Stagecoach (1939)

Opvallend veel meer grappen dan ik verwacht had. En aardig om eens zo'n beroemde Ford-western te zien. Echt vervelend was het niet, maar om nou te zeggen dat ik het echt boeiend vond: Nou, nee...

2.5*

Heerlijk vermakelijke western. Het bonte gezelschap dat zich in de Stagecoach begeeft is erg vermakelijk. Een onderhoudend en divers gezelschap. De film begint pas echt goed te worden na een uur (toegegeven; het is lang wachten op spektakel). Er wordt flink uitgepakt; - Een indianenachtervolging die ontzettend spectaculair is en prachtig in beeld gebracht werd - De langverwachte shootout op het eind (mooi gebruik van suggestiviteit) - en het happy end waar Wayne en Trevor de ondergaande zon tegemoet gaan (en het nog steeds niet helemaal duidelijk is wat voor dubieus verleden Trevor heeft).
Clichés worden niet geschuwd, maar deze film heeft een belangrijk aandeel in de totstandkoming daarvan en waren toen waarschijnlijk helemaal nog niet (zo) cliché. 4 sterren.

In het eerste uur moeten we het doen met een paar interessante dialogen en tegenstellingen tussen bepaalde lagen van de bevolking ( de vrouw met een dubieuze reputatie, de outlaw, de dronkaard en de gevestigde en welgestelde orde). Het is te weinig om het eerste uur te doen slagen. De gaten worden gevuld met de humor van Andy Devine als koetsier, toen misschien grappig, nu redelijk flauw en wat teveel van het goede.

Thomas Mitchell als de altijd dronken Doc Boone vind ik overigens wel erg sterk.

De laatste shoot-out is gewoon een teleurstelling.

Zelfs rekening houdend met het feit dat deze film 70 jaar geleden is gemaakt, is het geen film die mij bij zal blijven.

2,5*

Het is vooral een combinatie van de intieme sfeer en de geweldige personages die Stagecoach tot een geweldige film maken. Ford creëert kleine dorpjes, wereldjes en zelfs een reiswagon door de meest heerlijke personages en typetjes samen te stoppen en op elkaar te laten reageren. Het verhaal en de scènes leven constant en het Westen wordt op typische Ford manier tot leven gewekt. Een zondermeer heerlijke film en misschien wel mijn favoriete Western.

Uitstekende klassieke western met een leuk gezelschap dat per postkoets door het Wilde Westen heen sjeest. De diverse karakters van het gezelschap wisten me erg te plezieren. Ik noem dan bijvoorbeeld die dronken dokter, die lullo-zakenman (Reduce taxes! Our national debt is shocking!) en natuurlijk John Wayne, wat een baas is ie ook ! De actiescene met de apaches was een van de meest spannende die ik ooit in een western gezien heb.

Samen met Red River en El Dorade de drie klassieke westerns die ik nog graag wilde zien. Jammer genoeg viel het bitter tegen. De personages zijn niet leuk of boeiend genoeg om het eerste uur te redden en ook de tocht in de koets kon mij niet de gehele speelduur boeien. Nee, helaas lijkt Stagecoach toch echt meer op het ook al overgewaardeerde The Searchers dan op Fords beste film wat mij betreft het meesterwerk My Darling Clementine.

2 sterren

Een klassieker onder de westerns met een voortreffelijke rol van John Wayne, wat ook zijn grote doorbraak betekende.

De film begint misschien wat traag, met korte rommelige scénes, maar éénmaal de film op gang is, valt er toch best veel te genieten. De cast is goed en bevat veel uiteenlopende karakters. Mijn favoriete personage is Buck, gespeeld door Andy Devine. Hij zorgt voor de humor met zijn aparte stem en acteert gewoon zeer goed. Ook Doc Boone, gespeeld door Thomas Mitchell zette een schitterende rol neer als alcolistische dokter. Hij heeft voor deze rol dan ook een oscar gewonnen. Mijn minst favoriete personage is Hatfield, die wordt gespeeld door John Carradine. Hij zet een vreselijk irritant, slijmerig personage neer, die alles op alles zet om indruk te maken op de zwangere Lucy Mallory.

