Shane (1953)

Jawel, ik ga mij ook in de groep aanhangers scharen die vinden dat Shane meer verdient dan de aardige 3.5(-) waar hij nu op hangt. Geweldige western die me inderdaad vaak deed denken aan de "moderne" westerns van Leone en Eastwood.

Dit komt met name door het totaal ontbreken van enige glitter en glamour. De meeste opnames zijn gemaakt in de buitenlucht de weidse hoogvlakte en de machtige bergen van de Rocky Mountains vormen een indrukwekkend natuurlijk decor. De nederzetting oogt echt authentiek en ademt geheel de sfeer van de pioniersgeest. Openheid, eenzaamheid en ruigheid ik geloof echt dat dit het land van de onbegrensde mogelijkheden was zoals het eind 19e eeuw erbij moet hebben gelegen.

Ook de boeren, en rangers ze ogen als de ongeschoren, rauwe en zwetende mannen die we ook kennen uit de westerns van Leone. De cast past dan ook perfect in deze magnifieke setting.

En dan ineens uit het niets is daar Shane, een eenzaam mysterieus figuur waarvan we eigenlijk niets te weten lijken te komen. Is hij de held van de film? Ik vond het iig geen traditionele held zoals ik verwachte in een western uit 1953. Het belangrijkste gevecht wat Shane in deze film levert is imo ook niet tegen de bandieten, maar vooral tegen zichzelf.

Moet ook zeggen dat ik de gevechten helemaal niet zo amateuristisch vond hoor. Qua sfeer (die saloon is absoluut geweldig!) en opbouw vind ik ze zelfs erg sterk, ook het gebruik van verschillende camerastandpunten gedurende de gevechten zorgen voor een behoorlijke dynamische beleving.

En die bandieten, zijn ze echt zo door en door slecht? Er zit meer achter het verhaal dan je in eerste instantie zou denken. En dit is dan ook meteen een van de sterke punten van Shane. Deze film is geen standaard actie/western maar is net zoveel een prachtig drama over de amerikaanse geschiedenis, een geschiedenis over mensen die de grenzen opzoeken om een nieuw bestaan op te bouwen. Een geschiedenis vol met conflicten waarin mensen als Shane maar ook Stryker en Scarlett hun aandeel hadden.

Shane is een erg mooie gelaagde film waarin voor de kijker veel te ontdekken valt. Bovendien is het een goed uitgebalanceerde combinatie van western en drama. Ik ga voor een goede 4* maar sluit een verhoging absoluut niet uit.

Mensen, laat je niet misleiden door het plot ! Shane is niet het zoveelste heroisch en pompeus verhaal over de stoerste revolverheld, maar een klein existentiëel epos met realistische karakters en een eenvoudig en traag maar krachtig verhaal over mensen die moeten vechten voor hun bestaan. De film bevat helemaal geen spectaculaire scenes, in het begin zien we zelfs enkele gewone dagelijkse handelingen, ook niet de scenes waar meer geweld in voorkomt want de gevechten worden zeer realistisch (en goed) in beeld gebracht. Ik schrok zelf hard van de dood van Torrey : eerst dacht ik dat ik op het volumeknopje had gedrukt want die knal was echt heel hard, maar na een paar berichten gelezen te hebben snap ik de bedoeling van de regisseur.Nu weten we inderdaad ook wel waar Peckinpah de mosterd vandaan heeft gehaald.

Zowat alle leden van de cast leveren goede prestaties af, maar echt meeleven deed ik niet. Daarvoor blijven de karakters een beetje te oppervlakkig en moet ik toegeven dat ik niet de volledige speelduur even geboeid heb zitten kijken...In de film lijkt iedereen even belangrijk te zijn en shane krijgt daardoor niet véél meer screentime dan bv de vader of de moeder maar blijft in sommige scenes rustig op de achtergrond wat zijn optreden een tikkeltje mythisch en mystisch maakt...

