Rio Bravo (1959)

Ik viel nog net niet in slaap, maar daar houdt het ook mee op. Met alle respect voor meneer Hawks en consorten, maar deze film lag mij totaal niet. Saai, traag en té weinig inhoud om ook maar een beetje te boeien.

goede western. enkele goede scènes zoals de openingsscène en in de saloon met dat bloed druppend in het bier .

een film die vrij lang was, maar toch wel wist te boeien. interessante karakters, goede muziek en helaas een wat gezocht en nutteloos liefdesverhaaltje.

met name Martin speelde erg goed.
wat opviel was dat Wayne eigenlijk niet in staat is liefdesscènes behoorlijk te spelen.

4 sterren.

Zeer goede Hollywood-western volop spanning, actie en humor. Een uitstekende cast die goed op elkaar is ingespeeld.

Het liefdesverhaaltje: John Wayne (een oude, stijve cowboy) en Angie Dickinson (prachtige jongedame). Dat kwam niet goed over. Maar de dialogen tussen die twee waren om te smullen.

En de twee liedjes waren prachtig. Een paar minuten die leken alsof ik gewoon tussen de jongens daar zat.

Erg fijne western.

Ik vind Technicolor altijd wel wat hebben. Geeft een mooie warme sfeer.

De film heeft erg leuke karakters. Op het tweede gezicht zelfs minder eendimensionaal dan je zou verwachten van een western.

Ruime 3,5 sterren

Mooie, onderhoudende film met werkelijk prachtige muziek (!) en snedige dialogen.

Walter Brennan als Stumpy speelt (net als in 'To Have and Have Not') zijn rol weer met verve.

Maar het meest opvallend vond ik Dean Martin. Volgens mij speelt hij hier de rol van zijn leven!

"There he goes, with nothing in his stomach. Nothing but guts!"

Het is zeker een leuke (typisch klassieke) western, vooral omdat het zo aardig loopt.

Qua uitwerking is het bij vlagen goed gedaan (veel scenes, snelle opeenvolging, diversiteit), maar ook een hoop typische John Wayne cheesiness.

Dat zingen, het meisje dat hem zo desperately wil (waarom in vredesnaam?) , dat soort dingen.

Vermakelijk, maar echt geen meesterwerk voor mij.

Sterke film. M'n eerste western van voor de tijd van de spagheti's. En het was een mooi welkom. Leuke dialogen, goede actie, prachtige rol van Wayne. Wat heeft die man een uitstraling.

Het was natuurlijk een film dat in feite op een geheel andere plek gespeeld had kunnen worden, Het Texaanse Westen dient als decor, maar dat zet wel een bepaalde sfeer neer. Dit zal zeker niet m'n laatste Hawks of Wayne zijn.

The One Ring vertelde mij eens dat ik Rio Bravo maar beter kon mijden aangezien westernclichés hier verheerlijkt zouden worden. Natuurlijk kleurt deze film zijn personages erg eenzijdig in en bestaat er geen twijfel over de vraag wie er nou goed en slecht is.Toch moet ik zeggen dat ik deze film op sommige momenten nog geen eens zo heel cliché vond.

Sterkste punt aan deze film is dat we het dagelijkse leven in een wat in slaap gesukkeld western stadje volgen en nauwelijks informatie van buiten het stadje gepresenteerd krijgen. Nadat men een grote vis heeft gevangen, is men zich ervan bewust dat er een dreigende onweerswolk boven hun hoofd hangt. Het is alleen niet duidelijk wanneer deze nou tot ontlading zal komen. Dit gegeven druist toch in tegen de westerns die ik zag waarin wij te zien krijgen hoe de boeven, vaak ergens in de bergen, plannen maken om een bankoverval of wat dan ook te plegen. Als kijker weet je daardoor gewoon al wat er komen gaat. Hier was dat dus niet het geval, omdat de film zich eigenlijk alleen richt op John Wayne of een van zijn werknemers.

