Color of Night (1994)

Deze film is heus niet zo slecht als af en toe beweer wordt. Ja, het verhaal hangt van absurde onzinnigheden aan elkaar, de dialogen zijn lachwekkend slecht, de acteerprestaties zijn wisselend (Henrikson en Dourif deden het nog best aardig), de muziek maakt bepaalde scènes nog lachwekkender dan ze al waren - die zwoele muziek tijdens de seksscène als toppunt -, de locatie waar de film zich afspeelt is zo lelijk als de pest... maar leuk is het wel. Toegegeven, als serieuze thriller slaat Color Of Night natuurlijk nergens op, maar neem je het geheel met een korreltje zout, dan is het simpelweg een leuke en vermakelijke film om eens een keertje gezien te hebben. Color Of Night is nou wat je noemt een goede slechte film.

3,0*

Over deze film was destijds veel ophef omdat Bruce Willis naakt zwom in het zwembad en je zijn Willie zag. De film werd ook destijds afgekraakt maar ik vond het best een leuke thriller die zelfs regelmatig boeiend was. De erotiek in deze film stelt overigens weinig voor en je moet er ook niet veel van verwachten. Bruce Willis speelde goed en Jane March was wel een fraaie verschijning.

De al suïcidale client van psycholoog Willis krijgt van hem een iets te ruwe behandeling en pleegt voor zijn ogen zelfmoord. Hierdoor heeft Willis een selectieve kleurenblindheid ontwikkeld voor de kleur rood.

Hierdoor gaat Willis naar een bevriend psycholoog in Los Angeles om daar in behandeling te gaan. Deze bevriende psycholoog wordt vermoord. De politie agent Blades denkt dat de dader uit die groep komt. Willis neemt de behandeling van het groepje over om en passant ook als amateur detective te werk te gaan.

De film is uitgekomen in de tijd dat films als Basic Instinct populair waren. Dat is aan deze film heel goed te merken. De erotische scènes zijn behoorlijk expliciet, lang en onnodig, maar niet veel.

Als inspiratie voor het verhaal heeft men gekeken naar Hitchcock. Denk daarbij aan de films Vertigo en Psycho. Helaas niet van hetzelfde niveau. Sterker nog, het verhaal slaat eigenlijk helemaal nergens op. De personages slaan ook nergens op.

Om aan het verhaal van de film een goed eind te draaien, komen er plot twists die je met alle beste bedoelingen niet goed kunt praten. Het is jammer, want de acteurs doen hun stinkende best. De regie daarentegen is echt belabberd.

Desondanks heb ik mij best vermaakt met deze film. Het is verre van een goede film, maar ik was benieuwd hoe de film zou gaan afronden. De afronding slaat helemaal nergens op. Het komt heel gekunsteld over.

film met erg veel sex vind ik wel wat jammer anders was de film niet zo slecht als er minder sex in kwam

bruce willis speelt een psychiater na dat een van zijn patient zelfmoord pleegt door uit het raam te springen verhuis hij los angeles bij een vriend van hem dokter moore na dat iedereen weg is gaat de dokter nog wat werken opeens hoort hij geluid maar denkt dat het niets is hij word aangevallen en vermoord dat is het begin van een reeks moorden op al zijn patienten tot daar de spanning in de film de sex stoort de spanning en vind ik overbodig

En toen kwam ik afgelopen zaterdag dus zomaar deze Color of Night tegen bij de kringloop, en daarmee een film met een behoorlijke reputatie wat de zwoele scènes betreft, iets dat ik glunderend tot mij nam via de filmprogramma's in 1994. En ja, dit kon ik niet laten liggen, dit moest ik toch eens zien, en wat bleek het een bedroevende film.

Verrassend is toch tot op zekere hoogte de cast met onderandere Henriksen, Brad Dourif, O' Conner en Willis uiteraard. Enzo de eerste tien minuten ervarend moet ik toch even aan de kritiek en regels van Terry Gilliam denken rond Willis. Want of de man nu agent is, psychiater of klaar-over, het is Willis met zijn mimiek, houding, loopje en manier van doen. En dan ook nog samen met Bakula in een macho jasje gestoken ondanks dat men pseudo intellectueel wil overkomen. Het is het van meet af aan al meteen niets, en dan is het befaamde maandagse groepje nog niet eens in beeld geweest. Want wat een bedenkelijke therapie met dit zootje ongeregeld waar bewust of onbewust heel erg de draak wordt gestoken met mensen die echte psychologische problemen hebben, en het is ook niet echt dat de zielenknijper van dienst zijn best doet om de vrede binnen de groep te bewaren. Wat is het nut hiervan?

Maar gelukkig komt vrij snel daarna Rose in beeld, en laten we eerlijk zijn, daarmee de factor om de film te kijken met de befaamde scènes tot gevolg uiteraard. Maar hoewel anatomisch zeer correct kan deze dame, noch de niet eens zo heel bijzondere 'scenes', het geheel niet redden omdat Rose regelmatig op het randje van dood irritant balanceert en het plot met de andere praatgroep klanten en dubbelganger best wel voor de hand ligt en bij tijd en wijlen ook nog eens slecht geacteerd wordt. Dat het allemaal maar erg rare mensen zijn is toch wel de gedachte die het langst blijft hangen buiten een psychoanalyticus die helemaal geen reet kan analyseren. Het is allemaal super flauw, doorzichtig en ver gezocht. Afijn, ook weer gehad, snel verder met iets anders, want een voldoende zit er niet in.