Avalon (2001)

Ontsnappen uit de realiteit en je toevlucht zoeken in een virtuele wereld is een brandend actueel thema. Miljoenen kinderen brengen al hun vrije tijd door achter de computer omdat ze de confrontatie met alledaagse problemen niet aankunnen. In Avalon lopen beide werelden mooi in elkaar over met als enige onderscheid de visuele weergave ervan. Met sfeervolle sepia-tinten en een strakke, cartooneske fotografie kent de virtuele spelwereld een originele vormgeving. Ook al zien we echte acteurs aan het werk en geen animaties, het in-game gevoel is sterk aanwezig dankzij de overtuigende graphics en bijpassende interface. Het underground game-paradijs en de geprojecteerde hologrammen zijn hierbij doeltreffende ingrediënten. Hoewel de visuele uitwerking van de virtuele wereld feilloos in beeld wordt gebracht, is het thema van het betreffende spel nogal ongeïnspireerd. Een ordinaire shooter met weinig body. Gevolg is een groot aantal scènes die inhoudelijk quasi niks te bieden hebben. Bovendien werkt het gebrek aan een degelijke soundtrack, de titelsong daargelaten, ook niet meteen bevorderend en je bent dan al snel louter op de visuals aangewezen. In dat opzicht werkt bijvoorbeeld Hackers een stuk beter, met prachtige elektronische beats van onder andere Orbital, The Prodigy en Underworld.

De mise-en-scène van Avalon mag dan al voortreffelijk zijn, de film biedt te weinig afwisseling om constant te boeien. Aanhoudend gerecycleerde gebeurtenissen en oeverloos getater over het nieuwe level wekken na verloop van tijd verveling en ergernis op. Daarenboven betekent de overstap naar de reële wereld meteen een rigoureuze stijlbreuk met de prachtig experimentele vormgeving van daarvoor. Het verhaal durft dan wel ietsje interessanter te worden, maar ondertussen laat het je allemaal koud.

Kortom, Avalon is een film met een enorm potentiëel op verhaaltechnisch én visueel vlak, spijtig genoeg is het resultaat een ongebalanceerde film die inhoud mist wanneer hij grafisch in orde is en die het visueel laat afweten wanneer het narratieve aspect openbloeit.

Mee eens, ik heb de film dan ook louter gekocht voor de visuele effecten, die vond ik creatief c.q. mooi en apart gemaakt.

Doch met visuele effecten alleen maak je nog geen goede film. Het verhaal zelf is flinterdun, het acteerwerk is ook niet om naar huis te schrijven doch de muziek, in tegenstelling tot jouw mening, kon mij wel bekoren.

Wat geef je deze film als cijfer als ik vragen mag?

Er is geen titelsong....

En heel die operazang over Avalon dan?

Ik geef geen cijfers.

Ook geen titelsong.

Hoe kwalificeer je een titelsong dan als ik vragen mag? "Log Off" en "Log In" op de cd (ja, die met zang dus) lijken er behoorlijk op. Of moet het een vaker terugkerend thema zijn?

Zolang je weet wat ik bedoel is er geen probleem, toch?

Een beetje muggeziften over de juiste term lijkt me niet echt aan de orde .

Lang tegenaan gehikt maar eigenlijk een zeer prettige verassing. Prachtig gefilmd. Aardig verhaal en een fantastische soundtrackt. (Vond ik nog bijna mooiste aan film)

kleine 4 *

Zojuist weer bekeken en genoten maar nu viel me wel wat nieuws op waar ik eerder niet aan dacht.

En ook The Matrix kaart precies datgene aan.

In Solaris kan ik het mij niet meer herinneren, maar vind het in The Matrix allesbehalve een punt dat uit de verf komt, integendeel zelfs.

Nee, ik zag bij terugbladeren dat je dat eerder ook opmerkte. Het gaat me met name om de keuze van sommigen om liever kreeft te eten in de valse realiteit dan die kleurloze drab in de werkelijkheid. Met daarachter de vraag: wat maakt de waarheid uit, kan je niet beter kiezen voor een leven waarin je enorm geniet, ook al is het niet echt? Vrij centraal in deel 1, mijns inziens (denk ook aan de twee pillen).

