Witness for the Prosecution (1957)

Charles Laughton steelt de show!

Door zijn toedoen komt er zoveel humor in de film, ik heb veelvuldig hardop moeten lachen. Dit is dus ook geen normale rechtbankfilm.

Het rechtbankgedeelte duurt misschien zelfs minder dan de helft van de film.

Marlene Dietrich is koel en doortastend. Ze heeft een heel bijzondere blik in haar ogen.

Het rechtbankverhaal is aanvankelijk heel overzichtelijk en zonder veel zijsporen, maar zoals je van Agatha Christie mag verwachten krijgt het einde een verrassende twist.

Sterke film van Wilder al zag ik de 'twist' van mijlenver aankomen. 3,5 sterren.

Geweldig rechtbankdrama!

Alhoewel drama? Billy Wilder geeft weer een onvervalste komische noot mee aan deze film.

Normaal sla ik films die zich afspelen in een rechtbank graag over maar deze film weet constant te boeien. Dat komt omdat de film luchtig van aard is en geweldige personages herbergt. De rol van excentrieke, mysterieuze Duitse dame is Marlene Dietrich op haar lijf geschreven. Het is nooit helemaal duidelijk aan welke kant het dubbeltje nou gaat vallen. Maar ook de zuster die het zwaar te verduren heeft door toezicht te moeten houden op Wilfred Robarts is in haar element. Heerlijke strenge rol die perfect klikt met het cynische karakter van Wilfred Robarts. De chemie spat van hun conversaties af.

De film komt snel op gang en herbergt al snel enkele mooie momenten doordat de hoofdpersonages meer doen dan alleen maar praten en praten. Niet dat deze film visueel veel voorsteld maar daar maak ik mij eigenlijk niet zo druk om. Net zo min als dat de muziek het nogal laat afweten. Mooiste moment waren de flashbacks in Duitsland, o.a. met het bed .

De film moet het dus vooral hebben van een sterk verhaal en goed neergezette rollen. Ik ga gewoon verder met het uitdiepen van Billy Wilder. 4*

Inderdaad, iemand die waarschuwt voor spoilers!

Erg fijne film. Laughton is simpelweg geweldig en Dietrich geeft een aparte sfeer aan het geheel. Gecombineerd met de fantastische one-liners en dialogen van Wilder dus zeer geslaagd.

Fascinerende en boeiende film. Goede ontknoping. Minpuntje vond ik Tyrone Power, die ik vrij matig vond spelen.

4* desalniettemin.

Heerlijke film. Zover ik weet zijn de scripts van de meeste films van Wilder niet op bestaande materie gebaseert, maar allemaal origineel. Witness for the Prosecution is een uitzondering, maar je merkt het er niet aan af. De film voelt aan als een Wilderfilm. Vooral wat personages en dialogen betrefd. Zoals een Wilderfilm betaamd zit hij vol met interessante hoofdfiguren en geinige typetjes in de bijrollen. Ook de dialogen zijn om van te smullen.

Als klap op de vuurpijl speelt niemand minder dan Charles Laughton de hoofdrol. Hij is zo'n acteur die zelfs de meeste banale zin nog op een schitterende manier uitspreekt. Hij speelt hier wederom een larger-then-life personage en dat mag ik bij hem graag zien. Vooral leuk zijn de scènes waarin hij kibbelt met de zuster, die gespeeld wordt door Elsa Lanchester, Lauhgton's vrouw. Marlene Dietrich vind ik goed als onbetrouwbare, koele vrouw, maar niet in scènes waarin ze hopeloos verliefd moet zijn of constant 'damn you' schreeuwt naar Laughton. Ik vind het toch maar een beperkt actrice eigenlijk.

Verder weer een fijne mix tussen humor en drama, zoals een Wilderfilm betaamd. Ik heb het laatste half jaar al een aardig aantal Wilderfilms gezien en ze zijn vrijwel altijd heerlijk om naar te kijken. Vermaak, maar nooit op een echt simplistische wijze.

4*

Ik ga met je mee TOR, al ben ik nog wat enthousiaster. Ik ben altijd wel te porren voor een mooi rechtbankdrama en zeker als hij van mijn favoriete regisseur is.