Verder vond ik het allemaal ook wel meevallen met het machogedrag. Ik heb absoluut niets met starende mensen die alleen maar zogenaamd stoer uit hun ogen kijken, iets wat totaal niet strookt met hun kinderachtige en prehistorische kleding. Rio Bravo bevat naast enkele originele dingen wel genoeg clichés maar komt er mee weg omdat de film gewoon als puur amusement bedoeld lijkt en vaak een komische noot wist te raken bij mij. Dit laatste komt denk ik omdat de personages toch wel een bepaalde menselijkheid met zich meedroegen. Ik heb genoten van Stumpy `s gemopper als hij een gebrek aan erkenning ervoer en ik heb plezier beleefd aan de momenten waarop men met zijn vieren samengepakt zat en wat muziek maakten. Tevens bevat deze film ook een hoop actie tussen de humor door. Ietwat storend waren de lesjes die Wayne zijn medekompaan ' een vermaarde alcoholist ' wilde leren en de ' dit blijft een aandachtspunt bij westerns ' neppe locaties. De personages kwamen volledig tot leven, de omgeving toch niet helemaal, op enkele mooie shots bij het vallen van de dag na dan.

Oh, ja. En over de al dan niet ontbrekende chemie tussen John Wayne en die vrouw, heb ik zo mijn eigen visie. Een citaat van Oleg' uit Running Scared ' (2006):

Vermakelijke film van Howard Hawks. Een regisseur die in zijn films de nodige humor weet te stoppen. En dat bevalt mij vrij goed. Beste western tot dusver. 4*

John Wayne komt vaak wat onnatuurlijk op mij over. Het is vaak net alsof hij zijn teksten opleest. Maar door zijn uitstraling, stem en acteren weet hij toch wel zijn rollen goed genoeg in te vullen. Dean Martin stal de show wat mij betreft. Stumpy zorgde voor de nodige humor en deed dat erg leuk.

Een van de mooiste scenes vond ik dat Martin en Wayne de bar in komen om de moordenaar te zoeken. Nadeel van deze film was het liefdesverhaaltje, want zoals hier trouwens meer genoemd is, Wayne doet dat niet erg overtuigend en de aanleiding is vreemd.

Ik prefereer altijd een spaghetti western boven een Amerikaanse. Hoewel de Amerikaanse westerns evenzo geweldig zijn heb ik nog geen echte meesterwerk ertussen gezien.

Rio Bravo is alweder een heerlijke western die vooral door zijn fijne karakterstudie weet te overdonderen. John Wayne weet te overtuigen. niet echt een variërende rol maar dat hoeft ook niet. Zo lang die maar John Wayne is. echter is de romance tussen hem en Dickinson niet geheel boeiend. Hij weet zo niet zijn emoties uit te drukken. Ik las ergens dat ie zelfs nerveus was vanwege zijn scènes tussen hem en Dickinson. Walter Brennan was een persoonlijke favoriet hier. Altijd een leuke bijdrage in western dergelijke humoristische figuranten. (Cheyenne in C'era una volta il West, Tuco in Buono, il brutto, il cattivo, Howard in The Treasure of the Sierra Madre). Verder was die Mexicaan een aardige bijdrage. Over Dean Martin ben ik verder ook te spreken. Enkel wist die Colorado me niet overtuigen. Wat een belabberde acteur zeg. Viel me al vanaf de eerste minuten op.

De film mist verder wat spanningsopbouw. Zo nu en dan paar intens en vurige scènes maar in het algemeen duurt het wat te lang voordat de show begint. De shoot-out aan het einde was een van de betere die ik zag. Vaak vind ik shoot-outs niet volledig tot hun recht komen. Niet scherp of vakkundig gedaan. Komt wellicht omdat veel regisseurs ze te episch proberen te maken en daardoor het te slordig overkomt.

Geweldige western in ieder geval, die spijtig genoeg door gebrek aan spanningsopbouw en niet al te geweldige muziek (wellicht een reden waarom ik die Spaghetti's prefereer) geen meesterwerk voor me is.

Westerns.

