Shane (1953)

Jawel, ik ga mij ook in de groep aanhangers scharen die vinden dat Shane meer verdient dan de aardige 3.5(-) waar hij nu op hangt. Geweldige western die me inderdaad vaak deed denken aan de "moderne" westerns van Leone en Eastwood.

Dit komt met name door het totaal ontbreken van enige glitter en glamour. De meeste opnames zijn gemaakt in de buitenlucht de weidse hoogvlakte en de machtige bergen van de Rocky Mountains vormen een indrukwekkend natuurlijk decor. De nederzetting oogt echt authentiek en ademt geheel de sfeer van de pioniersgeest. Openheid, eenzaamheid en ruigheid ik geloof echt dat dit het land van de onbegrensde mogelijkheden was zoals het eind 19e eeuw erbij moet hebben gelegen.

Ook de boeren, en rangers ze ogen als de ongeschoren, rauwe en zwetende mannen die we ook kennen uit de westerns van Leone. De cast past dan ook perfect in deze magnifieke setting.

En dan ineens uit het niets is daar Shane, een eenzaam mysterieus figuur waarvan we eigenlijk niets te weten lijken te komen. Is hij de held van de film? Ik vond het iig geen traditionele held zoals ik verwachte in een western uit 1953. Het belangrijkste gevecht wat Shane in deze film levert is imo ook niet tegen de bandieten, maar vooral tegen zichzelf.

Moet ook zeggen dat ik de gevechten helemaal niet zo amateuristisch vond hoor. Qua sfeer (die saloon is absoluut geweldig!) en opbouw vind ik ze zelfs erg sterk, ook het gebruik van verschillende camerastandpunten gedurende de gevechten zorgen voor een behoorlijke dynamische beleving.

En die bandieten, zijn ze echt zo door en door slecht? Er zit meer achter het verhaal dan je in eerste instantie zou denken. En dit is dan ook meteen een van de sterke punten van Shane. Deze film is geen standaard actie/western maar is net zoveel een prachtig drama over de amerikaanse geschiedenis, een geschiedenis over mensen die de grenzen opzoeken om een nieuw bestaan op te bouwen. Een geschiedenis vol met conflicten waarin mensen als Shane maar ook Stryker en Scarlett hun aandeel hadden.

Shane is een erg mooie gelaagde film waarin voor de kijker veel te ontdekken valt. Bovendien is het een goed uitgebalanceerde combinatie van western en drama. Ik ga voor een goede 4* maar sluit een verhoging absoluut niet uit.

Mensen, laat je niet misleiden door het plot ! Shane is niet het zoveelste heroisch en pompeus verhaal over de stoerste revolverheld, maar een klein existentiëel epos met realistische karakters en een eenvoudig en traag maar krachtig verhaal over mensen die moeten vechten voor hun bestaan. De film bevat helemaal geen spectaculaire scenes, in het begin zien we zelfs enkele gewone dagelijkse handelingen, ook niet de scenes waar meer geweld in voorkomt want de gevechten worden zeer realistisch (en goed) in beeld gebracht. Ik schrok zelf hard van de dood van Torrey : eerst dacht ik dat ik op het volumeknopje had gedrukt want die knal was echt heel hard, maar na een paar berichten gelezen te hebben snap ik de bedoeling van de regisseur.Nu weten we inderdaad ook wel waar Peckinpah de mosterd vandaan heeft gehaald.

Zowat alle leden van de cast leveren goede prestaties af, maar echt meeleven deed ik niet. Daarvoor blijven de karakters een beetje te oppervlakkig en moet ik toegeven dat ik niet de volledige speelduur even geboeid heb zitten kijken...In de film lijkt iedereen even belangrijk te zijn en shane krijgt daardoor niet véél meer screentime dan bv de vader of de moeder maar blijft in sommige scenes rustig op de achtergrond wat zijn optreden een tikkeltje mythisch en mystisch maakt...

Shane zelf is ook een interessant figuur : hij komt uit het niets en verdwijnt zonder dat hij iets over zichzelf heeft verteld. Maar naarmate de film vordert komen we er wel zelf achter dat hij zijn verleden niet zomaar kan achterlaten, na pogingen om het wel te proberen. Dan merk je zelf wel dat hij niet de edele persoon is dat het kind ziet en dat hij eigenlijk niet zoveel verschilt van die andere bandieten en dat die bandieten ook niet allemaal even slecht zijn. Kortom, het goed en het slechte wordt in twijfel gebracht en dat maakt Shane, zoals eerder gezegd, een zeer realistisch western.

3.5*

Wel een goede western (ook zo'n genre waar ik niet zo dol op ben), met erg goede bijrollen (Elisha Cook, jr. en Jack Palance).

3*

Shane is een geweldige western en met name de rol van Alan Ladd is legendarisch. Visueel is de film duidelijk anders dan eerdere westerns en ook het verhaal is een stuk realistischer en rauwer.

Helaas voor mij was er één groot nadeel, en dat was dat irritante ventje. Het contrast met Shane was hierbij enorm. Een geweldig personage met een onbekend en waarschijnlijk duister verleden, moet constant de domme vragen beantwoorden van een ventje met een zeer vervelende stem.

