The Devil's Candy (2015)

Gewoon weer goed.

Byrne leverde ooit met The Loved Ones een fijn horrortje af, daarna bleef het wat stil. 6 jaar stilte voor een horror regisseur is meestal geen goed teken, toch wist hij alsnog een tweede film te maken. Wat mij betreft op eenzelfde niveau, maar de horror hype is ondertussen duidelijk wat gaan liggen, vandaar de lagere score.

Qua opzet lijkt het begin wat saai, met een jong gezinnetje dat een huis koopt waar niet zo lang geleden een wat obscure dood heeft plaatsgevonden. Gelukkig betreft het hier een niet-standaard gezinnetje, met een schilderende papa-metalhead en dochter die dezelfde richting uitgaat. Brengt toch al een wat andere dynamiek met zich mee.Zowel Embry als Glasco doen het trouwens ook erg goed, vooral Embry zit erg goed in z'n rol.

De bad guy is de zoon van de family die eerder in het huis woonde, vage kerel en goed neergezet door Vince. En zo begint een sfeervol kat en muis spelletje tussen Vince en het gezin, waar verschillende klassieke horror elementen netjes door elkaar geklutsts worden. Erg mooi geschoten ook, soundtrack wordt erg goed gebruikt (ondanks dat ik verder weinig met metal heb) en de film duurt gelukkig ook niet al te lang.

Erg veel nieuws brengt deze film niet, maar het brengt de bekende ingrediënten net anders genoeg, de film is mooi vormgegeven en duurt geen seconde te lang. Byrne mag zeker een derde maken, alleen hoeft hij geen 7 jaar meer te wachten wat mij betreft.

3.5*

“This is different.

I've never had a muse before.

I don't remember painting this.

It's like it's,

it's like somethin'..

It flowed through me.”

Laat ik niet rond de pot draaien. Ik vond “The Devil’s Candy” weergaloos. En dit niet vanwege het demonische verhaal op zich, maar wel door de uitstraling van Jesse Hellman (Ethan Embry). Een rasechte metal-head die in de late uurtjes met ontbloot bovenlijf een canvasdoek te lijf gaat met spuitbussen. Een oermens met sluik, vettig haar en glimmende, door olieverf besmeerde spieren, die de energie die vrijkomt bij het luisteren naar snerpende en jankende gitaren van loeiharde metal probeert over te brengen op zijn kunstwerken. Op een bepaalde manier liet hij me denken aan Rob Zombie. Als de familie Hellman (toepasselijke naam trouwens) de beslissing neemt om hun intrek te nemen in een lieflijk ogend huisje ergens in Texas, beseft Jesse zelf niet dat de duistere krachten die hier aanwezig zijn hem een heel andere inspiratie bezorgen.

Echt angstaanjagend is het omzeggens nooit in deze film. Geen paranormale verschijnselen of plotse schrikeffecten die je de stuipen op het lijf jaagt. Het angstaanjagende is iets subtieler gebracht. Het demonische karakter van een voormalige bewoner die ofwel bezeten is door satanische krachten, ofwel gewoonweg psychisch gestoord is, is hetgeen dat voor enkele enge en naargeestige momenten zorgt. Het gaat hier over de ietwat verwarde en labiel lijkende Ray (Pruitt Taylor Vince). Nog niet zo lang nadat de familie Hellman is ingetrokken in het bewuste huis, staat deze achterlijk handelende persoon voor de deur met de bewering dat hij terug naar huis moet komen, zodanig dat hij probleemloos oorverdovende klanken kan produceren op zijn rode Gibson Flying V. Herrie die hij moet maken om de bezwerende stemmen niet meer te moeten horen. Stemmen die hem aanzetten tot het verrichten van walgelijke daden.