Shane zelf is ook een interessant figuur : hij komt uit het niets en verdwijnt zonder dat hij iets over zichzelf heeft verteld. Maar naarmate de film vordert komen we er wel zelf achter dat hij zijn verleden niet zomaar kan achterlaten, na pogingen om het wel te proberen. Dan merk je zelf wel dat hij niet de edele persoon is dat het kind ziet en dat hij eigenlijk niet zoveel verschilt van die andere bandieten en dat die bandieten ook niet allemaal even slecht zijn. Kortom, het goed en het slechte wordt in twijfel gebracht en dat maakt Shane, zoals eerder gezegd, een zeer realistisch western.

3.5*

Wel een goede western (ook zo'n genre waar ik niet zo dol op ben), met erg goede bijrollen (Elisha Cook, jr. en Jack Palance).

3*

Shane is een geweldige western en met name de rol van Alan Ladd is legendarisch. Visueel is de film duidelijk anders dan eerdere westerns en ook het verhaal is een stuk realistischer en rauwer.

Helaas voor mij was er één groot nadeel, en dat was dat irritante ventje. Het contrast met Shane was hierbij enorm. Een geweldig personage met een onbekend en waarschijnlijk duister verleden, moet constant de domme vragen beantwoorden van een ventje met een zeer vervelende stem.

Hopelijk valt dat nadeel bij herziening minder op, want het mag duidelijk zijn dat de gelaagdheid van Shane uniek is en een aantal scènes legendarisch.

Een heerlijke en trage film die goed de tijd neemt om de twijfel en angst van de boeren weer te geven.

Uitstekend geacteerd en, vooral in het tweede gedeelte prachtige beelden.

En dat terwijl ik de film na een uur eigenlijk stop wilde zetten vanwege dat kleine ventje dat de hele film versteerde met zijn vreselijke zeikstem en dominante rol.

In het tweede gedeelte komt hij minder aan bod, maar weet wel totaal de sfeer naar beneden te halen zodra hij weer in beeld (en vooral op luide wijze) komt.

Ik pleit dan ook voor een remake waarin het jochie zichzelf in de eerste minuut meters ver weg blaast met zijn buks, om daarna voorgoed uit beeld te verdwijnen.

Zonder het jochie zou de film goed zijn geweest voor een topscore.

Nu houd ik het op 3*.

Zeer goede western. Na "High Noon" en "The Searchers" de beste western die in de jaren vijftig gemaakt is. De beelden waren erg mooi, het verhaal was ontzettend goed en het jochie speelde voortreffelijk. Ik vond het een echte klassieke western, zoals er in die jaren vijftig heel veel gemaakt werden, maar waarvan de meeste toch niet dit niveau haalde. Toen ik een jaar of 10-12 was was ik dol op dit soort films, vooral als er veel schiet- en knokscenes in te zien waren. De inhoud van het verhaal vond ik destijds minder belangrijk. Ik ben het trouwens niet met 'Barfly' eens dat het kleintje ventje de film deels heeft verpest, hoewel ik 'Barfly's' reaktie wel zeer komisch vond. Het einde van de film toen het jongetje riep "Shane, come back" vond ik namelijk zeer mooi.

4,0*

Shane herzien. Blijft mooi. De schitterende landschappen in technicolor, de hemelblauwe ogen van Shane, de geveinsde stoerheid van de onzekere Torrey, Wilson die zo uit een stripboek is weggelopen, de slechte Ryker familie, de aandoenlijke Jean Arthur etc. etc. Prachtig om naar te kijken allemaal.

Maar wat de film echt goed maakt zijn een aantal diepere thema's. Jean Arthur die niet naar Shane durft te kijken, omdat ze bang is verliefd te worden. Joey die Shane idoleert boven zijn vader, die toch ook geen lulletje rozenwater is. De innerlijke boetedoening van Chris, het onvermogen van Shane om te breken met zijn verleden. Het eind dat ik nog eens kritisch heb bekeken n.a.v. the Negotiator; ik denk toch echt dat de suggestie gewekt wordt dat Shane gedood wordt. .

Kortom, mooie western op meerdere niveaus. Stevige 4 sterren, blijven staan.

