The Curse of the Jade Scorpion (2001)

Na het verschrikkelijke Small Time Crooks besloot ik Allen nog een kans te geven...

Deze was een stuk minder slecht. Nog steeds erg flauwe en oubollige humor, en een vrij vervelende rol van Allen, maar het was wel redelijk te kijken allemaal

2,5 *

Inderdaad zijn de films van Woody Allen de laatste tijd niet meer zó goed (Manhatten blijft nog steeds mijn favoriet), maar toch vind ik dit filmpje heel wat leuker dan de gebruikelijke Hollywood troep wat er gemaakt wordt. Ik las net op teletekst dat Allen's nieuwe film, Anything Else, goed is ontvangen dus wie weet kunnen we weer een tweede Manhatten of Annie Hall verwachten. Nu eerst voor deze film toch nog 3*. Gewoon een groot vermakelijksgehalte.

Zapte gisteren toevallig langs toen de film net begon en het leek me leuk genoeg om te blijven hangen. Mijn eerste Allen en ik denk dat ik meteen één van de wat mindere te pakken had. Want op zich is Curse of the Jade Scorpion best geinig, maar bijzonder vond ik het nergens. Script met redelijk hoge grapdichtheid en Allen weet op een perfecte manier de sfeer van de jaren '40/ '50 te tonen. Verder waren vooral de ruzies tussen Allen en Hunt geestig. Maar zoals gezegd; verder vond ik dit nu niet bepaald bovengemiddeld.

3 sterren.

Leuke feelgood film!

De jaren '40 sfeer is goed getroffen. Goede cast; vooral Helen Hunt is goed op haar plaats en daarnaast Charlize Theron in een leuke bijrol.

Zoals Leno zegt is het einde wat afgezaagd. Maar goed, daar valt mee te leven.

Tweede keer dat ik Woody Allen probeer. De vorige keer keek ik de algemeen geaccepteerde klassieker Manhattan, die viel me enigszins tegen, maar dit sloeg alles.

Ik vond The Curse of the Jade Scorpion een oubollige, vervelende en flauwe film. Humor die vrijwel nooit het niveau van een moppenboekje ontstijgt. Een plot waarvoor wat mij betreft zelfs een comedy zich voor zou moeten schamen. En dan krijgen we het suffe einde nog dat ik al een uur zag aankomen. Bah.

Ik geef nog niet direct op en zal heus nog wel eens iets van Allen proberen, maar vooralsnog ben ik bang dat zijn films echt niet aan mij besteed zijn.

1.5* voor twee glimlachjes en de film noir-sfeer.

Heerlijke Allen weer. Dacht zo even een mindere werk van hem mee te pikken echter blijft de beste man verrassen. Tegen het einde aan wordt het her en der ietwat zeurig maar blijft over het algemeen een zeer vermakelijke film.

Gezellige sfeervolle komedie, waarin de topfitte (en net gepensioeneerde leeftijd hebbende) Woody Allen uiteraard de leukste rol weer op zich neemt. Hij springt van hot naar her en voert zijn neurotische truukje weer uit voor de zoveelste keer. Ik moet voor mezelf bekennen, dat blijft leuk . Het is geen heel hoogstaande film, het einde is zelfs wat problematisch, maar desalniettemin weer prima genoten van deze lollig misdaadfilm. De dialogen tussen Hunt en Allen steken er met kop en schouder bovenuit.

Vijf jaar later zou Woody met Scoop wederom zo'n kluchterige film maken, die nog beter is. Babe Charlize Theron is dan vervangen door de nog hottere Babe Scarlett Johansson. Laatste overeenkomst is dat ook die film nogal ondergewaardeerd is.

Hoe krijgt die Woody Allen het toch voor elkaar om zoveel goede en leuke films te maken. Ook hier heeft hij weer een erg grappige film weten te maken. Verzekeringsrechercheur wordt onder hypnose een dief. Het verhaal is weliswaar nogal gekunsteld en zeker de ontknoping is niet het sterkste deel van de film, maar ik heb me toch weer heel erg geamuseerd bij deze komische film.

” Are you divorced or widowed? Did your husband commit suicide? I could understand that.”

Ik dacht even een simpel tussendoortje van Allen mee te pakken, maar dit bleek onverwacht toch wel weer een heerlijke film van Allen. Het begint allemaal wat langzaam, maar daarna komt alles op een fijne manier los. Het verhaaltje is best grappig en daarnaast wordt de typische jaren veertig sfeer goed nagebootst.

