French Connection II (1975)

Beduidend minder dan deel 1, maar toch nog wel aardig vermakelijk. Net als in deel 1 een goeie rol van Hackman, maar het verhaal is minder spannend. Ook vond ik hem niet zo 'rauw' als deel 1 was. 2,5*

Vond deze ietsje beter dan de voorganger.
Hackman speelde weer uitstekend. Marseille wordt goed in beeld gebracht en er zaten weer uitstekende scenes in.
Dat er een paar Franse schurken Hackman aan de heroine verslaafd willen maken en die shootout in de haven van Marseille. In die haven kom je zelfs een Rotterdams schip tegen, ook die scene dat popeye dat hotel in de hens steekt.

Weer een geslaagde topper.

4,5*

Aardig vervolg.

Sowieso is de omgeving/setting weer lekker achterbuurt achtig. De film is wel iets minder dan de eerste klassieker. Komt mede doordat het verhaal erg is toegespitst op de drugsverslaving van Popeye. Ook heeft de film langdradige en zeikerige momenten. Het acteerwerk vond ik wel erg goed en zo slecht is deze film eigenlijk ook weer niet. Dus geef ik een 3,0.

Eigenlijk ietsjes beter dan het 1e deel volgens mijn beleving. Ik vind dat het psychologische in dit deel een veel grotere rol heeft. Doyle aan de heroine, wie had dat gedacht. Ook gewoon leuk om te zien hoe de botte Doyle zich handhaaft in een vreemd land waar maar een paar mensen Engels (willen) praten. Wederom een paar sterke achtervolgingsscenes waar die op einde het sterkst is. Charnier!

Tot slot HET moment v/d film:

- Doyle zoekt een kroegje op om daar na veel gebarentaal helemaal bezopen te worden samen met de barman/eigenaar

Narratief een merkwaardig vervolg, maar dat zit de film verder niet in de weg. Gek genoeg heb ik dat vooral met de prijsscène, wanneer Micky Mantle ter sprake komt. Hackman staat absoluut te hengsten, maar het ritme heeft er wel wat onder te lijden. Hoe dan ook, Popeye Doyle blijft natuurlijk een heerlijke maniak om de film aan op te hangen.

Met het ontbreken van ondertiteling van de Fransen is het gemakkelijk meegaan in zijn verblijf in Marseille. Wat dat perspectief betreft vond ik de meesprintende camera en het gehijg over de speakers ook wel een aardige toevoeging. Verder lekker korzelig allemaal, typisch sfeertje van toen en geweldig afgesloten. Niet zeuren, maar aftitelen.

We prijzen ons gelukkig dat Gene Hackman deze film draagt, zoniet hadden we een klassieke zaterdagavond TV-actieaflevering gekregen

Helaas, zelfs met deze sterke Hackman erbij, blijft deze nummer II toch ver onder het niveau van zijn voorganger.

Eigenlijk was het meeste plezier nog te beleven met de Amerikaans-Franse tegenstellingen en misverstanden.

Heb de film voor een appel en een ei op de kop kunnen tikken en dus opnieuw bekeken.

Is en blijft een puike film, een klassieker samen met de eerste film.

Mijn God wat een slap aftreksel van "deel een".

Hier wil men gewoon teveel... werkt niet.

Minder dan de eerste film. Nochtans was actiefilmregisseur Frankenheimer een goede opvolger voor Friedkin. De film kwam deze week langs op Arte dus gedubd, maar hemellief wat 'n slechte dub. Mijn frans is OK maar van sommige personages snapte ik geen snars omdat ze de woorden precies afkapten en doorslikten. Gelukkig is dit geen moeilijk verhaal om volgen. Popeye Doyle zit in Marseille en maakt samen met de Franse politie jacht op Charnier, de mastermind achter de French Connection die in de eerste film kon ontglippen. De bende weet op een bepaald moment Doyle te ontvoeren, waarna ze hem platspuiten met heroïne . De daaropvolgende afkickperiode vond ik veel te lang doorgaan en maakte de film zeurderig. Het gebeurt zelden dat ik doorspoel maar wanneer Doyle maar bleef doorlullen over baseball had ik het wel gehad. De rauwe misdaadsfeer van de jaren '70 zit wel goed en de film kent een aantal prima actiescènes, vandaar nog net een 3*, maar het maakt de film niet sterker dan zijn voorganger.

French Connection : 3,5*
French Connection II : 3*

Dit mindere vervolg, dat evengoed de moeite waard is, geeft een schokkend beeld weer van de narcostad Marseilles (inmiddels nog meer verloederd naar het schijnt). Het sterke van het verhaal is de lastige situatie waarin Popeye nu wordt geplaatst: hij spreekt geen woord Frans en de Franse politie moet hem niet. De gevangenname van Popeye (en zijn kennismaking met die heroine-oma) maakten wel indruk door hun grimmigheid. Het afkicken duurde veel te lang maar geeft de hel van een cold turkey wel redelijk effectief weer. Het einde is dan weer te snel afgeraffeld in een poging de film toch weer wat vaart te verschaffen. En anno 1975 mag filmbloed er toch wel anders uitzien dan oranje verf...

