Twisted Nerve (1968)

Ik ben nooit een echte Tarantino idolaat geweest maar de goede man valt er wel om te prijzen dat hij altijd zoveel obscure pulp-references in zijn films heeft zitten die je meestal wel goed bij blijven, zoals de verheerlijking van Sonny Chiba/Streetfighter-films in True Romance, zijn obsessie met spaghetti-westerns, Pam Grier/haar link met blaxploitation: Jackie Brown, het meermaals opduiken van de meest prachtige cult poster ever ''Attack of the 50 ft Woman'' (ik geloof in Pulp Fiction, al durf ik het niet met zekerheid te zeggen, wel dat het in een van ''zijn'' films was) en het hier al veel besproken fluitmolodietje in Kill Bill. Ergens wel bitter dat dat waarschijnlijk de enigste reden is dat de meeste mensen vandaag de dag nog achter het bestaan van deze film hebben of zullen doen komen want dit is sterk genoeg om op zichzelf te staan, verbaas me er eerlijk gezegd over dat het niet samen met Psycho, Peeping Tom en Repulsion in het rijtje van vroege psycho-trillers vermeld staat. In dat geval is het net zo onderschat als een Targets van Bogdanovich. Al past dit, met zijn soms wat subtiele zwart-komische momenten, dan misschien wat meer in het rijtje van vergeten Britse filmmakers als Freddie Francis. Misschien dat het omwille van het achterhaalde beeld van geestenziekte wat gedateerd aandoet soms, ''wat'' is ook een beetje een understatement daar zeker een halve punt aftrek voor (gelukkig denken doktoren/psychologen niet meer zo vandaag de dag, ronduit lachwekkend!) maar de spanningopbouw is bij vlage groots, het spel van Bennett sterk en de sfeer, net als zijn tegenspeelster, gewoon uiterst charmant. Leuk ook die 60's mod-feestjes tussendoor met die dames in hun psychedelische jurkjes.

En ja om het nog maar eens even op te brengen, dat melodietje blijft creepy as hell en wordt telkens steeds op het juiste moment ingezet. (3,5*)

Heerlijk filmpje zeg !

My cup of tea ! Mooi opgebouwd verhaal met aandacht voor de uitwerking van de verschillende karakters en de nodige spanning die groter wordt naarmate de climax nadert. De jaren 60 wordt mooi vorm gegeven door de locaties, de kleding, de muziek... Het acteerwerk is uitstekend, vooral Hywel Bennett (Martin) en Hayley Mills (Suzan) spelen hun rollen met verve. De film weet van begin tot het eind een naargeestig sfeertje over te brengen. Er zitten een paar horrorelementen in de film, maar het is de sfeer en de creepy Martin die zorgen voor de spanning. En dan dat melodietje die de meeste kennen van Kill Bill, heerlijk creepy. Raar dat hier op deze film nog niet veel is gestemd. Voor mij een dikke 8/10 !

De film start met een gesproken disclaimer, die de kijker benadrukt dat het niet wetenschappelijk bewezen is, dat er een verband bestaat tussen Mongolisme en psychotisch of crimineel gedrag. Die voice-over was haastig toegevoegd omdat er nogal wat controverse rond deze cultfilm uit de jaren zestig was ontstaan. De filmmakers voerden de gestoordheid van hun moordenaar terug op een chromosoomafwijking die bij diens oudere broer tot het Syndroom van Down had geleid. Dit zorgde voor grote verontwaardiging! Die opwinding is erg overtrokken. Opvoeding en verstikkende moeder-liefde zijn veel meer de thema's.

Het toentertijd 'controversiële' verhaal kwam van Leo Marks, en deze tekenende ook al voor het verhaal van eveneens verguisde Peeping Tom (1960) De film heeft wel wat weg van een Hitchcock-achtige thriller. Met heerlijke onderhuidse spanning, die de film toch constant boeiend weet te houden. De hoofdpersonage is Martin, die voor zijn zwakbegaafde alter ego de naam Georgie heeft bedacht en acteur Hywel Bennett zet hem weergaloos irritant neer. Hayley Mills is met haar onschuldige uiterlijk ook plezierig om naar te kijken. Verder ontdekte ik in ‘mummie’ Joan Harper, Billie Whitelaw (Mrs. Baylock) uit The Omen.

Ook het door Hitchcocks huiscomponist Bernard Herrmann verzorgde onheilspellend themadeuntje, weet voor extra kippenvel te zorgen.Dit was zo goed dat een andere regisseur het later ook heeft gebruikt! Regisseur Roy Boulting is natuurlijk geen Hitchcock, maar liet toch regelmatig geïnspireerd visueel camerawerk zien. En daardoor zijn er meerdere goede beklijvende scenes te zien! Ja, dit is zeker een enorm fijne slim geconstrueerde Britse thriller.