Wederom een geweldige Wilder film, ik begin in herhaling te vallen maar er is nou eenmaal iets aan zijn films wat ze enorm vermakelijk maakt om naar de te kijken. Vooral de dialogen zijn weer om van te smullen en dan met name waar Charles Laughton bij betrokken is. Ik had nog nooit wat van de beste man gezien maar hij heeft me met deze rol zeker overtuigd. Maar ook de rest van de cast speelt uitstekend.

Twee uur lang geboeid zitten kijken. De twist aan het einde zag ik niet direct aankomen en maakte het geheel compleet.

4,5* (voor nu)

Ga helemaal mee met DieGo. Wilder is inmiddels echt uitgegroeid tot mijn favoriete regisseur en nog geen enkele film die ik van hem heb gezien scoort bij mij onder de 4 sterren. En ook met Witness for the Prosecution bewijst de geweldige regisseur hoe films op meesterlijk niveau moeten worden gemaakt.

Witness is werkelijk een prachtig rechtbankdrama, dat boeiend blijft tot de laatste seconde en ook nog eens heerlijk acteerwerk bevat. Met name Laughton is echt grandioos als ouwe brompot. De altijd charmante John Williams speelt daarnaast een geweldige bijrol en Una O'Conner zorgt uiteraard weer voor de komische noot. Verder een hoop scherpe dialogen, leuke personages en een geweldig script met een verrassende climax.

4,5 sterren.

Leuke, onderhoudende film.
Ik viel niet van mijn stoel van verbazing bij de ontknoping, en vond het juist nogal vreemd dat het op die manier bekend werd gemaakt hoe de vork in de steel zat.

Christine Vole (Dietrich) vertelt aan een advocaat het hele verhaal terwijl haar rechtzaak m.b.t. meineed nog moet beginnen, en blijkt nu dus ook medeplichtig te zijn aan moord (door verzwijgen, en zelfs de moordenaar te helpen). Lijkt me niet echt slim. Leonard kon misschien niet meer opnieuw voor de moord aangeklaagd worden, maar voor Christine stond een rechtzaak voor de deur.

Van Marlene Dietrich's acteertalent ben ik ook niet erg ondersteboven. Ik vind het maar een eng wijf.
De scéne op het treinstation vond ik belachelijk. Zet een gek stemmetje op en je bent iemand anders? Alsof iemand een nepsnor opplakt en meteen onherkenbaar is.

Neemt niet weg dat ik toch wel genoten heb van de film, vooral de scénes in de rechtbank waren erg leuk., samen met de koddige Charles Laughton zeker 3.5* waard.

Geweldige film. Laughten steelt duidelijk de show; wat een geweldige acteur. Ook zeer verrassend (maar eigenlijk ook weer helemaal niet) dat dit rechtbankdrama vrij veel humor blijkt te hebben. Keer op keer genieten, bij het kijken van een Wilder...

4*

Erg persoonlijk waarschijnlijk, maar deed mij erg hard denken aan een ander zeer hoog gewaardeerde top 100 film. Meer dan anderhalf uur toewerken naar een twist die de rest van de film compleet overbodig maakt.

Wilder's humor is mijn humor niet. Extreem flauwe tussenkomsten van die rechter steeds, en ook het constante gekeuvel tussen Laughton en zijn verpleegster zijn irritant. De snappy dialogen worden zoals steeds veel te dramatisch aangekondigd, ze missen eigenlijk nog net zo'n tromroffel. Daarbij blijft ik het nog steeds allemaal veel te braaf vinden om enig plezier uit te halen.

Grappig opvallend detail waren de flashbacks, die steeds al acterend werden aangekondigd. Midden in een monoloog zie je de acteur een pose aannemen, geconcentreerd in de verte kijken waarna het beeld wegfade. Vond het verder niet bepaald charmant.

Acteerwerk is ook best bedroevend, met vooral kluchterige over-acting van de beklaagde en Dietrich, die enige gepoogde serieux de nek om draaien. Misschien past het bij de humor van de film en werkt het als je dat soort humor ook kan appreciëren. Ik zag het niet zo.

Het hele rechtbankgedoe draait zoals vaak weer uit op strike en parry discussies die verder niet meteen bijdragen aan de film zelf. De film doet verder ook erg zijn best om elke miniscuul detail voor te kauwen zodat de kijker zo weinig mogelijk zelf moet doen, behalve kijken en slikken.

