East of Eden (1955)

In Rebel without a Cause wist James Dean mij al verrassend genoeg te overtuigen, maar in East of Eden overtreft hij dat nog eens. Ik had nooit gedacht dat hij zo goed was, en dan is het natuurlijk heel jammer dat hij niet meer films heeft kunnen maken.

De samenwerking met Elia Kazan is een groot pluspunt. Waar Kazan dat eerst deed met Brando, is nu Dean aan de beurt. Met name de psychologische diepgang van zowel de rollen van Brando als van Dean in deze film spreken mij heel erg aan. Knap om het op een geloofwaardige manier naar het publiek te brengen.

De film zelf zakt halverwege iets in, waardoor het niet de maximale score haalt. Het acteerwerk was goed en in het geval van Dean uitstekend. Het verhaal weet de gehele speelduur te boeien waardoor ik uiteindelijk uitkom op een solide 4 sterren.

Precies de film kwam helemaal niet over alsof het uit 1955 kwam vooral door de kleuren.

Ik was echt ontroerd door de film en nu nog.

5 sterren

Ook hier in "East of Eden" is James Dean "rebels". Geen eenvoudige rol. Dean vervult dit nochtans zeer behoorlijk, al vind ik hem soms wel "overacting" in deze dramatisch Kazan-film, met toch veel passie, ook melo en vooral de link naar een bijbelverhaal en wat in ons allen schuilt : de drang om respect, waardering en genegenheid. Vorige week zag ik de franse film "Comme une Image". Daarin wordt precies hetzelfde thema behandeld.

Toch wel een verrassend sterke film dit moet ik zeggen. Mijn eerste kennismaking met James Dean en die smaakt absoluut naar meer. Hij acteert erg sterk in deze film, waar eigenlijk de hele cast wel overtuigd. De film bevat naast een aardig verhaal ook de nodige diepgang, wat ervoor zorgde dat ik me aardig in deze film kon inleven. Ik zat op een gegeven moment echt te hopen dat Cal eindelijk eens wat medeleven van zijn vader zou krijgen. De middenfase van de film is iets minder, maar het begin en einde zijn ijzersterk. Ik wil zeker nog wel meer films zien van James Dean.

4,0*

Ik wil ze allemaal nog eens zien, maar ik denk toch dat ik Rebel Without A Cause de beste film van Dean vind nu ik alledrie de serieuze rollen heb gezien. Wat er vooral een beetje mist in East Of Eden zijn acteurs die Dean wat tegengas geven. De vader en Aron zijn nogal kleurloos. In de andere twee films van Dean staan er veel sterkere acteurs tegenover Dean, zoals Taylor, Mineo en Wood. James Dean is hier wel erg de show aan het stelen en maakt niet alleen behoorlijk indruk, hij speelt soms tegenspelers finaal van het doek.

East Of Eden is een vaak mooi melodrama. Weinig subtiliteit in de uitwerking en een heel erg duidelijke variant op het bijbelse Kain en Abel-verhaal, maar de film komt daar wel mee weg. Vaak fraai geschoten door Kazan die volgens mij hier een van de eerste films in cinemascope maakte die geen spektakelfilm was en een bijzonder fraai gevoel voor het formaat heeft.

Al met al, 3.5*

Prima klassieker.

Met name dankzij Dean.

De man was namelijk niet alleen vanwege zijn smoeltje de nieuwe belofte. Hij acteert ook erg sterk. Jammer dat het bij die paar films is gebleven.

Dest te meer verplichte kost is dit. Ook het ietwat simpele verhaaltje kent genoeg sentiment en is goed te doen. De toon zwalkt soms wel wat heen en weer.

Zeer goed.

