt soms wat mak aan en niet alle scènes zijn even doeltreffend in beeld gebracht, hoewel ze op papier echt wel eng zijn. Zo ogen de zombies nogal nep en missen de insecten een beetje hun effect. Ik blijf het met andere woorden een van de mindere in Carpenters oeuvre vinden, maar toch goed genoeg om eens om de zoveel jaar uit de kast te trekken.

Deze film verdient beter. Goor en gruwelijk is het niet, maar enerverend, spannend en geheimzinnig wel. Ik ben wel een liefhebber van Carpenters films. Het verhaal over de wedergeboorte van Satan is meer dan eens ijzingwekkend en de suspense blijft behouden tot het einde. Ook het einde vind ik geniaal dat ze een dikke fout hebben begaan door Catherine in de andere zijde ook gevangen te hebben gezet . Bij momenten erg eng... zwak vond ik wel dat hele zombie-achtige gedoe zowel buiten als binnen het gebouw : het goede idee werd hier aangevuld met één van de grootste clichés uit de horrorfilm, en dat vond ik een beetje een dooddoener.

Een nogal onderbelichte Carpenter film en dat terwijl de film naar mijn mening behoorlijk goed is.

Bijna vanaf het begin weet Carpenter een onheilspellende, claustrofobische sfeer neer te zetten.

Leuke rollen voor Donald Pleasance en Victor Wong, samen met Jameson Parker (die ik nog herkende uit Samuel Fuller's White Dog). Ook grappig om "shock rocker" Alice Cooper voorbij te zien komen als creepy zwerver die soms op de meest random momenten lijkt op te duiken.

Prince of Darkness is een beetje vreemde, aparte film, maar zeker een interessante zit. Een ondergewaardeerde Carpenter die zeker zijn sterke momenten heeft.

IJzersterke Carpenter. Als ik ooit een toplijstje zou moeten maken van meest fascinerende openingen, kan het bijna niet anders of deze schiet te binnen. Dat is dan vooral te danken aan Carpenters kenmerkende muziek. Hypnotiserend wat-ie allemaal uit z'n synthesizer haalt. Absolute meerwaarde.

Het zet z'n film meteen op mysterieus en sinister, helemaal wanneer Alice Cooper een kijkje komt nemen. Uitmuntend sfeertje dat hier eens niet wordt aangevreten door bijzaken. Zo'n verhaaltje waar religie en wetenschap elkaar ontmoeten, kan zomaar ontaarden in oeverloos gekeuvel om uitleg.

Vond het vooral functioneel verteld, zoals Carpenter ook niet op gekunstelde wijze aan personages zit te sleutelen. Zelfs de romance krijgt maar een bescheiden rolletje. Negen van de tien keer dat zoiets alleen maar in de weg zit en tijd opsnoept van waar zo'n filmpje het eigenlijk van moet hebben.

Waar het wel tegen aanloopt, is dat het met fysieke horror aan de slag gaat, maar daar nooit helemaal een slag mee weet te slaan. Uitgezonderd de uitverkorene blijft dat wat aan de tamme kant. Toch blijft het een lekker griezelig werkje. Wat mij betreft een mooie subtopper binnen Carpenter's oeuvre.

"This is not a dream... not a dream. We are using your brain's electrical system as a receiver. We are unable to transmit through conscious neural interference. You are receiving this broadcast as a dream. We are transmitting from the year one, nine, nine, nine. You are receiving this broadcast in order to alter the events you are seeing. Our technology has not developed a transmitter strong enough to reach your conscious state of awareness, but this is not a dream. You are seeing what is actually occurring for the purpose of causality violation."

Carpenter's eerste independent-film sinds Escape from New York. Nadat Big Trouble in Little China een flop was in de bioscoop had hij het een beetje gehad met Hollywood. Prince of Darkness is gemaakt met een budget van $3,000,000, voor dat geld erg geslaagd, en heeft ruim $15,000,000 opgebracht.