Natuurlijk heb je ook John Wayne, die een zeer goede rol neerzet als Ringo Kid. De chemie tussen hem en Dallas is zeer goed in beeld gebracht en komt zeer geloofwaardig over. Dallas gespeeld door Claire Trevor wordt tot haar oren verliefd door de charmes van Ringo en dit zorgt voor een zeer leuk liefdesverhaaltje tussendoor.

De actie scéne naar het einde toe, waar de indianen de koets achtervolgen is werkelijk waar fenomenaal en vooruitstrevend. De schitterende stunt waar John Wayne van paard naar paard springt bijvoorbeeld is levensecht en maakt die achtervolging des te spannender.

Mijn conclusie is, dat deze film zijn tijd zeker vooruit is en het best een aangename film is, die zeker aan te raden valt voor liefhebbers van goede westerns. Deze film is historisch zeer belangrijk, aangezien het een grote invloed heeft gehad op latere westernfilms. Knappe film!

Ik herkende het thema van Johnny Cash's Oh, Bury Me Not (Introduction; A Cowboys Prayer) van het Album American Recordings. Op IMDB staat het als traditional vermeld, Trail to Mexico (Bury Me Not On The Lone Prairie). Nog wat verder gezocht en het blijkt origineel een zeemanslied te zijn. Leuk zoiets.

Net als de film Stagecoach die is ook leuk. Niet de beste film van Ford die ik heb gezien maar mag er zeker wezen. Ik vind zijn serieuzere werk uiteindelijk meer tijdloos. Deze film is duidelijk gemaakt met entertainment als invalshoek, niet mis mee maar na 70 jaar veranderen de meningen over wat vermakelijk is natuurlijk wel. Dat wordt vaak pijnlijk zichtbaar in de gebruikte humor. Zo kan ik best glimlachen om de vreemde en komische typetjes in deze film maar een tikkeltje oubollig is het wel allemaal natuurlijk.

Op zich mag het de pret niet al te veel drukken want deze film kent een aantal grote pluspunten. Ford is een regisseur die de touwtjes strak in handen heeft, geen scene lijkt overbodig of laat de kijker afvragen wat hier nu weer de bedoeling van zou moeten wezen. Nee, helder en duidelijk een verhaal vertellen is wel aan deze man over te laten.

Verder is het uitgangspunt van een klein groepje mensen geïsoleerd en met een groot probleem natuurlijk klassiek (Denk aan talloze horrorfilms met eigen klassiekers als Alien, The Thing, etc.) Nu weet ik niet of Ford in deze film als eerste met dit idee op de proppen kwam maar het zal zeker een 'early addaption' zijn geweest.

Daarnaast is de actiescène op de prairie met de indianen geweldig goed en dynamisch uitgevoerd. Lijkt me ook een erg complexe scene te zijn geweest voor die tijd. Ik denk niet dat ik zo 1,2,3 een andere film uit de jaren '30-'40 kan bedenken die daar qua actie ook maar enigszins bij in de buurt komt.

Natuurlijk was deze film ook de doorbraak van ubercowboy en macho John Wayne. En ja dat allemaal mag ie hier ook lekker doen en naar behoren. Lijkt me ook niet het type dat je moet vragen iets anders te willen spelen.

Een nette 3.5*

Zoals Madecineman ook al aanhaalt , zet een paar mensen bij elkaar in een afgezonderde kamer, doe de deur op slot en kijk hoe ze zich redden. Hier gebeurt eenzelfde iets, maar dan met een koets als decor en personages die veel minder oppervlakkig zijn dan de personage in hedendaagse horrormovies.

Ik heb anderhalf uur oprecht genoten van deze verfilming, misschien wel de basis van latere westerns. De film wordt ondersteund door sterke muziek en vooral de spanningsopbouw is daardoor erg goed. Wel vind ik het jammer dat de trompetterherrie op het einde wat mij betreft een beetje de plank misslaat, daar hadden ze de muziek beter weg kunnen laten zodat je daadwerkelijk hoort wat eraan komt.

