Ace in the Hole (1951)

Speciaal bewaard voor m'n duizendste stem.

Bijtende film-noir met een pakkend verhaal. Het verschil tussen de situatie ín de grot en daarbuiten is goed weergegeven.

De sensatiebelustheid van het publiek en de media is onthutstend, waardoor je zelfs als kijker een gevoel van schaamte niet kan onderdrukken.

Zowel de titel 'Ace in the Hole' als de titel 'The Big Carnival' zijn beide goed gekozen.

Geweldige film. Douglas weet zijn rol als harde doorgewinterde journalist die over lijken gaat om zijn verhaal in de krant te krijgen perfect neer te zetten. Het ramptoerisme en kuddegedrag die de massa hier vertoond is tijdloos en fantastisch in beeld gebracht.

Uitstekende acteerprestaties ook (begin steeds meer een Kirk Douglas-fan te worden) en prima camerawerk. Ik denk dat ik nu wel kan zeggen dat Wilder mijn favoriete regisseur is.

Voor nu 4,5*

Ik zie hier trouwens geen (traditionele) film-noir in, daarvoor mis ik toch de donkere steegjes, rokerige achterkamertjes en sarcastische detectives.

Hier ga ik ook maar meteen mee beginnen en inderdaad een pluim voor DVDPacific voor de snelle levering! (ongeveer een week).

Zwaarmoedige, cynische film. Nu nog actueler dan toen. Varvang de radiomicrofoons door camera's en de typmachines door laptops. Zo grimmig dat zelfs wrang grappige dialogen vooral wrang blijven. Deed me een beetje denken aan Capra's Meet John Doe. Qua kijk op de maatschappij. De film is verre van optimistisch, maar de draai die Dougkas halverwege maakt is toch het sprankje hoop dat er nog is.Dat deze film überhaupt gemaakt is binnen het studiosysteem toont wel de eigenzinnigheid van Wilder aan.

Douglas is geweldig in deze film. Heel fysiek en vrij groot acterend, wat ontzettend passend is. Kom er ineens ook achter dat ik nog zo weinig van Kirk Douglas zag.

Voorlopig een hele dikke 4.0*

Iedereen is tot nu toe vol lof over Ace in the Hole geweest. Hoewel ik niet negatief ben, ben ik toch iets meer neutraal over het eindresultaat. Het staat wel vast dat dit een grootse film is, en ik verbaasde mij dan ook over de schaal van het geheel.
Tegenvallend vond ik dus een groot aantal karakters in de film. Wat mij betreft waren ze iets te zwart-wit, en bleven ze ook gedurende de hele film of "zwart" of "wit". Behalve Tatum, die halverwege radicaal en iets teveel verandert.

Daarnaast vond ik de relatie tussen Tatum en mevrouw Minosa te overdreven. Vooral het moment wanneer Tatum gestoken wordt is wellicht het zwakste moment van de film.

Dit wil niet zeggen dat ik niet van de film heb genoten. Het is wederom een sterk staaltje film van Wilder, met een krachtig einde.

Alvorens Charles Tatum echt berouw kon tonen had hij inmiddels al wel de gedaante van een knock - out geslagen bokser aangenomen. Hij was gewoon zo geobsedeerd door de aandacht rondom zijn persoon dat hij zelfs zijn eigen naam door het slijk wilde halen. Dit zouden ze dan weer kunnen publiceren. En zo zou hij toch weer aandacht krijgen, want als Tatum ergens onder leed dan was het toch wel onder anonimiteit. Helaas ging dit feest niet door en besloot Tatum om zijn ' oogappel ' voor zijn teloorgang te behoeden. Hiervan zou je wel goed kunnen zeggen dat Tatum nu ineens, wel heel plotseling een ommezwaai maakte van een harteloos iemand naar iemand met een hart. Dit laatste was wat mij betreft ook niet helemaal nodig geweest, het is alsof Wilder aan zijn eigen stoelpoten zaagt door ineens van toon te veranderen als het einde in zicht komt.