Voor een horror is het ook al niet bloederig. Je kan je wel voorstellen wat voor vreselijke moorden er gepleegd worden. En op een bepaald moment, tijdens een schilderssessie, worden fragmenten van rode olieverf vermengd met schijnbaar bloederige scenes. Het wordt echter nooit expliciet in beeld gebracht. Er zijn wel enkele momenten waar je de hulpeloosheid van een toekomstig slachtoffer kan voelen. De machteloosheid en het besef wat ze te wachten staat, zorgen voor een onbehagelijk gevoel. Uiteindelijk kan je je de vraag stellen of het nu inderdaad Satan is die Ray in zijn ban heeft. Of is het gewoon een psychisch gestoord persoon die stemmen hoort en zich daardoor laat leiden. Min of meer verwoord de predikant op de televisie het al een beetje. Satan is niet alleen het metafysisch personage met de horens en de puntige staart. Het is niet alleen dat masker dat gedragen wordt met Halloween of de figuur die opdaagt in een film. Het is een agressieve antichrist die onder ons leeft en ons gebruikt om zijn onuitsprekelijke daden uit te voeren. In een minder religieuze context betekent dit gewoonweg het kwade dat in de mens woekert.

Het verhaal is niet bijster origineel, maar de ondertoon van de film is fascinerend te noemen. Dat de hele film voorzien is van keiharde metal-sound, zorgt natuurlijk voor een extra satanische dimensie. Zelf vind ik het een beetje belachelijk, maar de associatie met Satan is bij metal nooit ver te zoeken. Tja, waarschijnlijk zullen er wel van die leeghoofden zijn die Ray’s daden wijten aan het luisteren naar heavy-metal. Uiteindelijk balanceert de film tussen een paranormaal, demonisch verhaal en het relaas van een seriemoordenaar die geleidt wordt door een duivelse beïnvloeding. Ik vond het in ieder geval fascinerend genoeg!

3.5*

Toch wel weer een sterk filmpje van Byrne moet ik zeggen,de film zit toch wel boordevol sfeer en de soundtrack is ook tof en duister.

Van bloederige horror is geen sprake maar de eerdergenoemde sfeer is van zo'n heerlijk duister niveau dat ik deze film wel in dat genre kan plaatsen...al is thriller/horror toch meer op zijn plek

Acteerwerk is ook wel sterk in deze film en het verhaal is ook best aangenaam.

Ik kijk wederom weer uit naar zijn volgende film.

Als een Horror film vond ik deze film niet echt geslaagd, maar als een Muziek film wel en vooral als je Metal liefhebber bent zoals ik. Met name de metalband Metallica krijgt veel aandacht in dit verhaal en het leek wel een promotiefilm voor hun

Zo opent de film met het hun nummer "Am I Evil ?" (afkomstig van een hun debuutalbum "Kill 'Em All" uit 1983) en sluit het af met het bekende nummer "For Whom The Bell Tolls" (de uitvoering van dat nummer vond ik overigens geweldig in de Komedie / Horror film "Zombieland (2009)" en daar werd het juist gebruikt tijdens de opening van het verhaal), die je dan ook volledig te horen krijgt. Verder zien we vader Jesse Hellman (gespeeld door Ethan Embry) en dochter Zooey Hellman (gespeeld door Kiara Glasco) rondlopen met een Metallica T-shirt uit de jaren 80 en hebben ze in hun auto op het dashboard een poppetje van Metallica gitarist Kirk Hammett staan, waarvan het hoofd meebeweegt op trillingen.

Buiten de muziek van Metallica, krijg je ook nog vele andere Metal muziek te horen, waaronder van de metalbands Pantera en Slayer (dochter Zooey loopt overigens ook eventjes rond met een Slayer T-shirt, als ze op school wordt afgezet). Verder was het wel leuk en grappig als Ray Smilie (gespeeld door Pruitt Taylor Vince) op zijn gitaar aan het rammen was (o.a. tijdens de opening van het verhaal en naderhand nog in een motel), om zodoende de satanische stemmen niet te kunnen horen.

Het dertien in een dozijn verhaal (draait om een huis met een verleden en satanische krachten) vond ik eerlijk gezegd aan de flauwe en saaie kant en van de horror moet je eigenlijk ook niet veel van voorstellen (eigenlijk alleen in het laatste gedeelte van het verhaal en dan vooral de manier waarop Ray Smilie afrekent met twee politieagenten). Het verhaal kon me eerlijk gezegd ook niet echt boeien, laat staat dat het ergens spannend (zitten dan ook nul komma nul schrikmomenten in) of eng (kind dat aan het schommelen is en dan met een steen wordt neergeslagen, was misschien nog wel het engste, althans in ieder geval het meest lugubere) werd.