En wat het einde betreft, daar houdt je van of niet. Even niet over de details zelf, maar de twist kan je al verwachten na 10 minuten, het is eigenlijk enkel wachten waar het net op uitdraait. Daarbij gaat het er op het einde ook een beetje over. Je waant je bijna in een film als Sex Crimes (Wild Things), maar daarvoor is het dan ook weer niet vet genoeg onderstreept.

Vond het een redelijk bedenkelijke klucht met een nogal ongepast einde, twee stukken film die eigenlijk compleet niet bij elkaar horen. Hoop dat dit even mijn laatste Wilder is, want het is absoluut geen regisseur voor mij.

Karig en voorgekauwd rechtbankdrama met zeer bedenkelijke komische noot. Pover. 1*

Fijne film van Wilder. Balanceert leuk tussen verschillende genres, beetje drama, maar vooral erg grappig en een ouderwets whodunnitachtig verhaaltje. Vooral qua verhaal bepaald niet Wilders beste film vind ik, maar de vertolkingen van Dietrich (die gewoon Dietrich is en dat is genoeg) en boven alles Laughton maken de film erg vermakelijk.

Dikke 3.5*, vind 'm een klein maatje kleiner dan de andere Wilders die ik zag, maar heb wel degelijk genoten.

Zo, de 4e halve ster uit de top 250 is een feit, weliswaar het meest tegen de één aan, maar dit was echt huiveringwekkend slecht. De acteurs en actrices waren echt te slecht voor woorden en die belachelijke twist die je ook van mijlen ver aan zag komen.. pff.. Waar Double Indemnity en Sunset Blvd. mij duidelijk beter konden bekoren, kon deze film dat niveau niet in de verste verte halen. Vreselijk slechte humor en visueel oninteressant, 0.5*

Dat geweldige einde ! Die zorgt wel voor de halve ster d'rbij in de waardering. Daarvoor speelt zich een oerdegelijke Wilder-film af met een sublieme Marlene Dietrich. De olijke Laughton was ook een feest om te zien.

Charles Laughton!

Een erg genietbare film weer van Wilder, die zo blijkt ook na deze film, sterk is in meerdere genres. Wilder weet ook op deze film behoorlijk zijn stempel te drukken door het zware gebeuren, dat in de film plaatsvindt, af en toe te voorzien van humor en een luchtige ondertoon. Dat komt vooral ook door de uitstekend gekozen hoofdrolspeler Charles Laughton. Ik kende Laughton tot nu toe alleen als regisseur, maar als acteur is hij misschien wel bijna net zo geweldig, tenminste in deze film in ieder geval wel. Laughton speelt een heerlijke cynische advocaat met hartproblemen, die zijn uitgesproken mening vaak niet onder stoelen of banken steekt. Vooral zijn commentaar op de verpleegster is af en toe gewoon hilarisch. Marlene Dietrich is de typische koele Duitse, maar echt goed vond ik haar optreden niet. Het is allemaal wat te eentonig en eenzijdig.

De film is dat gelukkig niet en de tijd vloog dan ook voorbij. De sfeer van de film is mede door de goede mix tussen humor en drama erg sterk en daarnaast is de film nog best spannend, omdat ik me toch wel zat af te vragen hoe het nu af zou lopen en de afloop ook lang onzeker blijft. De sterke twist mag er zijn en zag ik niet direct aankomen. Ik was persoonlijk nog even bang dat Laughton aan het eind misschien zou sterven door zijn hartproblemen maar gelukkig gebeurde dat niet. Topvermaak dus weer wat mij betreft.

4,0*

Billy Wilder #3 alweer. Laat dit nou één van mijn favoriete subgenres zijn: rechtzaken. Het is vrij standaard allemaal, maar het is geweldig gedaan. Het verveelt niet, de personages zijn ijzersterk en het einde is simpelweg perfect. Het is lang geleden dat ik weer zo'n goed einde had gezien. Een ouderwetse zat er weer in hoor.

Ik vind het alleen jammer dat die rechtzaak zo lang op zich laat wachten. Ik vind het leuker als het gewoon de rechtzaak is en dat je door die rechtzaak allemaal informatie te weten komt. Je weet dus net zoveel als de jury en rechter.

Ik zou al een 4,0* gegeven hebben en door dat einde is het nu een hele sterke 4,0*. Billy Wilder stijgt steeds meer in mijn achting.

Zo'n advocaat wil ik ook!