Mooie western dit. Shane is een behoorlijk mysterieus personage, iemand die op het oog vriendelijk lijkt en dat ook is, maar bij wie je door zijn manier van reageren weet dat hij een of ander duister verleden, waar veel geweld in voor kwam, moet hebben. Hij oogt als een echte held in de ogen van het jongetje Joey, door wiens ogen we de film ook regelmatig bekeken zien worden. Ik snap best dat sommigen hem irritant vinden, maar juist door hem ontdekken wij als kijker ook enigszins hoe Shane nu daadwerkelijk is. Van Heflin speelt verder ook goed, evenals de bad guys, maar wat is het een aangenaam wederzien met Jean Arthur. In deze film is ze de 50 inmiddels gepasseerd, maar ze oogt nog net zo charmant en innemend als in Mr. Smith Goes to Washington. Wat een geweldige actrice is dat toch.

Verder heeft de film mooie landschappen en ook zeker een ietwat diepere laag, waar het meeste hier al wel over verteld is. Wat betreft het einde ben ik het vooral met Mr. Blonde eens. Ik had het idee dat Shane tegenover Joey vooral zijn eigen mythe in stand probeerde te houden. Hij bloedde, deed tegenover Joey alsof er niets aan de hand was en reed weg, nog steeds een held in de ogen van de ogen. Ik had het idee dat hij eenmaal uit het oog van de jongen van zijn paard zal afvallen en sterven, omdat hij veel zwaarder gewond is dan hij wilde toegeven tegenover de jongen. Ik weet het, het is maar een veronderstelling van me, maar toch heb ik sterk het idee dat het zo is afgelopen.

Maar al met al een fijne en soms best wel harde western, waar Peckinpah zeker inspiratie uit gehaald moet hebben, omdat de scheidslijn tussen goed en kwaad in deze film ook al behoorlijk dun is.

4,0* en wat is het toch een mooi genre.

Wel redelijk, deze idyllische western. De plaatjes van het natuurschoon in Wyoming zien er echt mooi uit. Een klassieke verhaal van een vrijgevochten vreemdeling die een boerenfamilie helpt tegen onrecht, wordt verteld. Op zich wel oke allemaal, al komen wat elementen nu wat cliché over.

Interessante western.

Naar westernnormen bevat Shane redelijk wat verhaal en diepgang. Het personage Shane zelf is natuurlijk meer dan wat hij op het eerste zicht lijkt; maar er is uiteraard ook de interessante breuklijn tussen de 'stinkboeren' en de bad guys.
Naarmate de film vordert neemt het niveau wat mij betreft wel wat af. Het heldengedoe van Joe Starrett en de overloper wisten mij niet te boeien.

Op voorhand had ik een beetje schrik voor overacting - iets wat in die tijd niet zeldzaam was-, en ik ben dan ook verbaasd door de acteerprestaties van zowat de gehele cast. Iedereen komt erg naturel over. Het jongetje kent nu en dan wat zwakkere momenten.
Alan Ladd als Shane is redelijk, maar hij had wel iets ruwer voor de dag mogen komen. Het is me allemaal net wat te braaf.

Het sterkste punt van Shane is zonder twijfel de vormgeving. De gehele omgeving is fenomenaal in beeld gebracht. Er heerst daardoor een ongelooflijk westerngevoel. De muziek is al heel wat minder speciaal, maar het af en toe te horen harmonicadeuntje weet een weemoedig sfeertje te creëren.

4

Van alle Amerikaanse westerns is Shane op de een of andere manier degene geworden waar ik het meest naar terug keer. Sommigen zijn misschien beter, met name My Darling Clementine (lyrischer en gevoeliger), Rio Bravo (vermakelijker) en Unforgiven (ontroerender), maar dat deert Shane niet. Het is dan ook een rijke film die blijft fascineren. De diepere lagen zijn hier al vaker neergezet, ook door mezelf, dus die ga ik hier niet herhalen, maar dat alleen maakt Shane niet zo goed. Het is het hele gevoel van deze western. Rond het simpele plot is veel aan de hand. Let bijvoorbeeld op de nadruk op het gewone leven. Natuurlijk is dit de mythe rond een revolverheld, maar er zijn opvallend veel scènes die verteld worden terwijl er gewerkt wordt op de boerderij of binnen het huis van de Starretts, die met een ruwe warmte verbeeld wordt en waarin appeltaart gegeten kan worden. Hier wordt gewerkt en geleefd en de andere boeren krijgen genoeg aandacht om het gevoel van een samenleving te suggereren. Hoe toepasselijk voor een film die gaat over het recht op grondbezit en een goed leven. Stevens verfilmt niet zomaar een verhaaltje, maar probeert het tot op het bot te laten voelen.

