The Color of Money (1986)

Beetje simpel verhaaltje (mentor helpt leerling naar een toernooi toe, ze krijgen ruzie en spelen later op het toernooi tegen elkaar), maar het was toch wel leuk om naar te kijken. Newman is hier erg sterk en Cruise heeft het hier nog nét niet. 3*

Aardige film met goede rollen van Paul Newman en Tom Cruise. Verhaal was best redelijk en het einde was zeer goed toen Tom Cruise Paul Newman voor lul zette. Er zitten ook wat grappige stukken in.

Prima film van Scorsese. Het verhaal is simpel, maar leuk en vermakelijk. Paul Newman is de man die alles onder controle heeft in deze film, wat een geweldige prestatie van hem. Het is duidelijk dat Cruise veel talent heeft in de nog jonge jaren van hem in deze film, maar echt overtuigend is hij niet altijd. Hij begon me soms zelfs een beetje op mijn zenuwen te werken, maar over het algemeen doet ook hij het goed en is het duidelijk te zien dat hij veel plezier heeft om naast Newman en onder Scorsese te werken.

Normaliter neemt Scorsese ons mee in zijn paradijs van geweldig camerawerk en geweldige muziek, maar in deze film is vooral de muziek een beetje minder. In een film van dit jaar - 1986 - had ik eerlijk gezegd betere muziek verwacht. Het camerawerk is dat wel weer van een hoog niveau, maar dat kan je bij Scorsese verwachten. Voor de rest leuke bijrollen en een simpel maar interessant verhaaltje die goed zijn voor een voldoende.

Biljarten, ik doe het graag en kijk er graag naar, dat zal op voorhand wel een enorm voordeel geweest zijn voor deze film.

Martin Scorsese brengt er weer een leuke sfeer in met een goede soundtrack en geweldig camerawerk, hoe de biljartenspelletjes in beeld zijn gebracht had niemand beter gedaan. Paul Newman acteert goed, maar of deze rol nu zijn oscar moest worden? Achja een troostprijs zeker? Tom Cruise presteert ondermaats, ongelooflijk dat die zo een carrière heeft kunnen uitbouwen, zijn vriendinnetje raakt er wel door. Ook leuk om Forrest Whitaker eens in zijn jonge jaren te zien. Vermakelijk filmpje voor tussendoor en Scorsese doet het weer.

Binnenkort The Hustler ook meer eens bestellen denk ik.

4,5*

Tegenvallertje... Het acteren was wel goed, vooral Paul Newman speelde goed, maar de sfeer kon me niet goed bevallen. Muziek was ook niet zo geweldig. Biljart vind ik wel leuk, maar hier was het wel een beetje saai gebracht vind ik.

3.5*

Misschien wel de slechtste Scorsese. Het acteerwerk is prima en Scorsese's typische stijl zijn in een stel shots te bewonderen, maar wat wordt het pool spelletje toch saai in beeld gebracht. The Color of Money mist de intensiteit om tot Scorsese's betere werk te behoren. Wel een erg toffe score trouwens van Robbie Robertson.

2,5*

Een erg leuke film dit, al helpt het natuurlijk ook wel als je poolen leuk vind, zoals ikzelf ook vind.

Het verhaaltje is niet zo heel bijzonder, maar toch is het leuk om te volgen. Dat is vooral ook te danken aan de acteurs. De nog erg jonge Cruise doet het vrij aardig, al heeft hij ook wat minder overtuigende momenten. De ster van de film is echter Paul Newman, die als de mentor van Cruise zeer overtuigend en gehaaid speelt.

Het camerawerk van Scorsese is zoals altijd dik in orde, waardoor de poolwedestrijden iedere keer leuk en vlot in beel worden gebracht. In combinatie met de prima muziek zorgt dat voor een aangename luchtige sfeer. Het moment dat Cruise Newman voor gek zet, is erg sterk en zag ik eerlijk gezegd niet direct aankomen.

Ja een prima Scorsese weer, die alweer bovengemiddeld scoort bij mij.

3,5*

Scorsese, Newman en Cruise in zijn jongere jaren, dit kon niet fout gaan. Nu is het ook niet echt fout gegaan, maar het is wel allemaal timide. Gewoon een simpel verhaaltje over een leuke bezigheid die je kan gebruiken als winstgevend tijdverdrijf. Veel is er nier over te zeggen, de acteurs doen hun ding (okay Newman doet meer dan alleen zijn best) en het verhaal doet de rest. Wel zie ik af en toe de Scorsese-genialiteit in het camerawerk en hoor ik het in de sound-editing.