Al hoop ik nooit in een dergelijke situatie terecht te komen, natuurlijk. Ook bij deze 3e Billy Wilder kon het niet misgaan natuurlijk. Wederom een schitterende film van een regisseur die nu al tot mijn favorieten behoort. De volgende Wilder, 'Some Like It Hot', staat al op het programma.

Charles Laughton is de absolute held in dit rechtbank-drama, die dankzij zijn personage een geweldige scheut humor mee krijgt. Mijn lachspieren zijn in ieder geval weer goed getraint tijdens het zien van deze film, vooral in het begin, in het huis van Laughton. Maar ook tijdens de rechtzaak komt-ie een paar keer geweldig uit de hoek. Is het niet met een slimme opmerking m.b.t. tot de zaak, dan is het zijn voorkomen alleen al. Power en Dietrich doen het goed, maar Laughton is de dragende kracht.

Het verhaal, de zaak zelf, is uiterst vermakelijk en interessant om te volgen. Waar ik dacht dat ik allemaal wel wist hoe het ''ongeveer'' zou komen, had ik het totaal mis. De climax van de film is dan ook uitstekend. Wilder neemt wel een klein beetje (te) veel hooi op z'n vork door het allemaal een beetje ver door te drammen, met bijv. de andere vrouw (van het reisbureau) die ineens op komt dagen én vervolgens de moord op Leonard Vole. Wat mij betreft hadden Dietrich en Power na de twist de zaal uit mogen lopen. Maar dat is een klein punt. Het einde is gewoon geweldig en (voor mij) onverwacht.

Ja, ik heb weer genoten van een film uit Billy Wilder zijn oeuvre. Waar 'The Apartment' en 'Sunset Blvd.' twee schitterende meesterwerken zijn, komt deze daar mooi achter. Nu maar op naar de volgende.

Onderhoudend rechtbankdrama. De film moet het vooral hebben van het eind, daarvoor is het niet altijd even boeiend. Robarts wordt, zeker in het begin, wel erg als een stereotype brompot neergezet. Met die zuster erbij wordt het soms nogal overdreven. Het verhaal wordt wel vanaf het begin goed neergezet. Bij het rechtbankgedeelte wordt het echter pas echt interessant. De meerdere twists op het einde werken erg goed en geven de film wat extra's. Het acteerwerk van Power vond ik nogal stijfjes en niet al te overtuigend, Laughton deed het daarentegen wel erg goed als Sir Robarts.

Meesterlijk rechtbankdrama van grootmeester Billy Wilder met leuke wendingen en een komische ondertoon.

De cast laat over de volle breedte geweldig acteerwerk zien met o.a. prima vertolkingen van Marlene Dietrich, John Williams en Francis Compton (rechter), maar dé ster van de film is een fantastische Charles Laughton. Diens interactie met zijn echte vrouw Elsa Lanchester is echt buitengewoon.

Prachtig!

Lichtvoetig rechtbankdrama dat nogal op z'n uitkomst leunt getuige de disclaimer. Andere steunpilaren zullen de pionnen van de moordzaak dan wel zijn. Het zijn vooral vervelende typetjes, zodat de film ver voor z'n grote moment al kopje onder is. Wilfrid The Fox is de uitzondering en daarmee de gangmaker, maar hij moet meteen al opboksen tegen gezeur van de zuster. Dat is wel even leuk, met het emmert maar door en door. Ze is niet de enige pin van de cast.

Het gaat draaien als Dietrich op die manier de film komt binnen wandelen, maar ook zij zakt er op den duur doorheen. Het cockney vrouwtje is zelfs een verschrikkelijke tussenkomst. Verder blijft het vooral een flauw steekspel. Humor die niet aanslaat, enkele theatrale reacties in het getuigenbankje trek ik niet en tijdens de rechtszaak schiet een term als hoorspel te binnen. Laughton blijft een rots in de branding, maar hij en de schuldvraag redden het niet.

Zeer goed ge/herschreven en geregisseerd en met perfect ensemblespel (met Charles Laughton natuurlijk voorop). De enige die ik misschien wat minder vond spelen was Tyrone Power, in principe een acteur die ik wel een zekere charme vind bezitten maar wiens melodramatische uitbarstingen van wanhoop in de rechtszaal mij enigszins overdreven aandeden, maar dan blijkt op het einde dat het niet Tyrone Power maar Leonard Vole is op wiens conto we die (matige) akteerprestatie moeten schrijven… Een ambachtelijk meesterwerk dat mij van a tot z heeft geboeid. (Voor zover ik me kan herinneren was de remake ook lang niet slecht, met Ralph Richardson, Diana Rigg in de Dietrich-rol, de fantastische Deborah Kerr als Miss Plimsoll, en Beau Bridges als Vole.)