Het beste wordt dit nog wel geïllustreerd in de sterfscène van Stonewall Torrey, een moment dat me na vier kijkbeurten nog altijd weet aan te grijpen. Dit ondanks dat het op papier een standaard scène is. Een zichzelf overschattende driftkikker die neergelegd wordt door de schurk is bijna een cliché, ook buiten westerns. Het is altijd een effectieve manier om de schurk wat dreigender te maken. Dus waarom is de dood van Torrey dan zo pakkend, ondanks dat hij niet zoveel schermtijd heeft? Het is een mix tussen de kwetsbaarheid die Cooke Jr. hem meegeeft, die duidelijke impact van de kogel en de bijzondere smerigheid van de modder waarin hij land. En dan is het nog niet voorbij, want Stevens neemt ook rustig de tijd om de impact van deze dood op de boerengemeenschap te laten zien, met één van de meest uitgebreide begrafenisscènes uit de filmgeschiedenis. Voor een eigenlijk marginaal personage nog wel!

Het resulteert allemaal in een film die ademt, een die echt aanvoelt ondanks dat hier duidelijk een legende verteld wordt. Er mogen dus misschien betere westerns zijn, maar op meerdere manieren is Shane de ultieme versie van de mythe van het wilde westen. Hier zit alles in.

Verhoging naar 5*, dit is werkelijk een film voor altijd.

Weer een goede western. Ooit dacht ik dat er niks mee had, maar daar ben ik al tijden van teruggekomen. Ik kijk dan wel vooral de westerns met een grote reputatie (en daar ben ik nog lang niet mee klaar), maar die vallen me eigenlijk maar zelden tegen. Ook deze niet.

Een van de fijnste dingen aan deze is dat er zoveel aandacht is voor het alledaagse. Veel sfeerbeelden van het gezinsleven van de gezinnetjes (en met name dat van Joe natuurlijk) van de vroege bewoners van in dit geval Alabama. Verder is het plot intelligent en gelaagd. Het is erg interssant dat het verhaal deels vanuit het oogpunt van het zoontje vertelt lijkt te worden. Alle hoofdkarakters hoofdkarakters zijn memorabel. Goed en kwaad zijn niet zwartwit. En de film gaat volwassen om met de vraag wanneer geweld gerechtvaardigd is. Het op het eerste gezicht standaard western-plotje krijgt zo een mooie, aardse uitwerking. De sfeervolle widescreen-tecnicolor beelden doen de rest. Maakt zijn reputatie waar.

4.0*

Shane, misschien niet de beste western ooit gemaakt maar wel één van de meest memorabele. Dat heeft vooral te maken met de prachtige achtergronden en natuurbeelden die voor deze film geschoten zijn. Alleen al de beginscène was veelbelovend: beelden van een wijdse omgeving met een hert dat in een riviertje staat met bergen op de achtergrond. De film bleef dit niveau van prachtige achtergronden de hele tijdsduur handhaven. Deze film bewijst in elk geval dat widescreen en high definition geen vereiste zijn voor het maken van een visueel mooie film. Het verhaal was onderhoudend en van tijd tot tijd spannend, de soundtrack was dan weer weinig memorabel.

Een gezinnetje dat een boerderij heeft in een vallei wordt, net als de andere boeren, bedreigd door de landeigenaar. Gelukkig komt er een vreemdeling hulp bieden, namelijk Shane. Shane is het type held waarvan je weet dat hem niets zal overkomen. Zijn achtergrond is zoals zo vaak onbekend en zijn toekomst is volkomen onzeker. Als kijker vraag je je dan ook af wat zo'n man bezielt om nooit te settelen op één plek. Het zoontje van de boer kijkt enorm op naar deze cowboy en ook de vrouw lijkt meer te koesteren dan enkel vriendschappelijke gevoelens. Acteurs doen het in deze film meer dan behoorlijk. Jean Arthur speelt (zoals altijd) haar rol uitstekend, Alan Ladd zette een coole held neer en ook Van Heflin wist te overtuigen. Alleen Brandon De Wilde was af en toe vervelend als boerenzoon. Zijn overdreven adoratie voor Shane en meermaals 'Shane'-geroep werd soms wat vervelend.

