The Magnificent Ambersons (1942)

Welles knokte met Citizen Kane en met deze opvolger bij dezelfde RKO studio liep het iets anders. Terwijl Welles op vakantie was vernietigde RKO delen van de film en gaven het een vrolijk eind, nadat testpubliek dit te aanstotelijk vond zo vlak rond Pearl Harbor. En wonder boven wonder heeft de film toch zijn kracht behouden. Mooie rollen van Cotton en Baxter, in een soms ontroerend drama. 4 sterren

Ik vond het echt zo'n film voor cinefielen.

Vooral erg steriele en vlekkeloze regie, veel meer nog dan Kane, maar het mist een hart.

Nah nee, dit is toch niet boeiend. Het is allemaal maar vlak en wordt saai richting het einde toe. Het camerawerk en de cinematografie is wel top uitgevoerd.

De opvolger van het meesterwerk Citizen Kane, en al bijna net zo legendarisch.

Wat ik er van weet is dat de personen die het destijds in de studio's voor het zeggen hadden een dikke 40 minuten uit de film sneden toen Orson Welles voor een korte vakantie het land uit was, en dit materiaal vervolgens vernietigden.

Dit gebeurde omdat men (zelfs na Citizen Kane) een te groot risico zag in de visie van Welles.

Toen de film uiteindelijk verscheen was het desondanks een grote flop.

Inmiddels toch zeer gewaardeerd.

Een prachtig verhaal over de teloorgang van een rijke Amerikaanse familie en het veranderen van de tijden en de maatschappij.

Zeer sfeervol gefilmd en uitgevoerd, zoals alleen Orson Welles dat kon.

Om je vingers bij af te likken .

Voor mij doet deze film niet veel onder voor Citizen Kane.

Ik heb me altijd afgevraagd hoe de film geweest zou zijn als hij was uitgebracht volgens de wensen van Orson Welles zelf.

Maar dat zullen we nooit weten .

echt een supergoede film, ik kan niet begrijpen dat hier zo weinig van gekend is gebleven als 'geniale film'? zoals Gattopardo hier boven mij schrijft: voor mij is deze net zo goed, zoniet nog beter, als/dan Citizen Kane

Het begint steeds meer hit-and-miss te worden tussen mij en Orson Welles. Ik dacht bij deze film weer iets van de pracht van Touch of Evil en Citizen Kane te vinden, maar niets is minder waar. Het verhaal is een rommeltje, logisch natuurlijk, aangezien bijna de helft van de film is verwijderd zonder enige inbreng van Welles zelf. Wat dat betreft is deze film flink verkracht en dat valt in het laatste halfuur het best te merken.

Dit gezegd hebbende doet dat er niets aan af dat de film niet goed is. Het is geen excuus. George, het meest irritante karakter in de film, geënt op Welles zelf, is ook nog eens bloedvervelend.

Uiteindelijk toch boeiende film van Welles waarvan het achtergrondverhaal tot voor kort niet echt bekend bij mij was. Die omissie heb ik de afgelopen uren dan maar opgevuld.

De mooie beelden van met name het eerste uur trekken je langzaam in het verhaal van de gegoede familie en alle tegenslag die het op den duur tegenkomt, maar stiekem zitten de beste scenes toch in het verknipte tweede deel van de film, zoals de verwarde monoloog van de Major, het afscheid van Jack maar vooral die schitterende, door Welles' voice-over begeleide come-uppence van George: YouTube - The Magnificent Ambersons - George's Comeuppence

Als dat slothalfuur iets coherenter was geweest zou het inderdaad zomaar Kane 2 kunnen zijn geweest. We zullen het nooit weten.

3,5*.

Best een aardige film dit, maar echt geweldig worden “The Ambersons” voor mij niet, zoals de titel doet suggereren.

Ik lees dat er behoorlijk in deze film is geknipt, iets wat Orson Welles liever niet had gewild. Waar er precies geknipt is kan ik niet precies zeggen, maar wel komt het op me over alsof de film op sommige momenten gewoon niet helemaal af lijkt en je voor je het door hebt je alweer in de volgende scène bevindt. Hierdoor komt de film af en toe wat warrig op mij over, ondanks dat er verder overigens prima geacteerd wordt. Joseph Cotten zet een degelijke hoofdrol neer, maar vooral Tim Holt is erg sterk als ongelooflijk irritant en naar mannetje dat zijn moeder haar “echte liefde” niet gunt.