Wat een lelijk poster zeg! Maar de film heeft verder een goed niveau. Dit is mijn tweede film van Elia Kazan die ik zie, naast On the Waterfront. Zo goed als die film wordt het niet, maar is toch ook een prima film hoor. Kazan is ook een erg interresante regisseur trouwens, hij heeft nog wel een paar films gemaakt waar ik erg benieuwd naar ben ( Panic on the Streets, Boomerang!, Viva Zapata!) Prettig ook dat Kazan het allemaal niet te dramatisch maakt. Op het einde na blijft het redelijk luchtig en hangt er een lekker zomers sfeertje door de film heen. James Dean is fantastisch. Hij zet een vreselijk cool personage neer, waar je aan het einde zelfs flink medelijden mee krijgt. Ik ga zeker meer van die man zien. Verder valt er eigenlijk niet zoveel boeiends ocer deze film te vertellen. Op het middenstuk kent de film inderdaad een klein inzinkingje, maar het begin en einde zijn sterk. Zó bijzonder was het ook allemaal niet, maar het was wel erg vermakelijk en bij vlagen erg goed. Jammer dat de film een wat minder middenstuk kent, anders was mij cijfer zeker hoger uitgevallen.

3 sterren

Mên, James Dean was zijn tijd ver vooruit! Met wat voor flair speelt hij in East of Eden, echt sterk. De film zelf vond ik niet spetterend. Het is een standaard verhaaltje over vader en zoon die elkaar niet begrijpen.

James Dean zet een gekwelde tiener neer - alweer, helaas, want ik zag eerst Rebel Without A Cause, waarin hij ruwweg het zelfde personage speelt, en die film is in elk opzicht eigenlijk wel beter en interessanter. Grootste verschil tussen de twee films is dat ik in Rebel wél mee kon leven met de personages en hier totaal niet. Het extreem melodramatische einde wordt daardoor behoorlijk lachwekkend en bewijst daarmee wel dat dit eigenlijk maar verouderde hap is. De bombastische, veel te aanwezige muziek is nog wel het beste voorbeeld daarvan, maar ook het acteerwerk stelt - met uitzondering van Dean, die zijn tijd inderdaad ver vooruit was - maar weinig voor. East Of Eden heeft de tand des tijds helaas maar moeilijk doorstaan.

2,0*

De film is losjes gebaseerd op een deel van Steinbeck’s befaamde boek over liefde, opstandigheid, schuldgevoelens en vergeving. Ondanks de wijzigingen t.o.v. het boek heeft Kazan er een hele mooie film van gemaakt, al haalt hij niet het niveau van zijn eerdere films A Streetcar Named Desire (1951) en On the Waterfront (1954) .

James Dean heeft in slechts drie films gespeeld. Deze film was destijds zijn bioscoopdebuut, waarin hij naar mijn mening zijn beste rol speelt. Niettemin vind ik dat zijn inmiddels legendarische reputatie sterk overdreven is gelet op zijn acteerkwaliteiten. Maar die faam heeft misschien te maken met de rebelse rollen, die hij gespeeld heeft.

Naast James Dean zijn ook Jo Van Fleet en Julie Harris erg goed bezig.

Al met al een hele mooie film, maar ik zou iedereen willen aanraden om het niet bij deze film te laten en toch vooral het schitterende boek van John Steinbeck te lezen.

Dat de vergelijking met Marlon Brando over James Dean gemaakt, is geen toeval. De jonge acteur volgde dezelfde acteertechniek en regisseur Elia Kazan zocht bij de casting voor zijn verfilming van East of Eden een figuur als Marlon Brando. Als je weet dat James Dean voor het eerst in een echte Hollywoodfilm speelt en veel improvisatie gebruikte, is het eens zo sterk hoe hij hier vol charisma de rol van de wat stuurloze Cal speelt. Cal, een jongen die het moet afleggen tegen zijn voorbeeldige broer Aron en nooit goed kan doen bij zijn vader.

East of Eden is een emotioneel drama geworden met wat je zou kunnen noemen een coming of age film. Nu verloopt dat met tieners die puberen, toen was dat met jongvolwassenen die willen of niet in de maatschappij moeten meedraaien waarbij ze als volwassenen hun verantwoordelijkheden zullen moeten draaien. De rol is wat gelijkaardig van zijn opvolger Rebel without a cause wat sommige kritische stemmen wellicht zal doen opmerken dat hij altijd het zelfde speelt. Voor iemand die maar enkele gekende filmrollen gespeeld heeft, is het moeilijk om te zeggen wat hij later nog meer in z'n mars zou hebben. Marlon Brando is in The Wild One toch ook anders dan in The Godfather of Last tango in Paris.