Hoe dan ook, Billy Wilder rekende hiervoor ( Sunset Boulevard ) al af met een zwakke start in zijn loopbaan en weet zich hier ook goed te handhaven. Erg knappe film die de spot drijft met ethieke kwesties, moet je nou zo objectief mogelijk verslag doen van alles of draait het nieuws alleen maar om het verkrijgen van die ene primeur? Zijn journalisten tot Hollywoodsterren verworden, die graag ' in the picture ' staan? En tot hoever gaan zij om exclusief nieuws te brengen? Wilder `s kijk hierop blijkt op zijn minst fascinerend te zijn.

Douglas is geweldig in zijn rol als uitmelker van een vooraf niet zo belangrijk geachte gebeurtenis. Het hele circus erom heen komt al gauw op gang, met kenmerkende Billy Wilder humor, zoals het gezin dat met wat andere mensen twist over wie er nou als eerste ter plaatse was. De strijd van Tatum om maar zoveel mogelijk mensen te paaien, opdat hij het exclusiviteitsrecht heeft om ' vers ' nieuws de ether in te slingeren is fascinerend. Het betalen van bepaalde mensen om exclusiviteitsrecht af te dwingen zie je tegenwoordig veel bij huwelijken van bekende mensen. Grappig, hoe de andere journalisten hier steen en been over klagen. Alles moet wijken voor Tatum `s droomtransfer. Nog voordat de voetbalwereld zich door een bad vol commercie liet omhullen, leverde Billy Wilder hier een grootse film af die nog steeds actueler is dan ooit.

Na One, Two, Three & Sunset Boulevard bekleedt Ace in the Hole een keurige bronzen positie op mijn Billy Wilder podium. Vermakelijke film, die net zo snel voorbij vliegt als het nieuws van tegenwoordig. Mooie passende (alternatieve) titel(s) ook. 4*

Dit straatje films van Billy Wilder kan ik erg waarderen . Sterk qua thematiek die ook nog eens steeds actueel is. Wellicht wat dik aangezet zo her en der, maar plaatjes van zo'n vlakte gevuld met een grote bonte kermis zijn wel weer erg indrukwekkend. Een wat onbekendere film van Wilder, die erg de moeite waard is.

Goh, bij mij was de irritatiegrens nog lang niet bereikt. Ik kan het me goed inbeelden. Bij mij werkte deze beruchte truc alweder. Sociaal-kritische films: de truc is juist om die irritatiegrens [nu weten we het wel hoor!] niet te overschrijden.

Maar goed, stoorfactor waren de onsympathieke personages. Als ze razend sympathiek waren geweest, dan was de film beter uit de verf gekomen? Dat kan, maar dat werd reeds in het verleden veelvuldig uitgevoerd, en ik kan me voorstellen dat Wilder liever een eigen stempel wilde drukken dan een Capra-kloon te zijn.

De uitwerking + finale redden de film. Tevens is het jammer dat het hoofdzakelijk een Douglas one-man-show was. Krijgt te weinig tegenspel van de grote bijrollen. De 1-minuut performance van New Yorker krantenmagnaat Nagel is een lichtpuntje.

Na het briljante 'One, Two, Three' en het redelijk spannende 'Five Graves to Cairo' was het nog maar eens tijd om een Billy Wilder uit te proberen. Als bij wonder viel 'Ace in the Hole' in de bus, en dus was de keuze snel gemaakt.

Interessant, maar evenzeer voorbarig, is om over een tijdsbestek van telkens 10 jaar te kijken hoe Wilder als cineast veranderd is. 'Five Graves to Cairo' bevat amper kritiek op het maatschappelijk systeem, terwijl 'Ace in the Hole' juist een zuivere media-satire is. En de puzzelstukjes passen volledig in elkaar als we 'One, Two, Three' beschouwen als een synthese, waarin tussen alle kritiek door toch flink wat afgelachen mag worden. Maar dat is, zoals gezegd, waarschijnlijk veel te voorbarig.

Terug naar 'Ace in the Hole' nu. Met de formule is niets fout, integendeel: ergens wordt wat Billy Wilder opgevat heeft als een probleem van zijn tijd met de dag actueler. Helaas heeft de film te kampen met een ernstig probleem wat betreft het tempo: aanvankelijk loopt de film aan een lekkere vaart, en Kirk Douglas heeft de juiste smoel voor de verbitterede journalist die hij vertolkt. Helaas wordt de man in het tweede uur een soort gimmick, om te verhelen dat de film in feite vastloopt. Verhaaltechnisch worden er geen nieuwe elementen meer aangereikt, wat leidt tot een relatief saaie bedoening die gestaag gaat overheersen.