Allen speelt weer zijn typische zelf, maar ik mag dat toch altijd graag zien. Zijn neurotische gedrag is aanstekelijk en de dialogen zijn hoogstaand en vooral bijzonder gevat en grappig. Het meest verrassend vond ik hier echter de rol van Helen Hunt. Normaal vind ik haar maar niets, maar hier weet ze een aantal keren grappig uit de hoek te komen en heeft een prima chemie met Allen.

Erg vermakelijk dus, fijn acteerwerk, prima dialogen en erg grappig. Wat mij betreft mag deze “The Curse of the Jade Scorpion” best gerekend worden tot Allens betere werk.

4,0*

Goeie film waarin een onderzoeker voor een verzekeringsmaatschappij die iedere dief weet te pakken. De dialogen zijn wellicht wat minder scherp dan gewend van Woody Allen, maar dit wordt gecompenseerd door de vermakelijke ontwikkelingen die elkaar in een redelijk rap tempo opvolgen waardoor dit een onderhoudende film is.

Lees net dat Allen zelf de hoofdrol maar deed omdat o.m Jack Nicholson niet wilde. Dát was gaaf geweest, want Allen is totaal ongeschikt voor deze rol en is ook de reden dat het toch echt een van zijn mindere werken is (wat hij zelf precies om die reden ook vindt). Toch knap dat ondanks zo'n 40 betere films, ook deze nog steeds vermakelijk is en een voldoende scoort. 3 sterren.

Steeds verslijten mensen mij als dwarsligger, gewoon omdat ik The Curse of the Jade Scorpion mijn favoriete Woody Allen noem. Wanneer ik zeg dat Manhattan Murder Mystery een nipte tweede is, binden ze vaak wel al wat in. Maar toch! Nochtans is het helemaal geen aanstellerij, hooguit een wat onbeholpen manier om mijn liefde voor deze prent uit te drukken. Al als prille adolescent was ik er al door gefascineerd, nog voor ik de film zelfs zag: de artwork met paars en geel en groen (McDonalds specialisten zullen je weten te vertellen dat fele kleuren consumentengedrag aanmoedigen). Het bengelend schorpioentje. Ook het exotisme van de magiër heeft een zekere aantrekkingskracht, als iets uit een stripboek. Dat cartooneske kenmerkt eigenlijk ook heel de vormgeving van de film, een beetje stoffig en pruikerig - hoewel het allemaal best wat gekost heeft en niet veel heeft opgebracht (aha, de zoete melancholiek van het commercieel fiasco) Allen heeft zich wel eens eerder aan een period piece gewaagd, Bullets over Broadway bijvoorbeeld, maar waar de roaring twenties daar elegant zijn, bijna Altmaniaans, is de weergave van de jaren '30 in de Jade Scorpion toch meer een koddig verkleedpartijtje. Een verkleedpartijtje waar ik zeer graag op uitgenodigd ben. Ondertussen heb ik de film al zo vaak gezien dat het - net als Manhattan Murder Mystery - een soort gezelligheidsritueel is geworden. Een aangenaam thuiskomen in het New Yorks verzekeringskantoor, een plaats gevuld met lieve gezichten. Er is natuurlijk de directeur, gespeeld door Dan Aykroyd, eeuwig sussend als bezorgde vader sinds My Girl, ongeacht wie zijn gesprekspartner is. Aykrod heeft echt zo een innemende stijl, dat ik altijd stiekem hoop dat hij mij ooit als zoon adopteert. Kan je het je inbeelden hoe aangenaam het moet zijn om steeds zijn goed bedoelende bemoeienissen aan te horen? Het toeval wil ook dat één van de verzekeringsagenten gespeeld wordt door Wallace Shawn, dat schattig molletje dat ik al jaren als zoon / huisdier hoop te adopteren. Wat een gek huishouden zou dat worden!

Opvallend is dat ik ook altijd een beetje het plotverloop van de Jade Scorpion vergeet, ook al zag ik 'm al vast tien keer. Dat de film een vroege seniliteit bij mij aanmoedigt, zie ik als een welkom teken. Het is de magie van Woody Allen, die je met een banale film weet te bezweren. Op het einde voel ik me steeds als het personage van Helen Hunt, die met een houterige, verdoofde intonatie declameert: "I think I fell in love with you the first second I laid my eyes on you."