Hopelijk valt dat nadeel bij herziening minder op, want het mag duidelijk zijn dat de gelaagdheid van Shane uniek is en een aantal scènes legendarisch.

Een heerlijke en trage film die goed de tijd neemt om de twijfel en angst van de boeren weer te geven.

Uitstekend geacteerd en, vooral in het tweede gedeelte prachtige beelden.

En dat terwijl ik de film na een uur eigenlijk stop wilde zetten vanwege dat kleine ventje dat de hele film versteerde met zijn vreselijke zeikstem en dominante rol.

In het tweede gedeelte komt hij minder aan bod, maar weet wel totaal de sfeer naar beneden te halen zodra hij weer in beeld (en vooral op luide wijze) komt.

Ik pleit dan ook voor een remake waarin het jochie zichzelf in de eerste minuut meters ver weg blaast met zijn buks, om daarna voorgoed uit beeld te verdwijnen.

Zonder het jochie zou de film goed zijn geweest voor een topscore.

Nu houd ik het op 3*.

Zeer goede western. Na "High Noon" en "The Searchers" de beste western die in de jaren vijftig gemaakt is. De beelden waren erg mooi, het verhaal was ontzettend goed en het jochie speelde voortreffelijk. Ik vond het een echte klassieke western, zoals er in die jaren vijftig heel veel gemaakt werden, maar waarvan de meeste toch niet dit niveau haalde. Toen ik een jaar of 10-12 was was ik dol op dit soort films, vooral als er veel schiet- en knokscenes in te zien waren. De inhoud van het verhaal vond ik destijds minder belangrijk. Ik ben het trouwens niet met 'Barfly' eens dat het kleintje ventje de film deels heeft verpest, hoewel ik 'Barfly's' reaktie wel zeer komisch vond. Het einde van de film toen het jongetje riep "Shane, come back" vond ik namelijk zeer mooi.

4,0*

Shane herzien. Blijft mooi. De schitterende landschappen in technicolor, de hemelblauwe ogen van Shane, de geveinsde stoerheid van de onzekere Torrey, Wilson die zo uit een stripboek is weggelopen, de slechte Ryker familie, de aandoenlijke Jean Arthur etc. etc. Prachtig om naar te kijken allemaal.

Maar wat de film echt goed maakt zijn een aantal diepere thema's. Jean Arthur die niet naar Shane durft te kijken, omdat ze bang is verliefd te worden. Joey die Shane idoleert boven zijn vader, die toch ook geen lulletje rozenwater is. De innerlijke boetedoening van Chris, het onvermogen van Shane om te breken met zijn verleden. Het eind dat ik nog eens kritisch heb bekeken n.a.v. the Negotiator; ik denk toch echt dat de suggestie gewekt wordt dat Shane gedood wordt. .

Kortom, mooie western op meerdere niveaus. Stevige 4 sterren, blijven staan.

Mooie western dit. Shane is een behoorlijk mysterieus personage, iemand die op het oog vriendelijk lijkt en dat ook is, maar bij wie je door zijn manier van reageren weet dat hij een of ander duister verleden, waar veel geweld in voor kwam, moet hebben. Hij oogt als een echte held in de ogen van het jongetje Joey, door wiens ogen we de film ook regelmatig bekeken zien worden. Ik snap best dat sommigen hem irritant vinden, maar juist door hem ontdekken wij als kijker ook enigszins hoe Shane nu daadwerkelijk is. Van Heflin speelt verder ook goed, evenals de bad guys, maar wat is het een aangenaam wederzien met Jean Arthur. In deze film is ze de 50 inmiddels gepasseerd, maar ze oogt nog net zo charmant en innemend als in Mr. Smith Goes to Washington. Wat een geweldige actrice is dat toch.

Verder heeft de film mooie landschappen en ook zeker een ietwat diepere laag, waar het meeste hier al wel over verteld is. Wat betreft het einde ben ik het vooral met Mr. Blonde eens. Ik had het idee dat Shane tegenover Joey vooral zijn eigen mythe in stand probeerde te houden. Hij bloedde, deed tegenover Joey alsof er niets aan de hand was en reed weg, nog steeds een held in de ogen van de ogen. Ik had het idee dat hij eenmaal uit het oog van de jongen van zijn paard zal afvallen en sterven, omdat hij veel zwaarder gewond is dan hij wilde toegeven tegenover de jongen. Ik weet het, het is maar een veronderstelling van me, maar toch heb ik sterk het idee dat het zo is afgelopen.

Maar al met al een fijne en soms best wel harde western, waar Peckinpah zeker inspiratie uit gehaald moet hebben, omdat de scheidslijn tussen goed en kwaad in deze film ook al behoorlijk dun is.

4,0* en wat is het toch een mooi genre.

Wel redelijk, deze idyllische western. De plaatjes van het natuurschoon in Wyoming zien er echt mooi uit. Een klassieke verhaal van een vrijgevochten vreemdeling die een boerenfamilie helpt tegen onrecht, wordt verteld. Op zich wel oke allemaal, al komen wat elementen nu wat cliché over.