Gelukkig is dit probleem slechts van die gestalte dat ze het laatste half uur in palmt, en geen schaduw werpt over de ganse film. Met 'Ace in the Hole' hebben we immers hier en daar wat afgelachen, en Wilder's dialogen zijn, indien niet grappig, tenminste scherp. De personages zijn niet legendarisch, maar des te meer drijven hun menselijke trekjes boven. En dat "confronterende" is ergens toch altijd fijn om te zien... Een interessant cineast, daarover mag consensus bestaan!

2,75*

Cynisch, erg cynisch. Wilders films worden wel vaker gekenmerkt door enig cynisme, maar daar wordt het altijd nog wel goedgemaakt door een bepaald gevoel voor romantiek of is er ergens anders wel hoop te vinden. Hier nauwelijks tot niet. Daarmee behoort Ace in the Hole tot een van de zwartgalligste films die ik tot nu toe zag, samen met Sweet Smell of Success (die ik overigens beter vind).

ik vond de film echter niet ondraaglijk pessimistisch. Ik moet eerlijk toegeven nogal regelmatig tijdens het kijken het gevoel te hebben gehad dat het allemaal iets te overdreven was om het serieus te nemen. Komen er echt honderden mensen naar zo'n grot in de middle-of-nowhere als er iemand vastzit? Gaan er werkelijk mensen hotdogs verkopen? Ik geloofde er compleet niets van. Echter verwees de film naar een Pullitzer Prize-winnend artikel over een soortgelijk ongeval. Ik heb eens opgezocht hoe dit verhaal in elkaar zat en ik tot mijn grote verbzing waren er bij dat ongeval tienduizend man komen kijken en werden er inderdaad hotdogs verkocht. Belachelijk, maar de film was minder ongeloofwaardig dan ik dacht.

Wat ik tijdens het kijken vooral waardeerde was Kirk Douglas' geniale performance. Ik vind hem beter als een soort charismatische schurk zoals hier dan als in de goedzakrollen waar ik hem vooral van ken. Verder weet Billy Wilder weer fantastische dialogen te voorschijn te toveren en zijn er weer een aantal scènes die erg veel indruk maakte. Met name de momenten binnenin de grot waarin we de arme Minosa vast zagen zitten. Opvallend is ook dat Wilder een regisseur is wiens films altijd heel strak in elkaar lijken te zitten. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar zijn films zakken eigenlijk nooit in, zelfs niet als ze ongeloofwaardig worden. Iedere scène heeft een bepaald niveau. Dat zag ik ook al in alle Wilders die ik 4 sterren of hoger gaf.

De film heet wel twee zwaktes. De sheriff was wel een erg onbewuste man. Dat hij voor zijn verkiezing zich ging bemoeien met de zaak wil ik accepteren, maar dat hij vervolgens verkiezingspraatjes gaat houden en zelfs een advertentie voor zichzelf groot op de rots laat schilderen is gewoonweg onzinnig.

Ook het einde vond ik niet nodig. Dat Kirk Douglas moest sterven was wellicht verplicht voor de productie code of zo, omdat hij een schurk was, maar het slaat eigenlijk totaal nergens op voor het verhaal. Ik had er niets mee. De kleine omslag van Tatum op het einde vond ik overigens wel degelijk zeer geloofwaardig.

4* Dit heeft overigens niets met film-noir te maken. Ik zie de link nauwelijks.

Als journalist in spé, althans dat mag ik hopen, vormt ‘Ace in the Hole’ op zijn minst interessant kijkvoer. Meer nog, na maanden van oponthoud biedt deze prent de kans om de auteur in Billy Wilder nog eens aan het werk te zien. Om echter meteen met de deur in huis te vallen: Wilders mediasatire haalt zelden het niveau van de reeds geziene meesterwerken en serveert inhoudelijk weinig stof om werkelijk tot journalistieke reflectie te komen. Conclusie: '‘Ace in the Hole’ ontbeert de vinnigheid van een ‘One, Two, Three’, de scherpte van een ‘Sunset Boulevard’, de intimiteit van een ‘Stalag 17’ en bovenal de filmische en structuurmatige bravoure van een ‘Double Indemnity’. Nochtans heeft Wilder voldoende troeven achter de hand om de kijker finaal bij de keel te grijpen. Hij legt ze daarentegen te voorbarig en enigszins voorspelbaar op tafel.