Prince of Darkness gaat over een priester die in een verlaten kerk een vreemd vat met een vreemde groene substantie. Hij roept de hulp in van een wetenschapper die is gespecialiseerd in materie en anti-materie. Samen met zijn team start de wetenschapper zijn onderzoek in de mysterieuze kerk. Nadat ze een oud Latijns boek hebben vertelt is de priester ervan overtuigd dat het hier om de Anti-Christ gaat. De groene vloeistof begint vreemde telekinetische golven uit te stralen. Langzaam vallen steeds meer wetenschappers ten prooi aan de vreemde groene vloeistof terwijl de andere een duister geheim ontdekken.

Donald Pleasence heeft een erg sterke rol als de priester, ik vind hem erg ondergewaardeerd als acteur. Victor Wong en Dennis Dun, die eerder al in Big Trouble in Little China zaten, zijn ook weer aardig in hun rol. De acteerprestaties in het algemeen zijn ruim in orde, zeker voor een horror-film over bezetenen.

John Carpenter doet hier zoals gebruikelijk zijn eigen soundtrack. De muziek van Prince of Darkness brengt een erg sterke duistere sfeer over en heeft een erg gave atmosfeer. Heerlijk die analoge synthesizers. Een van Carpenter's allerbeste soundtracks.

De effecten van de film zijn erg goed gelukt. Zeker gezien het lage budget. De groene vloeistof, de insecten en vooral de bezeten zombievrouw zien er heel cool uit. Voor de scenes waar ze door een spiegel heen gaan hebben ze replica's van armen in een bak met kwik (metaal dat vloeibaar is op kamertemperatuur) geduwd. Het resultaat is bijzonder realistisch.

Al met al is Prince of Darkness een hele gave horrorfilm. Het hele concept om materie-wetenschap en religieuze mythes met elkaar te combineren voor een horrorfilm is geniaal. De film bouwt erg mooi op met nodige spanning en atmosfeer. De goede effecten en muziek zorgen voor een erg sterkfilm. Zoveel meer dan de cliché van mensen die een voor een tenprooi vallen aan een duistere macht of monster. Samen met films als The Thing of The Fog een van Carpenters beste werken.

Matige film waarin een aantal wetenschappers een door de kerk verborgen geheim gaan onderzoeken. Het duurt even voordat de film echt op gang komt, maar John Carpenter weet wel weer een spannende sfeer te creëren. Helaas niet genoeg om de film te redden. Daarvoor is het allemaal te onsamenhangend en weten de personages op geen enkel moment te overtuigen

Carpenter onderzoekt zijn fascinatie met kameraadschap in het meest onwaarschijnlijke midden, het geïsoleerde bestaan van de doctoraatsstudent. Eigenlijk zijn ze veel te oud om nog op te schoolbanken te zitten en de abstracte aanpak van de puristische professor die geen fysici, maar theoretici wil, draagt enkel bij tot het gevoel van onthechting. We volgen één van de studenten in diens verwoede pogingen om contact te leggen met zijn lotgenoten. Een tracking shot glijdt hem voorbij, maar houdt enkele seconden halt alsof de camera hem aanmaant: “mis de boot niet, grijp je kans, charmeer dat rossig blondje.” Het verlangen overstijgt louter seksuele driften en alhoewel de twee hoofdpersonages op een gegeven moment de lakens delen, is het een frappant detail dat Carpenter zoals vaak de daad buiten beeld laat. Voor Carpenter is seks een noodzakelijk kwaad dat je moet ondergaan voor het grotere goed, namelijk om een drempelloze verstandhouding creëren zodat je elkaar ’s ochtends kunt verrassen met een kopje koffie. Ook het horribele aspect van de plot werkt hier niet distantiërend (zoals meestal in horrorfilms), maar brengt de personages juist samen: de komst van Lucifer dient als excuus om een gezellig kampeertripje te organiseren, een niet te versmaden bonding experience voor deze eenzame bollebozen.

