The Wild Bunch (1969)

Doe niet zo stom. Tone heeft gewoon gelijk.

Zwakke western met een matig verhaal, een belachelijke constante (lachen) en geen noemenswaardige acteerprestaties. Na een tijdje niet meer boeiend en voorspelbaar (als je tenminste de datum van makelij kent ) Dan moet ik toch zeggen dat 'Butch Cassidy and the Sundance Kid' me stukken beter beviel (vanwege de filmische "meerwaarde" vooral)...

2*

Huh? Twee films die amper te vergelijken zijn (vindt ze allebei geweldig), maar jij laat Butch & Sundance juist op filmische meerwaarde winnen...?!

Ja, over het camerawerk is daar duidelijk véél beter nagedacht.

Een bijzondere mening. TWB werd juist om zijn filmische vernieuwing een klassieker, terwijl BC&TSK vooral om het scenario geprezen werd.

Ik begrijp je conclusie in het geheel niet.

Ik kan alleen zeggen dat deze info me ten zeerste verwonderd en dat ik aan 'The Wild Bunch' niks kon merken dat ook maar naar iets bijzonders rook...

Bij 'Butch Cassidy' heb je nog wel enkele memorabele camerastandpunten (zoals de laatste scène), die de actie een stukje naar je toe brengen. Iets waar deze wilde (crew)bende niet in slaagt.

Op het filmtechnische vlak is The Wild Bunch misschien wel (nog steeds!) de allerbeste film ooit.

Dat kan ikzelf dan weer stellig gaan ontkennen, al was het enkel tegenover mezelf...

Vergeleken met deze film is het montagewerk van Sergei M. Eisenstein kinderspel. Waardoor het tempo van de actiescènes oomhoog schiet. Verder vind ik voorlal schitterend hoe hier gespeeld wordt met de slowmotion beelden en dat soms slowmotion beelden van verschillende figuranten door elkaar heen lopen tijdens de explosieve momenten of de meesterlijk toegepaste close-ups.

'Verhaal'

Is het verhaal van The Wild Bunch een simpele aaneenschakeling van gebeurtenissen (roven, schieten en sterven) of is het verhaal iets groters , abstracters en universeler?

Is de film matig omdat het schijnbaar standaard verhaaltje weinig biedt en daarbij ook nog langdradig is, om de aandacht van de kijker erbij te houden?

Of mist de kijker de sprong die de film maakt met betrekking tot waar het werkelijk om draait: datgene wat het geroof, het gevlucht, het gelach en het gedood, dus het ontvouwen van de plot, wil overbrengen?

Dus wat is het verhaal nu? Wat is hetgene waarmee je aan het eind van deze tijdsinvulling (of het nu kijken, lezen of luisteren is) content mee bent? Een simpele vertelling van gebeurtenissen? Of de abstracte overdracht van motieven en gevoelens die gepaard gaan met de thema's?

Ik zou niet eens de tijdsverloop van The Wild Bunch kunnen navertellen, ondanks dat ik hem in mijn top 10 zit. Wat mij boeit (en bijblijft) is de diepere context: de waarde van de groep, het niet accepteren van de onvermijdelijke verandering. Het uitsterven van een 'wilde bende.' Aan het eind zit Robert Ryan niet bij poort om te wachten tot er iets gebeurt. Het gaat om de invulling van verbanden die we als kijker nu kunnen maken.

Beschouw dit als een kritiek op het abstractieniveau van een 'verhaal' of hoe men het als allesbepalende fundamentele factor ziet wat een film goed zou moeten maken. Of beschouw het als (wederom) een uiteenzetting van wat The Wild Bunch nog blijkt te bieden.

Mijn standpunt is duidelijk:
'Verhaal' is het makkelijkste gedeelte dat de film je aanbiedt.

Rauwe western over een hoopje bandieten die nooit aan pensioensparen gedacht hebben, en dus nog die ene laatste grote overval nodig hebben om te kunnen stoppen. Natuurlijk loopt het nu net niet van een leien dakje, zijn de tijden veranderd enzoverder... Anyway, qua verhaal en inhoud is het niet bepaald super-interessant te noemen (het werd ook niet echt overtuigend gebracht) maar toch boeiend genoeg om de film uit te kijken.

De echte troeven liggen ondermeer in de vrij realistische, onverbloemde weergave van de feiten. Men wind er geen doekjes om: Vrouwen en kinderen sterven evengoed in de vuurlinie (geen off screen suggesties), sympathieke trekjes zijn nauwelijks terug te vinden en om romantische helden te zien moet je allerminst bij The Wild Bunch zijn. Spijtig genoeg moet je hier evenmin zijn voor de filmische afwerking, veel goeie bedoelingen worden lompweg verpest. Zo zagen de actiescenes er op zich fantastisch uit, maar een (veel te snelle) rommelige montage weet de boel meer dan eens te verkloten. Te pas en ten onpas worden de vreselijkste scores ingezet, en het hele verhaaltje loopt ook niet altijd even vlot.