Een gedegradeerde journalist gaat moedwillig op zoek naar een verhaal dat hem terug naar zijn aloude, succesvolle milieu kan brengen. En wanneer dat verhaal zich vervolgens voorstelt, neemt de realiteit sluipenderwijs de bovenhand op zelfzucht, die onderhand anderen heeft meegesleept in de afgrond (de vrouw van het slachtoffer, die bij aanvang een symbolische hap neemt uit een appel).

Een cynische handleiding voor de rechtgeaarde journalist in wording kunnen we ‘Ace in the Hole’ bijwijlen noemen, een intense mokerslag echter niet. Wilder slaagt er namelijk niet in om uit de veelbelovende premisse een optimaal effect te bekomen. Zo gaat ‘Ace in the Hole’ halfweg tijdelijk uit de bocht wanneer gitzwart cynisme plaats moet ruimen voor sensatie. Een gebruik aan vertelstof en een complete afwezigheid van enige satirische inslag zijn het rechtstreekse gevolg, en vormen allesbehalve de ideale voorbereiding voor de finale slotact.

3.5*

Weer een goeie film van Wilder (blij dat ik er hier nog 5 ongezien heb liggen )

De acteerprestaties van Kirk Douglas en Jan Sterling zijn zoals al vaker gezegd erg goed. Het verhaal is zijn tijd ver vooruit en is sfeervol in beeld gebracht.

Het eindshot blijft lang hangen.

Een ruime 3,5* , maar dit zou bij herziening best eens hoger kunnen worden.

I'm on my way back to the top, and if it takes a deal with a crooked sheriff, that's alright with me! And if I have to fancy it up with an Indian curse and a broken hearted wife for Leo, then that's alright too!

Wow.. het lijkt er wel op dat alles wat Billy Wilder aanraakt in goud veranderd want ik heb me opnieuw ten zeerste vermaakt met een klassiek meesterwerk van hem. Goed ook dat deze film eerst onder drama geplaatst word en dan pas onder Film Noir want dat laatste was hier misschien wel wat minder te bespeuren. Kirk Douglas speelt hier schitterend de rol in van Charles Tatum, een mediaverslaafde journalist die inspeelt op een ramp die zich heeft voorgedaan waarmee hij duizenden ramptoeristen kan lokken. Interessant ook om te zien hoe snel mensen zich laten omkopen en hoe corrupt zo'n 'press'-wereldje kan zijn. Het acteerwerk van de vele bijrollen was niet bijzonder goed maar wel duidelijk met plezier gespeeld, zoals de corrupte sheriff of de concurerende journalisten. Duidelijk een zeer corrupt wereldje..., zelfs de hoofdrolspeelster, Lorraine (gespeeld door Jan Sterling) was niet iemand die zich zomaar liet doen. Een uitstekende mix van Drama en Film Noir..

4.5 sterren

Van alle bekende films van Billy Wilder was dit de enigste die ik tot nu toe niet gezien had. Ik vond het best wel een aardige film maar een meesterwerk zie ik er niet in.

"Ace in the Hall" is misschien wel de eerste film die gemaakt is met het thema ramptoerisme, maar dan op zijn Amerikaans; zorgen dat je er zo veel mogelijk geld mee kan verdienen, niet alleen als journalist maar ook als kermisattractie. Maar zoals ik al zei vind ik het geen meesterwerk omdat ik nogal oneffenheden ontdekt heb. De vraag die ik al heel snel stelde toen ze met die drilboren bezigwaren was; hadden ze toen in 1951 nog geen gehoorbeschermers? En dan bedoel ik gehoorbeschermers voor het slachtoffer. Lijkt mij toch meer dan logisch toch als je vijf dagen zit opgesloten met dat gebonk boven je hoofd. Maar goed, misschien graaf ik weer te diep. Niettemin weerhouden dit soort constateringen mij er van deze film - met toch best wel goed acteerwerk van Kirk Douglass - het predikaat 'uitstekend' te geven, zodat er uiteindelijk niet meer dan een kleine 3,5* overblijft.