Maar al bij al een western die je - of je nu van het genre houdt of niet - gezien moet hebben.

3.5 sterren

De meedogenloze strijd tussen de rijke veeboeren en de arme kolonisten in Wyoming eind 19e eeuw is al meningmaal het centrale thema van een western geweest. Deze film van George Stevens springt er zonder meer uit. Dat komt vooral omdat het verhaal erg aannemelijk is. Neem daarbij de authentiek ogende settings, de schitterende cinematografie en het uitstekende acteerwerk en je hebt een topfilm, die niet alleen door de liefhebbers van westerns (niet mijn favoriete genre) gewaardeerd wordt.

Deze film markeert ook het afscheid van Jean Arthur, een getalenteerde actrice die vooral in komedies uit de jaren ’30 haar sporen verdiend heeft.

Je merkt in de jaren '50 wel een verandering bij de Amerikaanse westerns. Niet alleen met de komst van cinemascope maar ook harder en met invloeden van de Japanse samurai-films. Ik had Pale Rider al gezien, dat quasi een remake is van deze Shane. Pale Rider was met western-veteraan Clint Eastwood, dus ik hoopte dat het origineel ook nog goed was. Niet dat Alan Ladd een onbekende naam is in het genre, maar er zijn toch verschillen.

Shane is zeker niet de beste western. Daarvoor zijn er andere westerns gemaakt die veel beter zijn. Maar het zit wel goed. Mooie landschappen, geen zwart-wit figuren, een geheimzinnige lead die niet de standaard good guy is, voldoende actie en niet zomaar wat in het wilde weg schieten omdat het hoort bij het genre, ... En natuurlijk ook Jean Arthur, 50 jaar als ze hier in meespeelt en ouder dan de mannelijke hoofdrollen, maar ze speelt de rol met glans.

Minpunt is dat joch dat met momenten irritant is. En op sommige vlakken merk je wel dat het genre de komende jaren van deze film geleerd heeft en het ook soms verbeterd. Een verdienste voor Shane dus, maar er zijn dus betere westerns.

Krachtige en tevens warme western/drama over opofferingsgezindheid en saamhorigheid,dit alles onder de briljante regie van George Stevens.Ook de beelden en het acteerwerk konden me erg bekoren,Heflin en Ladd zijn een aan elkaar gewaagd duo met Arthur en De Wilde er tussen in.Ook meyer was erg overtuigend als schurk/rancher Ryker.En extra vermelding verdient Jack Pance als de ijskoude en naargeestige gunslinger Jack Wilson (of moet ik zeggen Phil Ijzerdraad).Wrang dat Ladd en De Wilde (Shane en little Joe) zo tragisch aan hun einde kwamen.Gelukkig zijn ze vereeuwigd in dit sterke verhaal dat een stuk actueler is en veel meer inhoud heeft als je in eerste instantie misschien zou denken.Erg goed.

Zeker één van de betere westerns uit de vijftiger jaren. Niet dat het verhaal zo denderend is (de vreemdeling die enkele zwakkeren ter hulp schiet is al vele keren een dankbaar onderwerp geweest), maar de cinematografie is effenaf prachtig en de acteurs vertolken meer dan behoorlijk, met Alan Ladd, overtuigend als de goede gunfighter maar vooral die Jack Palance zit perfect in zijn rol gegoten.

Apart: gisteren in de bios LOGAN gekeken en daar werd een stukje van deze western getoont .

Dat wekte mijn nieuwsgierigheid toch en hem dan vanmiddag bekeken .

Opvallend aan deze western zijn de mooie landschapsbeelden waar duidelijk veel aandacht aan is gegeven .