De rest van de cast mag toch ook niet vergeten worden. Ik volg wel enkele berichten terug waar gezegd wordt dat de tegenspelers in Rebel without a cause sterker waren dan in deze East of Eden. Aron, gespeeld door Richard Davalos is ook niet echt een opvallend figuur en verbleekt helemaal bij James Dean. Ook Jo Van Fleet is niet op haar best. Haar rol is gelukkig wel interessant. Wel sterk bezig zijn Raymond Massey, die de vader speelt. Hij deed me wat denken aan Donald Sutherland. En natuurlijk Julie Harris, wiens karakter ook gaandeweg steeds opvallender wordt en zorgt voor mooie scènes met James Dean en natuurlijk de finale met Dean en Massey.

Eindelijk alle drie de Dean films gezien. Leuk om te zien dat het alle drie erg sterke films zijn, natuurlijk geregisseerd door 3 grote filmnamen en alle drie zijn hevig emotionele en erg krachtige rollen. Wat mij betreft is de status die Dean heeft nauwelijks overdreven. Hij steelt hier ook weer de show.

De intrige is sterk, het vervolg vrij solide (maar niet echt bijzonder) en het laatste shot gewoonweg erg krachtig. Op de een of andere manier geloof ik de ellende die Dean in al zijn rollen heeft heel erg. Kazan is sowieso een fantastische acteursregisseur, maar is verder ook gewoon een vakman. Vind zijn zwart-wit fotografie wel wat indrukwekkender ogen, vond dit visueel hooguit op het eind (de art-direction op de kamer van zijn vader bijvoorbeeld) echt de moeite waard.

Het verhaal en de overduidelijk parallel met het Bijbelverhaal (tot en met de titel) zijn gewoon erg sterk. Dit is te goed om lager dan 4 sterren te geven. Misschien is East of Eden niet zo memorabel als het wel vergelijkbare Rebel without a Cause, daar ontbreken de echt goede scenes voor, van die scenes die je voor altijd bijblijven zegmaar (alhoewel ik het doordraaien van de broer ook erg sterk vond).

De roman van John Steinbeck is te grootschalig om in twee uur te behandelen, dus hebben ze gekozen om het gedeelte weg te laten rond Adam die zich in Salinas komt vestigen en zich te concentreren op het gedeelte waarin z'n zoon Cal centraal staat. Drie niveaus van geschiedenis worden met elkaar verweven: de bijbelse geschiedenis waarnaar op allerlei manieren verwezen wordt, de Amerikaanse geschiedenis ten tijde van de Eerste Wereldoorlog en de familiegeschiedenis van de Trasks.

James Dean kon zich gemakkelijk inleven in z'n personage omdat hij in meerdere opzichten heel erg op Cal leek. Hij acteert met heel z'n lichaam, neemt rare, verwrongen houdingen aan om z'n verkniptheid uit te drukken. Tussen de opnames door zou hij Raymond Massey op stang gejaagd hebben om het juiste gevoel van wrevel bij de acteur naar boven te halen. Ook de twee vrouwen, Julie Harris en Jo Van Fleet, zetten een personage met een innerlijk conflict neer.

Qua locatie is er een contrast tussen het conservatieve en devote landbouwstadje Salinas en het wereldse, ietwat decadente Monterey. De zaak die Kate Trask uitbaatte, zal wel een bordeel geweest zijn, maar dat mocht niet expliciet gezegd worden.

Naast het acteerwerk en de dialogen is ook de cinematografie geïnspireerd. Wanneer ze verliefd worden, zitten Cal en Abra tussen de bloeiende lentekruiden; wanneer ze verdriet hebben, staan ze half verscholen onder een treurwilg. Scheve cameraposities drukken uit hoe de patriarch met zijn voormalige zekerheden en idealen uit balans geraakt is. Wanneer iemand op een schommel zit, schommelt de camera in tegenbeweging. Tijdens dialogen gaat niet alle aandacht naar de spreker, maar reactieshots tonen de gevoelens van de toehoorder.

