French Connection II (1975)

Was even vergeten hoe goed Hackman kan zijn. Jammer dat de film zo plots eindigt alleen, echt heel lomp.

Is dit een slechte film? NIet echt. Komt het in de buurt van de eerste? Geen moment. Waar de eerste vooral een erg pessimistische film was die optimaal wist te profiteren van lekker ranzige new yorkse seventies locaties, in deze tweede hebben we ranzig Marseille, ook leuk, maaar toch niet hetzelfde. De film mist het ritme van de eerste en heeft nogal een slepend middenstuk met het afkicken, maar het grootste issue is het script. Doyle is hier niet het karakter uit de eerste en de film is een stuk minder geloofwaardig. Van een man die tegen allerlei systemen vecht is hij veranderd in een wrekende agent. Kan en mag, maar het boeit stukken minder. Dit is niet onaardig '70s amusement, maar de eerste was wel wat meer wat mij betreft.

Met het uitstekende 1ste deel in gedachten hoefde ik niet lang na te denken toen ik deze tegenkwam bij de kringloop, vooral omdat Hackman ook aanwezig is in deze, toch wel 9 van de 10 keer een garantie voor een sterke film, dus draaien met die hap!

De aankomst van Popeye is tenminste nog bij daglicht, wat in combinatie met de op het eerste oog vismarkt, een bepaald beeld geeft van de Franse Rivièra. Toch is al snel duidelijk dat het niet pluis is in Marseille en de Franse politie eigenlijk helemaal niet op een rauwdauwer als Popeye zit te wachten. De film vervolgt zich daarna met een schimmige en vooral duistere sfeer, waar vriend en vijand gemakkelijk te verwaren zijn en dat het vooral na zonsondergang optilt van de sinistere figuren, heroïne en undercover agenten, een ondoorgrondelijke wereld in die zin waar Popeye met zijn dadendrang als snel in verstrikt raakt met ernstige gevolgen.

Het sfeertje met de duister straten is regelmatig om van te smullen, net als de soundtrack van Don Ellis die haarfijn aansluit. Geweldig is de charme en humor van Hackman als hij de Franse crimineel bedreigd die er niets van begrijpt. Net zo sterk is het beeld van de New Yorker die op geheel eigen wijze door het ondoorgrondelijke Marseille banjert en daar mee een heuse cultuurclash vormt. De opbouw rond de heroïne verslaving en Cold Turkey is net zo verbijsterend als goed geacteerd door Hackman waarop naar een sterke wraakactie en net zo goede climax/ontknoping wordt toegewerkt. En zo komt deel 2 voor de dag als een prima soort misdaad/thriller waar met zorg aan gewerkt is en die geen moment verveeld. Duidelijk is dat de eerste film iets subtieler is en een soberder beeld schetst van het politieleven, deel 2 staat daar en tegen garant voor meer tempo, actie en een vuige sfeer. En vooruit, ik geef hem hetzelfde aantal sterren als de eerste.

Goeie film waarin de New Yorkse agent de drugsdealer die ontkwam opnieuw op het spoor is. Een prima vervolg waarbij New York wordt ingewisseld voor Marseille. Het eerste gedeelte is een beetje een fish out of water verhaaltje. Het drogeren/afkicken segment had best wat ingekort mogen worden (ondanks dat Gene Hackman het uitstekend doet hier). Het laatste gedeelte is het beste en komt ook het dichtst bij het origineel.

Deel twee.

Bigger, badder, and French-er. Meer Hackman. Meer geschiet. Meer Frans, meer taal, geur en gevoel. De stereotype uitzondering die aangeeft dat het tweede deel soms gewoon beter is dan het eerste. Marseille is tenslotte mooier en ranziger dan New York - en vooral ook veel minder afgezaagd. Het plot is harder, inventiever en spannender. Doyle is niet op zijn eigen turf, en dat merken we ook - hij trapt nu helemaal volstrekt ongericht om zich heen.

Ongekend mooie locaties en heerlijk botte actie, en dat allemaal tegen de authentieke achtergrond van de haven van Marseille. Met Hackman daar met zijn maffe hoedje gewoon dwars overal doorheen, als een soort M. Hulot van een andere planeet. De cultuurschok kon haast niet groter zijn, en vooral in het eerste deel is dat heel, heel fraai. Dan de botte middenhelft, alsof Jacques Post het scenario geschreven had. En dan komt de ontknoping nog. Mon Oncle neemt wraak.

Wat een kijkfestijn. Volstrekt onterecht als de mindere helft van het tweeluik neergezet.