Wel is het verhaal nog enigszins sfeervol en duurt het met circa 75 minuten (de 90 minuten die hierboven vermeld staan kloppen dus niet) gelukkig ook niet lang. Desondanks heb ik deze film regelmatig vooruit zitten te spoelen, omdat ik het maar een saaie bedoeling vond. De cast in deze film is eigenlijk beperkt tot een viertal hoofdrolspelers (het gezin Hellman, bestaande uit vader, moeder en dochter, dat zijn intrek gaat nemen in een landhuis in Texas en de vorige bewoner Ray Smilie) en die konden me eigenlijk niet echt bekoren m.u.v. de bekende acteur Pruitt Taylor Vince (in de rol van Ray Smilie, die satanische stemmen hoort en zijn moeder dodelijk van de trap heeft geduwd) die het nog wel verdienstelijk deed (hij liep er ook wel leuk bij in een rood trainingspak) en misschien ook nog wel Ethan Embry (in de rol van vader Jesse Hellman, die een kunstschilder is en van Metal muziek houdt).

Met name Kiara Glasco (in de rol van dochter Zooey Hellman, die een Metallica fan is en graag gitaar wil spelen en waar Ray Smilie het op voorzien heeft om haar aan de duivel op te offeren, omdat die graag kinderen lust) vond ik best irritant en vooral dankzij haar geschreeuw/gegil. Hoewel Jamie Tisdale (in de rol van Mara, die werkt in de kunst) maar een klein rolletje had, zag ze er wel fraai uit en zeker wat betreft haar volledige rode kledij die ze droeg (inclusief schoenen).

Al met al een matige tot slechte Horror film, die ik eigenlijk alleen leuk vond om te kijken vanwege de vele Metal muziek. Ik vermoed daarom dat regisseur Sean Byrne (maakte destijds in 2009 een leuk debuut met zijn Horror film "The Loved Ones (2009)", dit is overigens pas zijn tweede film) een liefhebber is van Metal muziek en dan vooral van Trash-metalbands die in de jaren 80 zijn ontstaan. Wat dat betreft heeft hij qua muziek wel goede smaak

P.S. wat een lelijke en goedkope filmposter overigens.

Het was zes jaar wachten op een nieuwe film van regisseur Sean Byrne en het is een aangenaam filmpje geworden. Niet zozeer in verhaal maar wel in uitvoering. Zo als in vele films verhuist een familie (vader,moeder en dochter), ditmaal is dat naar een boerderij. Geen standaard-familie maar een meer alternatieve, artistieke. Vooral de vader dan, hij is schilder en luistert naar heavy-metal. Een happy familie dus, echter is er iets met of in het huis, er zijn satanische krachten. En net hier loopt het niet lekker. De andere belangrijke is Ray Smilie (Pruitt Taylor Vince) en ook hij heeft last van satanische krachten. Het is vrij onduidelijk waarom of waar die stemmen vandaan komen. En waarom ze niet weggaan als het huis verlaten werd. Dit was absoluut niet goed uitgewerkt. Ook jammer was dat de verhaallijnen van beide mannen bijna compleet gescheiden waren van elkaar en pas tijdens de climax bij elkaar komen. Hierdoor mist de film nogal wat dreiging, zeker ook omdat er maar weinig horrormomenten te zien zijn. Gelukkig heeft de film wel een fantastische atmosfeer en samen met de ontknoping is het wel een degelijk film om te bekijken.

“Butterflies? *So* not metal.”

Voorafgaand aan de challenge heb ik enkele momenten gespendeerd aan het bekijken wat de hoogst gewaardeerde horrorfilms waren van de afgelopen jaren, die ik gemist had. Vanavond, met een druk schema, pakte ik een van die titels met de kortste speelduur: met 79 minuten op de klok is The Devil’s Candy nauwelijks een avondvuller. Regisseur Sean Byrne kende ik nog niet direct van naam, al staat zijn The Loved Ones (2009) ook op stapel voor de horrorchallenge, merk ik zojuist. Als ik dat door had gehad, had ik die uiteraard eerst gekeken. Het zij zo.