Toch een lichte teleurstelling. De film begon echt heel goed. Het boeide, er was chemie, het zat goed. Kirk Douglas zet hier een perfect personage neer. Het is geen diepgaand personage, maar hij zet hem wel goed neer. Ook met de muziek zat het goed (eigenlijk het enige wat constant een positieve factor was).

Daarna werd de film, en ik moet altijd voorzichtig zijn met dergelijke uitspraken, voorspelbaar. Misschien was dit destijds heel orgineel, maar het gaat toch om de kijkervaring in het heden. Op voorhand had je het al kunnen voorspellen, met enige zekerheid.

De hele heisa vond ik gewoon dom en onrealistisch. Zoveel rampentoeristen. Een kermis ter gelegenheid van een man die vast zit in een ravijn. Zoiets kan er bij mij niet in. Eveneens het feit dat alles op basis van de insteek van één man gaat. En dan heb ik het over het al dan wel of niet van boven gaan boren. Een man zijn leven staat op het spel. Dan wordt (en moet) er gewoon naar de experts geluisterd worden. Misschien dat zoiets in die tijd nog gewoon kon, maar het kan er bij mij niet in.

Het einde maakt daarentegen veel goed. Het is voor het eerst dat een film uit dat tijdperk mij emotioneel geraakt heeft. Maar het kwaad was al geschiedt en het was niet genoeg om mij op andere gedachte te brengen.

Ondanks het verhaal nog een redelijk luchtige film. Hij kijkt lekker weg. Ace In The Hole doet eigenlijk niks fout, maar het is net niet goed genoeg om echt een topper te zijn.

3,5*

De eerste twee films die ik van Wilder zag waren ook de laatste twee die ik goed vond. Na het dramatische Witness for the Prosecution en niet veel betere Some Like It Hot, kan ik hier in ieder geval weer eens een iets hoger cijfer aan toekennen.

Toegegeven, het tweede uur kon mij een stuk minder boeien. Mede omdat na een half uur mij wel duidelijk was wat het einde zou brengen. En meer gelijk kon ik niet krijgen. (Leo dood, maar Tatum moet zijn zelfzucht bekopen met hetzelfde lot). Het eerste gedeelte keek echter wel aardig weg met een door Douglas goed neergezet personage. Helaas ben ik niet zo van de moraalridders en flauwe zogenoemde satires.

2.5*

Ace in the Hole is een behoorlijk ruwe en zwarte film. Billy Wilder voorziet de meeste van zijn film vaak wel met een positieve boodschap, maar hier is dat niet of nauwelijks terug te vinden. Maakt dat de film er minder om? Nou nee, want ook bij deze Wilder is het op sommige momenten wederom genieten geblazen en Ace in the Hole is Wilders zoveelste goede film.

Wilder slaagt er ook altijd in goede acteurs te strikken voor zijn films en die acteurs spelen dan vaak ook nog eens buitengewoon goed. Zo ook hier, waarbij Kirk Douglas een enorm sterke rol neerzet als een soort van schurk die de mensen goed naar zijn hand weet te zetten. Zo ook de arme man in de grot, waar ik op een gegeven moment behoorlijk wat medelijden mee begon te krijgen, mede ook omdat ook deze man gewoon meer dan goed acteert. Verder was het best leuk om te zien wat voor een mediaspektakel er op een gegeven moment allemaal op de arme man afkomt. Ik vond het eerst nogal overdreven, maar nadat ik de film gezien had las ik in het stukje van TOR dat dit allemaal op waarheid gebaseerd is. Achteraf is dit misschien ook wel logisch, omdat Amerikanen nu eenmaal sensatiebeluste mensen zijn en niet alleen Amerikanen trouwens. Files ontstaan ook regelmatig door kijkers naar een ongeluk aan de andere kant. Eigenlijk best erg als je er zo nuchter over nadenkt.

Al met al een erg sterke film van Wilder, die erg stabiel is, geloofwaardig en van begin tot einde weet te boeien. Dat Douglas op het einde sterft had van mij niet gehoeven, maar het maakt de film er ook niet minder om. Fijn dat ik ook deze Wilder nu gezien heb. Ik was er al lange tijd benieuwd naar en de film heeft in ieder geval aan mijn verwachtingen voldaan.