Tot slot HET moment v/d film:

- Voorspelbaar als het is, toch de opgave van Newman nadat hij te weten is gekomen van Vincents bedrog

Ha, dit is wel de enige film over biljart die ik ken... Schijnt dat dit een remake is van het obscure The Hustler uit 1961 met dezelfde Paul Newman. Maar Scorsese maakt er terug iets van dat blijft boeien, hoewel ik zijn jaren '80 periode doorgaans minder kon smaken. Vooral de drie hoofdpersonages worden goed uitgespeeld : de jonge haan die niet houdt van verliezen, de oude rot die lessen wil geven aan Cruise maar zelf schaamtelijk om de tuin geleid wordt door Forest Whitaker en de vamp-achtige vriendin van Cruise die beide kampen manipuleert en van hen drieën nog het meest belust is op poen.

Vaak is de film erg fijn op dat vlak en maakt het allemaal easy going. Dat het meer om veel geld maken gaat dan om echt spel is net waar Scorsese naartoe wil en die de film alleen maar dubbelzinniger maakt want als kijker begin je je vaak af te vragen of dit nu wel een biljartfilm is of een hustle-film. Het einde is alvast niet wat je ervan zou verwachten. Alleen het onoverwinnelijke spel van Cruise maakt de film wat naief mar het blijft verder een deftige Scorsese die totaal niet verveelt.

Aardige film over een oudere, wat vermoeid en uitgeblust overkomende ex-poolspeler en zijn jonge, onbesuisde maar getalenteerde protegé die nog veel moet leren.

De tournee van dit tweetal, vergezeld van vriendin Mastrantonio, langs seedy biljarthallen en de evenzo morsige karakters die daarbij op hun pad komen, heeft zo z’n shabby-chic charmes. Gedurende de road-trip hervindt Newman, oorspronkelijk alleen fungerend als Cruise’s manager en only in it for the money, weer het plezier in zelf nine-ball spelen. Dit alles culminerend in een groot officieel toernooi in Atlantic City waar meester en leerling elkaar treffen, met onverwachte uitkomst......

Film wordt nergens echt geweldig maar blijft wel onderhoudend en de moeite van het bekijken waard.

Alles bij elkaar best een interessant inkijkje in de wereld van nine-ball, 3*.

Van deze had 'k eigenlijk iets meer verwacht. Niet dat het een slechte film was, maar 'k vond hem niet altijd even boeiend. Er zaten toch enkele scènes in die te langdradig waren.

De cast deed het wel goed en kwam overtuigend over. Verder vond 'k de soundtrack ook niet mis en voelde de film nog niet gedateerd aan.

Desalniettemin toch de moeite om eens te bekijken, maar 'k vond hem zeker niet waw.

Newman nog eens in de rol van Fast Eddie Felson. Nu als doorleefde mentor die zichzelf hervindt. Doet-ie goed, misschien wel beter dan in The Hustler, al is het drama van die film steviger dan hier het geval is. Scorsese hakt zich er als het ware doorheen, waardoor het allemaal niet echt van de grond komt, hier en daar zelfs een beetje simpel aandoet. Z'n regie is energieker, idem voor de muziek, al zit er wel eens een missertje tussen.

Scorsese toont een paar schimmige poolhalletjes met enkele kleurrijke spelers (o.a. Turturro en ook Iggy Pop speelt even mee), het 9-ball gebeuren swingt meer dan in de voorganger, al is het ook niet helemaal je van het. Cruise als arrogante goudklomp mag zich aanstellen, z'n vriendinnetje doet lekker mee, maar ergens halverwege raakt de film wat van z'n kracht kwijt, zodat het rondom het toernooi jammer genoeg meer suddert dan kookt.

Degelijke film, dit vervolg op The Hustler. Paul Newman keert terug als Fast Eddie Felson en doet dat naar behoren. Ook het acteerwerk van Tom Cruise is goed. Verder een wat vlakke film, in die zin dat er weinig spectaculairs gebeurt. De interactie tussen Newman en Cruise is aardig en ook de poolscènes zijn de moeite waard, maar het plot biedt verder weinig bijzonders.

Met deze adoptie-Scorsese had ik dezelfde kijkervaring als met de The Color of Money: in den beginne word je overdonderd door alle vlijmscherpe shots, intense dialogen, acteerkanonnen en wat dies meer zij; met als doel de menselijke hybris van het scherm laten spatten. In een film als Raging Bull weet hij de spetterende opening vervolg te geven door de onvermijdelijke ondergang tragischerwijs in beeld te brengen. Hier slaagt hij daar niet zo in. Allengs verliest de film zijn toonkracht. Hoe verder de film vordert, hoe meer de typische Scorsese-spielerei als obligaat aandoet. De plotwending op het einde kan daar niet veel aan veranderen.

Het Shakespeareaanse gedeelte is voor een Scorsese ook aanmerkelijk dun. Waar de prent in het begin wel degelijk zijn ambities op dat gebied uitspreekt, weet het die in de tweede helft niet in te boeten. Sterker nog, het tweede deel doet mij qua plotverwikkelingen vrij conventioneel en weinig geïnspireerd aan.