Het Snoepgoed van de Duivel is geen opgehoest straigh-to-vod horrortje, met een metascore van 72 en een tomatoscore van maar liefst 92%. Ik zag het erna pas, maar toch viel me film me wat tegen. Het acteerwerk is prima, het ziet er ok uit (zeker voor het budget) op wat vlammen na en ik vind dat er hier aan het uitgekauwde haunted house genre best een leuke draai wordt gegeven, door metalheads erin te plaatsen. Ik heb er verder niets mee, maar heb er ook geen uitgesproken hekel aan, en vond de personages erg sympathiek.

Helaas werd ik niet echt door de film gegrepen en werkte het ‘gemurmel van de duivel’ dat de protagonisten moest beïnvloeden voor mij totaal niet. Crucifixen waarvan het bovenste schroefje opeens loslaat, waardoor hij op de kop komt te hangen is ook een no-go. Alsjeblieft.

Dan houden we helaas van mijn kant slechts een zesje over. Kudos for the artwork though.

3*

Degelijk zonder meer waarbij het bekende concept wel een leuke toevoeging mee krijgt door de metal muziek en de schilderkunst. Het acteerwerk is voor dit soort werkjes prima en de bad guy wordt goed neergezet. Toch had de film, gezien de rare enge bad guy , iets meer durf mogen tonen op gebied van gore. Al bij al blijft het nu wel wat steken. Een voorbeeld is het slot dat toch wat braafjes wordt uitgewerkt. 6,5/10

Ik ben al een tijdje geleden begonnen met de film, volgens mij stond dit op de planning voor mijn verjaardag maar was onze interesse destijds voor deze film aardig laag. We vonden hem ‘niet zo leuk’ en dat kan ik bij de kijkbeurt van vandaag wel merken, er gebeurt weinig horrors maar de film is gewoon een puik werkje van Sean Byrne. Ik heb nog nooit zijn eerder werkje ‘ The Loved Ones (2009) ‘ gezien (die staat nog wel op de planning) maar voor de eerste film in het boekje van Byrne die ik heb gezien is dit me echt niet tegen gevallen. Hoewel de film sterk begint en zeer sterk eindigt is hij tussendoor wel wat langzamer, dat moet ook gezegd worden. Het verhaal kan mij niet altijd even veel interesseren en dat blijft een moeilijkheidsgraad in deze film. Toch weet de cast het erg leuk te brengen in is de speelduur van 79 minuten ook zeker niet mis, precies een mooie tijd om deze film te laten draaien want ik denk als hij langer is geweest dat de film erg saai zou worden op een gegeven moment, in mijn ogen gebeurde er namelijk vrij weinig.

Ik kan merken dat de film veel in het teken staat van de trash metal band ‘Metallica’ want de film opent met het geweldige nummer ‘Am I Evil?’. De film raast dan al snel door met Cavalera Conspiracy en het nummer ‘Killing Inside’ en eindigt de film natuurlijk weer met Metallica’s ‘For Whom The Bell Tolls’. Daarbij ook lachen dat de hoofdpersoon vaak met een Metallica shit aan loopt en hun dochter met een Motörhead shirtje rond loopt, heerlijke metal familie dus! Nu de muziek les van mij over is vind ik dat de muziekkeuze naar mijn smaak is, ik ben zelf groot metal fan dus hier kon ik wel aan wennen. Toch ken de film te vaak een muziekwisseling wat me niet aanstond en vond ik dat de film daar soms iets te veel om gefocust was en dat kon irritant worden. Toch weet de film je daar niet te veel mee te irriteren want het stopt al gauw genoeg.