De regie van Welles is verder ook wel in orde en levert her en der een paar redelijk sterk gefilmde scènes op. Toch deden de gebeurtenissen rondom de hoofdpersonages mij verder niet zo heel veel. Dat zal misschien best te maken hebben met de hoeveelheid die uit deze film weggeknipt is, maar als dit het eindresultaat is, dan valt er voor mij in ieder geval niet meer te maken dan een kleine voldoende.

3,0*

Mee eens. Steriel is het juiste woord. Het verhaal kan ook niet overtuigen of ontroeren omdat de personages alles aan zichzelf te wijten hebben. Met name Isabel, die nog wel op enige sympathie kan rekenen, maakt gewoon keer op keer de verkeerde keuze. Tel daarbij op de vreselijk irritant uitgesproken dialogen en alle scenes met die tante (wat een kwelling) en dit is gewoon een faliekante mislukking.

De film is volgens mij bewust steriel omdat dat deels het thema is. Je leven missen omdat dat niet in het beeld past dat je van jezelf wil overbrengen. Het moet zijn emotie halen uit de in de tweede helft duidelijk naar voren komende gevoel van een gemist leven. En dat lukt niet echt, want daar lijkt het meeste in stukgemaakt. De film gaat met horten en stoten naar het einde toe. De film verspringt af en toe van toon, wordt hij soms uitleggerig, lopen scenes niet meer en is het veelbesproken einde echt een aanfluiting. In tegenstelling tot The One Ring ben ik er wel bijna van overtuigd dat de film zonder de studioingrepen veel beter was geweest, al zullen we dat ben ik bang nooit zeker weten. Want de beste stukken vond ik beter dan Citizen Kane. Volgens mij had dit een film kunnen zijn die me langzaam onder de huid was gekropen en me zonder me heel erg te raken tijdens de film had ontroerd na afloop, om het geheel. Maar dat doet het nu niet.

3.5*

Film met een turbulente ontstaansgeschiedenis. Richard Jewell schrijft in zijn boek “The RKO Story” (Octopus Books, 1982) op blz. 173 over de eerste voorvertoning in een bioscoop in Pomona in maart 1942: “The Pomona audience kidded the picture, laughed in the wrong places and talked back to the performers. Flabbergasted by the crowd reaction ( ... …) the president ordered editor Robert Wise to cut approximately 40 minutes out of it.”

Dat slagerswerk is goed te zien. Zeker naar het einde toe wanneer het verhaal op schokkerige wijze afgeraffeld wordt. Helaas zijn de geknipte delen definitief verloren gegaan, dus zullen we nooit weten waarop Orson Welles zijn publiek heeft willen trakteren.

Ondanks het prima acteerwerk ontstijgt deze eindversie al met al nauwelijks de middelmaat. Zonde.

Gisteren een herkansing gegeven en dat pakte verrassend goed uit. Sterker nog, de meeste kritiek die ik eerder noemde kan verwijdert worden, terwijl de pluspunten kunnen blijven staan.

The Magnificent Ambersons stond me vooral bij als een incoherent rommeltje dat voor geen meter liep en opbouw mistte. Daar had ik nou eigenlijk nog erg weinig last van. Ditmaal lukte met het een stuk beter om de wereld van de Ambersonfamilie gezogen te worden. Er zit meer gevoel in dan ik me herinnerde. De nostalgie ligt er zelfs wat dik bovenop en het is een vrij ontroerend portret van verlies. De hoofdpersoon is misschien volledig onsympathiek, maar de bijrollen zijn dit niet en alleen al de personages van Ray Collins en Agnes Moorehead zorgen ervoor dat het geheel een ziel krijgt. Die afscheidsscène van die eerste op het station is waarschijnlijk het beste moment van de film. Enigszins moeilijk verklaarbaar wat daar precies gebeurt, maar de rook en belichting in combinatie met Collins opgewekt-melancholische spel is prachtig gedaan.

Het blijft wel een film die vooral in de tweede helft wat lastig loopt. De eerste keer wist ik niet waar de Ambersons financieel aan ten onder gingen. Nu heb ik de melding van slechte investeringen niet gemist, maar het wordt zo terloops (en al een tijdje nadat het gebeurt) vermeldt dat het me duidelijk lijkt dat daar geknipt is. Het einde is ook belachelijk, maar ik kan er enigszins omheen kijken, omdat Welles visie zo duidelijk is dat het niet moeilijk te raden is waar het eigenlijk zou moeten eindigen. Welles wilde shots van de lege hallen van het huis van de Ambersons, maar we hebben eigenlijk al zo'n shot als George en Fanny samen voor het laatst door het huis lopen en we zien dat alles klaar is voor verhuizing.

