Moi, un Noir (1958)

Interessant, absoluut interessant .

Zoals gezegd duikt Rouch weer in de geheimenissen van donker afrika, met name de slum Techville in de toen nog Franse kolonie côte d'ivoire,

De ( al dan niet juiste) premisse is bekend: het cultuurimperialisme van de verderfelijke capitalistische en kolonialistische Blanke Man heeft de identiteit van de Afrikanen volkomen vernietigd, en nu is er een myriade aan hybride subculturen ontstaan waarvan we er hier 1 volgen: die van jonge proletarische gastarbeiders uit Niger dus,

Dat deze knapen hun identiteit kwijt zijn blijkt wel uit het feit dat ze zichzelf vernoemen naar blanke massacultuurhelden als Edward G Robinson ("omdat ik op hem lijk") of , geloof het of niet- Edie Constantine( "omdat hij allle vrouwen krijgt").

Eeerstgenoemde treedt op als verteller en is met zijn naieve uitspraken zeer onderhoudend, een echt pubertje nog. Wat niet wegneemt dat hij af en toe scherp uit de hoek komt, bv:

"La beauté d' un homme se trouve dans ses poches" .

De docu voelt soms meer aan als een komedie en sommige delen zijn duidelijk geensceneerd, bv de matpartij.

Zoals gekend is dit 1 van de 346357858994357 films waarvan wordt beweerd dat het de eerste NV film was en Godard was er lyrisch over. Hoe dan ook: liefhebbers van kutten op het scherpst van de schede in Vertov stijl zullen het hier wel op kunnen. Vooral dan op de boxmatch en het de blockparty op zondag.

Nu we het daar over hebben: het filmpje is warempel zelf even racisties, aangezien de locals even poedelnaakt te zien zijn, als waren ze apen. Maar dat grietje had wel een geweldige cleavage, dus we vergeven het.

Leuk klein filmpje (die volgens mij grotendeels geënsceneerd was) over de beslommeringen van jeugdige migranten in Afrika. Daarmee is het niet alleen een bijzonder tijdsdocument over het leven in een non-descripte Afrikaanse miljoenenstad in de nadagen van het koloniale tijdperk, maar ook een nog altijd actueel inkijkje in de leefwereld van migranten. Allerlei inmiddels gekende clichés passeren de revue: de valse beloftes over het land van bestemming (in dit geval Ivoorkust), de onvrede, de ongelijkheid, de heimwee, maar ook de onderlinge kameraadschap. De film is opgenomen zonder geluid, en de gesprekken en het omgevingsgeluid zijn er later bij gemonteerd. Dat geeft een wat afstandelijk effect dat contrasteert met de vaak intieme beelden.