Qua verhaal vond ik de film wel meevallen en was hij niet echt ‘geweldig’. We volgen in het begin de nogal aparte man genaamd Ray Smilie. Hij opent de film met zijn eigen ‘gitaarsolo’ dat vooral in verband staat met de rare stemmen die de man om zich heen hoort, en gaat dan gitaar spelen om zo de geluiden weg te krijgen uit zijn hoofd: het staat wel kneiterhard. Wanneer (volgens mij) zijn zus binnenloopt die hem verteld dat hij het gekkenhuis weer ingaat, draait Ray door en slaat haar met de gitaar en valt ze zo van de trap af.

Het verhaal volgt verder dat de familie ‘Hellman’ (de naam verraad het al een beetje) in het huis trekt met onder andere oog voor het atelier van Jesse. Wanneer de satanische krachten ook op Jesse beginnen te werken begon de film al snel flauw te worden. We keken tenslotte naar een horror en niet naar een lesje schilderen. Toch bracht het schilderen wel wat met zich mee wat mij opviel, dit dan toch vooral het punt dat we zien dat Jesse de moorden van Ray op het doek weet te zetten met o.a. het schommelende jongentje in de film die Ray met een steen op het achterhoofd slaat. Toch laat Byrne hier te veel achterwegen en is het de tag ‘horror’ niet waard. Ook het einde van de film vond ik prima, zo zien we Ray die een aanval pleegt op de familie van Jesse. Wanneer hij dan terug komt (nadat hij eerst rond het huis is geweest) rijd hij de politie vrouw klem tussen twee auto’s en dat vond ik een mooie scene. Ook het mooi knullige acteerwerk van Ray was op zijn plaats en daar blijft het ook al snel bij.

Het acteerwerk was redelijk. Zo vond ik Ethan Embry als ‘Jesse’ erg geslaagd en ik vond zijn rol leuk. Toch was Astrid Hellman voor mij echt een pijnpunt in deze film al toch een Metallica fan en de dochter van de twee die graag gitaar wilt spelen. Ook bij de familie ‘Hellman’ staat er plots een gitaar voor de deur, ook wel een ‘Flying V’ een erg gewilde gitaar onder de metalfans. Onder andere ‘Kerry King’ heeft zo’n gitaar. De gitaarrist van de geweldige trashmetal band ‘Slayer’ heeft zo’n gitaar en van Slayer zien we ook nog een paar leuke dingetjes in de film.

Toch een horror film die mij ook weer teleurgesteld heeft en waar ik echt veel meer van had verwacht. Nee, deze film is niet mijn favoriet en zeker het hele schilderen kon mij weinig bekoren in deze film, dat maakte hem nogal oninteressant.

2.0*

Regisseur Byrne heeft duidelijk wel talent, en weet heel goed hoe je een spannende scène in elkaar moet zetten, maar geheel overtuigen kon deze merkwaardige film met een raar sfeertje me niet. Duidelijk ook dat deze vertelling a la Cape Fear iets groots wil vertellen over religie, boetedoening, vergeving etc. Weinig subtiel word verwezen naar de duivel, en Embry speelt hier een soort weifelend Christus figuur die aan het einde zowaar uit de dood herrijst en in een waar hellevuur afrekent met het kwade, en zo de dolende zielen van vermoorde kinderen eindelijk rust bezorgt. Amen. Gelukkig kort genoeg om je niet erg te hoeven storen aan deze onzin, hou me vast aan die paar sterk geregisseerde scènes en hoop dat Byrne zijn aanwezige kwaliteiten de volgende keer gebruikt voor een toegankelijker project.

Een redelijk drama/horror/thriller film...

Redelijk verhaal...

Redelijk gemaakte horror...

Goed acteerwerk...

Goed camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek met Dolby Digital...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Niet te moeite waard...

Erg matig.

Byrne had me redelijk vermaakt met The Loved Ones, die veel en veel beter was dan deze film. Dit ging echt helemaal nergens over. Natuurlijk is een verhaal in een horrorfilm ver te zoeken, maar hier word er ook echt geen bal mee gedaan.

Niet eng, niet sfeervol. De verfscenes wisten me ook niet te pakken of een vreemd gevoel te geven, de cast doet het redelijk matig. Zelfs Taylor Vince wist niet te overtuigen met zijn rol, de effecten zijn matig en het camerawerk simpel.

Een van de slechte horrors, kan je gerust overslaan.

