Mannaja (1977)

Erg gaafe spaghetti western van Sergio Martino. De film zit vol leuke vondsten en gaafe scenes. Het beviel me vooral dat de film een redelijk hoog sensatiegehalte heeft en dat er gelukkig geen liefje is voor de protagnist. Met name het laatste half uur vond ik geweldig; Heerlijk hoe dubbel dat ingraven uitpakt.

You're. Alone. A soooooooo-li-taaaaaary-maaaaaaaan. Erbarmelijke, maar ook wel lachwekkende muziek. Wansmaak ten top. Mannaja is verder wel een prima spaghettiwestern. Qua geweld compromisloos. De held heeft net iets te weinig charisma (hij deed me aan Chuck Norris denken), maar zijn bijlenact is wel weer cool. Verder drijft de film op een aantal stoere clashes tussen de schurk en de held, met een climax die waarschijnlijk iets te snel voorbij ging. De ooglidscène is een klein hoogtepunt. Lekker bruut. De huidige 3 sterren die hier nu staan zijn echt wat te weinig.

Deze net zitten te kijken via de mooi geproduceerde Blue Underground dvd.
Erg interessante en sfeervolle Spaghetti western.

Hoofdrolspeler is goed gecast en heeft zeker charisma, maar niet van het supersterrenniveau als een Nero, Gemma, of Eastwood, maar doet meer aan een jonge Chuck Norris denken ten tijden van films als Good men wear black, Forced Vengeance en The Octagon.

Steiner is een goede schurk, met een rotkop, waar je meteen een hekel aan krijgt, maar schijnt in werkelijkheid een aardige, vrij timide man te zijn.

Deze films valt onder de wraakwesterns en weet eigenlijk alle clichés van het genre af te strepen, incl. held die in het midden van de film door schurk en handlangers gevangen wordt genomen, in elkaar geslagen en voor half dood achtergelaten, waarna held zich -met hulp van een derde- weer weet op te knappen en tenslotte genadeloos huis komt houden. Vaste koek sinds het toonaangevende A fistfull of dollars.

Zeker een aanrader, met helaas wat al te overdreven muzikale score van de gebroeders De Angelis, die echter bij menig Bud Spencer film wel de juiste snaar wisten te raken.

Een acht, ofwel 4 sterren.

Hele late bijdrage aan het spaghetti-genre, maar dan wel een hele goeie! Helemaal volgens het boekje, zelfs met meerdere afrekeningen. Er schijnt nog wat wel na te zijn gekomen, maar in de jaren 80 was de western en de spaghetti zo goed als dood. Regisseur Martino ging hierna ook aan de kannibalen. Heerlijke film, zo zien we onze westerns graag.