Uitstekende film over een jongeman die zijn moeder nooit heeft gekend en onbegrepen is door zijn vader. Een mooi verhaal waarin stiekem veel is verwerkt (de relatie tussen beiden broers, de eerste wereldoorlog en de technische ontwikkelingen). Mooi camerawerk en bovenal een sterke rol van een debuterende James Dean.

Man has a choice and it's a choice that makes him a man

Ik heb eigenlijk jaren gedacht dat ik ondertussen de grote films van James Dean wel had gezien. Oké, er is nog een televisiefilm en wat uncredited werk waar lastiger is aan te komen, maar recentelijk pakte ik mijn DVD van East of Eden vast en ik kon maar weinig herinneringen aan de film oproepen, vooral omdat ik de film leek te verwarren met Giant. Daar moest dringend eens iets aan gedaan worden en dan gisteren, met de nodige vertraging dus, eens voor gaan zitten.

Interessante keuze wel van regisseur Elia Kazan om maar een stuk van het gelijknamige boek van John Steinbeck te verfilmen. Daardoor wordt dit een nogal compacte verfilming en dat werkt boven verwachting erg goed eigenlijk. Misschien ook wel omdat het eerste stuk van het boek zich meer concentreert op Adam in plaats van zijn zonen en Kazan slaagt er in om vrij eenvoudig een beeld te schetsen van de vader waardoor je nooit het gevoel krijgt dat je iets mist. Verder is East of Eden zo'n film die enkel in het oude Hollywood gemaakt kon worden. Die kleuren blijven prachtig, Kazan flirt hier en daar met wat nieuwe technieken (vond vooral de schuine shots bij onder andere het voorlezen uit de bijbel wel iets hebben) en de film straalt gewoon sfeer uit. Kazan is dan ook zo'n regisseur die op dat gebied het onderste uit de kan weet te halen en zorgt hier misschien wel voor één van de indrukwekkendste scènes in de geschiedenis van zijn carrière. Het moment waarop Aron zijn vader aan het treinspoor ziet aankomen, maniakaal begint te lachen en dan zijn hoofd door het raam stoot.. Ik krijg nog kriebels wanneer ik er aan terug denk.

Dat is dan ook wel de enige scène waar ik Richard Davalos echt overtuigend vind. Het is moeilijk mijn vinger erop te leggen, maar hij moet echt in zijn rol groeien precies. Dit in tegenstelling tot James Dean die er vanaf de eerste seconde staat. Blijft toch eeuwig zonde dat we nooit zullen weten hoe hij verder had geëvolueerd in zijn carrière. De ziel en emotie die hij in zijn rollen weet te leggen, het komt niet vaak voor. East of Eden wordt vandaag de dag nog het vaakst herinnerd als één van de grote Dean films, maar daar doe je de rest van de cast toch onrecht mee. Zeker Julie Harris is enorm overtuigend als Abra en ook de rol van Jo Van Fleet mag je niet onderschatten. Raymond Massey is als vader Trask misschien net ietwat te eenzijdig in vergelijking met de rest (al is dat langs de andere kant wel te wijten aan de keuze om zijn voorgeschiedenis wat te filteren) maar doet het ook nog goed.

Stom eigenlijk dat ik dit zo lang heb laten liggen. Kazan is sowieso altijd wel de moeite waard en ook James Dean is eigenlijk nooit verkeerd. Heb nog ergens een box liggen met commercials, documentaires en ik geloof een theaterregistratie. Moet ik toch ook eens aan beginnen.

4*

mooi gemaakt en interessant thema maar toch kon het me niet voldoende boeien , het dramagehalte is behoorlijk hoog en had moeite om hem uit te zitten ook al was ie nou ook weer niet zo superlang .

