Raise Your Voice (2004)

Leuk om te kijken, maar daar blijft het dan ook bij. Typisch Amerikaanse prent, die niet veel verschilt van pakweg Honey of Save the last dance. De film ergert zeker niet, maar origineel is hij zeker niet. 2,5 sterren.

Alles volgens de regeltjes. Geen verrassingen. Ja, ik wist al dat Hillary's broer dood zou gaan... Een klassieke zangopleiding, en dan allemaal popliedjes gaan zingen bij examens? Bij de grote opvoering, zie ik alleen de hoofdrolspelers achter de coulissen, waar is de rest van de opleiding? Om maar te zwijgen over het playback-gehalte, zeker in de slot-scene, om toch de tieners over te halen snel de soundtrack te gaan kopen (het nummer hoorden we al ergens midden in de film....herhaling werkt aldus Sesamstraat en Teletubbies).
0,5 ster. Maar dat mag geen verrassing heten.

Ik vond het wel een leuke film, er zitten meestal in dit soort film wel leuke jongens, en je kan er natuurlijk heerlijk bij zwijmelen.

3,5* voor Raise your voice.

Jij beweert toch niet dat dit GEEN dertien in een dozijn film is? Ik heb nog nooit zoveel clichés bij elkaar gezien. Enkel het einde was niet helemaal cliché, maar voor de rest vond ik deze film denk ik een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Hillary Duff kan niet acteren, en is echt verschrikkelijk, net als haar liefje Jay(acteur weet ik niet). Voor de rest is het verhaal zo voorspelbaar als iets, en kan ik echt niet begrijpen dat buiten tienermeisjes, mensen dit een goede film kunnen vinden. Dit is toch gewoon slecht, niks meer over te zeggen.

1* voor de moeite en het einde, dat niet voorspelbaar was.

Stomste zin in de hele film(het was een moeilijke keuze):

Hillary Duff tegen Jay over haar broer:

I don't know why, but I miss him

Uiteraard had ik geen hoge verwachtingen van deze film, maar heb 'm laatst eens op dvd gekocht, als kastopvulling. Hoorde bij een aanbieding en kostte bijna niks, anders had ik deze film waarschijnlijk ook nooit gezien. Maar oké, toch maar geprobeerd vanavond.

In de eerste scéne schrok ik me dood. Wat een belabberd intro zeg en wat een zwak stukje acteren van Duff. De rest van de film worden we ''verrast'' met een standaard verhaaltje, vol cliché's en de één na de andere tenenkrommend slechte scéne. Hilary Duff doet het - op een paar dikke missers na - nieteens zo slecht, maar de wisseling van kwaliteit is te groot. Het ene moment weet ze makkelijk te overtuigen, terwijl ze de scéne erna er gewoon niks van bakt.

Dat hele zingen vond ik maar niks in deze film, op de laatste voorstelling van Duff en die vriend van haar na dan. Voor de rest is dat hele zang gedoe tijdens de lessen ook dramatisch. Jammer dat ze de stemvervormer elke keer flink op Duff haar stem los hebben gelaten, klinkt natuurlijk nergens na, als je in de klas moet zingen. Het zingen vond ik dus over het algemeen maar niks en dan schieten we niet echt op, aangezien deze film daar over gaat. Verder gaat de regisseur veels te ver met de dood van Hilary haar broer. Al dat overdreven gedoe steeds, maar wel lekker makkelijk zieltjes winnen natuurlijk, want daar liegt het gemiddelde hier niet om

Voor de rest vermaakt het opzich wel en ging de tijd lekker snel voorbij. Het verhaal zelf kent jammergenoeg gewoon te veel minpunten. Die vader van Duff is erg ongeloofwaardig bezig en sowieso dat gedoe met die jongen van haar ook. De scéne dat die andere meid hem kust is dan ook weer zo voorspelbaar en zo slecht, net als de scéne dat de vader van Duff op het eind de hand van haar moeder pakt tijdens de voorstelling. Daar knijp ik mijn ogen wel even voor dicht. Owh jah, het einde is ook nog eens niet al te best.