4,0*

I met a lot of hard-boiled eggs in my life, but you - you're twenty minutes.

Heerlijke cinema! Een bijtende, cynische twist aan de nog altijd actuele if it bleeds it leads mentaliteit, waarin nieuwsmakende pers en het kuddegedrag van het publiek onder de loep worden genomen. Douglas' amorele oneliners zijn om van te smullen en Ace in the Hole zit verder vol met memorabele karakters (Lorraine, Boot, de sheriff) die allen een duit in het zakje doen.

4*.

Sociaal drama van Billy Wilder en een aanklacht tegen riool-journalistiek en ramptoeristen.

Kirk Douglas en de locatie zijn geweldig.

Toch is het juist het sociaal drama-element en de moraal die er iets te nadrukkelijk op ligt dat hem net iets minder doet uit vallen als de noir en comedy-klassiekers van Billy Wilder.

Maar als aanklacht nog net zo actueel als in 1951.

Uitstekende film waarin een journalist op een groot verhaal stuit als er een man vastzit in een grot. Een goed opgebouwd verhaal over beroepsethiek binnen de journalistiek. Geloofwaardig neergezet en na ruim 60 jaar niks aan kracht ingeboet. Kirk Douglas zet hier zeker één van zijn betere rollen neer.

Sterk acteerwerk van Kirk Douglas als een journalist die tot het uiterste gaat om een exclusief verhaal te bemachtigen en behouden. Het plot is prima, de riooljournalistiek en het ramptoerisme zoals die hier in beeld worden gebracht zijn tegenwoordig nog steeds herkenbaar. Goed camerawerk ook, vooral de situatie in de mijn is goed in beeld gebracht. Minpuntje is dat de film wel erg leunt op het personage van Douglas, de overige personages zijn een stuk minder interessant.

Billy Wilder gaat op de Hitchcock tour in deze film, waarin jan en allemaal als aasgieren afkomen op “The Mountain of the Seven Vultures” waar een man vastzit in een verlaten mijnschacht. Cynische film noir —met de toepasselijke alternatieve titel “The Big Carnival”— over schaamteloos egoïsme, riooljournalistiek, ramptoerisme, manipulatie, corruptie en massahysterie. Terwijl het slachtoffer crepeert, bereikt het egocentrisch gedrag tijdens het volksfeest buiten de schacht ongekende hoogten. Sterk scenario en ook de kille rol van Jan Sterling mag er zijn.

Film heeft thematisch overeenkomsten met Fury (1936) en Mad City (1997).

Het begint de normaalste zaak van de wereld te worden, maar oké.. wederom een goede film van Billy Wilder. 'Ace in the Hole' is heerlijk duister. Kirk Douglas zet een sterke prestatie neer als bikkelharde journalist, maar het is vooral ook weer de hand van Wilder die dit toch bijzonder genietbaar maakt.

Wilder brengt het verhaal mooi. Of ik het nou verschrikkelijk moet vinden, of grappig. Het is ongelofelijk, vooral als je denkt dat dit soort praktijken niet ver van de werkelijkheid staan. Qua locaties en sfeer is het genieten geblazen en de film hield me vast tot het einde. Duistere humor, sensatie en bijtende ernst.

Onwaarschijnlijk verhaal maar interessant om zien hoe een man met veel branie en bravoure er in slaagt zelfs experten om de tuin te leiden, hoe het corruptie-apparaat onmiddellijk in werking treedt, hoe op geld beluste personages geen zier geven om het leven van een mens en hoe dom en sensatie- en mediageil de massa is.

Billy Wilder zette een sterke, emotiegeladen film neer met een uitmuntende Kirk Douglas in de hoofdrol.

En wederom een topper van Billy Wilder. Een jaar na 'Sunset Boulevard' geeft hij nu een beeld van het cynisme van pers, radio en televisie. Vrijwel geheel op locatie gefilmd en nog altijd actueel. De ramp en het menselijk leed als entertainment en bron van omzet. Nothing changed really.