Rio Bravo is een film met veel niks en gebrekkige actie tussendoor. De scene die mij waarschijnlijk het meest bijblijft is Wayne (achteraf moeten opzoeken wie hij nu eigenlijk was) een schuurtje binnenstuitert om daarna achter een hoop zandzakjes te hinken. Herinner mij bij Scarface al was discussies over neppe actiescenes, maar het verbaast mij dat dit er in '59 noch gewoon mee doorkan. Vond het in ieder geval wel hilarisch.

Net als heel Wayne's optreden uiteindelijk, vreselijke zoutzak. Vond ik Martin geschikter voor z'n rol, al gaat het ook gewoon fout als er verwacht wordt van hem om te acteren (dat hele alcohol gedoe is dan ook gewoon slecht en derderangs).

Verhaaltje is ubergezapig, met geen stokken vooruit te branden en doodgewoon saai. Als men aan het eind dan nog eens vijf minuten uitrekt om twee kutnummers uit te kwelen stond mijn geduldmetertje zwaar in het rood.

Rest vooral dat ook hier de hele western setting mij gestolen kan worden. Lelijk in al zijn details en aspecten, van aankleding, decor, intriges tot filmstijl gewoon butt.

Dat men dit 140 minuten kan rekken. 0.5*

Film #3 van Hawks en ik moet zeggen, hij is erg constant.

Rio Bravo is bepaald geen slechte film, maar het ontbeert chemie tussen de personages (vooral Wayne en die vrouw). Verder is de muziek vrij irritant. Het verhaal is best redelijk en voor 140 minuten is ie best goed door te komen, maar net als The Big Sleep en His Girl Friday ontbreken er te veel dingen om Rio Bravo tot een goede film te maken. Vandaar voor de derde maal;

2,5*

Lekkere, zoals Tarantino ooit beschreef, hang-out film. Het verhaal heeft niet al te veel om het lijf alhoewel het scenario (vooral dialoogtechnisch) toch wel bijzonder goed is geschreven. De ware magie ligt vooral bij de briljante cast, goede art-direction en de prettige sfeer.

Prima western, met een sterke sfeer en een verhaal dat eigenlijk niet eens zo veel om het lijf heeft, maar toch weet het op de een of andere manier te boeien. De film bevat een aantal aardige personages, waarbij ik vooral de oude man erg grappig en kranig vond overkomen. John Wayne zelf doet het redelijk, al is het liefdesverhaal wel enigszins storend. De scene op zoek naar de moordenaar in de bar en de eindscene, waarin met dynamiet wordt gegooid, zijn wat mij betreft de hoogtepunten van de film. Geen echte topper, maar wel een erg fijne western!

3,5*

RIO BRAVO gisteren herzien.

Nog steeds onbegrijpelijk die hoge IMDB score: een teleurstellende Western, eerder een komedie, mede door de inbreng van Walter Brennan en de liedjes van de zangers Dean Martin en Ricky Nelson.

Wat mij bij blijft:

Totaal geen chemie tussen John Wayne en Angie Dickingson (die maar liefst 25 jaar jaar jonger is dan Wayne...)

Acteerwerk van Dean Martin als alcoholist is weinig overtuigend; vreemd eigenlijk, omdat hij als alcoholist in deze rol een 'thuiswedstrijd' heeft.

Tja, en John Wayne is John Wayne; zie weinig verschillen in zijn vertolkingen, hooguit dat zijn funktie, en ditmaal ook zijn outfit, anders is.

En waar Wayne is zijn ook Ward Bond, Walter Brennan en Hank Worden niet ver. De laatste ontbreekt ditmaal (maar hij geniet misschien nog van zijn 'rocking chair' uit The Searchers ).

Alhoewel Walter Brennan niet mijn fav acteur is, steelt hij, evenals in The Westerner uit 1939, de show met zijn over-the-top-acting.

Claude Akins als de slechterik Joe Burdine is voor mij de enige overtuigende acteur in RIO BRAVO.