Al dit negativisme en teleurstelling over het niet inlossen van mijn verwachtingen ten spijt, blijft er genoeg over om de film met een dikke 8 te becijferen. Tom Cruise, wat klapmongool hij in het echie ook moge wezen, toont hier waarlijk talent. Bij vlagen benadert hij zelfs Newman in The Hustler, zoals de bedoeling ongetwijfeld was. Een intelligent en doordacht persona is Vincent niet, maar hij geeft vitaliteit en juveniele moed een nieuw aura. Iemand waarop je wilt tieren vanwege zijn provocatieve en arrogante uitstraling, maar iemand die je dat net zo snel weer vergeeft vanwege zijn onmetelijke talent en spelplezier. Voorts is het een understatement als ik zeg dat Newman zijn rol als de bezorgde veteraan die de cyclus van het leven beziet en de reïncarnatie van zijn jeugdige-Ik in Cruise belichaamd ziet, met verve vertolkt.

“Money won is twice as sweet as money earned.”

Prima film. The Color of Money heeft een simpel verhaal en er gebeurd eigenlijk weinig, maar Scorsese laat hier weer zijn vakmanschap zien met een vlotte regie, heerlijke muziek, sterke personages en scherpe dialogen. En natuurlijk het weergaloze acteerwerk van Paul Newman.

De man is zo koel als ijs als Fast Eddie, maar weet je ook mee te nemen in Eddie’s alcoholische uitspattingen en teloorgang. Tom Cruise mag de flamboyante, arrogante en lichtgeraakte Vincent spelen, en dat kan de kleine superster als geen ander. Mastrantonio staat haar mannetje in deze wereld vol testosteron. Met nog een leuke twist op het eind. Newman heeft voor deze rol eindelijk zijn Oscar gewonnen en dat is geheel terecht. Fast Eddie is the man…

Ik had werkelijk geen idee dat het hier om een vervolg ging, maar in feite maakt het weinig uit. The Color of Money is een onderhoudende film over een rivaliteit tussen twee biljarters: de ervaren Paul Newman en veelbelovend groentje Tom Cruise. Beide heren spelen erg overtuigend en zijn leuk om te volgen. Cruise balanceert soms op het randje van irritatie, maar dat past goed bij zijn rol. Hoewel de film met name om deze twee mannen draait, mag ook Mary Elizabeth Mastrantonio's bijdrage zeker niet onopgemerkt blijven. Ik vond haar personage een fijne toevoeging.

Dat Martin Scorsese wel weet hoe hij de biljartwedstrijden in beeld moet brengen komt niet als een verrassing. Ook de ietwat bedompte 'cafésfeer' wordt treffend overgebracht en tevens viel de soundtrack me in positieve zin op. Desondanks wist de film niet van begin tot eind mijn aandacht volledig vast te houden. Ik vond de film op den duur wat langdradig worden en het definitieve einde vond ik eerlijk gezegd wat flauw. Toch steekt de film over het geheel genomen goed in elkaar en de film was boeiend genoeg om uit te zitten.

3*

Een beetje duffe Scorsese maar wel vintage Scorsese, dat wel. Het camerawerk, de montage, het tempo (ineens zijn de twee uur voorbij), de soundtrack: typisch hem. Maar het is het allemaal net niet. Cruise weet te weinig te brengen om echt tegenwerk te geven aan een sterke Newman, visueel erg gedateerd en de soundtrack, hoewel typisch, is het ook net niet. Al met al een film die best oké is, sowieso goed gemaakt en niet echt verveelt, maar ook heel vaak wegglijdt in vergetelheid. Naar boven afgerond 3,0*.

Een kijk in de sferige wereld van spelen en gokken op grof geld.

Maakt niet bepaald indruk al is Paul Newman wel een beste vertolker van de ancien in het vak en is een jonge Tom Cruise al vast belovend.

Paul Newman en Tom Cruise doen het goed en de eerste helft vermaakt prima, maar regisseur Martin Scorsese laat het redelijk eenvoudige verhaal veel te lang duren. Een totale speelduur van 119 minuten is te breed voor de personages die hier rondlopen, mede omdat ze allemaal uiteindelijk te weinig unieke persoonlijkheden hebben om doorlopend aan te blijven slaan. Visueel oogt The Color of Money ook aanzienlijk minder energiek en uitgedacht in vergelijking met een aantal van Scorsese's voorgaande projecten, waardoor het gevoel heerst dat deze film vooral een financiële klus was in plaats van een gepassioneerd vervolg. Een slechte film is het nergens (op genoeg vlakken scoort het voldoendes), maar toch te braaf en onopvallend voor een regisseur als deze.