Carpenter – onovertroffen poëet van het Amerikaanse (non) landschap – wijst zelfs met een beschuldigende vinger naar ruimtelijke ordening om deze aanhoudende vervreemding te verklaren. Het panorama dat we steeds opnieuw te zien krijgen is rechthoekig, lineair en vooral intimiderend, alsof er tussen dit immens beton geen plaats voor is voor de nietige mens. Een aantal loodsen, een wegrestaurant en een louche steegje voor wat het daglicht niet verdragen kan. Kijk, daar komt een verdwaalde rockster voorbij.

John Carpenter geeft een masterclass in sfeerschepping. Zeker in het eerste uur maakt hij het unheimische gevoel tastbaar dat er 'iets' in de lucht hangt wat explosief naar de oppervlakte gaat komen. Veel gore heeft hij er eigenlijk niet voor nodig, want 'Prince of Darkness' (1987) bouwt zorgvuldig een zenuwslopende spanning op door de combinatie van indringende synthesizerdeuntjes met surreële indrukken. Ook door de fijne mix van religieus occultisme met een snufje sciencefiction en een heleboel eighties cheese. Naar het einde toe gooit Carpenter nog wat absurde demonische figuren in de mix om een definitieve aanslag te plegen op mijn zenuwen. Helaas wordt de spanning zo goed opgebouwd dat ik grote verwachtingen had over hoe het zou eindigen, maar het mysterie leidt uiteindelijk tot een flauwe anticlimax. Eerlijk gezegd had ik meer vuurwerk gewild bij het slotakkoord.

Mijn derde film van Carpenter en meteen ook eigenlijk mijn derde horror van hem. Ik ben blijkbaar een beetje in een horror-mood de laatste dagen. Ik verwachtte aan de hand van de synopsis een leuke zombieflick te gaan zien maar viel dat toch even tegen.

Met een titel als Prince of Darkness verwacht je toch wel iets meer dan wat stilstaande zombies die niet meer weten wat ze daar nu eigenlijk staan te staan en een groen vat dat al minstens 2000 jaar oud is, maar koolstofdatering wijst uit dat het vat al 7 miljoen jaar staat te corroderen. Hmm, lijkt me heel straf maar het zijn maar wat details, die uiteindelijk niet zo heel belangrijk zijn voor de film.

Er wordt dus heel wat wetenschappelijk gewauwel verteld. Normaal vind ik dat nog wel interessant (ben zelf een wetenschapper) maar hier bleef het maar duren. In het begin wat meer over Schrödingers kat - die zowel levend als dood zou kunnen zijn - je zou het niet kunnen zeggen omdat het in een black box zit waarin je geen observatie kan doen.

Dan ontstaat er een vrij slecht uitgewerkte romance tussen de rosse en snorremans. Ondertussen wordt de professor theoretische deeltjesfysica of wat hij ook was, ingelicht door een jongere priester over dit eeuwenoude geheim. Aangezien hij dit niet alleen kan uitdokteren,
worden zijn studenten om hulp gevraagd. Het verhaal kabbelt vervolgens een hele tijd wat voort en o ja, de muziek die neemt steeds luidere, overdreven vormen aan. Ik vond de sfeerschepping veel te vroeg beginnen, vooral omdat alles nog werd ingeleid. Hierdoor kwam ik nooit in de juiste sfeer terecht wanneer het spannender/enger werd.

De karakters waren uiteindelijk ook weinig interessant, in tegenstelling tot die van The Fog en in iets mindere mate The Thing. Ze maken ook allemaal weer dezelfde standaardfout, één voor één gaan ze naar beneden of ergens binnen waar het kwaad al is gepasseerd. Om af te sluiten wel een paar heel leuke effecten gezien zeker met die spiegel. Als het waar is wat baspls schreef dat dit effect in kwik werd gedaan, sta ik toch versteld. Kwik is heel toxisch en vooral de kwikdampen.