Het verhaal is verder vrij standaard maar goed effectief verteld en ook de gevechts en gunfight scenes zijn bovengemiddeld uitgevoerd , zeker als je bedenkt dat deze film uit 53 stamt .

These are the pros and cons of hitch-hiking!

Mooie, rustig opgebouwde western. Shane neemt de tijd, de verschillende karakters worden geïntroduceerd en langzaam maar zeker ontvouwt het verhaal zich. Er is vrij weinig actie voor een western, er zijn meer vliegende vuisten dan fluitende kogels, en Shane moet eigenlijk pas in de laatste scène echt aan de bak. Toch bleef de film me wel de volle twee uur boeien, zonder echt in te zakken.

De dood van Stonewall was een sterke scène, deed me erg denken aan een soortgelijke “shootout” in McCabe & Mrs Miller, en de hele Shane figuur lijkt me ook wel van invloed op het genre. Prima bijrol van Palance, met beperkte screentijd zette hij wel iemand neer. De Wilde vond ik best redelijk, hij was natuurlijk een beetje irritant soms, maar vond hem best natuurlijk spelen, met die typische mengeling van ontzag en nieuwsgierigheid. Arthur was wel duidelijk te oud voor haar personage, curieuze casting.

Was op TV deze week!! Een luchtige, familiale western die gezellig is om zien en uitpakt met positieve waarden en mooie landschapsbeelden die de film een aparte sfeer geven. Een geheimzinnige man, Shane komt aan in een boerengezinnetje waar hij zich als hulp aanbiedt. Hij weet al snel de harten van het gezin Starrett (en dan vooral de zoon) te veroveren maar die krijgen het aan de stok met de zelfzuchtige grootgrondbezitter Ryker.

Het is ergens aandoenlijk dat heel wat personages erg lief en sympathiek neergezet zijn; zelfs de dorpsbully Calloway gaat op een bepaald moment Shane verwittigen voor een valstrik . Er is een goed evenwicht tussen het dramatische aspect waarin boeren geïntimideerd worden wat tot allerlei spanningen leidt, en de echte western met een erg spectaculair cafégevecht, "good en bad guys" die lijnrecht tegenover elkaar staan (met een finale die zich laat raden maar tot de laaste minuut uitgesteld wordt). Ondanks weinig geschiet en geweld is het toch een prima western, maar dan wel bedoeld voor een heel breed publiek.

PS: Toch eventjes blijven stilstaan bij het gruwelijke lot van Brandon DeWilde, die de jongen speelde en op 30-jarige leeftijd overleed

PS2: Opvallend veel stemmen; ik kende hem niet eens.

Shane speelt zich af ten tijde van een transitiemoment in het Westen. De grote immigratie is ongeveer achter de rug, maar beleeft nog zijn laatste stuiptrekkingen o.a. bij de oudere generatie die meent voorrang te hebben in het land waarvoor ze geknokt heeft.

Bepaalde plotelementen zijn gebaseerd op de Johnson County War uit 1892 en misschien heeft dat wel bijgedragen aan het realisme van de film. De nadruk ligt op de hardwerkende farmers die te maken hebben met gedateerd geboefte. Familiewaarden/christendom/traditie vs. gespuis. En Shane? Alan Ladd staat als Shane ergens tussen beide in. Hij werpt zich op als verdediger en pleitbezorger van de farmers maar heeft duidelijk een verleden in een milieu dat aanschurkt bij de onderwereld. Als held en naamgever van deze film vind ik Shane eigenlijk niet héél interessant omdat hij vrij ondoorgrondelijk is, zo komen we nooit iets te weten over zijn verleden en eigen verlangens. Al wordt er op het eind een tipje van de sluier gelicht in de dialoog tussen Ladd en Emile Meyer (als Rycker). Maar dat wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door de karakters van Van Heflin, Cook Jr e.a., alsook de bad guys uiteraard. Nog opvallend dat in deze film geen babe te bespeuren valt - excuseer het woordgebruik - wat ik niet gewend ben van de gemiddelde Hollywoodfilm uit die tijd. Voor Jean Arthur was het haar laatste film en ze doet het treffelijk als huisvrouw die latent wordt aangetrokken door Alan Ladd. Het feit dat ze qua uiterlijk niet meer de vamp van weleer was, draagt enkel bij aan het realisme. Hollywood overtreft hier zichzelf.