Na Rebel Without A Cause is dit de tweede film die ik van James Dean zie. Zijn rol hier heeft wel wat raakvlakken met die in Rebel Without A Cause. Het boek East of Eden van John Steinbeck heb ik niet gelezen, dus een vergelijk tussen film en boek kan ik niet maken. Dat het verhaal een variant is op het Bijbelse Kaïn en Abel verhaal is wel duidelijk. Een zeer behoorlijk plot in ieder geval. Het ziet er bovendien allemaal uitstekend uit, op visueel gebied valt er weinig aan te merken. De cast acteert in de regel goed, al wordt het hier en daar wat zwaar aangezet. Al met al een zeer behoorlijke klassieker.

Ik begin stilaan te vatten waarom Dean vandaag de dag nog zo’n mythische weerklank krijgt. Met looks alleen red je het niet. Ondanks zijn prille Hollywoodcarrière heeft hij toch zijn stempel gedrukt in zijn films. Prima film dezelfde East of Eden met zijn mooi dankbaar plot waarbij twee broers meer elkaars antipolen zijn dan dat ze gelijkenissen hebben.

Deze tegenstellingen worden gelukkig niet op de spits gedreven. Alles is eerder subtiel verweven in het plot dat zich in meerdere laagjes zich ontvouwt. Er zit weinig zwart wit in het verhaal. Alles is wat complexer en genuanceerd. Zo is de vader niet uitgesproken anti Caleb, houdt hij ook van hem en is Caleb ook niet zomaar een mislukkeling of een rebel op het slechte pad.

Het gemis van een moederfiguur is veel bepalend geweest voor de ontwikkeling van Caleb. Wanneer alles samenkomt ervaren sommige personages wel wat veranderingen. Dit schouwspel alleen al is zeer de moeite om te zien. Prima film met een uitstekende opbouw. Een aanrader met puik acteerwerk en camerawerk. Mooi!

Klassiekerzondag bracht dit keer East Of Eden, en daar was ik wel erg nieuwsgierig naar. Mijn laatste Dean in de vorm van Giant was me erg tegen gevallen dus ik hoopte op beterschap met dit verhaal van John Steinbeck die ik overigens wel erg waardeer als schrijver, sterker met De druiven der gramschap hebben we als snel één van de beste boeken die ik gelezen heb.

En in eerste instantie gaat East Of Eden sterk van start met een geladen sfeer en een op het oog gekwelde jongeman in de vorm van Cal. De toon is op met mysterieuze af en de muziek samen met de shots bijvoorbeeld op de trein zijn toch echt van een gehalte dat mij aanspreekt. De verhoudingen binnen de familie Trask worden ook prima gebracht in het gebeuren te midden van alle blokken ijs. De vraag is allemaal wat er speelt, zo ook rond moeder, en Dean is overtuigend in zijn rol als getroubleerd, gekweld en onbegrepen jong. Een rol die hem uitermate goed ligt en uit eigen ervaring kan putten.

Handen wrijvend wacht ik af op het vervolg maar zo rond het sla transport en Cal's eigen stappen in het ondernemerschap stort voor mij eigenlijk de film en interesse compleet in. Wat er allemaal speelde in de beginfase verdwijnt naar de achtergrond door oorlog, handel en wat er dan ook maar enigszins mag spelen met de verloofde van broerlief. Ai! Wat jammer. Verhaal technisch snap ik waar het voor nodig is om op het einde weer terug te komen bij het beginpunt. Caleb moet de handel in om pa te willen helpen, in eerste instantie een goede keuze, tot er toch weer afkeuring is en de stoppen definitief doorslaan.

Maar dan toch veer ik op bij het verjaardagsfeestje waar Cal's cadeau volledig verkeert uitpakt en broer ook niet langer veel met Cal opheeft en de boel op de spits drijft met een ontzettend sterke finale tot gevolg. Wauw! Wat wordt hier de film toch gered van een slaapverwekkende dood die in het middensegment was ingezet. Tevens vallen enkele ontzettend sterke shots op zoals de lange 'duistere' schaduw van Cal op de vloer in het bordeel en het mee wiegen van de camera met Cal's geschommel.