Na The Thing en In the Mouth of Madness nu eindelijk dit deel uit de Apocalypse trilogie van Carpenter gezien. Net als in The Thing zijn hier een handjevol personages opgesloten en begint er een gevecht tegen iets kwaad, dat ook in henzelf begint te schuilen. Maar er zijn een paar grote verschillen tussen The Thing en Prince of Darkness, ten eerste de vertelling. Is The Thing rechttoe rechtaan, daar is de vertelling van Prince of Darkness nogal rommelig. Vooral in de eerste helft lijkt de focus wat te ontbreken en dat maakt het voor de kijker iets lastiger om er in te komen. Daarnaast werkt het ook niet mee dat het merendeel van de personages in Prince of Darkness niet zo boeiend zijn. Sommige zijn zelfs oersaai. En een moppentappende Dennis Dun begint gaandeweg zelfs op de zenuwen te werken.

Maar een mindere Carpenter is nog steeds een Carpenter. En dus genoeg in Prince of Darkness om van te genieten. De muziek, de sfeer en de algehele feel zijn uitstekend en zeker rond de derde akte wordt het allemaal erg interessant, met een paar overtuigende make-up effecten. Echt spannend wordt het niet, maar tegelijkertijd is de film ook niet zo campy dat het enorm leuke pulp wordt. Wat dat betreft valt Prince of Darkness overal een beetje tussenin. Erg degelijk gemaakt, maar helaas wordt het niet meer dan dat.

3,5 sterren.

De sfeer is altijd wel ok bij een film van Carpenter. Hier dus ook. Een fijne opbouw met verwijzingen naar dreigend gevaar. Een gotische lokatie. Een kerk in verval. Duister en vol heilige referenties. Donald Pleasence als jeremiërende priester. Een groep vagebonden die zich buiten de kerk in het halfduister stilzwijgend manifesteert. Muziek die monotoon aanwezig is en alleen even opveert als de spannende film momenten moeten worden benadrukt. Ja, op die manier ontstaan in de film langzaam en gedegen een onheilspellende sfeer en een ongekende dreiging die zich heel indringend en prangend invreet in de kijkersziel. Een gespannen sfeer waarin ieder kraakje en beweginkje een nerveuze reactie oproept. Dat overkomt de kijker en dat overkomt de personages in de film ook.

Het verhaaltje is helaas wat aan de magere kant en kent op den duur geen nieuwe inzichten of wendingen meer. Meteen de belangrijkste reden waarom de sfeer niet tot het einde van de film indringend blijft. De dreiging vlakt er wat door af.

Ander minder geslaagd dingetje is de Prince of Darkness. Niet het angstaanjagende imposante figuur dat je verwacht. Groen en vloeibaar doet het duivelsjong z'n ding en dat ziet er toch wat amateuristisch uit. Niet iets om heel bang van te worden.

Verder heel aardig acteerwerk en enkele aardige sfx. Met name de two-way mirror effecten zijn van een grote indrukwekkende schoonheid.

Goeie horrorfilm. Verhaal is weliswaar wat dun en heeft na een uurtje weinig ontwikkeling meer. Maar die sfeer! Magnifiek!

De nieuwe John Carpenter destijds vers uit de plaatselijke videotheek, eerlijk gezegd vond ik hem destijds wat tegenvallen. Dit was geen Halloween, The Fog of The Thing. Een wat rustiger film qua tempo waarin een professor en zijn studenten de priester Donald Pleasence moeten helpen met één of ander groen spul dat in een oude verlaten kerk staat. En er zat ook nog een hele vervelende Aziatische student bij.

In de herkijk kunnen we het toch wel opwaarderen. Film zit toch wel lekker in elkaar. Bepaald geen snelle film, maar toch wel een fijn afwijkende horror-story. Carpenter voor de bèta's.

Dit is zeker geen 1 maar ook geen 5 sterrenfilm. Ik zet hem zo tussen de 2.5 en 4. Maar als je hier een 1 voor geeft, wat ga je dan geven voor troll 2 of the room 2? Als je vindt dat dit slecht acteren is heb je wel eens een troma film gezien? Dit is gewoon een knap gemaakte film. Uiteindelijk klopt het wel in elkaar ook al moet er een beetje moeilijk gedaan worden. Ik stoorde me aan het feit dat het op het einde wat inzakte. Maar daar blijkt alle reden toe te zijn achteraf. Meest onbegrepen werk van Carpenter en ik vind Donald Pleasance toch wel een fijn charisma hebben dat in deze film past.