Dit alles wordt schitterend in beeld gebracht door George Stevens en cameraman Loyal Griggs - de oscar voor de cinematografie zal wel niet voor niets gewonnen zijn - en (soms wat te nadrukkelijk) ondersteund door een mooie score van Victor Young.

Shane behoort tot de rijen der klassieke westerns. Op mij kwam de film vooral stoffig over. Een langzaam tempo. Rijk aan clichés. Erg pathetisch. Zeer overdreven gestileerde houdingen, gebaren, blikken en dialogen van de personages.

Hoewel het mij allemaal weinig deed, kan ik me goed voorstellen dat het onder andere deze aspecten aan de film zijn, die de film fans oplevert. Uiteraard moet je Shane bekijken met een aangepaste blik. We hebben het immers over een film uit de jaren 50. Een film die ondanks zijn pathetiek ook een realistisch element in de western brengt.

De waarden en idealen waarvoor de titelheld staat, zijn tweeslachtig. Zijn motto luidt: „A gun is as good or as bad as the man using it“. Shane is even koudbloedig als de grimlachende revolverheld Jack Palance. Shane is even gewetenloos als de hoofdschurk Jack Wilson. Maar anders dan deze slechteriken is Shane daarnaast ook goed in staat om empathie voor de hulpbehoevende mens op te brengen. En ook anders dan de schurken is Shane zich bewust van het feit dat de tijd van de revolverheld (zijn tijd) tegen het einde loopt en het westen steeds meer een geciviliseerde plek wordt waar voor antieke revolverhelden geen plek meer is.

De film Shane is een voorloper als het om realisme gaat. In een tijd waarin de kijker een neergeschoten schurk met samengeknepen ogen theatraal ziet vallen en de dood niet heel confronterend in beeld wordt gebracht, doet deze film dat anders. De laagheid en kilheid van het moorden worden niet verdoezeld, maar worden juist confronterend getoond. Een scène waarin Jack Palance een weerloze man neerknalt die vervolgens zonder enige vorm van theater in de modder de dood vindt, is veelzeggend.

Ook geslaagd zijn de realistische decors. Troosteloze houten huizen, een modderige hoofdstraat, een rommelige dorpswinkel, een sobere saloon. Dat smaakte allemaal wel naar authenticiteit en deed mijn gemoed goed.

De realistische details waren echter niet voldoende om de weeïge smaak van de pathetiek weg te spoelen. Het realisme was niet opgewassen tegen een oninterssant familiedrama en een jammerend jongetje dat op een gigantische manier op mijn zenuwen werkte. Waar is Jack Palance als je hem nodig hebt, verzuchtte ik meerdere malen.

Ik begrijp de klassieke status van de film Shane, maar ik voelde die status niet.

Een ronduit vervelende western. Vervelend in de zin dat er weinig gebeurt voor een film met een speelduur van zo'n twee uur. Het plot heeft weinig om het lijf en dat geldt ook voor de personages. Ook vervelend in die zin dat er een personage, het zoontje van het gezin waar het titelpersonage bij terecht komt, ronduit irritant is. Dit titelpersonage komt ook nog eens totaal niet uit de verf. Een suf en nietszeggend personage, een erg kleurloze rol van Alan Ladd. Ook verder geen interessante rollen. De film voelt nogal cliché en suf aan. Wel enkele fraaie shots van de landschappen, de setting als zodanig is niet verkeerd. Maar dat doet er niet aan af dat dit een lange zit is.

Lekker oubollige western met Alan Ladd als ingetogen revolverheld die betrokken raakt bij een ranche-oorlog in Wyoming, 1889. Ladd zet de titelfiguur nogal sullig neer, maar op cruciale momenten weet hij toch indruk te maken en de spaarzame aktiescenes worden effectief ingezet. De sympathieke personages en de simpele maar doeltreffende plot zorgen uiteindelijk voor een meeslepende klassieker, die de tand des tijds prima heeft doorstaan. Jack Palance heeft een memorabele bijrol als zwijgzame, subtiel sinistere bad guy.