En ook in RIO BRAVO doen de Mexicanen weer kruiperig voor de gringo's. (De meeste Mex wonen zelfs in stenen bouwvallen naast de degelijke woningen van de gringo's...)

Het plot vind ik wel erg dun en de filmmuziek was blijkbaar sluitpost.

RIO BRAVO is met recht traag te noemen (en dat woord gebruik ik zelden), is op geen elk moment echt spannend en zelfs van de rancher Nathan Burdette gaat geen echte dreiging uit.

Als iemand deze Western een hoge score geeft, dan heeft ie er nog weinig gezien (dit prachtige genre heeft zoveel meer te bieden); in elk geval aanrader voor comedy-fans.

Groot pluspunt is de beeldkwaliteit, bijna op Blu-ray niveau (ten minste, van de S.E. release), geweldig. En opgenomen in breedbeeld, wat bij te weinig Westerns het geval is. Genre Western leent zich daar ideaal voor met zijn doorgaans wijdse landschappen.

De extra's op de 2e disc nog niet bekeken.

Blijf na herzien bij een IMDB *5/10.

Rio Bravo is na al die lange Leone's toch een kleine verademing. Ja, ik vond dit beter dan die Leone-westerns al is het allemaal met dezelfde ingrediënten. Hawks maakt dit gewoon veel amusanter.

Rio Bravo zelf mocht ook wel wat korter maar de speelduur is veel leuker ingevuld. De personages (vond ik veel menselijker dan bv. Clint Eastwood) en dialogen maken het allemaal wat dragelijker om door meer dan 2 uur door te komen. Die scène in die bar met dat bloed op het bier illustreert dat: Luchtig met een vleugje spanning. Als ik mag kiezen tussen deze dialogen of Leone's eindeloze close-ups en long shots op die kille landschappen kies ik zonder twijfel dit.

Mja laat ik nu maar even overstappen naar de minpunten want het blijft toch z'n saai boeltje. Alweer weinig te zien de hele 2 uur lang door dat filterdunne verhaal (al zou ik zelf ook niet weten welk verhaal ik moet maken met enkel een paar cowboy's en een lelijk stadje tot m'n beschikking). Ik koos in de alinea hierboven dan ook bewust voor het woord 'dragelijker' want interessant is toch iets anders.

Ochja zit zowat met gemengde gevoelens. Ik zou zelfs misschien nog wel voor het geheel voor een 3,5 kunnen gaan. Maar dan mag daar zeker een half punt of door John Wayne. Je hebt acteurs die een film een niveautje hoger kunnen tillen. Wel, Wayne helpt het naar beneden. Jammer dan weer voor Dean Martin want die was geweldig. With my rifle, my pony and me

***

Eén van de betere westerns, naar mijn idee. Vooral door prima rollen en interactie tussen Dude, Chance en Stumpy. Ook baby-face Colorado beviel me prima en de kleinere rollen leveren een goede bijdrage.

Dickinson was de enige die ik wat minder vond, maar ook niet echt storend.

Zoals vaker in westerns is het plot niet zo ontzettend interessant. Toch blijft het een dikke twee uur zeer plezierig allemaal.

Van Dean Martin ben ik niet zo ondersteboven in andere films, maar ik vond hem hier geweldig. Zelfs de liedjes werken sfeerverhogend, en dat is normaal toch juist een struikelpunt bij mij. Liedjes en liefdesaffaires in westerns zijn voor mij vaak momenten om een pauze in te lassen.

Deze film heeft geen moment op pauze gestaan.

Samen met The Searchers deze film een kleine maand geleden gekocht. Een aangezien ik de eerst genoemde film niet echt super vond, duurde het vrij lang voordat ik me aan deze film waagde. Ik vond The Searchers niet echt slecht maar ik had betere westerns gezien.

Nou, Rio Bravo is veel beter! Hij haalt niet het niveau van sommige Leone westerns (en dan bedoel ik Buono, il Brutto, il Cattivo, Il en C'era una Volta il West ), maar dit is wel een flinke verbetering ten-op-zichte van de andere John Wayne western die ik zag. Deze film heeft me ook zeker over de streep gehaald om nog weer John Wayne westerns te gaan kijken.