Wanna kiss me, ducky?

Het is vreemd hoe een film iemand kan interesseren om compleet verschillende redenen. Ik wou Witness for Prosecution voornamelijk zien vanwege de aanwezigheid van Billy Wilder en Marlene Dietrich terwijl mijn moeder geïnteresseerd was doordat het een vroege Agatha Christie verfilming was. We hadden beide hoge verwachtingen, zij is erg te spreken over het kortverhaal waar de film op is gebaseerd, en dan maar hopen dat ze uitkomen.

Een echt getrouwe verfilming is dit blijkbaar niet. Wilder houdt de essentie overeind, maar voegt een aantal personages toe en rekt bepaalde aspecten uit. De speelduur van meer dan 2 uur stoort gelukkig niet, maar de indruk ontsnapt me niet dat het wel iets compacter had mogen zijn. Wat mij echter het meest tegensteekt is dat Wilder (onder invloed van zijn bazen?) heeft besloten om het einde aan te passen. De twist laat hij gelukkig in ere, maar in het kortverhaal geraakt Vole er mee weg en nu lijkt Wilder een knieval te doen om gerechtigheid toch te laten overwinnen. Vole wordt daar dus niet vermoord door Christine en eerlijk gezegd, ik vind dat een beter einde. Toch mag het gezegd worden dat een aantal van de toevoegingen van Wilder wel geslaagd zijn te noemen. Zo zorgt heel het personage van Wilfrid voor een vorm van comic relief (oorspronkelijk lag de focus op Mayhew, de andere advocaat) en voelt typisch Wilder aan.

Marlene Dietrich was zo overtuigd dat ze een Oscar voor haar rol van Christine ging krijgen dat ze de introductie van haar Las Vegas show veranderde om de nominatie te vermelden. Dietrich werd echter niet genomineerd... En hoewel ze een heerlijke rol speelt, is het wel een performance die vooral steunt op 1 moment. Zeker de introductie van Christine vond ik erg stroef gaan. De rol van Laughton werd dus speciaal door Wilder in de film geschreven en zodoende ook het personage Miss Plimsoll, de verpleegster. Leuk detail, Laughton en Elsa Lanchester waren in het echt een koppel. De chemie tussen beide is goed aanwezig, al is de Oscar nominatie voor Lanchester ook weer overdreven.

Ik ben altijd wel te vinden voor dit soort rechtbankdrama's. Er is simpelweg iets fascinerend aan de manier waarop een advocaat op indrukwekkende manier een pleidooi houdt en met Laughton heb je een acteur die daar geknipt voor is. Leuk einde ook met de voice-over die nadrukkelijk vraagt om de ontknoping niet te verklappen.

4*

Ik had een verkeerde indruk van de film. Marlene Dietrich en Tyrone Power leken me niet de ideale acteurs voor een rechtbankfilm. Ik kende Marlene Dietrich vooral van haar liedjes (Der Blaue Engel toen nog niet gezien) en Tyrone Power kende ik eerder van avonturenfilms. De film draait vooral rond acteur Charles Laughton die na een tijdje de aandacht compleet naar zich toe trekt. Zij vrouw speelt trouwens de verpleegster in deze film.

Het verhaal zelf is misschien niet de traditionele rechtbankdrama (gelukkig maar denk ik dan) maar kan ondanks de wat luchtige aanpak toch evengoed blijven boeien. Je wil weten wie het gedaan heeft. Agatha Christie heeft mooi werk afgeleverd en het plot was niet helemaal wat ik had verwacht. Boeiend einde met andere woorden. Waar ik uiteraard niets mag over zeggen. Billy Wilder laat nogmaals zien dat hij niet altijd in herhaling valt en verschillende genres aan kan. Je merkt zijn stel wel, maar het is toch anders dan bvb Some like it hot of Sunset Boulevard.

“I'll give ya somethin' to dream about, Mister. Wanna kiss me, ducky?”