Eerst had ik zo mijn twijfels of een langere versie The Magnificent Ambersons beter zou maken, maar nu twijfel ik daar niet meer aan. Dit is bij uitstek zo'n film die een lange lengte nodig heeft. Om te ademen, om nog meer gezogen te worden in die wereld, misschien een beetje als Il Gattopardo (hoewel niet zo extreem lang). De tragedie moet langzaam gaan drukken op het geheel. Dit gebeurt nu niet, maar niettemin heeft de film zijn kracht niet helemaal verloren. Natuurlijk, ik zie nu ook wel hoe het beter had kunnen zijn dan Citizen Kane (wat het zeker niet is), maar The Magnificent Ambersons zijn niet helemaal ten onder gegaan.
Kan hier wel een kleine 4* aan kwijt nu.

Goeie film over een zoon die het niet kan verkroppen als zijn moeder gevoelens blijkt te hebben voor een oude geliefde. Een mooi verhaal waarbij de wereld langzaam verandert door 'moderne uitvindingen' wordt goed weergegeven. Uitstekend gebruik van decors met een aantal fraaie shots (vergelijkbaar met de eerste film van Orson Welles). Echter komt de film vooral in het laatste gedeelte wat gehaast over.

Uitstekende film van Welles. Omdat er naar het einde toe wat vreemde overgangen zijn, is het gemakkelijk om te beweren dat het duidelijk te zien is dat deze film verminkt is en dat de film daardoor aan kracht heeft ingeboet. Het filmfeit dat er flink gesneden is, is bij bijna iedereen die de film ziet wel bekend. En dan ga je er op letten en is alles een bevestiging van wat je al weet. Ik ben er van overtuigd dat als dit niet bekend was, dat je er (evt. vreemde montage, scene overgangen etc.) veel minder mensen over zou hebben gehoord of hooguit in een voetnoot. Vond het zelf ook hartstikke meevallen en nauwelijks echt hinderlijk.

De film begint heel luchtig. Een komedie zou ik het niet noemen, maar de tien minuten durende proloog schuurt daar wel tegen aan. Daarna wordt het tot vlak voor het eind, steeds wat donkerder. Het lijkt ook of Welles' voice over steeds wat somberder wordt. Van een ironische speelsheid naar melancholisch. Het personage Georgie is deels autobiografisch. Ik weet niet meer of ik dit tijdens het zien van de film zelf bedacht heb of ook daarvoor al een keer gelezen heb ergens. De state of mind van dit personage bepaald grotendeels dan ook de toon van de film.

"The Magnificent Ambersons" is een sarcastische titel. Dat besefte ik me pas na afloop. Stom eigenlijk. Het gaat over vervlogen tijden, ouder worden en nostalgie. Opnieuw maakt Welles een film over macht en status. [edit]@ TOR; Grappig, ik moest tijdens het kijken ook aan Il Gattopardo denken.[/edit]
Tegelijk, en daar zit het warme van de film in wat mij betreft, gaat de film over onbeantwoorde verlangens en liefde. Geen van de hoofdpersonages krijgt uiteindelijk echt zijn geliefde.

Vond opnieuw, hoewel wat minder opzicht dan Kane, dat heel bijzondere shots de film verder ondersteunen. Het is bijzonder effectief, soms erg mooi en dan weer vertelt het visuele mede het verhaal (door onderlinge verhoudingen duidelijk te maken bijvoorbeeld). Het belangrijkste is dat het allemaal heel driftig samenwerkt; het verhaal, de acteurs, het visuele en de thema’s. En Welles kan als geen ander daar een prachtig geheel van maken. Dat kunnen zelfs alle scharen van de wereld nauwelijks echt verpesten. 4 sterren.

Begon goed, daarna een tergend langzame fall.

De eerste 10 minuten waren nog best te pruimen. Vond de voice-over van Welles goed werken (wel raar, meestal veel commentaar op voice-overs maar bij deze film niet?), hij zorgt voor een vlotte eerste 10 minuten met een paar leuke kwinkslagen. Vooral het feit dat je de intro (qua inhoud) eigenlijk gewoon zo kunt overnemen en in een recente film plaatsen. Zeuren over de toekomst en met weemoed terugkijken naar het verleden is duidelijk van alle tijden.

Vanaf het dansfeest wordt het iets minder, daarna begint de film eigenlijk een lange trip neerwaarts. Het is altijd jammer wanneer er buiten de regisseur om edits aan een film gemaakt worden, maar eerlijk waar was ik blij dat het geen 50 minuten langer duurde.

Nogal overdreven acteerwerk en vervelende personages zorgen ervoor dat het drama nergens uit de verf komt en de fall alleen maar vervelend en zeurderig overkomt. Het laatste half uur was een marteling, en niet omdat het verhaal van de hak op de tak sprong. Het mist vooral het vlotte en luchtige van het begin.