Sterk. Nog steeds nu ook erg actueel: als er iets gebeurt, men staat erbij. Niet eens zozeer om te kijken wat er is, maar vooral om even uit de sleur te komen en erbij te horen. Dat doet Wilder ook zo sterk in deze film, waarin men lekker kampeert, hamburgers gaat eten, de kermis opgaat. En wat er met de man in mijn gebeurt doet niets eens zo zeer ter zake. Juist die hele sfeerimpressie rond het centrale verhaal maakt deze film bovengemiddeld goed. De eigenlijke plot is niets eens zo heel bijzonder uitgewerkt en vooral Douglas is zeker in het begin niet heel overtuigend. Te theatraal, maar door de film heen valt dat allemaal wat meer op zijn plek. Wel leuk is het tijdsbeeld rond de journalistiek, maar ook de kleding met veel hoge broeken en erg wijd. Douglas heeft zelfs bretels en een riem, ook geinig. Jammer is wel dat Wilder er niet voor heeft gekozen dat Douglas uiteindelijk zonder schaamte als overwinnaar eruit kwam. Het is nu een beetje een laf einde, hoewel Douglas dit wel overtuigend brengt. Het laatste shot was wel fenomenaal.

Ik heb de film een paar keer gezien op de duitse en engelse zenders. Steeds weer verbaas ik mij over de keuze's van de nederlandse zenders waarom ze nooit dit soort kleine meesterwerken eens de kans geven op de publieke omroep. Maar goed dit forum is er niet voor om daarover ons beklag te doen.

Dit was, zeker in 1951, een verrassende film van Wilder waarin hij de meedogenloosheid en hebzucht van de media, met in dat kielzog de commercie, van Amerika te kijk zette.

Wilder confronteerd de kijker keihard met feiten, de mislukte reporter die ten koste van alles, naar later blijkt een mensenleven, naam wil maken en bereid is daarvoor hele hoge prijzen te betalen. Anderen die zich laten betoveren met mooie woorden en onmiddelijk dollartekens en visoenen van naamsbekendheid krijgen en niet aan een slachtoffer denken. Dit alles wordt verweven met een stukje corruptie en je hebt een film welke, zeker voor die tijd, keihard binnen komt.

Prachtige rollen van Jan Sterling en Ray Teal. De rol van Douglas is hem op het lijf geschreven, Heb zelden een betere rol van hem gezien. Als je de film nu zou zien is het niet eens gedateerd, je kunt het zelfs breder trekken, de media over de hele wereld doet nu mee en is in al die jaren alleen maar brutaler en confronterender geworden.

Wederom vaardig gemaakt door Wilder en de maatschappijkritische noot klinkt onverminderd door in het heden. En Douglas doet het meer dan prima als hoofdpersoon. Vooral het begin is sterk, zoals de scène waarin Tatum zich verveelt bij zijn nieuwe werkgever, temidden van gebreide Tell The Truth stukjes aan de wand Helaas is de kwaliteit niet continu van een hoog niveau.

Wat een fenomenale rol van Kirk Douglas....

Ijzersterk en grimmig drama met een krachtige boodschap die 67 jaar later net zo actueel is, zo niet actueler dan destijds.

Eén van de betere rollen van Kirk Douglas. Gewoonlijk ben ik niet echt fan van hem, maar hier doet hij het echt wel goed. Een verhaal met een boodschap dat nog steeds actueel is. Het zakt wat in naar het midden, maar is verder best wel goed. En dankzij het werk van Billy Wilder zijn de dialogen zeker de moeite. Met het personage Lorraine Minosa wordt gaandeweg ook minder gedaan, wat wel jammer is met het talent van Jan Sterling. Ze schittert tegenover Douglas, ondanks dat het personage wat op de zijweg wordt geplaatst met momenten.

Als je weet dat dit gemaakt werd tussen toppers als Sunset Boulevard en Stalag 17, mocht de lat toch wel wat hoger liggen voor Wilder en is het voor zijn kunnen iets te doorsnee. De film is in elk geval beter dan hij in 1951 werd onthaald.