Maar verder weinig negatiefs over deze film te zeggen. Vooral Doc Boone, Gatewood en Buck vind ik echt prachtig neergezet ,Zij houden de film qua humor ook op een hoog niveau. Ik vind John Wayne in deze film niet eens ver boven de rest uitsteken, maar hij heeft wel zijn charisma mee.

Dallas, gespeeld door Claire Trevor, vond ik aan het begin vrij irritant. Een als dame gekleed persoon die ik in het begin eerder boers vond overkomen doordat ze een paar keer onnodig luid door je speakers blèrt. Maar gaandeweg de film stijgt ook haar prestatiecurve in positief opzicht. Reden genoeg om deze film 4* toe te kennen dunkt me.

Liefhebbers van veel actie zullen in deze western toch wel een beetje op honger blijven zitten want er is nog al veel ruimte voor karakterstudie en romance.

En John Wayne ? Wel als debutant deed hij dat verre van slecht. 'k Zag hem zelfs met één schot twee Indianen van hun paard doen tuimelen.....Maar laten we dit detail Ford niet kwalijk nemen. "Stagecoach" zou zijn eerste klank-western geweest zijn.

Aardig maar meer ook niet. Had er eigenlijk wel veel van verwacht aangezien die toch wel als de definitieve doorbraak van John Wayne word gezien. Vond hem hier sterk maar ik proefde de echte sfeer niet. De locaties zijn wel erg goed gekozen en levert mooie beelden op van bijvoorbeeld monument valley. De verscheidenheid aan personages vond ik wel redelijk innovatief(voor die tijd).

Heb me wel vermaakt maar werd lang niet omvergeblazen.

Lekkere western, al is die hele klassieker status misschien wel wat overdreven, maar een prima film ik het zeker. John Ford weet inderdaad een prettig sfeertje te creeren. In elk dorp waar de Stagecoach stopt worden telkens nieuwe personages voorgesteld met allemaal hun probleemtjes. De reis met de postkoets zelf levert een paar erg mooie beelden van Monument Valley op. Met die locatie heb ik normaal gesproken niet zo veel, maar hier werd het erg mooi gebruikt. John Wayne speelt hier in zijn doorbraak inderdaad een van zijn beste rollen. Het is toch absoluut wel een sterke westernacteur. Verder was dit dus zeker een prima western. Speelduur is niet al-te lang en het blijft allemaal erg vermakelijk, al zijn er zoveel betere westerns gemaakt.

Lichte tegenvaller, deze western van John Ford. Het zijn vooral de personages in deze film, die me vaak niet echt aanspraken. Of laat ik het beter verwoorden, ik werd er niet echt door gegrepen.

Het gedeelte met de postkoets is dan wel een stk vermakelijker, maar echt heel goed wordt het nooit. Ik snap best dat deze film op sommige punten van grote invloed is geweest op diverse andere films in het genre, maar voor mij persoonlijk maakt dat deze film er nog niet beter op. Ford heeft zeker nog een paar betere films/westerns gemaakt dan deze, zoveel is voor mij wel zeker.

2,5*

Well, I guess you can't break out of prison and into society in the same week

Ik heb lange tijd geleden eens twee boxsets gekocht met telkens zo'n 9 films in van John Wayne. De box was spotgoedkoop omdat het volgens mij allemaal films zijn waar geen rechten meer van bestaan en dus zodoende in public domain zijn terecht gekomen. Meestal duren die films zo'n 45 à 60 minuten maar opeens zat daar dus Stagecoach bij. Eén van de bekendste films van John Wayne en tegelijkertijd zijn eerste van vele samenwerkingen met John Ford.