De eerste film was al niet top, maar door het New Yorkse sfeertje nog best wel leuk. Deel 2 heeft dat helaas niet meer. Andere setting en er blijft meteen weinig over dan een standaard middelmatig misdaadfilmpje. De twee uur duurden me echt veel te lang en memorabele momenten ontbreken, maar het is ook weer geen rommel. Daarvoor is er genoeg moeite in de film gestopt.

2,5*

Is dit een slechte film? NIet echt. Komt het in de buurt van de eerste? Geen moment. Waar de eerste vooral een erg pessimistische film was die optimaal wist te profiteren van lekker ranzige new yorkse seventies locaties, in deze tweede hebben we ranzig Marseille, ook leuk, maaar toch niet hetzelfde. De film mist het ritme van de eerste en heeft nogal een slepend middenstuk met het afkicken, maar het grootste issue is het script. Doyle is hier niet het karakter uit de eerste en de film is een stuk minder geloofwaardig. Van een man die tegen allerlei systemen vecht is hij veranderd in een wrekende agent. Kan en mag, maar het boeit stukken minder. Dit is niet onaardig '70s amusement, maar de eerste was wel wat meer wat mij betreft.

Met het uitstekende 1ste deel in gedachten hoefde ik niet lang na te denken toen ik deze tegenkwam bij de kringloop, vooral omdat Hackman ook aanwezig is in deze, toch wel 9 van de 10 keer een garantie voor een sterke film, dus draaien met die hap!

De aankomst van Popeye is tenminste nog bij daglicht, wat in combinatie met de op het eerste oog vismarkt, een bepaald beeld geeft van de Franse Rivièra. Toch is al snel duidelijk dat het niet pluis is in Marseille en de Franse politie eigenlijk helemaal niet op een rauwdauwer als Popeye zit te wachten. De film vervolgt zich daarna met een schimmige en vooral duistere sfeer, waar vriend en vijand gemakkelijk te verwaren zijn en dat het vooral na zonsondergang optilt van de sinistere figuren, heroïne en undercover agenten, een ondoorgrondelijke wereld in die zin waar Popeye met zijn dadendrang als snel in verstrikt raakt met ernstige gevolgen.

Het sfeertje met de duister straten is regelmatig om van te smullen, net als de soundtrack van Don Ellis die haarfijn aansluit. Geweldig is de charme en humor van Hackman als hij de Franse crimineel bedreigd die er niets van begrijpt. Net zo sterk is het beeld van de New Yorker die op geheel eigen wijze door het ondoorgrondelijke Marseille banjert en daar mee een heuse cultuurclash vormt. De opbouw rond de heroïne verslaving en Cold Turkey is net zo verbijsterend als goed geacteerd door Hackman waarop naar een sterke wraakactie en net zo goede climax/ontknoping wordt toegewerkt. En zo komt deel 2 voor de dag als een prima soort misdaad/thriller waar met zorg aan gewerkt is en die geen moment verveeld. Duidelijk is dat de eerste film iets subtieler is en een soberder beeld schetst van het politieleven, deel 2 staat daar en tegen garant voor meer tempo, actie en een vuige sfeer. En vooruit, ik geef hem hetzelfde aantal sterren als de eerste.

Goeie film waarin de New Yorkse agent de drugsdealer die ontkwam opnieuw op het spoor is. Een prima vervolg waarbij New York wordt ingewisseld voor Marseille. Het eerste gedeelte is een beetje een fish out of water verhaaltje. Het drogeren/afkicken segment had best wat ingekort mogen worden (ondanks dat Gene Hackman het uitstekend doet hier). Het laatste gedeelte is het beste en komt ook het dichtst bij het origineel.

Deel twee.

Bigger, badder, and French-er. Meer Hackman. Meer geschiet. Meer Frans, meer taal, geur en gevoel. De stereotype uitzondering die aangeeft dat het tweede deel soms gewoon beter is dan het eerste. Marseille is tenslotte mooier en ranziger dan New York - en vooral ook veel minder afgezaagd. Het plot is harder, inventiever en spannender. Doyle is niet op zijn eigen turf, en dat merken we ook - hij trapt nu helemaal volstrekt ongericht om zich heen.

Ongekend mooie locaties en heerlijk botte actie, en dat allemaal tegen de authentieke achtergrond van de haven van Marseille. Met Hackman daar met zijn maffe hoedje gewoon dwars overal doorheen, als een soort M. Hulot van een andere planeet. De cultuurschok kon haast niet groter zijn, en vooral in het eerste deel is dat heel, heel fraai. Dan de botte middenhelft, alsof Jacques Post het scenario geschreven had. En dan komt de ontknoping nog. Mon Oncle neemt wraak.

Wat een kijkfestijn. Volstrekt onterecht als de mindere helft van het tweeluik neergezet.