Lekker luchtig, met veel humor en de nodige spanning. Een oud western stadje, maar Howard Hawks heeft niet meer nodig, want dit is precies de perfect setting voor zo'n film. De film heeft inderdaad een redelijk dun verhaaltje, maar door de enorm leuke dialogen valt dat niet echt op. Al moet ik wel zeggen dat sommige dingen een beetje raar waren. Zoals inderdaad de relatie tussen Wayne en Angie Dickinson. Waarom zou in godsnaam zo'n leuk meisje op een oude stijve hark als John Wayne vallen. Bovendien is hij ook nog 20 jaar ouder Dat vond ik dan een beetje onlogisch.

Verder was de cast top. Vooral Dean Martin (die al erg vaak is genoemd) vond ik een overtuigende rol spelen. Echt een John Wayne fan ben ik niet. Ik zie niet echt veel variatie in zijn personages. Altijd de norse en chaggie man, die stiekem toch wel iets van een hart heeft. De speelduur was prima, ik heb me eigenlijk geen seconde zitten vervelen.

Leuk western dus, die zeker niet de laatste is met John Wayne die ik zal zien. De muziek, cast, speelduur en dialogen waren allemaal prima.

Hele dikke 4*

Kleine tegenvaller. Rio Bravo komt te traag op gang en weet je pas het laatste halfuur écht in te palmen.

Tevens de eerste keer dat ik Wayne mocht aanschouwen, al komt dat omdat ik Amerikaanse westerns makkelijk en misschien wel bewust uit de weg ga. Hier speelde hij alvast niet slecht. Innemende persoonlijkheid en een overtuigende sheriff. Beste en meest boeiende rol is weliswaar weggelegd voor Stumpy, die niet bepaald hilarisch is te noemen, maar wel een karrenvracht aan charisma te bieden heeft. Mindere rollen zijn 'The Dude', Carlos en de gezochte vrouw. Die eerste slaagt er helemaal niet in een geloofwaardige alcoholist neer te zetten en de tweede doet gewoon te hard zijn best voor zijn bescheiden rolletje. De kleine Spanjaard deed me zelfs aanvankelijk wat denken aan Manuel, van ''Fawlty Towers'. Stuntelig en nerveus mannetje. De vrouw genaamd 'Feathers' is een totaal overbodig zijpersonage. Iedere scène met haar is er één te veel, vooral omdat de relatie met Wayne niet lijkt te werken en haar gesproken tekst niets meer dan saaie monologen voorstelt. Ik snap de bedoeling er niet van. Een vrouwelijke rol als tegenwicht werkt hier niet. Dan had ik véél liever Nathan, de broer van de gevangene, voor de nodige compensatie zien zorgen.

Verder een vrij simpel verhaaltje dat rustig voortsuddert en sporadisch dreigt over te koken. Allemaal aanvaardbaar. Vanaf het moment dat de kleine muzikale onderbreking ophield (twee kutnummers volgens een voorganger ) begon het wat spannender te worden. Knappe shoot-out, die dankzij de haast absurde opkomst van Stumpy en Carlos nog beter te pruimen was.

Enfin, qua regie valt er niets negatief te verkondigen, integendeel. De soundtrack is op zijn beurt wel wat onopvallend en zorgde voor weinig extra sfeer, iets wat bevreemdend aanvoelt in vergelijking met een Italiaanse western.

3,00

Klassieke western uit de jaren 50, met de klassieke ingrediënten : vecht- en schietpartijen, humor om even de spanning er uit te halen, een scheut muziek (twee zangers in de cast, wat wilt ge ?) en een vleugje romantiek.

De onvermijdelijk John Wayne is traditiegetrouw de held en onwenning in de liefde, terwijl Dean Martin, niet zo ver weg van zijn drunky-Rat Pack-figuur, eigenlijk meest de show steelt.

Moet er nog een paar herzien van John Wayne. Maar op dit moment DE nummer 1 van 'the duke'.