Maar toch stond ik hier een beetje weigerachtig over want ik blijf Ford een twijfelgeval vinden. Zijn echte westerns (met John Wayne want de rest heb ik niet gezien) vind ik erg sterk maar zijn films in een andere setting (met of zonder John Wayne) zijn vaak een stuk minder. Gelukkig is Stagecoach een volbloed western en is hij over heel de lijn vermakelijk. Vooral omdat er een serieuze vaart in het verhaal zit en dat het over het algemeen wel blijft boeien. Alleen zonde van het personage Buck die schijnbaar voor de komische noot moest zorgen (dit soort personages overleven de tand des tijds jammer genoeg niet) maar gelukkig maken de andere personages in de koets veel goed. De meest interessante was voor mij Dallas vanwege het mysterieuze verleden maar ook types zoals de dronken dokter Boone zijn boeiend genoeg. Sowieso dus één van Ford zijn betere films maar slaagt hij juist op het einde de bal wat mis. Een western staat voor mij gelijk aan toch minstens één shootout en achtervolgingsscène. De tweede categorie wordt sterk in beeld gebracht en daarvoor niets minder dan lof voor de regisseur maar de shootout tussen Ringo Kid en de drie Plummer broers stelt teleur. Hier had Ford volgens mij echt wel veel meer mee kunnen doen.

De eerste samenwerking met John Wayne en John Ford dus maar beiden waren hun groentjes periode al voorbij. Het was zelfs al de 80e (!) film voor Wayne en hij doet het weer zoals vanouds degelijk. Nog jong natuurlijk maar vooral erg natuurlijk qua acteren. Zal waarschijnlijk wel aan Ford te danken zijn want die ervoor zorgde dat Wayne op de set zijn eigen acteren in twijfel bracht en hierdoor zijn echte emoties de bovenhand liet nemen. Claire Trevor neemt één van de meer interessante rollen op zich, namelijk die van Dallas. De chemie met Wayne komt mooi op het scherm over en voelt nergens geforceerd aan, iets dat wel eens wisselen met de films van de western ster. Leuk ook om John Carradine te zien. Als Complete Savages fan herkende ik de trekken in het gezicht van Keith Carradine direct maar vader Carradine weet ook een vermakelijke rol te spelen. Andy Devine is als Buck dus wel de zwakste schakel in het troepje op koets maar wordt gelukkig weggespeeld door Thomas Mitchell die de rol van Boone op zich neemt. Zeker in combinatie met Donald Meek, Peacock de whiskey verkoper, zorgen ze voor nog wat geslaagde humor.

Niet de beste films in de lange samenwerkingen tussen de twee John's (die eer is tot nu toe nog altijd voor The Searchers) maar dit komt toch mooi in de buurt. Een goed verhaal dat in een snelle vaart verteld wordt gecombineerd met een aantal uitstekende acteurs. Jammer dat Ford hier en daar nog een misser begaat maar bon, erg leuk alweer om te kijken.

4*

Prachtige western met drama en thriller elementen.Goed acteerwek,mooie beelden en een goed verhaal,veel meer kan ik me niet wensen.Western klassieker

John Ford mag dan een regisseur zijn met de nodige palmares, met Stagecoach zet hij een simpele en vrij nietszeggende film neer.

Het verhaal mag dan dun zijn en de standaard (bij)plotjes bevatten, van ergerlijke aard is pas de cast. De stereotiepe en bordkartonnen personages welke zij neerzetten zijn van dien aard dat zij enkel ergernis opwekken. Comic relief Andy Devine met zijn karakteristieke stem, John Wayne die blijkbaar slechts één personage kan spelen, ...
En natuurlijk krijgt eenieder (de "outlaw" Ringo Kid, de Southerner Hatfield, de hoer Dallas, zelfs de alcoholische dokter Boone) zijn/haar moment van glorie. Kom op zeg, verzin eens wat beters.

Er wordt nog gepoogd de film wat gewicht mee te geven door de toevoeging van wat symboliek en thematiek doch deze pogingen zijn op zijn best erg doorzichtig. En in plaats van de film te laten eindigen als ze in de stad aankomen, krijg je ook nog eens een verlengde einde voorgeschoteld. Het moet toch niet gekker worden met die John Ford.

2*. Lijkt mij een mooie score.

Uitstekende western van Ford, die wellicht de belangrijkste western aller tijden is? Tijdens het kijken zelf heb je geen idee waarom dit de blauwdruk is, deels doordat je niet anders gewend bent en deels doordat ik in elk geval geen western van voor 1939 heb gezien. Maar goed, het zit dus vooral in Monument Valley en de psychologische uitdieping en volwassen behandeling van de western.