Als je houdt van zinnen zoals ‘sleeper is awaken’ of ‘it began a month ago ... what ? ... a change in the earth' dan moet je absoluut eens Prince of darkness (een titel die alles zegt in feite) zien. Verwacht echter geen klassieke slasher prent. Er zijn een paar traditionele shockmomenten maar verder niks. Carpenter kiest bewust voor een traag tempo waarin weinig gebeurd. We worden als het ware gehypnotiseerd vanaf die superieure inleiding. In die 9 minuten lange (!) generiek vertelt de regisseur puur visueel het nakend onheil (beelden van bewolkte zon en insecten en de ontdekking van het kwaad). Het verhaal is – voor sommigen – simpel maar de rechtlijnigheid waarmee Carpenter vertelt, is indrukwekkend. Personages zijn geen helden maar ondergaan hun lot. Hun opstand is rommelig, actie is er nauwelijks, er zijn geen grote gevechten, geen grote ontsnappingsplannen, etc – nee, men zit verscholen, men blijft daar, de bezetenen staan minuten lang voor een spiegel, de zwervers blijven voor de ingang post vatten. Enkel met de zijlijn van een love story (dat zeer rudimentair is uitgewerkt) is er variatie maar ook daar weinig beweging, weinig evolutie. Na zijn ietwat grotere films als Starman en Big trouble in little China (die helaas aan de box office flopten) gaat Carpenter met POD zowel inhoudelijk als visueel terug naar zijn begin vanaf Assault on precinct 13. Daarom vinden wij POD geweldig. Het is zijn statement dat zijn soort films werkt. Minimum aan plot, 1 locatie nl een verlaten kerk (er is bijna altijd een verlaten kerk in zijn films) en vooral veel sfeer. Dat doet hij met zijn eigen score (in samenwerking met zijn kompaan Alan Howarth) waarin een dreigend gevoel verscholen zit. Carpenter werd in Frankrijk (vooral door cahiers du cinema) als een auteur gezien. Als een cavalier seul maakt hij zijn eigen cinema, creëert een eigen uniek universum waar het kwaad steeds loert doch zich zelden toont. Sommigen spreken van Carpenteresque : lange shots in donkere claustrofobische ruimtes, inhoudelijk zijn het sombere verhalen in sombere werelden en sarcastische anti helden. Hij heeft de volgende generatie beïnvloed. Zo is Tarantino’s the haitful eight schatplichtig aan The thing (Kurt Russel, sneeuwlandschappen). Carpenter werd op zijn beurt beïnvloed door Howard Hawks; Zo is Assault on precinct 13 geïnspireerd door Rio Bravo en The thing is in feite een remake van The thing. De carousel der cinema... we krijgen er nooit genoeg van. De jaren ’80 waren voor Carpenter het hoogtepunt. In onze overlevingsbox (want we houden nauwlettend het waterpeil in het oog) zitten steevast samen met POD ook The fog, the thing, Escape from New York. We zijn nu eenmaal in de overtuiging dat we eerder honger gaan krijgen naar een Carpenter dan naar een droge beschuit. Zelfs het obligate rode blik corned beef moet eraan geloven. Geen plaats meer want we willen ook nog They live meenemen, misschien wel de beste van Carpenter. Het was dan ook met spijt in het hart dat we moesten vaststellen dat er vanaf de jaren ’90 een gestadig verval in kwaliteit was. Er was wel nog het knappe In the mouth of madness (maar ook wel een atypische Carpenter wegens een complexe vertelling die niet altijd tot zijn recht kwam) maar voor het overige is de creativiteit een beetje minder, middelmatige vertellingen en probeerde hij bezig te blijven met commerciële films als memoirs of a invisable men en sequels als escape from LA. Het zou wel eens THE END voor Carpenter kunnen zijn in dit nieuwe millennium. Over eindes gesproken : het einde (of beter die epiloog) van POD is geniaal. Carpenter is dan ook een kei in eindes. Trouwens, de actrice de bevallige Lisa Blount is op 53 jarige leeftijd in onduidelijke omstandigheden thuis dood aangetroffen. Haar einde zou ook door Carpenter neergepend kunnen zijn. Ik hoop vurig dat hij ook een passend einde voor zijn carrière kan vinden.