Ijzersterke rechtbankfilm. Waarom deze film niet wordt aangemerkt als komedie is mij een raadsel want ik heb veel moeten lachen om de droge en sarcastische humor van Laughton en sommige situaties (pillen doorslikken met brandy tijdens een rechtszitting, sure). Witness for the Prosecution laat zien wat voor film je krijgt als je een op het oog eenvoudig plot tot in de perfectie uitvoert.

Iemand wordt verdacht van moord, een briljant advocaat die net een hartaanval heeft gehad moet hem verdedigen en de vrouw van de verdachte die als getuige alles op z'n kop zet. Zonder poespas ontvouwd het verhaal zich en ik heb genoten van het moordmysterie, de humor, het drama, de acteurs en het Britse rechtssysteem. Ik kan even geen film bedenken waar de balans tussen humor en drama zo perfect in evenwicht is. Dietrich heeft een heerlijk koele en mysterieuze rol en samen met de geniale Laughton weet ze de aandacht van de kijker moeiteloos vast te houden. Wat een fantastisch acteerwerk van beide. Het einde zit vol met twists en het gaat een beetje over the top maar ik kon het van deze film wel hebben. Terecht wordt Witness for the Prosecution gezien als één van de beste rechtbankfilms aller tijden.

Een van die klassiekers waarvan sommigen zeggen dat je ze gezien moet hebben. Ik kan maar 1 ding zeggen: volledig terecht! Een klassieker die vrij traag op gang komt, maar steeds straffer wordt (doet me op bepaalde momenten denken aan 12 Angry Men). En wat een einde... een must see dus!

Een film die toch niet geheel overeind blijft na een herkijkbeurt.

De film moet het vooral hebben van de plotwending op het laatste. Dat blijft meteen ook z'n grootste pluspunt.

Helaas is de rest niet veel soeps. Charles Laughton draagt de film in z'n eentje. Hij is de enige die goed acteert. De bijrolacteurs zijn verschrikkelijk, en ook Marlene Dietrich had er kennelijk niet veel zin in.

Dat zorgt er voor dat de film totaal niet geloofwaardig over komt. Alles komt 'gespeeld' over.

Een andere belangrijke zaak die de film de hoogte in zou kunnen tillen zijn de pleidooien. Robarts pleit met momenten echt sterk, maar helaas wordt hier veel te weinig aandacht aan besteedt, of halen z'n tegenspelers het geheel onderuit.

Ik blijf dus grotendeels achter men bericht van 5 jaar geleden staan. Met het verschil dat het goede destijds meer bleef hangen dan het slechte. Of zoals iemand destijds reageerde:

2,5*

Leonard Vole [Tyrone Power] staat terecht voor de moord op een rijke weduwe [Norma Varden]. Hij vraagt de gerennommeerde, maar oude en ziekelijke advocaat Sir Wilfrid Roberts [Charles Laughton] om de verdediging op zich te nemen. Die aarzelt, maar nadat hij Leonard aan een ongebruikelijke test heeft onderworpen is hij overtuigt van diens onschuld. Het bewijs tegen Leonard is bovendien vooral ‘circumstantial’... totdat blijkt dat de weduwe vlak voor haar dood haar testament heeft gewijzigd waardoor Leonard een grote som geld krijgt. Als Leonard hiervan wist, betekent dit dat hij een duidelijk motief had voor de moord. De enige die dat bevestigt is Janet McKenzie[Una O’Connor], de huishoudster die de belangrijkste begunstigde was in het oorspronkelijke testament. Leonards vrouw Christine [Dietrich] kan echter Leonards alibi bevestigen en aangezien de wet aangeeft dat een echtgeno(o)t(e) nooit mag optreden als ‘witness for the prosecution’ lijkt een vrijspraak goed mogelijk.