Wel één van de meest gewelddadige uit het genre (kogelimpact is erg gedetailleerd, bloed spurt alle kanten uit, een waanzinnige bodycount... -mr Woo heeft hier goed naar gekeken denk ik) maar niet de meest geweldige.

2,5*

Neem jij jezelf nog serieus met zulke uitspraken?

“rommelige montage”? “vreselijkste scores” ?

Ik ben het in ieder geval wel eens met xgogax. Dit is een van de technisch indrukwekkendste films die ik ken. Woo's actiescènes zijn haast schaamteloze kopieën van Peckinpah. En Microcosmos... Laten we die vergelijking maar vergeten.

Het verhaal heeft trouwens wel iets meer betekenis dan 'de laatste opdracht'. Het gaat voor namelijk over de ondergang van het wilde westen en over mensen die zich niet kunnen aanpassen in de moderne maatschappij.

Dat vind ik volkomen onbegrijpelijk. Alles in de film druipt van dat gevoel.

Okee. Leg uit.

Ik kan een uitgebreid verhaal gaan houden, maar daar heb ik niet zo'n zin in. Als je dat niet in de film hebt gezien heb je de essentie compleet gemist in mijn ogen. Of wat zachter uitgedrukt: dan is het hele gevoel waar deze film om draaide bij jou niet aangekomen. Het is de dominante gedachte, de dominante emotie die de hele film met elkaar verbind. Het is de reden dat de film me raakte. Net zo essentieel als de liefde in Romeo & Juliet.

Je hoeft geen uitgebreid verhaal te doen, maar je kan toch tenminste wat voorbeeldjes geven van scenes die dat generatieconflict aanduiden. Het is niet omdat je wat mannen op leeftijd neerpoot die weleens een meningsverschil kunnen hebben over bepaalde zaken, dat je daarom een gigantisch gevoel krijgt dat die mensen zich moeilijk kunnen aanpassen aan de moderne maatschappij. En een ondergang van het wilde westen voelde ik al helemaal niet. Integendeel, de nieuwe garde stond al klaar om even medogenloos te moorden en te roven.

Een fenomeen dat ik bij meerdere films uit de late jaren '60, begin jaren '70 merk. Kan iemand verklaren wat er toen gebeurde in de wereld dat een dergelijk "verlies van idealisme" met zich meebracht?

Grotendeels mee eens, visueel zag ik geen klasse...

Ik weet het niet precies, maar wellicht dat de Vietnam-oorlog en de koude oorlog in het algemeen hier veel invloed op hadden. Het vertrouwen in de Amerikaanse droom en de romantische kijk op de western raakten in die tijd in ieder geval sterk verloren.

Die mening verwondert me. De filmische invloed van TWB zie je vandaag de dag nog steeds.

Grappig. Bij juist die twee films viel me zo op hoe groot de invloed van Peckinpah was op Woo.

Persoonlijk zie ik meer poezie en diepgang in Peckinpah en neigt Woo af en toe wat meer naar het kitscherige.

(Overigens vind ik Woo's actie in die films helemaal niet altijd prima te volgen.)

Peckinpah heeft inderdaad de vertraging gebracht en de gutsende schotwonden... dat is in een door actie bezeten wereld niet niks

Maar Peckinpah stopt een Woo in zijn holle kies natuurlijk..

We zien in één oogopslag de ruimte waar het slagveld zich zal afspelen; tot weet Peckinpah door zijn montagetechnieken er dynamiek er in te brengen ipv van recht-toe-recht aan.

Woo gebruikt, iig. in The Killer, zijn montage om schutters te spawnen.

Kijk, om bv nog eens terug te komen op dat paard: Je ziet dat paard vallen (je ziet nauwelijks wie de schutter was, zo kort gemonteerd allemaal), het glas breekt maar in enkele seconden wordt die scene bruut afgebroken en zitten we al weer ergens anders. En die scene (die sowieso al erg kort is) wordt dan nog eens voortdurend onderbroken door tussengemonteerde flitsen van andere beelden ook (die ik al helemaal niet kon waarnemen)! Resultaat: Je kon nauwelijks zien wat er nu precies allemaal gebeurde en amper genieten van het moment. Echt zonde. Een Woo (en zelfs een Bay) zou die scene veel langer in beeld laten (tot het paard volledig platligt vermoedelijk), en er waarschijnlijk ook niets anders -of toch tenminste een pak minder en op subtielere wijze- tussenplakken.

De kunst om dynamiek in een actiescene te steken is niet gewoon zo snel mogelijk monteren de ganse tijd, je moet weten wat en op welk moment (niet constant). Ook het juiste ritme moet er zijn etc.

Peckinpah had veel invloed op Woo, geef ik toe. Maar Woo heeft van iets goeds, iets nog beters gemaakt. Niet alleen verbetering in werkwijze, ook door meer creativiteit toe te voegen (rondfladderende duiven, meer chaos, meer symboliek, meer details...).

Dat bedoel ik met dat kitscherige.....

Poezie en diepgang genoeg in Woo's actiescenes toch? The Killer, Face Off (hint: spiegel)... In Peckinpah's actiescenes zijn er zelfs juist minder van dit soort momenten denk ik. Over de films in hun geheel valt te twisten.