Targets (1968)

Redelijke film, met als absoluut hoogtepunt de snelweg scene. Ik vond die Orlok maar een vervelende kerel ; 3.0*

Sterk filmpje dat 30 a 40 jaar later actueler is dan ooit. Dikke 3,5*

Het thema waarover deze film gaat, mag dan nog altijd actueel zijn, de uitwerking vind ik zeer gedateerd. Ik had bij deze film erg last van dat Hollywood-stempeltje dat erop zit. Het is allemaal wel erg veel haarlak en bruingemaakte gezichten vind ik zelf en dat stoorde me mateloos. Een vol eraf om die reden. Ik vind veel films uit dat tijdperk 1960-70 trouwens inboeten op kracht omdat ze vaak zo ontzettend gelikt zijn met veel make-up, opgezette decorstukken en standaard Amerikaanse huiskamertjes.

Goed, deze film zelf dan. Geinspireerd op de moord op Kennedy, dat was overduidelijk. Bovendien komen er ook een heleboel filmreferenties voorbij en daarom is het leuk om de film een keer gezien te hebben. Wat ook een aardig aspect van deze film was, waren de snipershots die vooral in het midden van de film erg goed benut werden.

Voor de rest werd ik er niet warm en niet koud van. Leuk onderwerp, lauwe uitwerking.

Misschien is het zo, maar dit is geheel nieuw voor me. Ook Bogdanovich tijdens de audiocomm heeft hier geen woord over gerept.

Dat zou wel weer kunnen.

Maakte wel indruk.

Ik was bang dat de film wat verouderd zou zijn, maar daar is gelukkig geen sprake van. Het thema kan zelfs niet actueler. Hoe vaak hebben we de afgelopen jaren wel niet gehoord dat iemand zonder (duidelijke) reden op onschuldige mensen begint te schieten? Zo'n soort iemand is Bob, goed gespeeld door Tim O' Kelly. Zijn acties hebben niets te maken met geldproblemen, familieruzies of stukgelopen relaties. Alles lijkt heel gewoon aan Bob. Geen duidelijke reden dus. Hij knapt als zijn vriendin moet werken en niet thuisblijft zoals hij vroeg. De ochtend daarop schiet hij haar en zijn moeder in koele bloede neer. Ze wilde hem een kus geven, niets leek mis maar toch doodt hij haar. Wat is er toch mis met die man?
Byron Orlock, een erg goede rol van Boris Karloff, ziet het niet meer zitten om verder te gaan met acteren. Deze verhaallijn heeft niet zoveel met Bob te maken, behalve dan dat ze elkaar kruisen op het einde. Er ontstaat echter wel een erg mooi contrast door. Aan de ene kant de horrorfilm-acteur die er eng uitziet, maar eigenlijk een hele lieve man is. Daar tegenover staat de normale burger die alles heeft en in de American dream lijkt te leven, maar diep van binnen een heel eng persoon is.
Ook op visueel vlak een mooie film.

Ben benieuwd wat ik ervan vind na nog een keer kijken, voor nu een verdiende 4*.

Het onderwerp is actueel en zal dat ook blijven, maar Targets is in de eerste plaats een kind van zijn tijd: het contrast tussen 'old' en 'new' Hollywood wordt nadrukkelijk door de twee verhaallijnen aangetoond. Hoe de oubollige Victoriaanse horror moest plaatsmaken voor een meer realistische aanpak ingebed op recente gebeurtenissen.

De overgangen tussen de twee verhaallijnen zijn schitterend gemonteerd en leiden naar een intrigerende climax. Het einde van de film is haast een botsing tussen het reële en het irreële, wanneer een soort bovenmenselijke Orlock het 'echte' monster verslaat. Frappant is vooral hoe de schutter zowel op de echte Orlock als diens personage op het scherm probeert te schieten.

Ingenieus is ook de sound editing van deze film: de scène op de autosnelweg werd volledig zonder geluid en klinkt toch feilloos realistisch.

Maar nog het meest verbazingwekkende is de manier waarop de gehele film tot stand kwam: producer Roger Corman (held ) gaf Peter Bogdanovich een budget van een schamele 120 000 dollars, op voorwaarde dat hij Boris Karloff en 20 minuten stock footage uit de horrorfilm The Terror zou gebruiken. Het resultaat is alleszins verbluffend en inventief. Targets kan zelfs als een vroege voorloper van de post-modernistische film beschouwd worden.

Goeie film met gestoorde all-american boy Tim O'Kelly (dit zou zo'n beetje z'n enige rol van betekenis blijven) en de oude Boris Karloff, die overduidelijk zichzelf speelt, over een zinloze moordpartij die doet denken aan the Washington Sniper van een paar jaar terug, life imitates art. De scene op de snelweg is ook m.i. het hoogtepunt, het einde met de shots met een 'dubbele' Karloff die even een Chuck Norris-achtig kunststukje opvoert was wel leuk gevonden maar viel iets te veel uit de toon.