De favoriet van Wilder zelf maar ik vond ‘m net als The Lost Weekend (1945) - MovieMeter.nl wat tegenvallen. De film is zelfs wat saai, maar net als The Lost Weekend heeft de film op het einde een interessante twist: niet zo’n twist die bijna alle huidige films hebben en die het verhaal opeens helemaal de andere kant op stuurt maar een subtiele twist die de film opeens een extra laag geeft in plaats van het een andere kant op te sturen en die de film ver verheft boven de middelmaat. In dit geval een twist met als boodschap iets als: als je uit sensatiezucht maar lang genoeg leugens vertelt wordt op een gegeven moment de waarheid sensationeler dan je volgende leugen. Maar net als in The Lost Weekend is de motivatie van de hoofdpersoon om aan het eind opeens iets anders te doen wat raadselachtig in de zin dat er meerdere factoren of theorieën mogelijk lijken zodat de film je daar als kijker over laat nadenken in plaats van het antwoord te geven zoals bij de meeste andere films gebeurt. De film is denk ik geen film noir maar de hoofdpersoon Tatum is overigens wel weer een zeer cynische gast (die dan nog wordt overtroffen door de andere hoofdpersoon Lorraine qua verdorvenheid). Bijzonder leuk is hoe Wilder de karakters en hun kleding laat verbinden: zo merkt Tatum op dat Boot zowel een riem als bretels draagt dus zekerheid wil en zo ook alle feiten checkt terwijl Lorraine net zo leugenachtig is als haar geblondeerde haar.

De film oogt erg actueel wegens de hele mediahype omtrent ‘nepnieuws’, maar de film demonstreert natuurlijk juist dat nepnieuws geen uitvinding van Trump is maar altijd al heeft bestaan. Ik denk dat het kapitalisme noodzakelijk de journalistiek corrumpeert (en nota bene The American Dream verbindt in zijn beroemd voorbeeld kapitalisme en media: ‘van krantenjongen tot krantenmagnaat’) omdat kranten en in onze tijd webmedia commerciële producten zijn en dus aan de man moeten worden gebracht zodat de klant primair moet worden bediend in plaats van geïnformeerd: zo moeten er deadlines worden gehaald (zodat zorgvuldig onderzoek vaak ontbreekt), verkoopt sensatie dus opgeklopte verhalen beter en wil de consument alleen nieuws dat in zijn politiek straatje past (omdat het leuker is om in je mening te worden bevestigd dan ‘cognitieve dissonantie’, hetgeen we nu filter bubbles noemen). Wel kent de vrije markt een inherent correctiemechanisme: als een krant te ver gaat in zijn leugens verliest het zijn geloofwaardigheid en gaan de klanten naar een andere, betere krant. In socialistische dictaturen wordt niet om geld maar om ideologie gelogen en ontbreekt behalve een alternatieve informatiebron zelfs een inherent correctiemechanisme, nu volgens Arendt een dictatuur juist is gebaseerd op het ondermijnen van alle feitelijke kennis. De burger in een dictatuur hoeft de leugens van het regime niet te geloven: het gaat er veeleer om dat de burger geen idee meer heeft wat waar en wat niet waar is zodat alles mogelijk waar wordt. De film focust overigens niet alleen op de leugens van een sensatiebeluste journalist die daarmee snel rijk wil worden maar ook op het manipulatieve van de media die niet alleen de gebeurtenissen verslaan maar zelf ook bewust en onbewust nieuws scheppen. Gelijk de kwantummechanica leert qua observeren van kleine deeltjes, lijken ook de media geen gebeurtenissen te kunnen verslaan zonder die gebeurtenissen ook zelf mede te bepalen door erover te berichten.

Overigens, een toevallig actueel tintje geeft het drama van de Thaise voetballertjes die vast zitten in een grot: dat vergelijkbare drama demonstreert dat vastzitten in een grot nog steeds ‘groot nieuws’ is dus een gebeurtenis is die de verbeelding van de nieuwsconsumenten prikkelt. Tatum weet ook dat mensen ‘human interest’-verhalen willen lezen, zodat een drama met één slachtoffer veel beter verkoopt dan een drama met vele slachtoffers omdat vele slachtoffers anoniem worden dus slechts een getal. Daarom spreken journalisten en politici bijna altijd over specifieke gevallen (‘Dit is Ans: zij is bijstandsmoeder en kan moeilijk rond komen’) in plaats van over statistieken (‘60% van alle bijstandsmoeders kan moeilijk rond komen’) want mensen willen een gezicht zien in plaats van een getal horen. Zoals The Lost Weekend groot inzicht toont in alcoholisme, toont deze film groot inzicht in de werking van de media.