Goede eerste 10 minuten dus, daarna niks meer. Vond het visueel ook onderdoen voor Kane trouwens, maar weinig interessante shots of camerabewegingen gezien. Redelijk kaal geregisseerd zelfs, zeker wanneer het drama de overhand begint te nemen.

1.0*

Tegenvaller. Ik vind de film niet zo zeer klinisch, maar eerder een film die me niet meetrekt, vooral door het gedateerde melodramatische acteerwerk waardoor de besognes van de personages me al snel niet meer kunnen interesseren. De regie is dan wel aardig, met die leuke eerste 10 minuten en sowieso vrij sterk camerawerk. Daar helpt het benauwende 4:3-formaat ook uitstekend bij. Maar Welles heeft hoe dan ook oog voor diepte en kadreringen. Maar ik zag liever een boeiende film. 2,5*.

“My gosh, the old times are certainly starting all over again.”

Redelijke filmklassieker. Het probleem van The Magnificent Ambersons is het rommelige en nodeloos ingewikkelde script, en het voelt allemaal gehaast aan. Je krijgt niet echt de tijd om een band op te bouwen met de personages, en de 88 minuten gaan (te) snel voorbij. Veel personages worden geïntroduceerd, maar geen één weet een blijvende indruk achter te laten. Hoewel Anne Baxter wel een sterke en charismatische actrice is, maar hier wordt te weinig gebruik van gemaakt. De regie is wel sterk, en ook het einde is uitstekend.

Amerikaans 'Turn of the century' drama waarin een welgestelde familie langzaam maar zeker wordt verzwolgen door de opkomst van de automobielindustrie en de koppigheid van (klein)zoon George. De film wordt ingeleid door de stem van Orson Welles en probeert via filters en statisch camerawerk een ouderwetse toets te geven aan de beelden. Het eerste uur is weinig interessant. George wordt bewust afgebeeld als een vervelende nietsnut die het geluk van zijn moeder en haar ware liefde Eugene doorlopend in de weg staat. Hij is een kinderachtige, irritante snotaap wiens motivatie ik niet kan of wil begrijpen. Als hoofdpersonage doet hij meer kwaad dan goed. Het verhaal stevent duidelijk af op een climax waarin George eindelijk zijn 'comeuppance' krijgt, maar weet onderweg zo goed als nooit te boeien. Joseph Cotton zet veruit de beste acteerprestatie neer en vormt net zoals in Citizen Kane een echte meerwaarde, maar is jammer genoeg gelimiteerd tot een bescheiden bijrol. Het laatste halfuur demonstreert het verval van de familie en bereikt heel even een hoger niveau, maar wordt uiteindelijk genekt door een totaal ongepast einde. Blijkbaar had Orson Welles een andere ontknoping in gedachten, die achter zijn rug door de studio werd omgezet naar een klassiek Happy End. Net zoals bij von Stroheim's Greed werd het geknipte materiaal daarna vernietigd. Onvergeeflijk. Welles levert als regisseur knap werk af. Veel ongewone perspectieven, long takes, deep focus, close-ups waar nodig. Sets zijn gehuld in duisternis en vaak is er via low-keybelichting een sterk contrast tussen licht en donker. Het is visueel interessant en redelijk inventief voor die tijd. Inhoudelijk is het echter niet half zo goed.

Niks.

Toch wel jammer, want ik had goede hoop na het recent zien van Citizen Kane. Zelfde regisseur, dus hopelijk ook een beetje dezelfde stijl. Maar waar ik Citizen Kane voornamelijk vond uitblinken tussen de zwart-wit films vond ik The Magnificent Ambersons toch weer een nogal standaard zwart-wit gebeuren.

Alle frisheid van Citizen Kane is zo goed als weg en is verplaatst met dufheid en voornamelijk saaiheid. Een film van 88 minuten was nogal moeilijk uit te kijken. Ik werd nergens echt in meegenomen, en er waren maar weinig punten die me maar een beetje terug de film in wisten te trekken.

Ik zie ook weinig interessante personages in de film. Enkel bij Baxter wist de film enkele keren even op te leven. Voor de rest waren het vooral saaie, oninteressante personages waarvan ik er bij de meeste al vergeten was wat de naam was toen de film net afgelopen was.

Wel mooie detail in de omgevingen, maar nogal saai en leeg geregisseerd door een regisseur die wel echt interessante stijlen neer kon zetten. Maar alle frisheid en uniekheid is in deze film verdreven, wat tot een nogal saai gebeuren leidt. Jammer, maar dit kon me echt nergens bekoren.