Tussen al deze slechte momenten door, mogen we ook zeker nog genieten van leukere scénes en een geheel wat nooit verveelt eigenlijk. Zo vind ik ''Fly'' en ''Come Clean'' niet eens zulke slechte nummers van Duff. De laatstgenoemde komt niet in de film voor. Al met al goed voor twee sterretjes deze film.

Een redelijke film, er zitten een paar goede momenten in en de muziek is ook nog leuk. Toch is het jammer dat het verhaal niet goed uitpakt, het is ontzettend voorspelbaar en natuurlijk niet echt origineel, want er zijn er al zoveel van. Daarom moet je je juist onderscheiden, en helaas is dat niet gebeurd, de keuze voor het overlijden van haar broer is zeer slecht bedacht, en maakt de film er totaal niet beter op en hierdoor werd hij juist een film met stortvloed aan clichés.

Ik vind het altijd jammer als er in films gebruik wordt gemaakt van opgenomen nummers als iemand zingt, HIlary kan goed zingen dus laat haar ook live zingen, nu komt het zo nep over.

Verder was ik nog redelijk verast door het acteerwerk van sommigen. Ik heb altijd wel een zwak voor Hilary gehad, niet dat ik een fan ben van haar muziek. Oliver James doet het ook goed, herkende hem nog van Without a Paddle 2, gek dat het zo bergafwaarts kan gaan. Voor de rest waren er nog wel een paar redelijke acteurs, maar helaas zaten er ook een paar bij die echt neit konden acteren of juist te simpel neergezet overkwamen.

3*

Romantische Komedies, een genre dat me hoogstwaarschijnlijk nooit zal aanspreken. Alles is zo cliché als de pest en het acteren, ja...

Ook die muziekscenes vond ik maar niks.

Wel leuk om James Avery nog eens terug te zien.

Hoe veel cliché's kan een mens verdragen? Raise Your Voice stelt die grens behoorlijk op de proef. Bij mij ging hij er al snel overheen. Het is natuurlijk simpel om op de vele stukken onlogica van het verhaal in te gaan maar mijn tenen gingen toch echt krom op het moment dat ons hoofdpersonage bleek te zijn toegelaten tot notabene een conservatorium met een homevideo die haar broertje had ingezonden...Ja ja. Nee, geen beste film.

Aardige film.

Cliché's te over (maar dat was te verwachten, dit de film aanrekenen is niet serieus te nemen natuurlijk), een standaard formule en wat popsongs tussendoor, maar kijkbaar is het allemaal wel. Duff heeft geen onaangename stem, ze acteert degelijk en is eigenlijk ook een leuke verschijning op het doek.

Voor derest valt er niet veel te vertellen, een verhaal wat al tal van keren is gedaan maar de film leunt totaal op de charme van Duff en het formulewerkt doet de film meer goed dan slecht.

Leuke muziekfilm. Het idee dat Terri blijft volhouden omdat Paul overleden is, is echt heel mooi in beeld gebracht. Er zitten ook een paar grappigere stukjes tussen. Een van de mooiste scenes vond ik toch wel die wedstrijd op het einde, daar zaten erg leuke acts tussen. Ik heb me zeker vermaakt met dit filmpje.

3,5*

Ik vond het maar een voorspelbare film. Duff weet ze trouwens altijd wel uit te kiezen. Meisjes die zo zenuwachtig zijn maar op het laatst altijd toch fantastisch presteren in een zangwedstrijd is gewoon een cliche. Het verhaal zit ook bomvol met cliche's. Bijvoorbeeld de vader die zijn dochter wil beschermen en absoluut niet wil dat ze verder gaat met waar ze mee bezig is, maar uiteindelijk toch ontzettend trots op haar is en erachter komt dat het veel beter is om haar los te laten. Verder was het acteerwerk best wel zwak. Hillary Duff speelt echt in elke film hetzelfde. Ze komt niet echt realistisch over maar is wel spontaan. Playbacken kan ze dan weer niet.

Ik kan er wel veel over zeuren maar saai was de film niet.