Mede door het sterke spel van collega Dean Martin.

Mooie sfeerwestern, waarbij de diverse karakters de film maken. John Wayne speelt met verve een sheriff. Lichamelijk vond ik hem wat krakkemikkerig, maar zijn karakter blijft uiteraard sterk. Hij wordt bijgestaan door twee hulpjes, waarvan ik Stumpy (een ouwe knar met kraakstem) het grappigst vond. Zijn stemgeluid deed me telkens denken aan Coiley uit de hilarische MST3K-short: Spring Fever. Het verhaal in Rio Bravo is wat aan de magere kant en dat breekt vooral op in de tweede helft van de film. Dan wordt het allemaal wat minder interessant. Uiteindelijk bevat de film meer dan genoeg leuke scenes met hier en daar actie, zodat een goede beoordeling er nog wel in zit .

Erg makke western, die in alles zo enorm degelijk is dat de film ontzettend gaat vervelen na verloop van tijd. De moraaltjes, de clichés over verslaving, de verplichte humor in de vorm van de vervelende sidekick, het is allemaal eventjes leuk, maar de lange speelduur en het onbevredigende einde maken het een saaie rit.

2,5*

Lekker luchtig.

Deze westernklassieker dankt zijn status aan vele aspecten, waarvan de beroemde cast er natuurlijk één is. Daar zit hem ook gelijk de kracht van het geheel. De club acteurs heeft overduidelijk chemie met elkaar en zelfs de houterige Wayne komt daardoor bijzonder goed uit de verf. De dialogen zijn dan ook uitstekend en de film kent een prachtig tempo, hetgeen de algehele beleving zeer ten goede komt.

Natuurlijk ligt een en ander er duimendik op en is het tevens wachten op het letterlijk verplichte nummertje van Martin en Nelson, maar soms levert dik hout een aardige steiger op om tegen aan te dobberen. Er hoeft niet altijd te worden doorgezaagd. Het kluchtige shoot-out einde en de bijna komische romance kunnen de pret dan zelfs niet meer drukken. Het sluit mooi aan bij het onderliggende humoristische toontje dat een en ander lekker luchtig houdt.

Zeer goed.

Lange tijd heeft de poster die hier op de MovieMeter-site staat me ervan weerhouden de film te gaan kijken. Door de witte achtergrond op de poster verwachtte ik immers een film die zich in de sneeuw zou afspelen, wat me persoonlijk niet echt aansprak.

Grappig hoe het tegendeel waar bleek te zijn, toen ik de film uiteindelijk toch ben gaan kijken. Ik bleek totaal op het verkeerde been te zijn gezet door de poster. De film speelt zich af in een typisch ouderwets western-dorpje. En het is warempel nog mooi weer ook. De droge humor en leuke dialogen zorgen, in combinatie met de warme kleuren, voor een geweldige sfeer. Een fijne sfeer die ik nooit eerder in een film heb ervaren.

Dean Martin en John Wayne stelen de show met hun hoofdrollen. Daarnaast is er echter ook nog ruimte voor andere personages als Carlos en Stumpy. Personages met opvallende karakters die voor de nodige humor zorgen.

Rio Bravo is vooralsnog de beste Amerikaanse western die ik ooit zag met de beide liedjes als absoluut hoogtepunt.

“Just my rifle, my pony and me.”

Gemiddelde western, die best aardig wegkijkt. Waarom deze film een klassieker is, ontgaat mij echter. Het verhaal is vrij mager, de personages zijn niet al te interessant en het acteerwerk is ook niet echt speciaal. Dit is mijn eerste film van John Wayne en hij valt mij hier wel een beetje tegen, het komt allemaal nogal houterig en stug over. Zijn romance met dat meisje was totaal niet geloofwaardig, mede door de uitvoering die Wayne er zelf aan geeft. Het blijft wel allemaal aardig om te zien en vervelen gaat het ook niet, maar Rio Bravo stijgt niet echt boven de middelmaat uit.

