The Devil's Candy (2015)

Zo zou ik deze film ook niet willen bestempelen, vergeleken de echt slechte horrors is deze film nog goed.

Er zullen vast en zeker nog slechtere zijn (voorbeeld Manticore). Het is niet de slechtste horror maar wel een slechte. Met een slechte horror bedoel ik gewoon een slecht filmpje. Hij heeft soms (heel soms) wel z’n momenten maar ik vond dit een vervelende zit

Ja, dit was tof. Niet heel eng of bloederig maar de sfeer is enorm creepy en duister. Dit wordt ook nog eens ondersteund door een dikke metalsoundtrack. Leuk dat er eens wordt afgeweken van het standaard doorsnee gezin, terwijl ze toch sympathiek worden neergezet. Visueel zag het er ook gelikt uit. Binnenkort maar eens The Loved Ones kijken.

Stuk minder dan Byrne zijn eerste poging.

Het voelt allemaal te onderontwikkeld aan. Je hebt een dikke bad-guy, wat duivelse fluisteraars en een heavy metal gezin. Het wil nooit echt tof worden of spannend. Opvallend is ook dat met 79 minuten de film toch wat langdradig aanvoelt. Het voelt veel meer aan als een korte film die met pijn en moeite naar een soort van full feature speelduur is getrokken. Er zitten hier en daar nog wel wat aardige momenten in en de climax met het vuur zag er best goed uit. Maar het is te weinig om naar een voldoende te gaan.

2.5 sterren.

Ik sta een beetje in dubio. Op sommige aspecten schiet Byrne goed raak met The Devil's Candy. Toffe muziek (veel metal), en ook qua sfeer ligt de metal-affiniteit er dik bovenop, met twee hoofdrolspelers (vader en dochter Jesse en Zooey) die er wel van houden, maar ook qua beelden (en ook de schilderijen van Jesse) en thematiek over de duivel, bezetenheid en dergelijke is dit metal op en top. Tot aan de aftiteling aan toe, en natuurlijk ook de filmmuziek waar menig metalklassieker maar ook de bazen van Sunn O))) voorbijkomen. Byrne filmt ook fraai, en ondanks dat de film eigenlijk bijna nergens heel bloederig en expliciet wordt is het duistere satanische sfeertje goed gedaan. Daar helpen de hoofdrolspelers duidelijk bij, echte metalheads zonder in de flauwe clichés te vervallen.

Maar toch, het verhaal is een beetje dertien in een dozijn, met een niet zo interessante cliché bad guy. Het is al geen goed teken dat ik zelfs bij een toch hele bescheiden lengte van een kleine 80 minuten ik het al wat vond slepen. Ik hou 'm qua beoordeling in het midden, al zal het fijne sfeertje me wel bijblijven.

Kunstschilder Jesse [Ethan Embry] en zijn vrouw Astrid [Shari Appleby[ kopen een huis voor een schappelijk prijsje in de wetenschap dat twee mensen daar zijn gestorven. Kort nadat ze met hun dochter Zooey [Kiara Glasco] hun intrek hebben genomen verschijnt Ray [Pruitt Taylor Vince], de verwarde zoon van de vorige bewoners aan de deur met de boodschap dat hij 'thuis moet komen'. Verder gebeurt er bar weinig in het eerste uur waarin schrijver en regisseur Byrne krampachtig probeert je aandacht vast te houden met stemmige muziek en onheilspellend gefluister. In het laatste kwartier gaan ineens de remmen los in een opgeblazen, ronduit dwaze finale waarin Byrne nadrukkelijk overregisseert. Vince is overigens fantastisch en houdt de film bijna overeind, maar ook hij is niet opgewassen tegen het zwakke scenario.

Echt spannend wordt het nergens, is voor een keertje te doen.

Na The Loved Ones gezien te hebben van deze regisseur wou ik zijn debuut eens kijken. The Devil's Candy is wel een film voor wie metal kan appreciëren. Dat kan ik zeker en vast, niet dat ik als een metalhead door het leven ga. De muziek is dus een pluspunt, maar kan voor anderen dan weer net een afknapper zijn. Nu het is niet zo dat dit extreem veel metal is. Een paar minuten lang wordt er misschien écht op gefocust. De film heeft ergens een mysterieus duister kantje, lijkt wat symbolisch met wat de vader schildert. De film probeert precies een extra laag te schilderen. Een slasher wordt het nergens. Niet slecht, wel een regisseur die ik ga blijven volgen.

Dat deze film zijn publiek heeft snap ik zeker. Het jammere is dat ik niet tot dat publiek toebehoor.

The Devil's Candy is vakkundig gemaakt en ziet er, zeker naar het einde toe, erg goed uit. Het vermijdt een aantal grote clichés en jumpscares zijn praktisch niet aanwezig, wat ook zeker welkom is. Maar wat ben je met een technisch goede film als het verhaal en de personages je niet kunnen boeien. Het is allemaal nogal oppervlakkig en ik zat me eerlijk gezegd te vervelen.

1,5*