Alsof de duivel (no pun intented) ermee gemoeid is : ik lees nu dat Hij met een band zijn eigen (uitmuntende) soundtracks live staat te spelen. Om een Carpenter te zien moet je nu naar de concertzaal gaan ! Ik wist het. Mr Carpenter is een kei in eindes.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 63 : Prince of darkness

Ik zit de laatste tijd in een echte Carpenter-bui, en als middelste deel van de zogenaamde 'Apocalyps-trilogie' leek Prince of Darkness me essentieel kijkvoer. En jawel, ook hier heb ik me weer kostelijk mee geamuseerd, al haalt het niet het niveau van The Thing of In the Mouth of Madness. De opzet van de film is heel erg fascinerend; Satan die wordt verbeeld als een primordiale vloeibare vorm is een hele interessante keuze. Er wordt ook op een fijne manier veel aan de verbeelding overgelaten, en dat hele motief met 'The Father' en spiegels is fantastisch creepy. Het einde mag vrij briljant genoemd worden vind ik. De uitwerking van het concept is er niet altijd naar, maar toch worden er hele coole dingen gedaan en getoond door Carpenter. De kills zijn soms lekker smerig en inventief en de duivel in het getransformeerde lichaam zag er geweldig uit. Wat een goede effecten en make-up zeg. Bovendien wordt vooral in de tweede helft van de film de spanning meesterlijk opgebouwd. ''Master of horror and suspense'', ja, dat is Carpenter zeker. Wat aan de spanning bijdraagt is de prachtige muziek, die een erg ongemakkelijk gevoel creëert.
Enkele minpuntjes zitten er ook in. De groep personages is een beetje te groot, waardoor je vooral veel canon fodder hebt en weinig memorabele figuren. Donald Pleasence vond ik bovendien slecht acteren, terwijl ik hem normaal gezien wel kan appreciëren eigenlijk. Die video/droomboodschappen zijn aanvankelijk fascinerend, maar gaan uiteindelijk helaas nergens naartoe. Ook had ik het fijn gevonden als er iets meer focus had gelegen op het mythische aspect; vooral in de eerste helft van de film wordt alles wel heel erg pseudo-wetenschappelijk aangepakt. Deze puntjes beletten me op dit moment de film een hogere score te geven, maar bon, ik vond het evengoed een heel leuke en positieve filmervaring. Dikke 3.5* voor mijn 7de Carpenter.

Degelijke Carpenter.

Als regisseur nooit mijn favoriet geweest, maar enkele films vanuit zijn hand zijn natuurlijk toppers. Deze Prince of Darkness zit een beetje waar zijn andere films zitten. Rondom een 6/10. Je kan me veel wijsmaken, maar dat deze film perfectie is is daar niet een van. Wel is het een vermakelijk tussendoortje.

Deze film bouwt langzaam op zoals we wel van Carpenter gewend zijn. Fijn is dat het lawaai dat hij altijd maakt met zijn films hier volledig weg lijkt te zijn, waardoor er ruimte is voor daadwerkelijk wat sfeer. Die sfeer is overigens nog steeds niet briljant gezien de film nooit optimaal spannend weet te worden.

Het acteerwerk is niet geweldig en Pleasence krijgt een veel te theatrale rol waar hij weinig mee kan. Niet dat hij hem perse slecht uitvoert, het is gewoon een waardeloos personage dat veel te veel brabbelt en te weinig tot z'n punt komt. Irritant in een film die duidelijk serieus genomen wilt worden, want dat gaat op deze manier moeilijk.