Ditmaal dus een aantal uiteenlopende karakters die gezamenlijk met de postkoets rijden, elk met een eigen reden. Onderweg kunnen ze ook nog eens indianengevaar treffen. Dat klinkt allemaal niet zo spannend, maar het is vooral wat met dit gegeven gedaan wordt wat de film goed maakt. Elk personage heeft zijn onhebbelijkheden en ze worden allemaal wel iets uitgewerkt, waardoor ze aan het eind allemaal hun eigen smoel hebben en je denkt ze allen beter te kennen. De acteurs helpen ook door allemaal redelijk naturel te blijven, en niet zo hysterisch aan het overacteren zijn in pakweg The Searchers.

Inhoudelijk zitten er daarnaast nog wel diepere lagen. De indianen (de savages) worden heel karikaturaal en eendimensionaal neergezet. Zij zijn gevaarlijk, zij doen niets anders dan blanken lastig vallen. Maar de geciviliseerde witte man, is die wel helemaal schoon? Want Ford zet een corrupte bankier, een dronkenlap, een prostituee en een moordenaar tussen die nette blanken. Dus wie zijn er erger? De indiaan die alles kwijt is en ogenschijnlijk instinctief reageert (wraak? overlevingsdrang?) of de bedachte blanke die net zo min zuiver op de graad is.

Verder zijn het de sfeerzetting en mooie plaatjes en fijne muziek die de rest doen. Een enkele scène is spannend en de actie is knap en overzichtelijk geregisseerd, en dat zonder CGI (of wellicht daardoor juist). Ook de laatste akte voelt wat aan als mosterd na de maaltijd, maar is wel ijzersterk, vooral met de sfeer van het nachtleven in een stadje.

Maar goed, dit soort films kan ik wel hebben uit die tijd, waarin een bepaald plezier in filmmaken echt van het scherm spattert. En dat kijkt wel zo prettig. 4,5*.

De tweede film die ik van John Ford bekijk. En deze beviel me een stuk beter. Echt een heerlijke film die het vooral moet hebben van het acteerwerk en de flamboyante personages. En die zijn er! De dronkaard Dr. Boone, Dallas, een prostituee, Hatfield, een oplichter en valsspeler, drankhandelaar Peacock, sheriff Willcox, corrupte bankier Gatewood ,de gezochte outlaw Ringo Kid en natuurlijk de koetsier Buck. Al deze personages bezitten zowel hun goede als foute eigenschappen en hierdoor ontstaan er fijne situaties. Daarnaast zijn de achtervolging scene's met de koets prachtig. Ook bijzonder is het feit dat de film uit 1939 komt maar eigenlijk alle elementen van een klassieke western anno nu in zich heeft. Sterker de scene's in de kleine ruimte van de postkoets en de daarbij horende sfeer kunnen zo in een horrorfilm verschijnen. Prima film die filmhistories ook intressant is.

Een teleurstellende western van Ford. De film bezit louter bordkartonnen personages, die geen van allen enige indruk weten te maken. Ook het plot van deze western is weinig bijzonder en op hoofdlijnen vrij voorspelbaar. De uiteindelijke confrontatie met de Apachen levert enkele aardige scènes op, maar heel erg spannend wordt het nu ook weer niet. De romance tussen twee passagiers van de postkoets mist de nodige overtuiging en had beter achterwege kunnen blijven.

Stagecoach zou de blauwdruk geweest zijn voor de latere Hollywoodwesterns. Dat maakt de film vooral belangrijk in zijn genre, maar wil niet zeggen dat het meteen ook de beste western is natuurlijk. Voor de liefhebbers zijn er in de komende decennia zeer sterke klassiekers gemaakt in dit genre.

Stagecoach heeft een gekend verhaal met wat stereotiepe figuren, maar dat komt omdat die later veel werden nagedaan in westerns natuurlijk. Toch valt het best mee en is dit een vermakelijke avonturenfilm. Best wel genieten, al zijn er betere westerns.

Niet best.