Met bronmateriaal van Agatha Christie, bewerkt en geregiseerd door niemand minder dan Billy Wilder en met zo’n ijzersterke cast was dit een Hollywoodknaller avant-la-lettre. Voor Tyrone Power was dit de laatste voltooide film. Hij stierf een jaar later aan de gevolgen van een hartaanval die hij kreeg tijdens de opname van een zwaardduel met zijn vriend George Sanders op de set van “Solomon & Sheba”. Charles Laughton speelt hier ook één van zijn laatste rollen (“Spartacus” en “Advise & Consent” zouden zijn laatste films zijn voor hij in 1962 overleed) en hij speelt hier samen met zijn echtgenote Elsa Lanchester die hier de rol speelt van zijn bemoederende verpleegster, een rol die Wilder bedacht om wat scherpe komedie toe te voegen. Sir Wilfrids pogingen om zich stiekem te goed te doen aan een sigaar en brandy zijn goed geschreven, ook al omdat ze onderdeel uitmaken van het plot. Wanneer zijn collega en vriend Mayhew [Henry Daniell, ook al zo’n geweldige karakteracteur] hem de Vole-zaak wil voorleggen heeft hij daar eigenlijk geen zin in, maar wanneer hij ziet dat Mayhew twee sigaren in zijn borstzak heeft, ziet hij zijn kans schoon: hij accepteert de zaak dus eigenlijk omdat hij stiekem een sigaar kan roken!

Maar uiteindelijk is het Dietrich die de show steelt. Aangezien de makers aan het eind van de film een oproep doen om de slottwist niet te verraden, ga ik daar niet teveel op in. Maar het is wel opvallend dat Dietrich – inmiddels de 50 ruim gepasseerd – in een flashback nog eens verschijnt als een cabaretzangeres. Tussen al het acteergeweld kan ik in ieder geval zeggen dat Dietrich zich staande houdt. Maar gezien haar indrukwekkende filmografie wil dat niet zeggen dat dit mijn favoriete Dietrich-film is. Het feit dat de meningen zo verschillen over haar beste filmrol, zegt iets over de kwaliteit van het werk dat ze heeft achter gelaten. Wat in ieder geval als een paal boven water staat is dat dit een geweldige film is.

Charles Laughton komt over als een vriendelijke beer. Toen er reactieshots geschoten werden van het publiek in de rechtszaal, kwam hij zelf de verschillende personages voorlezen met bijhorende stemmetjes en bewegingen. Het trucje met de monocle als leugendetector leende hij van een echte advocaat. Het blijkt wel een onbetrouwbare detector. Sir Wilfrid blaft mensen af en negeert doktersadvies, maar is bevlogen als advocaat en dwingt algauw sympathie af.

Marlene Dietrich is in haar vermomming moeilijk te herkennen. Dat komt doordat ze in haar normale verschijning veel make-up droeg, een pruik en tape om haar huid op te trekken. Ze past ook haar accent aan van Duits naar plat Engels. In de flashback draagt ze haar haar los om jonger te lijken. Christine komt eerst over als een opportuniste en intrigante, maar later blijkt ze toch een vorm van oprechtheid te bezitten.

In de nevenrollen zitten door de wol geverfde acteurs als Ian Wolfe en Elsa Lanchester. Ook Bess Flowers is weer van de partij in een van haar ontelbare figurantenrollen. Ze is dikwijls in het publiek te zien achter een pleitende Charles Laughton.

Agatha Christie veranderde zelf het einde toen ze haar kortverhaal bewerkte tot toneelstuk, omdat de moordenaar mocht niet vrijuit gaan. Billy Wilder en z'n scenaristen voegden er de verpleegster aan toe als komisch nevenpersonage. Kostelijk is het moment waarop Sir Wilfrid onder haar ogen z'n fles chocomelk vervangt door een fles brandy.

Qua juridische procedures klopt het niet allemaal. Zo wordt er nieuw bewijsmateriaal aangedragen tijdens het proces. Waar het echter om gaat is de spannende verhaalopbouw met verrassende wendingen, momenten van herkenning, leuke personages en humor. De toeschouwers in de bioscoop moesten destijds een eed zweren dat ze de ontknoping niet zouden verklappen. Dat zullen we dan ook niet doen.

Héérlijk die Charles Laughton! Laughton als Sir Robarts met een niet te stoppen passie voor het recht en de rechtvaardigheid levert hilarische scènes op. Goed genoten van deze prent met verder een aparte ontknoping die ik niet 1, 2, 3 had zien aankomen, toch zeker geslaagd.

Spitsvondige wendingen in deze rechtspraak-film. Om Hitchcock jaloers te maken. Klare en duidelijke dialogen, met de nodige humor, en ook uitstekend werk van meerdere acteurs waarbij vooral Charles Laughton en Elsa Lanchester te citeren vallen.

De veelzijdigheid van regisseur Billy Wilder wordt hier weer onderstreept. Over zijn ganse carrière beschouwd : een topfilmmaker.