Het tempo mag er zijn en de effecten ook. Enkele horrorscenes zijn geweldig geslaagd en richting de finale gaan dan ook alle remmen los. Jammer dat Carpenter zijn film iets te overzichtelijk toont waardoor het een erg gespeelde indruk achterlaat, zeker tijdens de finale is dit voelbaar en dat is nadelig voor het eindresultaat.

Het blijft gelukkig wel vermakelijk en kent scenes die zeker memorabel zijn. Geweldig is het verre van, het zal ook nooit bovenaan de carrière staan van Carpenter, maar voor het ombrengen van tijd is het allemaal best aardig en leunt ook op een goed concept. Het smaakt door de film heen wel naar iets meer, maar goed, ik had het eigenlijk slechter ingeschat.

Herzien. Middelste deel van Carpenter's apocalypse-trilogie. Traag en praterig, met een te omvangrijke cast bestaande uit amper boeiende personages, maar de sfeersetting en de langzame opbouw van het naderende onheil zijn dik in orde. Daarnaast vond ik het onderwerp bijzonder boeiend en zijn er op visueel vlak veel memorabele scenes, vooral naar het einde toe. En de stemmige synth-muziek van Carpenter zelf is in al zijn eenvoud natuurlijk geweldig.

Vanavond dit meesterwerk weer eens herzien. Blijft een enorm beklemmende en sfeervolle horrorfilm. Origineel concept met een paar fijne horrormomenten en een prima eind.

Heerlijke soundtrack ook!

Zoals ik laatst zei: Ik was in de Carpenter-mood.

Prince of Darkness is ook zo'n oude horrorfilm van hem. Het is niet zijn allerbeste, maar het staat vermaak ook totaal niet in de weg. Wat gaat er nu gebeuren? In Los Angeles is er een kerk dat een soort van vloek lijkt te openbaren nadat de priester is overleden. Een groenig vloeistof dat een beetje klotst in een koker is de eerste kenmerk. Maar dat er ineens allemaal zombies rondom het vertrek staan is er ook een van.

Dan hebben we nog een handjevol personages die in de val zitten, nadat ze met een nieuwe priester een onderzoek doen naar dat mysterieuze vloeistof. Verder kan je het wel dromen. Een paar zullen door beten of zelfs door... eeehm.... dat de zombies letterlijk het vloeistof in andermans monden kunnen pissen... zelf ook in zombies veranderen. De nacht duurt lang, er zijn geen wapens... en dat gaat nog wel eens spannend worden.

Een Carpenter, maar dan toch wel erg standaard. Al is de soundtrack wel behoorlijk fijn en weten de acteurs hun charme achter te laten en zijn de typische lompe handelingen die je wel vaker in jaren 80-films ziet ook alleen maar vermakelijk.

Geen hoogvlieger, wel prima kijkvoer voor de avond met bier en chips.

3,5*

Een klassieker van Carpenter die ik ooit wel al eens zag. Niet van het niveau van The thing of Halloween, maar zeker ook niet barslecht. Zombies in combinatie met het religieuze, ik blijf het een vreemde combinatie vinden, net zoals ik dat ook vond in bvb Rec².

Desalniettemin probeert Carpenter er het beste van te maken. Het einde met die spiegel met de poort naar de onderwereld bijvoorbeeld is erg sterk. Maar het gehele einde is wel sterk, zeker in tegenstelling tot het begin dat nogal langdradig oogt.

Voor sfeer moet je sowieso bij Carpenter zijn, want die is zeker aanwezig. Qua verhaal nogal simpel en mager, maar is ook niet het punt voor dergelijke film. In zijn geheel matig, maar toch vermakelijk.

Jawel hoor, dit was een zeer geslaagde horrorprent uit de stal van John Carpenter. In zijn genre is het verhaal prima uitgewerkt. Ook de karakters van de personages worden zorgvuldig uitgelicht. Een film die van begin tot het einde weet te boeien. 7,5/10