3*

Alles is een cliché zo te horen. En true, het meeste is al eens eerder gebruikt.. maar ondanks dat vond ik het een heel schattig filmpje. Ik draag dit filmpje toch nog altijd wel een warm hart toe, voornamelijk omdat ik toendertijd, in 2004, in één klap verliefd was op zowel Duff als James.. Maar er is inderdaad meer dan alleen naar een stel knappe koppies kijken. (Zelfs Sloan vond ik cute!) De muziek was ook zeker niet slecht. Hier en daar een hitje van Duff erdoor, maar ook genoeg Maroon 5 en Keane. (Denk aan het emotionele We Might As Well Be Strangers)

Ja, dit is gewoon leuk.

Pfff, zelfs voor mij is deze film veel te zoet. En ik ergerde me kapot aan het slechte acteerwerk van Duff. Op zich is deze film natuurlijk niet bedoeld voor mijn doelgroep maar dan nog vind ik hem echt niet goed. Want er zijn genoeg tienerfilms waar ik wel van kan genieten. Maar nee, deze film is het voor mij echt niet.

Een mooie familie/muziek/romantiekfilm...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur David Keith...

Ook een bekende actrices Rebecca De Mornay

en Hilary Duff ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid en muziek

(Dolby Digital)...

Ach, het mag dan wel een tienerfilm wezen, maar jank bij de (tweede) herziening nog net zo hard als toen ik een tiener was. Een film moet vrij sterke elementen hebben als dat lukt. Niet bij een eerste kijkbeurt, dan pink ik al vrij snel een traantje weg, maar bij een herziening gebeurt het niet zo snel.

Is de film dan perfect? Nee, verre van zelfs. Het is allemaal voorspelbaar en nergens wordt dat beetje extra gegeven, alle vaste onderdelen komen aan bod. In dat opzicht heeft deze film aardig op safe gespeeld, maar de uitwerking is goed. Nu moet ik ook bekennen dat ik als tiener groot fan was van Duff en haar oude nummers nog geregeld luister. Als fan kwam je bij deze film aardig aan je trekken met het aantal liedjes dat het met zich meebrengt.

Toch is dit, nu ik al jaren geen fan meer ben, nog steeds één van haar beste films, inclusief één van haar mooiste nummers: Someone's Watching over Me. Van dat nummer kan ik na al die jaren nog steeds kippenvel krijgen, en ook dat gebeurt niet zo snel.

De drama neemt de overhand in de film, hier en daar wordt het luchtig gehouden. Af en toe vond ik het iets teveel van het goede omtrent het drama eigenlijk had doe hele zoen tussen Jay en Robin weggelaten kunnen worden. Hier zag ik absoluut geen meerwaarde in en doet ook een beetje afbreuk en het serieuze dat deze film probeert te brengen.

Ondanks de paar kleine kritiekpunten, komt deze film alsnog weg met 4*.

Doorsnee.

Een tienerverhaaltje die je eigenlijk al vanaf minuut 5 helemaal uit kan stippelen. Clichés in overvloed en het verhaal is zeldzaam voorspelbaar. Maar ja, met dit soort dingen is het vrij moeilijk om er iets echt moois en nieuws van te maken.

Duff is wel lief en het enthousiasme spat wel degelijk van haar af. Hiermee draagt ze de film op 17-jarige leeftijd helemaal alleen, want de rest komt niet echt in de buurt qua charme. Het verhaal is pijnlijk voorspelbaar maar dat mag de pret niet drukken.

De stem van Duff is natuurlijk niet slecht, en het verhaal, ondanks de iets te lange speelduur, blijft niet echt vervelen en je komt er wel goed doorheen. De slotfase on stage is ook best sterk en weet wel degelijk wat emoties op te roepen.

Ik heb me wel vermaakt, de drama ligt er dik bovenop maar uiteindelijk is het resultaat zo slecht nog niet.

Deze zoveelste spin-off van Fame (1980) is op zich een verdienstelijke film en biedt ondanks de talrijke clichés best aangenaam tijdverdrijf dankzij de enthousiaste cast.