Het is me een groot raadsel waarom ik deze 'Rio Bravo' nog nooit eerder zag, maar goed. Regisseur Howard Hawks zorgt voor een fantastische kijkervaring, door een machtig mooi sfeertje neer te zetten in het typische kleine stadje. Ik hou ervan. Qua vermaak valt er ook niks op deze prent aan te merken, het tempo is rustig en relaxed, net als de uitstekende karakters. De shoot-out op het einde is heerlijk en Angie Dickinson is een bloedmooi extraatje in het wilde westen. Heb gelachen en erg genoten van de bijzonder leuke taferelen die sheriff John Wayne beleeft met de mannen. Zeer fijne film.

Dat brengt onder woorden waarom deze film me beviel. En omdat het dunne plot overduidelijk naar de achtergrond wordt geschoven. Wel op een erg studio-hollywood-manier. Vooral met heel erg witty dialogen en een beetje actie, een beetje drama, een beetje comedy. Karakters waar je makkelijk van kan houden. Slim geschreven en slim gecast.En de film neemt de tijd, wat ik erg, erg lekker vond. En in zo'n film hou ik van spelende regisseurs. Zoals de eerste minuten in een behoorlijk dialooggedreven film gewoon geen dialoog hebben. Of close ups bijna weglaten.

De eerste minuten dacht ik: 'brrrrrrrrrrrrrrrrr!', vanwege het wat matige acteerwerk, maar gaandeweg kreeg ik toch lol in de film. Wayne is gewoon zijn standaardtype, dat ik best kan hebben, maar Dean Martin vond ik in deze film zeker een dikke plus en erg veel charisma hebben. Ik had niet verwacht dat ik hem zou kunnen waarderen. Ook het gedoe met Stumpy vond ik best nog wel grappig.

Er zijn best veel manco's aan de film, maar who cares! Uiteindelijk is ie ook gewoon vermakelijk!

Ik had wel zin in een nieuwe samenwerking tussen Hawks en Wayne 10 jaar na hun prima western Red River die ik vorige week zag, maar vond deze erg tegenvallen.

Mijn voornaamste punten van kritiek zijn allereerst de casting en het acteerwerk. Waar Wayne een sterke rol neerzet in eerder genoemde Red River, is hij in deze film veel minder op dreef. Een nogal eendimensionaal figuur, die in de war raakt als de veel jongere Dickinson avances maakt. Dickinson is geen miscast maar haar rol is weinig geloofwaardig noch erg interessant en naar verhouding te groot. Ricky Nelson maakt weinig indruk als de jonge Colorado, en Brennan speelt een beetje dezelfde rol als in Red River als tandeloze mopperpot, dat doet hij met verve maar ik had het op een gegeven moment wel een beetje gehad met hem. De hotelbaas deed me denken aan Manuel uit Fawlty Towers, en dat is niet bedoeld als compliment. Van tevoren had ik ook mijn bedenkingen tegen Dean Martin, maar die redt zich verrassend goed als alcoholverslaafde.

Het scenario vond ik maar zwak. Ik had een epische western verwacht, ook gezien de lange speelduur, maar kwam bedrogen uit. Een flinterdunne plot uitgesmeerd over bijna tweeënhalf uur, zich afspelend op een paar locaties, met een bende schurken die nauwelijks dreigend overkomt, leidend tot een wat flauwe finale. De muziek is matig, en wordt ook nog eens verkeerd gebruikt. Veel ruimte voor een paar flauwe cowboyliedjes, terwijl het sfeervolle El Degüello meteen wordt afgekapt en alleen nog uit de verte doorklinkt. Juist op het moment dat de Mexicaanse trompetmuziek wordt ingezet verwacht je dat dat een leidend thema wordt, met beelden van schurken die hun revolvers laden, te paard het stadje in komen rijden, maar het zou kennelijk tot Leone's westerns duren voordat muziek op die manier werd gebruikt.

Voor mij onbegrijpelijk dat dit door velen als Hawks' beste western wordt gezien, of zelfs als een van de beste westerns period.