En zo valt East Of Eden best nog behoorlijk uit en is het zeker niet een film die ik meteen afschiet met een slecht cijfer maar zeker nog een keer wil proberen. James Dean bewijst toch maar weer een fenomeen te zijn die iedere scene toch iets extra's weet te geven. Jammer alleen van het redelijk saaie midden die verhaal technisch ergens heen bouwt maar verder niet indrukwekkend of memorabele momenten heeft. Maar toch, East Of Eden is op zijn minst interessant te noemen.

Beetje gedateerd toch, hoewel an sich wel een aardige film om te zien en goed gemaakt.

Ik heb recent het boek gelezen. Wat opvalt is dat slechts een beperkt deel van het boek wordt gebruikt (eigenlijk alleen het vierde tevens laatste deel) en dan vooral gericht op de band tussen de vader en de zonen. Het boek is veel breder en hoewel elke plotbeschrijving van dat boek steeds dat centrale thema noemt vond ik dat in het boek (een overigens magistraal vertelde roman) veel minder sterk (of eigenlijk niet) naar voren komen. Dat hing er simpelweg wat bij. Deze film pakt juist wel dat stukje en hoewel die emoties nogal zijn uitvergroot en het theatrale acteerwerk ook niet echt helpt om dat gevoel goed mee te krijgen doet de film dat wel beter.

De film kent ook wel goede dingen verder: qua tempo wel oké, innemende personages, een aardig sfeerbeeld. Maar als gezegd ook niet geweldig geacteerd en gedateerd. Ik zie dit meer als document van een tijd dan echt een film die me meetrekt. 3,0*.

Sombere tragiek. De bijbelse motieven zijn duidelijk en het is welgeweten dat het een moderne hervertelling is van het Kain en Abel verhaal, de zoons van Adam. Ook de patriarch in de film heet Adam, en de gift uit de bijbel wordt hier vervangen door een envelop geld die de jongste zoon aan zijn vader schenkt. Cal is eigenlijk een zondaar, die de vrouw van zijn broeder begeert en jaloers is op zijn broer Aron, omdat hij alle liefde krijgt van zijn vader. Het bad guy gehalte van Cal wordt enigszins getemperd door de vader te beschuldigen van emotionele verwerping, en door te suggereren dat hij "slechts" een kwetsbare jongen is op zoek naar affectie. Als je je kinderen geen liefde geeft, dan brengt dat vroeg of laat noodlot over jou.

Een erg bitter verhaal met een pijnlijke afloop. Icoon James Dean is een beetje wat ook River Phoenix later zou worden. Een grote belofte die tijdens zijn opkomende carrière tragiek aan zijn einde kwam. De man had zeker talent al voelt dat bad boy imago misschien wat geforceerd aan. Ik was sterkst onder de indruk van de scène waar hij geld gaat lenen bij zijn moeder, de bordeelhoudster Kate. Duizelingwekkend goede scène vol karma. En over Kazans smetteloze regie niks dan lof.

Iets te stroperig naar het einde toe, maar afgezien daarvan is dit een mooi gespeeld, meeslepend drama over de strijd tussen twee broers voor de liefde van hun afstandelijke vader. James Dean is opmerkelijk in zijn filmdebuut, maar de hele cast is prima, met vooral ook een mooie rol van Julie Harris als de jonge vrouw die tussen de twee broers in komt te staan. Thematiek en personages raakten mij net niet genoeg, maar alsnog is de film de moeite waard.

Weinig bijzonders

East of Eden is een nogal doorsnee drama geworden waarbij een jongeman langs de ene kant contact probeert te zoeken met zijn moeder die hij nooit heeft gekend en langs de andere kant liefde probeert te krijgen van zijn vader. Het tussenstuk is ook weinig interessant met Abra die verliefd wordt op Cal, terwijl ze zich gaat verloven met zijn broer. Eigenlijk is het wachten tot het einde om iets interessants te zien te krijgen met de oplopende ruzie tussen Cal en Aron, die dan in dronken toestand op de trein beland. Dit was ook mijn eerste kennismaking met James Dean. Hij doet het wel naar behoren, maar echt overtuigen doet hij me niet. Benieuwd wat Rebel Without a Cause gaat geven.

2.5*