Maar da's een vraag die de Matrix toch zelf beantwoord. 3 films lang wordt er vol passie gevochten tegen de Matrix.

In de Matrix staat vooral het antwoord centraal, niet de vraag.

Ook in Solyaris is het wel vrij nadrukkelijk aanwezig.

Dat is waar. Toch zit in deel 1 wel een aantal keuzemomenten, dus de vraag is of je die twee dingen echt zo kunt scheiden. Daarbij is het antwoord niet perse minder interessant dan de vraag.

De vraag wordt in de matrix wel gesteld, het antwoord is echter anders. Juist een punt dat ik zwak vind aan de matrix, zelfde saaie filosofie in 1001 andere verhalen. Bij Solaris en Avalon wordt het tegenovergestelde gedaan, frisse benadering wat mij betreft.

Da's uiteraard zeer persoonlijk, en voor mij absoluut niet het geval.

Op zulke vragen boeit het antwoord van een ander mij niet. Het zijn persoonlijke vragen waarvoor je vooral voor jezelf het antwoord dient te bepalen. Een "juist" antwoord is er toch niet.

Bij Avalon is het antwoord veel onduidelijker, minder opdringerig. Bij The Matrix is het bijna een rethorische vraag. En persoonlijk dan nog met het verkeerde antwoord.

Daarom is elk antwoord van een ander voor mij juist interessant. Zeker als er een antwoord wordt gegeven waar je zelf niet op uitkomt. Dat is niet alleen boeiend (hoe kan het dat diegene iets anders concludeert dan ik?) maar tegelijk een toets voor je eigen oordeel.

Als je altijd alleen je eigen vragen beantwoordt, zonder dit te vergelijken met wat dan ook, ben je gauw klaar in het leven.

In dat laatste zou wel eens de kern kunnen liggen van zowel jouw kritiek als mijn lof. The Matrix geeft een weliswaar voorspelbaar maar daarom niet minder juist antwoord, het enige antwoord waardoor de mens meer kan zijn dan een zich door de modder woelend varken. Vind ik.

Ik weet niet zo goed wat ik met deze film moet.

Ik kan me wel vinden in de positieve kritiek (Het ziet er prachtig uit, geluid is mooi, vragen stellen i.p.v antwoorden geven), maar ik vind het gewoon niet zo tof allemaal. De setting is gewoon niks voor mij denk ik.

Ik word er niet ingezogen zoals bij GitS wel het geval is.

Beetje moeilijk voor mij om deze film te beoordelen. Doe toch maar 3 sterren.

Zo te horen lijkt het veel op de film eXistenZ.

Die film had ook al niet veel om het lijf, een draak van een science fiction film.

Sowieso qua sfeer en uitwerking helemaal niet te vergelijken. Enige wat ze met elkaar gemeen hebben is dat je als kijker niet meteen weet wat echt en wat spel is. Maar de insteek is compleet verschillend.

Mooie beelden maar verder allemaal gebakken lucht.

De visuele effecten maskeren een verder leeg script.

Deze film lijkt eerder op eind jaren ´90 verouderd 3D computerspelletje.

Zou me verbazen, aan die look heb ik een absolute hekel.

Computers worden met de dag sneller. Veel CGI (beelden) die in deze film zijn gebruikt zijn inmiddels 8 jaar oud, zwaar verouder dus. Dat is de risico van het vak die filmmakers nemen als zij hun films volproppen met CGI.

Meestal zijn deze film van tijdelijke aard en verouderen (filmtechnisch gezien) veel sneller, dan normale films. Logisch toch?

Niet logisch, want deze film vind ik nog steeds bloedmooi. En dat komt niet door de CGi maar door het esthetisch gebruik ervan. Iets wat in die spelletjes van vroeger niet bepaald het geval was.

Misschien nog een paar decennia wachten, dan wordt het net als de ouderwetse gore effecten van Cronenberg en de fake bluescreens van een Hitchcock gewoon weer charmant.

erg traag af en toe en dat irriteerde mij enorm. maar wel een mooi idee en mooi kleurgebruik.