Tarzan's Secret Treasure (1941)

De vijfde Tarzan film.

Met weer een mooie onderwater scene. O'Sullivan is weer het water niet ingegaan, maar goed ze had watervrees. De naam "Secret Treasure" klinkt al avontuurlijk en dat is het ook. Dit was weer een prima avontuur. 3,5.

Too much talk. Tarzan way better

Het was alweer ergens van december vorig jaar geleden dat ik me nog eens aan een Tarzan film had gewaagd. De reeks vond ik tot nu toe op zich wel vermakelijk, maar het echte wauw-gevoel bleef ontbreken. Ik vermoedde dat ik dat ook niet echt in de vele sequels moet gaan zoeken, maar je weet maar nooit natuurlijk. Daardoor gisteren eens gaan zitten voor deel 5 in de Johnny Weismuller reeks.

En dat is uiteraard deze Tarzan's Secret Treasure. Het valt op dat de reeks korter en korter begint te worden (het hierop volgende deel, Tarzan's New York Adventure, duurt alweer 10 minuten minder) en eigenlijk is dat nog niet zo slecht. Het verhaal dat ze tot nu toe weten te brengen heeft niet de draagkracht voor een film van anderhalf uur of meer en er wordt toch ook met de regelmaat van de klok gerecycleerd uit de vorige films. Stoort dat? Goh, ik kan er op zich nog wel mee leven. Wel fijn dat ze met Tarzan Finds a Son nieuw bloed hebben geïntroduceerd in de vorm van Boy en dat die lijn hier verder wordt opgezet. Boy krijgt hier evenveel screentime als zijn ouders en dat zorgt nog voor een nog vermakelijke verhaallijn waar hij vriendschap sluit met een ander jongetje en per ongeluk een paar mannen op het idee brengt om goud te gaan zoeken.

Hetzelfde trio als gewoonlijk dus. Johnny Weismuller blijft een erg leuke Tarzan en weet toch vooral te overtuigen in de scènes waar hij niet veel moet spreken. Die imposante fysiek, die smeulende blik, dat regelmatig kapotslaan van geweren, ... Blijft een erg leuk figuur. Maureen O'Sullivan mag uiteraard ook niet vergeten worden. Ten tijde van deze film kroop ze al bijna 10 jaar in het plunje van Jane en de chemie met Weismuller blijft overeind staan. Nog één film en dan hield ze er mee op, heb er nu al spijt van dat het duo binnenkort ten einde komt. Zoals daarnet al gezegd krijgt Johnny Sheffield een grotere rol en hij is één van de weinige kindsterren die ik niet van de eerste seconde haat in een film. Kudos dus voor Sheffield. Verder nog leuke bijrollen van Reginald Owen, al gaat die wat abrupt uit de film, en Barry Fitzgerald als de Ierse O'Doul.

Vooral de moeite ook voor een aantal erg leuke scènes met onder andere Cheeta en Timba. De volgende in de reeks lijkt me wel eens iets anders te zijn, afgaande op de titel komt onze slingerende vriend in New York terecht, en dat zou wel eens een goede ingreep kunnen zijn. Deze Tarzan's Secret Treasure heeft misschien wat veel herhaling met de voorgaande films, maar er zit een leuke vibe achter.

3.5*

Jungle Happy Familie deel twee. De vijfde Johnny Weissmuller Tarzan-film en de tweede film met Johnny Sheffield's Boy. Binnen slechts één film ging Boy de Tarzan-films domineren. De focus lig daardoor meer op jeugdig publiek. Met veel Jungle Happy Families-zaken; eieren en vis koken in een hete poel, kaviaar op toast en Cheetah die de afwas doet en ondertussen nog even een serieus opvoed-momentje van moeder Jane; "Ga naar huis, zeg je gebeden op en ga naar bed" Voor de rest van de film is het redelijk voorspelbaar met herhaling van de inmiddels gevestigde formule; familie-zwemmen, bijgelovige inboorlingen, hebzuchtige blanke mannen en hergebruik van beeldmateriaal uit de andere Tarzan-films (jawel daar was ie weer de neushoornaanval en ook het gevecht met krokodil was er!) In deze was er ook meer nadruk op de komische daden van Cheetah, die op een gegeven moment zelfs dronken wordt. Desondanks is de climax met de aanvallende dieren, en waar Johnny Weissmuller zijn Olympische zwemkunsten mag demonstreren, best spannend. Hoe dan ook, voor mij had deze net een beetje betere energie en een klein vleugje nieuwheid, zodat ik hier iets meer plezier aan beleefde.