Niet dat ik er erg veel van verwacht had. De cinema van John Ford doet mij doorgaans zeer weinig, westerns zijn verder mijn minst geliefde genre. Het is dan ook niet zo heel vreemd om dé blauwdruk van wat we ondertussen kennen als de stereotype western aan te vangen met enige scepsis.

En dan bleek ook redelijk terecht. Hier en daar zijn er scenes die net wat interessanter lijken te worden, vooral wanneer de film zich niet bezighoudt met typisch cowboys en Indiaantjes geleuter, maar het zijn relatief kleine opflakkeringen in een verder povere film.

Personages zijn erg plat en karikaturaal, de actie is niet om aan te zien en het hele plot wist mij voor geen meter te boeien. Het is dat de film verder niet zo heel lang duurt, maar het was toch een redelijke martelgang om tot het eind te raken. Denk niet dat het ooit nog wat gaat worden tussen mij, Ford en de western.

1.0*

Als Westernliefhebber is het bijna onmogelijk om je niet bewust te zijn van de klassieke status van deze Western als centrale film van het genre, maar ook als ik daaraan voorbij ga zie ik een oude maar nog altijd springlevende film die qua plot, clichématige maar ijzersterke karakteriseringen met momenten voor iedereen, knappe vertolkingen, sfeervolle interieurs, fotografie en tempo (zowel vaart als pacing) nog altijd met de beste meekan. Die eerste pijl komt nog altijd als een briljante schok, en het is leuk dat ik steeds zat te wachten op de scène waarin Hatfield zijn ware aard zou tonen, terwijl hij tot en met het (zijn) einde nobel blijft. De climactische shoot-out is misschien net wat te summier. Mooie chemie tussen Wayne en Trevor, terechte Oscar voor Mitchell, en het begin van de gouden periode van de Western met Ford en Wayne als centrale figuren aan de twee kanten van de camera.

Goeie film waarin een aantal mensen een gevaarlijke reis maken door indianengebied met een postkoets. De verzameling personages komen goed uit de verf, mede door de prima casting. Hierdoor werkt de wisselwerking binnen de groep ook goed. In de tweede helft zit een vrij spectaculaire actie-scene, maar de vallende paarden kun je inmiddels wel als problematisch bestempelen.

Een vrij simpele rechttoe rechtaan western waarbij indianen stereotiep als bloeddorstig slecht worden afgebeeld. Nu, een eerste indien komt pas te voorschijn iets na het uur. En de raid waar ik als pure filmkijker naar uitkeek besloeg amper een tiental minuutjes. Toch wel wat karig.

Moesten we het doen met het bonte gezelschap in de postkoets. Een bont allegaartje van divers pluimage. Het blijft nogal oppervlakkig met wat beleefdheidsdialogen, verder komt het niet. Het decor is wel spectaculair en de zeer opwekkende (trompet)muziek heeft wel iets.

Het einde met Wayne was wat vreemd. Rare toevoeging die er letterlijk wat is bijgeplakt. Al bij al wel een onderhoudende western, maar er zijn er betere denk ik.

Leuke klassieker met een simpel verhaaltje -men moet van A naar B en onderweg dreigt gevaar- wordt omhooggestuwd door de regie en een meer dan degelijke cast, waartussen ik om een of andere reden Walter Brennan verwachtte, waarschijnlijk in de war met Red River. John Carradine en George Bancroft komen daarbij niet helemaal uit de verf, al leek Carradine op voorhand een van de interessantere personages. Mitchell is prima als dronken dokter, en Wayne zit in de archetypische John Wayne-rol.

Los van de cast speelt het landschap een belangrijke rol, en hoewel de actie eerder spaarzaam is zit er een lange scene in dat de koets wordt achtervolgd door Apaches, die er op uit gestuurd lijken te zijn om kogels op te vangen, want verder doen ze niet bijster veel. De onderlinge perikelen zijn gelukkig vermakelijk genoeg, al was het misschien wel aardig geweest als ze de rollen van de bankier en de whisky-handelaar hadden omgewisseld. De shootout tussen Wayne en de drie broers is teleurstellend in beeld gebracht.