Stuk minder dan Byrne zijn eerste poging.

Het voelt allemaal te onderontwikkeld aan. Je hebt een dikke bad-guy, wat duivelse fluisteraars en een heavy metal gezin. Het wil nooit echt tof worden of spannend. Opvallend is ook dat met 79 minuten de film toch wat langdradig aanvoelt. Het voelt veel meer aan als een korte film die met pijn en moeite naar een soort van full feature speelduur is getrokken. Er zitten hier en daar nog wel wat aardige momenten in en de climax met het vuur zag er best goed uit. Maar het is te weinig om naar een voldoende te gaan.

2.5 sterren.

Ik sta een beetje in dubio. Op sommige aspecten schiet Byrne goed raak met The Devil's Candy. Toffe muziek (veel metal), en ook qua sfeer ligt de metal-affiniteit er dik bovenop, met twee hoofdrolspelers (vader en dochter Jesse en Zooey) die er wel van houden, maar ook qua beelden (en ook de schilderijen van Jesse) en thematiek over de duivel, bezetenheid en dergelijke is dit metal op en top. Tot aan de aftiteling aan toe, en natuurlijk ook de filmmuziek waar menig metalklassieker maar ook de bazen van Sunn O))) voorbijkomen. Byrne filmt ook fraai, en ondanks dat de film eigenlijk bijna nergens heel bloederig en expliciet wordt is het duistere satanische sfeertje goed gedaan. Daar helpen de hoofdrolspelers duidelijk bij, echte metalheads zonder in de flauwe clichés te vervallen.

Maar toch, het verhaal is een beetje dertien in een dozijn, met een niet zo interessante cliché bad guy. Het is al geen goed teken dat ik zelfs bij een toch hele bescheiden lengte van een kleine 80 minuten ik het al wat vond slepen. Ik hou 'm qua beoordeling in het midden, al zal het fijne sfeertje me wel bijblijven.

Kunstschilder Jesse [Ethan Embry] en zijn vrouw Astrid [Shari Appleby[ kopen een huis voor een schappelijk prijsje in de wetenschap dat twee mensen daar zijn gestorven. Kort nadat ze met hun dochter Zooey [Kiara Glasco] hun intrek hebben genomen verschijnt Ray [Pruitt Taylor Vince], de verwarde zoon van de vorige bewoners aan de deur met de boodschap dat hij 'thuis moet komen'. Verder gebeurt er bar weinig in het eerste uur waarin schrijver en regisseur Byrne krampachtig probeert je aandacht vast te houden met stemmige muziek en onheilspellend gefluister. In het laatste kwartier gaan ineens de remmen los in een opgeblazen, ronduit dwaze finale waarin Byrne nadrukkelijk overregisseert. Vince is overigens fantastisch en houdt de film bijna overeind, maar ook hij is niet opgewassen tegen het zwakke scenario.

Na The Loved Ones gezien te hebben van deze regisseur wou ik zijn debuut eens kijken. The Devil's Candy is wel een film voor wie metal kan appreciëren. Dat kan ik zeker en vast, niet dat ik als een metalhead door het leven ga. De muziek is dus een pluspunt, maar kan voor anderen dan weer net een afknapper zijn. Nu het is niet zo dat dit extreem veel metal is. Een paar minuten lang wordt er misschien écht op gefocust. De film heeft ergens een mysterieus duister kantje, lijkt wat symbolisch met wat de vader schildert. De film probeert precies een extra laag te schilderen. Een slasher wordt het nergens. Niet slecht, wel een regisseur die ik ga blijven volgen.

Dat deze film zijn publiek heeft snap ik zeker. Het jammere is dat ik niet tot dat publiek toebehoor.

The Devil's Candy is vakkundig gemaakt en ziet er, zeker naar het einde toe, erg goed uit. Het vermijdt een aantal grote clichés en jumpscares zijn praktisch niet aanwezig, wat ook zeker welkom is. Maar wat ben je met een technisch goede film als het verhaal en de personages je niet kunnen boeien. Het is allemaal nogal oppervlakkig en ik zat me eerlijk gezegd te vervelen.

1,5*